Nico, 1988 (2017)

Boeiende zangeres over wie een wat fletse biopic is gemaakt.

Waar ligt dit aan? Het scenario geeft een opeenvolging van gebeurtenissen die vrij vlak in beeld zijn gebracht met een (bijzondere) actrice - Trine Dyrholm - die net niet past op Nico. Het lijkt erop alsof vrijwel alles net niet past: de periode 1986-1988 is teveel nagespeeld, de acteurs doen een personage na i.p.v. ze te zijn, chronologie alleen blijkt in dit geval te weinig om (mij) te boeien.

Uitzondering vormen gelukkig de optredens waarin Trine Dyrholm zelf de songs van Nico op voorbeeldige wijze zingt en opvoert.

Meer een karakterstudie dan een biografie over de enigmatische Christa Päffgen die beter bekend was als Nico, in de jaren '60 de muze van Andy Warhol en The Velvet Underground. De film volgt zangeres/songwriter/heroïnejunk Nico vanaf 1986 tot haar dood in juli 1988 maar ondanks de medewerking van haar zoon Ari (hier gespeeld door Sandor Funtek) blijft de film steken in wat losse weetjes die weliswaar intrigerend zijn, maar uiteindelijk toch weinig inzicht geven in wat haar nu echt dreef. Nico mag dan zelf vrij ontoegankelijk geweest zijn, maar het maakt dit een ietwat frustrerende ervaring. De film wordt echter gered door een fenomenale, onzelfzuchtige vertolking van Trine Dyrholm (vorig jaar al subliem in Du Forsvinder), die vooral indruk maakt tijdens de optredens, de beste momenten in de film.

Ik kende Christa Päffgen nog niet, maar ik zag de film in de bieb en ik was wel benieuwd. Ik moet zeggen dat ik het niet slecht vind, maar ook niet geweldig. De muziek en de zangstem spreken mij niet zo aan, maar ik vind de uitvoering van de optredens wel goed gedaan. Trine Dyrholm kende ik al van Kollektivet. Daarin speelt ze een rol waarin ik haar fijner vind dan in deze film. Doordat ik weinig van Christa Päffgen weet (wel gegoogled), kon ik niet echt vergelijken of de vertolking klopt met haar persoonlijkheid. Qua uiterlijk lijkt Trine Dyrholm niet op haar, maar dat is volgens mij ook niet het belangrijkst voor het resultaat van de film en het verhaal dat het wil vertellen. Ik geef een voldoende, omdat het personage van Nico en het verhaal mij redelijk boeiden en de uitwerking wel te doen is, wat mij betreft. 3*

Fijne biopic over zangeres Nico (Trine Dyrholm) die haar artiestenbestaan met The Velvet Underground al ruimschoots achter zich heeft, maar in de Engelse industriestad Manchester eenzelfde vibe vindt als in het platgebombardeerde Berlijn uit haar jeugd. De regisseuse Susanna Nicchiarelli maakte met 'Nico, 1988' (2017) een geestig vrouwenportret waarin het roemrijke verleden van de zangeres alleen nog in flitsen erdoorheen is gemonteerd, met authentiek archiefmateriaal. Voor Nico/Christa Päffgen is het verleden een voorbij station waar slecht-geïnformeerde interviewers naar terug blijven verwijzen, terwijl ze probeert te ontsnappen aan het keurslijf van haar vroegere modellenwerk en een muziekcarrière tussen de grote mannen. Trine Dyrholm is fenomenaal als deze diva van middelbare leeftijd die dan weer haar drank- en heroïneverslaving eruit kotst, dan weer in triestig zelfverwijt of onhebbelijk aso-gedrag vervalt, of dan weer nieuwe bezieling vindt om haar optredens nieuwe glans te geven. Als film laat 'Nico, 1988' (2017) wat liggen met onuitgewerkte verhaallijntjes en een te gefragmenteerde opzet, maar door de screen presence van deze Deense actrice boeien zelfs de meest pietluttige handelingen. Alles wat ze doet heeft dan ook zo'n grappige én een triestige lading. Of ze net heroïne spuit in haar nieuwe appartement en vervolgens met muziekapparatuur op zoek gaat naar een specifieke toon, of dat ze bij het ontbijt een fles cola achterover slaat en een bord pasta leeg eet, maar dan gefascineerd raakt door een huisbrouwsel limoncello.

Best een heel aardige bio-pic over de laatste jaren van Nico (1986-1988), wel voornamelijk een aantal gebeurtenissen uit die jaren zonder een echt plot. De fameuze chanteuse van die eerste Velvet Underground-LP (ik mocht 3 liedjes zingen en voor de rest alleen tamboerijn spelen). Haar eigen albums zijn al een stuk minder bekend en Nico zou tot haar 49-ste een beetje doorsukkelen in het clubcircuit en dat is ook zo'n beetje de tour die we hier zien. Best aardig portret van die jaren, alleen moesten er helaas nog wel minder interessante lijntjes in over haar bandleden.