Meningen

Waar het orthodoxe jodendom en een drugsverslaving elkaar raken

Het fijne aan 'L'Chaim!: To Life!' (2014) is hoe het via een intiem, menselijk gegeven - een oudere hippie zorgt voor zijn moeder die de Holocaust overleefde - een groter verhaal vertelt van twee generaties die allebei omgaan met het beladen oorlogsverleden. De liefdevolle levensgenieter die, ondanks al zijn slechte levenskeuzes, een drive heeft om zijn moeder te ontzien van meer leed dan zij in het concentratiekamp al heeft meegemaakt. De oudere vrouw, licht dementerend, die nog steeds confronterende herinneringen heeft aan dat extreem pijnlijke verleden. Ontroerend om de tederheid te zien waarmee een zoon alles doet om zijn moeder te beschermen tegen een onrechtvaardige wereld die haar al eens een loer heeft gedraaid. Buiten hun joodse afkomst, die natuurlijk een belangrijk onderdeel vormt, is het een herkenbaar beeld van mensen die zichzelf wegcijferen voor de mantelzorg van een langzaam stervende ouder waar zij om geven.

Ik was huiverig dat de humoristische band tussen de zoon en de moeder geportretteerd zou worden vanuit een koddigheid á la Man Bijt Hond. Gelukkig gaat de focus verliggen van de relatie tussen de twee kleurrijke figuren naar de levensfilosofie van de naoorlogse achterblijven Chaim Lubelski. Achter zijn verweesde uiterlijk zit namelijk een intelligente man, die probeert om de traumatische butsen in zijn identiteit te verwerken met een aardse drugsverslaving en zijn religieuze orthodox-joodse rituelen. Deze oudere man is een sympathiek vat vol tegenstrijdigheden: hij heeft geleefd in elke zin van het woord, maar toch is hij extreem trouw gebleven om zijn vader en moeder te beschermen; ondanks dat materiële goederen en bouwen aan de toekomst niet zijn prioriteit vormen, is hij nog steeds bezig met het orthodoxe jodendom en anderszins invulling geven aan zijn eigen joodse identiteit.

Ergens ga je hem wel begrijpen in hoe het continu blowen van joints in relatie staat tot de joodse religie als middel tot hogere zingeving: zijn generatie moet doorgaan na de intens traumatische verhalen en overleveringen van de vorige generatie. Zichzelf uitgommen én heruitvinden om de ballast van het oorlogstrauma over te brengen op volgende generaties. Over een kleurrijke man die zijn imperfecte, aardse bestaan zin geeft met optimisme, weemoed, humor en geloof. Een goede documentaire maakt het persoonlijke politiek en het politieke persoonlijk. Het belang om antisemitische bewegingen te blijven confronteren met wat de Jodenvervolging heeft veroorzaakt, zit diep verankerd in dit genegen, persoonlijke beeld van twee kleurrijke overlevers. Het voelt urgent en groots, terwijl het in wezen een heel intiem portret is van twee door het leven getekende mensen met een Joodse achtergrond.

Voor een jazz-musical is 'La La Land' (2016) verrassend flets. Waar regisseur Damien Chazelle in 'Whiplash' (2014) nog met paukenslagen de ritmiek van het drummen wist te vangen, lijkt hij in deze muziekfilm weinig binding te hebben met de muziekstroming. Het is meer een clichérijke Disneyficatie vol karikaturale verwijzingen naar Hollywoodmusicals, dansfilms en een zoveelste variant op 'A Star is Born' (1937) van William A. Wellman. Vanuit de postmoderne gimmick dat de zoetgevooisde fantasie van het perfecte samenzijn van twee zielen wordt verstoord door alledaagse banaliteit en grilligheden van het lot. Jazz als een nostalgisch verlangen naar een tijd die niet meer bestaat, maar nog net binnen handbereik lijkt te liggen. Als vergane glorie die beschermd moet worden door een witte jazzpianist (Ryan Gosling) en een witte actrice (Emma Stone). Maar op deze manier doet het jazzsprookje nu niet bepaald recht aan de energie van het muziekgenre, of aan de bijzondere plek die jazzmuziek inneemt in de Afro-Amerikaanse geschiedenis. En onvergeeflijker: de zang van Gosling/Stone is ondermaats. Hun acteerwerk maakt een hoop goed, maar muzikaal stelt het weinig voor. Het brave 'La La Land' (2016) mist vitaliteit en klinkt zelf meer als liftmuziek.

