Nico, 1988 (2017)

Vanaf 19 april 2018 in de bioscoop (Cinemien)

Boeiende zangeres over wie een wat fletse biopic is gemaakt.

Waar ligt dit aan? Het scenario geeft een opeenvolging van gebeurtenissen die vrij vlak in beeld zijn gebracht met een (bijzondere) actrice - Trine Dyrholm - die net niet past op Nico. Het lijkt erop alsof vrijwel alles net niet past: de periode 1986-1988 is teveel nagespeeld, de acteurs doen een personage na i.p.v. ze te zijn, chronologie alleen blijkt in dit geval te weinig om (mij) te boeien.

Uitzondering vormen gelukkig de optredens waarin Trine Dyrholm zelf de songs van Nico op voorbeeldige wijze zingt en opvoert.

Meer een karakterstudie dan een biografie over de enigmatische Christa Päffgen die beter bekend was als Nico, in de jaren '60 de muze van Andy Warhol en The Velvet Underground. De film volgt zangeres/songwriter/heroïnejunk Nico vanaf 1986 tot haar dood in juli 1988 maar ondanks de medewerking van haar zoon Ari (hier gespeeld door Sandor Funtek) blijft de film steken in wat losse weetjes die weliswaar intrigerend zijn, maar uiteindelijk toch weinig inzicht geven in wat haar nu echt dreef. Nico mag dan zelf vrij ontoegankelijk geweest zijn, maar het maakt dit een ietwat frustrerende ervaring. De film wordt echter gered door een fenomenale, onzelfzuchtige vertolking van Trine Dyrholm (vorig jaar al subliem in Du Forsvinder), die vooral indruk maakt tijdens de optredens, de beste momenten in de film.

En ik maar denken dat dit over de klassieke Steven Seagal film ging...

Vergeleken met het boek is dit een Disneyfilm. Best leuk maar nogal afstandelijk allemaal. Er had meer muziek van Nico zelf in moeten zitten. Actrice is goed maar een te lichte stem. En een nummer van Alphaville aan het eind ??? Dan had ik liever sixty forty gehoord of zo.

Ik kende Christa Päffgen nog niet, maar ik zag de film in de bieb en ik was wel benieuwd. Ik moet zeggen dat ik het niet slecht vind, maar ook niet geweldig. De muziek en de zangstem spreken mij niet zo aan, maar ik vind de uitvoering van de optredens wel goed gedaan. Trine Dyrholm kende ik al van Kollektivet. Daarin speelt ze een rol waarin ik haar fijner vind dan in deze film. Doordat ik weinig van Christa Päffgen weet (wel gegoogled), kon ik niet echt vergelijken of de vertolking klopt met haar persoonlijkheid. Qua uiterlijk lijkt Trine Dyrholm niet op haar, maar dat is volgens mij ook niet het belangrijkst voor het resultaat van de film en het verhaal dat het wil vertellen. Ik geef een voldoende, omdat het personage van Nico en het verhaal mij redelijk boeiden en de uitwerking wel te doen is, wat mij betreft. 3*

Nico is niet door een ander te vertolken, je kan slechts een poging doen en Trine Dyrholm doet zeker haar best. Maar het zware en zwoele stemgeluid van Nico, met haar vocale uithalen die net niet als dissonanten klinken, zijn niet te imiteren. Gevolgd wordt Nico, die eigenlijk Christa Páffgen heette op een tour door Oost-Europa. De samenwerking met de Velvet Underground en Andy Warhol liggen ruime tijd achter haar en ze is bezig met haar solocarrière en eigen ideeën op muziekgebied. Bijna bezeten bespeelt ze het harmonium en ze zeult dagelijks met geluidsapparatuur. Het geluid van de gevechten van de Russen in Berlijn van voorjaar 1945 zijn haar het meest bijgebleven als kind. Dat geluid zou ze willen vastleggen. Met haar zoon Ari, een niet erkend kind van Alain Delon, probeert ze gaandeweg een betere band op te bouwen.Ze streed nog steeds tegen haar heroineverslaving. Ze overwon de verslaving maar kwam heel tragisch om het leven na een fietsongeluk op Ibiza.

