Meningen

In een nachtelijke bevlieging heb ik '3 op Reis' in Noord-Korea gekeken en werd ik ook op het spoor van deze documentaire gezet. Grappig dat de geschoten beelden op exact dezelfde plaatsen zijn als waar Floortje Dessing haar Koreaanse avontuur had.

Denk dat je toch in je achterhoofd moet blijven houden dat het regime een flink aandeel heeft in wat je te zien krijgt en waarom je dat te zien krijgt. Een documentairemaker in dat land is beperkt in zijn bewegingsvrijheid. De enige manier om daar enigszins doorheen te prikken is door de eigen positie als reporter te blijven accentueren en daarmee te laten zien hoe het regime van invloed is op jouw berichtgeving. Hier gebeurt dat vrijwel niet en wordt er een misplaatst beeld van authenticiteit geschetst.

Na 'Spice World' (1997) moest ik natuurlijk het Britney Spears-vehikel 'Crossroads' (2002) ook eens zien. En ook deze muzikale road trip is weer een fijne brok nostalgie naar mijn onbezorgde jeugdjaren. Eigenlijk niet eens zo slecht als de vele Raspberry Awards (de oscars voor slechte films) van destijds doen vermoeden. Het is een inwisselbaar, voorspelbaar verhaaltje over tienermeiden die elkaar vinden tijdens hun 'reis' van puberteit naar volwassenheid. Vooral de scènes waarin ze in die open auto over de snelweg naar L.A. cruisen, terwijl ze bekende popliedjes van dat jaar meeblèren, zijn best sfeervol. Gewoon onbezorgde tienerlol, met genoeg vroege 00's voor de nostalgische dertiger die ik ben.

Degelijk geschiedenislesje over de publieke figuur Steve Biko en zijn contacten met de blanke journalist Woods. Het is allemaal wel erg braaf en een beetje statisch, nergens wil het verhaal echt tot leven komen. Aan het weergaloze spel van Kevin Kline en Denzel Washinton ligt dat trouwens zeer zeker niet. Het script geeft ze alleen niet zoveel ruimte om los te komen uit een wat brave reeks dialogen.

Heerlijk absurdistisch. Ik ben wel te porren voor de vervreemdende setting van een Alpenresort met de continue dreiging van een monsterlijke figuur. Een knotsgek koekoeksklok-thema doorheen de hele film: vogelgeluiden op de soundtrack, jump scares die als een vogeltje uit een doos opduiken en close-ups van kelen die onaardse geluiden voortbrengen. Natuurlijk is het resort zelf ook bevolkt door dik aangezette typetjes die meer lijken te weten over het mysterie, maar niet genegen zijn om iets los te laten. En Gretchen (Hunter Schafer) is een hoogst aimabele opstandige tiener in rouw. Haar grote bedenkingen bij de keuzes van haar vader en nieuwe stiefmoeder worden uitvergroot door de bizarre gebeurtenissen op het resort. Niet dat er iemand naar haar luistert als er meer vreemde dingen gebeuren. 'Cuckoo' (2024) is een tikkeltje overgecompliceerd en erg vergezocht, maar de sympathieke protagoniste houdt je aandacht vast tot aan de aftiteling.

Innemende kleine film die het leven onder Ceauşescu verteld aan de hand van een jonge vrouw en haar kleine broertje. Fijne afwisseling van rauw realisme met meer absurdistische fragmenten. Het voegt niet zo heel veel toe aan soortgelijke films, maar het is desalniettemin het bekijken waard voor de liefhebber van wereldcinema.

Sinds ik 'Hotel California' (1976) van de Eagles leerde kennen, heb ik altijd een fascinatie gehad met verhalen over plekken waar je niet uit raakt wanneer je erin komt. Of zoals ze zelf zingen: ''You can check out any time you like. But you can never leave!" En laat het niet toevallig zijn dat ze het zo specifiek over een hotel hebben. Een plek die zo uitnodigend oogt omdat er voor je gezorgd wordt en je alledaagse beslommeringen en je levensbeslissingen worden uit handen genomen. Als je er echter te lang in blijft hangen ontstaat het unheimische besef dat je ook iets van jezelf aan het verliezen bent. Jouw leven is niet meer van jou.

Gore Verbinski's 'A Cure for Wellness' (2016) speelt effectief in op die dualiteit tussen een plek waar er voor je gezorgd wordt en de horror wanneer je je controle over lichaam en geest verliest. Ook zo mooi gekoppeld aan het water-thema, wat doorheen de prent steeds voelbaar wordt. Het is een fraai gestileerde film (in de geest van 't Duitse expressionisme) vol schitterende shots van spiegelingen, labyrintische paden en groepen mensen in perfecte synchronie. Helaas is 't in grote lijnen allemaal een beetje te voorspelbaar en de climax steekt wat gewoontjes af bij de surrealistische beelden. Het suggereert meer diepgang dan dat 't heeft.

Als cynische volwassene kan ik mij uitspreken over de lelijke computereffecten en de weinige moeite om volwassen kijkers terwille te komen. Maar ach, het onbezorgde sfeertje - mede door de grandioze soundtrack van Jack Johnson- maakt van deze film toch een redelijk onderhoudend gebeuren. Ik kan mij zo voorstellen dat jonge kinderen het wel fantastisch vinden, en het is per slot van rekening voor hen bedoeld.

Niet zo verschrikkelijk slecht als men wil doen geloven, maar ook weer niet zo vermakelijk als die andere piraten.