Schitterende samentrekking van oorlogsdrama en fantasy. Het leidt tot een weergaloos epos over opoffering en bevelen opvolgen in oorlogstijd.

Uit een periode waarin het Amerikaanse volk weer een oppeppertje kon gebruiken na 9/11, en daarom wordt hier de brandweer verbeeld als de ultieme vorm van patriottisme en heldenmoed. Natuurlijk met alle cliches die je maar kunt bedenken. De zoete muziekjes om ons tot tranen te roeren. De koene helden die ook een gevoelige kant blijken te hebben. De heldendoden die natuurlijk breed uitgemeten wordt in een zoetsappige speech en een grandioze begrafenis krijgen. Ik snap niet waarom een goede acteur als Joaquin Phoenix zich leent voor dit soort middelmatigheid.

Tijdloze verbeelding van hoe de menselijkheid moet worden behouden in tijden van financiële armoede. Simpel verhaaltje, maar daarom niet minder indrukwekkend.

Na de vele vernietigende recensies gelezen te hebben had ik het ergste verwacht, maar tot mijn verbazing bleef dat doembeeld uit. Lady in the water is eigenlijk best intrigerend als metaforische allegorie op verhalen en hoe wij als mens baat hebben bij ''de fantasie''. Het is alleen jammer dat het conceptuele van het verhaal er wel erg dik bovenop ligt en dat er zodoende weinig ruimte is om je in te leven in de karakters. Paul Giamatti doet zijn best als de stotterende loser en de nimf is fantastisch gecast, maar er ontstaat nooit het gevoel meegenomen te worden in hun wereld. Daar zijn de andere karakters tegenover hen ook te stereotiep en schijtlollig voor. Ik zie nog steeds niet de visionair in M.Night Shymalan die sommige mensen van hem maken. Zijn werk is echter wel verfrissend tegenover alle 13-in-een-dozijn-films.

Indringende oorlogsvertelling, waarin we een opschepperig jongetje ontmoeten die verliefd is op een mooi meisje. Hij is een jong zakenmannetje in de handel van landmijnen; zij is een schuchtere vluchtelinge met een trauma. Zo simpel hun verhaal verteld wordt, zo groot is het thema tegelijkertijd. De film schept een ongelofelijk tragisch beeld van hoe het is om te leven in een oorlogsgebied. De beelden van kapotgeschoten tanks en het desolate landschap aan de Iraakse-Turkse grens, geven de film een akelig eenzaame sfeer mee.

Het acteer-werk is voor het grootste gedeelte in handen van kinderen. Ze spelen weliswaar niet de sterren van de hemel als volwaardige acteurs, maar ze weten toch geloofwaardig te zijn door hun authentieke uitstraling. Daarbij zijn dit ook de kinderen die in deze ellende hebben geleefd.

Met deze film wordt het leed in Irak talloze malen inzichtelijker gemaakt dan in de eindeloze stroom aan generieke nieuwsberichten. Een film die iedereen eigenlijk gezien zou moeten hebben, al is het maar om een menselijk kader tegenover de actualiteit te kunnen zetten.

Slappe hap. Het doet niet heel veel meer dan archiefmateriaal aan elkaar plakken die de suggestie wekken dat er maatschappelijke tendensen door heel Europa worden verbeeld. Enige duiding geschiedt door enkele weeïge teksten van de brommerige voice-over. Vaak aan begin of eind. Je zou de aanpak 'objectief' of 'neutraal' kunnen noemen, maar tegelijkertijd gooit het teveel ingewikkelde verschillende contexten op dezelfde eenzijdige hoop om dat idee te kunnen rechtvaardigen.

