El Naser Salah el Dine (1963)

Niet eens zoveel slechter dan soortgelijke historische epossen als Ben Hur en Spartacus. Het straalt diezelfde grootsheid en epiek uit door de schitterende kostuums, de sfeervolle locaties en de imposante hoeveelheid figuranten die meedoen aan de gevechten. Helaas worden er wel goedkope trucjes gebruikt als gevechtssituaties die op het hoogtepunt worden afgekapt en het tonen van foto's tussen de handelingen. Overigens niet zo vaak dat het storend wordt, want over de gehele linie is het een zeer indringende film vol rake religieuze symboliek.

Te langdradig, maar toch niet slecht voor een film uit 1963.

Een gebrek aan religieuze symboliek zal je bedoelen!

Saladin wordt door de (christelijke) regisseur in opdracht van het seculiere Egyptische regime omgetoverd tot een bijna 1 op 1 copie van Gamal Abdel-Nasser. De film staat juist bomvol politieke symboliek. Het anti-koloniale, en vooral anti-Franse sentiment voert de boventoon in de film.

Saladin mag de veters nog niet strikken van Ben-Hur of Spartacus.

Grappig. Ik heb zo'n twee jaar na het schrijven van deze recensie een afstudeerscriptie geschreven over panarabisme en Gamel Abdel-Nasser.

Dan moet de karakterschets van Saladin in de film je bekend voorkomen

Met de kruistochten en de persoon van Saladin heeft het echter weinig van doen. Het is een anachronistische visie op de 12de eeuwse gebeurtenissen.

Ondanks dat is het wel een vermakelijke film. De Fransen worden in elk geval goed te kakken gezet al zijn de gevechtsscènes ondermaats. Ik zou hem daarom eerder vergelijken met El Cid.