Fijne biopic over zangeres Nico (Trine Dyrholm) die haar artiestenbestaan met The Velvet Underground al ruimschoots achter zich heeft, maar in de Engelse industriestad Manchester eenzelfde vibe vindt als in het platgebombardeerde Berlijn uit haar jeugd. De regisseuse Susanna Nicchiarelli maakte met 'Nico, 1988' (2017) een geestig vrouwenportret waarin het roemrijke verleden van de zangeres alleen nog in flitsen erdoorheen is gemonteerd, met authentiek archiefmateriaal. Voor Nico/Christa Päffgen is het verleden een voorbij station waar slecht-geïnformeerde interviewers naar terug blijven verwijzen, terwijl ze probeert te ontsnappen aan het keurslijf van haar vroegere modellenwerk en een muziekcarrière tussen de grote mannen. Trine Dyrholm is fenomenaal als deze diva van middelbare leeftijd die dan weer haar drank- en heroïneverslaving eruit kotst, dan weer in triestig zelfverwijt of onhebbelijk aso-gedrag vervalt, of dan weer nieuwe bezieling vindt om haar optredens nieuwe glans te geven. Als film laat 'Nico, 1988' (2017) wat liggen met onuitgewerkte verhaallijntjes en een te gefragmenteerde opzet, maar door de screen presence van deze Deense actrice boeien zelfs de meest pietluttige handelingen. Alles wat ze doet heeft dan ook zo'n grappige én een triestige lading. Of ze net heroïne spuit in haar nieuwe appartement en vervolgens met muziekapparatuur op zoek gaat naar een specifieke toon, of dat ze bij het ontbijt een fles cola achterover slaat en een bord pasta leeg eet, maar dan gefascineerd raakt door een huisbrouwsel limoncello.

Aldus mijn vader toen ik hem over deze film vertelde: 'Macrobiotisch kwam toen in, worteltaart etc., ik was op zoek naar een broodje hotdog (of 2) i.v.m. last van dat macro bio, zocht balans en vond Nico in de tent?'

Helaas handelt deze film niet over de periode van Nico tijdens haar samenwerking met het legendarische Velvet Underground, dan had de film wellicht veel interessanter geweest.

Hier gaat het over haar 2 laatste levensjaren.

Nog steeds is ze wel een icoon, een prima zangeres, maar haar muziek is bijzonder duister.

Sommige nummers die in deze film aan bod komen vond ik best goed, maar zeker niet alles.

Het verhaal is redelijk goed, gebaseerd op feiten, en dus ook met de nodige tragiek.

De filmtitel is ook een verwijzing naar de tragiek, in 1988 overlijdt Nico op 49-jarige leeftijd...

Sober, realistisch en tamelijk fascinerend portret van de zangeres Nico tijdens haar laatste levensjaren. De rol van Nico wordt hier namelijk uitstekend vertolkt door Trine Dyrholm, die met haar stem en performance tevens goed de dramatiek van haar songs weet te benaderen.

Best een heel aardige bio-pic over de laatste jaren van Nico (1986-1988), wel voornamelijk een aantal gebeurtenissen uit die jaren zonder een echt plot. De fameuze chanteuse van die eerste Velvet Underground-LP (ik mocht 3 liedjes zingen en voor de rest alleen tamboerijn spelen). Haar eigen albums zijn al een stuk minder bekend en Nico zou tot haar 49-ste een beetje doorsukkelen in het clubcircuit en dat is ook zo'n beetje de tour die we hier zien. Best aardig portret van die jaren, alleen moesten er helaas nog wel minder interessante lijntjes in over haar bandleden.