Slotoordeel: Hoe krijg je politiek zo oninteressant mogelijk? Zorg dat het 'de menselijke kant' uitmelkt met eindeloze passages waarin de politicus tijd doorbrengt met zijn gezin. De grote politieke hangijzers hangen als los zand aan elkaar en dienen vooral om her en der een cameo erin te gooien. Iedereen zit namelijk te wachten op slappe karikaturen van François Mitterrand, Margaret Thatcher, Koningin Beatrix. Giet het tevens in een gortdroge verhaalconstructie waarin 'scherpe studenten' de oud-premier ondervragen. Gelukkig eindigt het met een zinderende beschouwing over de Euro en een fittie tussen Elco Brinkman en de Lubster. Topamusement!

Fascinerend sprookje over hoe een kleine gemeenschap zich ontfermt over een eenzame jongeman en zijn grote liefde, een sexpop. Op een gevoelige manier wordt er een opbeurend beeld geschetst van hoe belangrijk gemeenschapszin is in ons leven. Een beetje de omgekeerde wereld van ''Dancer in the dark'' van Lars von Trier; daar is het elk individu voor zichzelf, hier is het juist een collectief dat zich inzet voor het welzijn van een individu.

Ryan Gosling zet, net als in Half Nelson, een charismatische sukkel neer die zijn leven niet meer op de rails heeft. Hij weet de hele film te boeien met zijn spel met mimiek en stemgebruik, en dat terwijl hij vrijwel alleen een pop tegenover zich heeft als tegenspeler. Ook een pluim voor Emily Mortimer en Paul Schneider die het echtpaar speelt dat het meest geraakt wordt door Lars en zijn pop, omdat zij de meest dichtbije familie van hem zijn. Vanuit hun ogen zien wij de pijn die het kost om te accepteren dat Lars een buitenbeentje zal gaan worden. De sterkste momenten zijn die waarin de door Schneider gespeelde broer zich afzet tegen de rare desillusie waarin zijn broer zich bevindt. Ik had een heleboel grappen en grollen verwacht, maar uiteindelijk is het meer een gevoelig drama met het hart op de juiste pla

M. Night Shyamalan stond voor de onmogelijke taak om even een heel seizoen van een serie in één film te proppen en daarmee ook nog eens de fans tevreden te stellen. Eigenlijk was het bij voorbaat dus al mislukt..Het grote probleem is dat het trouw blijft aan de hoofdverhaallijn uit de serie, maar zonder daarbij de charme en het leuke daarvan mee te nemen. Voor fans is het alleen maar een afbreuk op het origineel en voor nieuwkomers is het vooral een chaotisch rommeltje. Daarbij helpt het geenszins mee dat de acteerprestaties ondermaats zijn en de special-effects uit het jaar nul komen.

En toch is het jammer, want ze hebben duidelijk wel het budget ervoor gehad om hier iets bijzonders van te maken. De film heeft voor mij een hoog gehalte van bijna raak maar helemaal mis. Het lijkt of ze steeds iets te pakken hebben waarmee het een goede film zou kunnen worden, maar dan wordt het net te houterig in beeld gebracht om pakkend te zijn. Maar misschien kijk ik er ook anders aan als niet-fan van de serie.

Uiteindelijk sterven we allemaal alleen. Voor mij is 'Last Breath' (2019) zo beklemmend omdat het via een extreme situatie (een duiker op de bodem van de Noordzee heeft nog vijf minuten zuurstof) raakt aan dat basisgevoel van plotseling je eigen sterfelijkheid onder ogen komen. Aan de ene kant bovenmenselijke pogingen van de rest van de crew om hun losgeslagen schip onder controle te krijgen en überhaupt de duiker te vinden, terwijl Chris Lemons zelf wegzakt in het niets. 'Last Breath' (2019) werkt zo goed omdat het archiefmateriaal combineert met extra sfeershots, maar zonder dat deze reconstructies als een breuk voelen. Door deze filmische opzet houdt 'Last Breath' (2019) continu spanning vast als een solide geheel.

Tikkeltje gedateerd en enigszins langdradig, maar buiten dat is het een overrompelend epos zoals ze tegenwoordig te weinig gemaakt worden. Bertolucci weet zo mooi het magnifieke en tegelijk het volstrekt menselijke van dit bijzondere mensenleven te verbeelden. Voor mij werd het helemaal invoelbaar hoe deze Pu Yi meeging in de raderen van de geschiedenis.

Over jonge mensen die de richting van hun leven kwijt zijn en moeten kiezen tussen het loslaten van de jeugd en het nemen van verantwoordelijkheid als volwassene. Vroege rollen van Zach Braff en Casey Affleck die hier nog niet echt doorgebroken zijn. Ik stoorde me een klein beetje aan de overdreven emotie van de acteurs in kwestie. De film mist een bepaalde subtiliteit in het weergeven van wat zijn karakters doormaken. In de meeste gevallen zien we de acteurs of luid schelden of hard huilen alsof ze een immense tragedie doormaken, maar uiteindelijk zijn het allemaal vrij normale dingen die ze doormaken. Dit had echt een slag minder gekund. Maar de film heeft onmiskenbaar ook wat sympathieks in hoe het die angsten en velangens van late twintigers weet te verbeelden.

Suske & Wiske en het Laatste Legioen, zo kan deze film het best samengevat worden. Ik heb zelden zo hard moeten lachen om een film, en dat was dus niet op de momenten dat de makers dat bedoeld hadden. Elke poging tot comic relief is namelijk zo voorspelbaar en flauw.

Hier hebben ze het budget zeker opgemaakt aan Ben Kingsley en Colin Firth, want de actie is echt schandalig slecht gedaan. Troy, King Arthur en Alexander lijken bijna wel meesterwerkjes in vergelijking met dit gerotzooi. Ik ken mini-series die met minder budget nog beter eruit weten te zien. Sowieso lijkt het wel alsof de film op de automatische piloot loopt: van de inspiratieloze riedel op de achtergrond, tot de gejatte elementen uit betere epossen. Dit is zeer onder de maat in elk opzicht denkbaar. Ik heb er geen cent voor hoeven te betalen en ik voel me al bestolen...

Ik ben zelf een liefhebber van de Oosterse cinema, en dan steekt het toch een beetje als een Amerikaanse film de samurai-elementen zo misbruikt voor de eigen cliches. Het is natuurlijk belachelijk dat The Last Samurai uit de titel Tom Cruise is. Ik had liever gezien dat de Europeanen/Amerikanen op de achtergrond bleven om deze cultuur te observeren dan dat zij er een onderdeel van werden. Als film is het een mooi gemaakt epos, dat wel erg veel weg heeft van andere genreklassiekers.

Wat valt hier na zes delen nog over te vertellen? Het is stompzinnig. Het is ver voorbij 't punt gekomen dat de grap rond een haaientornado nog werkt. Ian Ziering en Tara Reid kunnen nog altijd niet acteren. Het tijdreis-element is een voorspelbare en gemakzuchtige manier om deze franchise voor een laatste keer nieuw leven in te blazen. En toch voelt 'The Last Sharknado: It's about Time' (2018) voor mij als een afscheid van iets. Hoe absurd slecht ook, maar ik heb toch vijf films lang geïnvesteerd in deze personages en hun knotsgekke universum. Op zich werkt 't dus wel dat er een duidelijk afscheidsthema doorheen is gevlochten op een manier dat alles terugverwijst naar die allereerste film. Zoals de weinig spontane liefdesgeschiedenis tussen Fin Shephard en April Wexler, en het wraakmotief van Nova Clarke. Ook biedt het tijdreizen genoeg aanknopingspunten om c-garnituur bekendheden te kunnen plaatsen in bekende historische settings. Nu maar hopen dat 't menens is met de titel en dit niet nóg verder wordt uitgemolken.

Vin Diesel gaat op de occulte tour als eigentijdse heksenjager in stoere sportwagen. Michael Caine en Elijah Wood dolen wat plompverloren rond in een lachwekkend slechte poging om het niemendalletje cachet te geven met topacteurs. Tegen pover geschreven rollen valt helaas niet op te acteren. Misschien is de film op zijn best tijdens de trippy montages van dromen en alternatieve werelden. Niet in de laatste plaats omdat Vinnie's imposante baard dan het beeld vult.

Typisch zo´n film waar ik al kijkende nooit helemaal wist wat ik ervan moest vinden maar die naderhand een diepe indruk op me heeft gemaakt. Het mooiste is hoe ze het hele vampier-gegeven gebruiken als een metafoor voor eenzaamheid en de outsider zijn. Briljant in beeld gebracht met stilistisch afstandelijke shots van besneeuwd Zweden.

De duivel zit in de details. Erg fijn hoe 'Late Night with the Devil' (2023) het eigen concept doorzet van een exorcisme tijdens een live-uitzending. Met een heerlijk gladde host als Jack Delroy (David Dastmalchian) en diens pogingen om zijn noodlijdende talkshow te redden van de ondergang. Visueel ook knap gedaan. Alleen al de vele verschillende fragmenten waarin hoogte- en dieptepunten worden geschetst in de carrière van de presentator. De broeierige opmaat naar de exorcisme met een medium en een scepticus. De zwart-witbeelden van achter de coulissen als gladjakker Delroy zijn decorum laat varen en we de cynische drijfveren zien waarom deze ellende moet worden doorgezet. En nog een paar visuele verrassingen om te schetsen dat personages hun grip verliezen op de realiteit. 'Late Night with the Devil' (2023) is zeker één van de leukere 'found footage films' van de laatste tijd.

Subtiele acteursfilm over hoe de persoonlijke verhoudingen van de leden van een klassiek kwartet komen te veranderen als één van hen lichamelijke klachten begint te krijgen. Gedragen door een absolute topcast met opvallend ingetogen rollen voor Philip Seymour Hoffman en Christopher Walken. Het is een smaakvolle mijmering over ouder worden tegenover klassieke muziek als een soort constante aanwezigheid van dat wat aan individuele levens voorbijgaat. Misschien een tikkeltje pretentieus af en toe, maar dat past ook wel in de sfeer en setting van het muzikantenwereldje dat er geschetst wordt.

Zoals met eerder werk zet John Hillcoat een uitstekende genrefilm neer die de juiste balans heeft tussen geweld en sfeer. Geweld is in deze vertelling iets waar de karakters zich continu van bewust zijn dat het hun kant op kan komen. Dit levert voor de personages een onderhuidse spanning op waarbij sereniteit steeds gruwelijk doorbroken wordt met gewelddadige handelingen. Het heeft iets tragisch en melancholisch dat elke verworven zekerheid opeens van ze af kan worden genomen. Er zit een moeilijk onder woorden te brengen schoonheid in hoe deze broers berusten in hoe onontkoombaar geweld is in hun leefwereld. Wel jammer dat de film een te voorspelbare invulling geeft door steeds terug te vallen op voorspelbare clichés. Het voelt van begin tot eind alsof je het allemaal wel eens eerder gezien hebt.

Er is te weinig steampunk fantasy in Hollywood, maar om nou te zeggen dat dit een goede is om het genre mee op de markt te zetten...?! Belachelijk slechte special effects in een inspiratieloos verhaal, ouch.

Zie wel in waar de kracht van de oorspronkelijke serie ligt, maar deze film is toch wat aan de magere kant.

In dat heerlijke eigen universum waarin houterige B-acteurs, wiens niet-bestaande acteerwerk wordt onderstreept door de bloedserieuze Amerikaanse dubbing, ronddwalen in een bizar folkloristisch verhaaltje over een vliegend heksenhoofd dat zwangere vrouwen leegzuigt. Maar de mevrouw (of man!?) die de heks in kwestie heeft ingesproken, geeft een oscarwaardige performance als de kakelende kenau. Mijn favoriete dialoogtekst: 'I just need to borrow your head for a moment!' HAAAAAAAHAAAAAHAAAAAAA!

Veel goeds over gehoord, maar nu heb ik hem dan eindelijk zelf gezien. En hij was de positieve geluiden eromheen meer dan waard. Het is een schitterend verhaal over hoe het individu verpletterd werd onder het juk van het toenmallige DDR-regime. Een stasi-medewerker verliest zijn idealisme als hij middels afluisterapparatuur meemaakt hoe een toneelschrijver verwordt tot anti-communist. Hij komt voor een moreel dilemma te staan: geeft hij het door aan zijn superieuren of niet? Wrang in beeld gebracht, zonder de valse nostalgie uit bijvoorbeeld Goodbye Lenin. Vooral Ulrich Mühe steelt de show als de doodenge en zonderlinge afluisteraar. De scenes waarin je hem slechts ziet zitten met zijn koptelefoon zijn buitengewoon eng. Maar ook '' vriendelijke Duitser'' uit Zwartboek - Sebastian Koch - speelt zijn rol geloofwaardig en met een zekere flair.

Als het dit soort films oplevert, dan hoop ik dat onze Oosterburen nog een tijdje doorgaan met in het reine komen met hun traumatische verleden.

Door de lens van een vrouw. Echt een fantastische Kate Winslet als de enigmatische oorlogsfotografe Lee Miller. Haar maniertjes. Haar vreemde mengeling van sensualiteit en hardheid. Haar sarcastische observaties. Haar gelaten strijd tegen het ouder worden in een tijdgewricht waarin vrouwen op leeftijd geen rol van betekenis meer hadden. Het is jammer dat 'Lee' (2023) net iets vaak in de valkuil trapt van biografische films om iets teveel episodes uit iemands leven te portretteren. De hallucinante scènes rond de bevrijding zijn adembenemend goed. Met die ontnuchterende opbouw naar de concentratiekampen en het surrealistische bezoek aan Hitlers' appartement. Zoals bij Miller eerst het besef indaalt wat oorlog betekent voor vrouwen en minderheden. En daarna haar gevoel van euforie als zij zichzelf op de gevoelige plaat vastlegt wanneer het kwaad lijkt te zijn verslagen. Kippenvel!

Meer regen en Spaanse folklore in een politieonderzoek rond babymoordenaars. Om de één of andere reden zat ik hier meer in dan in het vorige deel, terwijl ik niet goed zou kunnen aangeven wat dit vervolg beter of onderhoudender maakt. Misschien toch omdat de macabere moeder-dochterrelatie tussen Amaia Salazar (Marta Etura) en Rosario (Susi Sánchez) wat meer op de voorgrond komt? Het geeft een psychologisch sterk motief van een dochter die worstelt met een loyaliteitsconflict naar haar moeder. Enerzijds bezorgdheid en genegenheid omdat ze dit nu eenmaal voelt naar een biologische moeder, maar anderzijds de steeds terugkerende angst dat deze vrouw echt zo kwaadaardig is als in haar herinneringen. Het is alleen zo jammer dat 'Legado en los Huesos' (2019) nodeloze omwentelingen en uitweidingen nodig heeft om tot die kern te komen. Al moet ik zeggen dat de keurig opgebouwde climax veel goed maakt.

Zag hem laatst weer eens langs komen en ik werd spontaan vrolijk, gewoon een ontzettend geestig niemendalletje in zijn genre. Niks mis mee...op z'n tijd.

De eerste was een leuke guilty pleasure, met een Reese Witherspoone die excelleerde als het ''domme blondje'' dat slimmer was dan ze leek. In dit tweede deel hebben ze een iets andere richting gekozen; het is een soort Mr Smith goes to Washington (waar ook naar gerefereerd wordt!), maar dan met het overdreven gegil, de roze kleding en de stijl van de eerste Legally Blonde. En dat werkt dus niet. Het is zonde want Reese Witherspoone zit net zo goed in haar rol als in het eerste deel, maar het slaat helaas dood in een stortvloed aan te flauwe grappen.