Meningen

Reeks interviews met 'youtubers' om een beeld te schetsen van hoe het nieuwe sterrendom over het internet zieltjes wint onder tieners en twintigers. In principe best een interessant fenomeen om een documentaire aan te wijden, maar het gaat nooit veel verder dan oppervlakkige observaties van jonge mensen, die niet zo interessant blijken als de documentairemaker ons wil doen geloven. Overigens kun je dat de geïnterviewden nauwelijks kwalijk nemen, want de schuld ligt bij een regisseur die zelf geen overtuigende focus vindt om zijn onderwerp naar een hoger plan te trekken.

Het uitgangspunt van vier mentaal beschadigde meisjes en één rouwende moeder is vernuftig gevonden en biedt zo de perfecte aanzet voor macabere psychologische terreur. Slechts incidenteel worden de opgebouwde verwachtingen echter waargemaakt, want het overkoepelende mysterie blijkt niet meer dan een flinterdun raamwerk om verschillende verhalen aan op te hangen. De dames in het verhaal zijn nooit écht aan elkaar gewaagd, terwijl er op een wat slappe manier steeds de suggestie gewekt wordt dat dit wel het geval is. Een en ander resulteert in een redelijk onderhoudend vijfluik waar bij vlagen naar de oppervlakte komt wat een meesterstuk hier uitgehaald had kunnen worden met een scherper geschreven scenario.

Over-the-top actiespektakel met boodschap over machtsmisbruik in de Amerikaanse overheid. Het gaat allemaal nergens over maar kijkt lekker weg. Wel jammer dat de film zich in eerste instantie heel serieus voor doet komen, om dan opeens om te slaan in de meest krankzinnige onzin.

Rechteloosheid na het strafrecht

Broeierig gevangenisdrama over opgebouwde seksuele frustraties tussen mannen van verschillende seksualiteiten, afkomsten, rassen en sociale milieus. Veel overbekende clichés als seksueel misbruik tijdens de intimiteit van het douchen; het uitkleden voor de strip search; het nuttigen van het gemeenschappelijke maal. Wat deze prison flick bijzonder sterk maakt, is dat de welhaast documentaire filmstijl dicht op de huid van de karakters blijft. Het heeft een rauwe, claustrofobische sfeer van het opgesloten bestaan als iets waar elk moment basale mensenrechten afgenomen kunnen worden. Daarin kan elke gevangene het slachtoffer worden van (seksueel) geweld. Mannen onderling maken elkaar tot object.

Dan komt het personeel met een pedoseksuele blanke man uit een middenklasse milieu. Nauwelijks binnen wordt hij vogelvrij gemaakt als mikpunt om extreme agressie en seksueel geweld op te botvieren. Het hypocriete is dat aanrandingen en verkrachtingen al aan de orde van de dag zijn in deze omgeving, terwijl een extreem afwijkende seksuele geaardheid gebruikt wordt als kwaadaardige legitimatie voor onmenselijk wangedrag. Met de komst van het pedofiele kwaad komt er een verschillen overstijgende haat naar boven tegenover het laatste seksuele taboe: kindermisbruik. Deze met testosteron omgeven plek, waar mannelijk machismo welig tiert, kent geen ruimte voor tolerantie, mededogen en medemenselijkheid. Iemand die aan kinderen zit, die heeft zijn menselijkheid verloren. Simpel.

Tikkeltje gedateerd in dat etnische subculturen (Afro-Amerikanen, Latino's) in snelle snapshots geëxotiseerd worden als anders en uniek tegenover het 'neutrale' blanke hoofdpersonage. In tegenstelling tot de korte sfeerimpressies rond gekleurde personages krijgt de pederast een minutenlang durende catharsis in zijn verhaallijn. Daarbij wordt zijn 'middenklasse' afkomst een aantal keer geopperd, maar het wordt nooit getoond als iets waardoor hij bepaalde eigenaardigheden of typische gedragingen heeft. Het voelt wat politiek incorrect aan; alsof zijn blanke huid hem tot een vreemde eend in de bijt maakt, in een natuurlijke habitat waar de gekleurde personages wél horen te zijn.

Over het juridische en politieke getouwtrek rond sociale huurwoningen in blanke middenklasse wijken. Oscar Isaac is weergaloos goed als de naar de top klimmende Nick Wasicsko: iemand die netwerken in het het ons-kent-ons wereldje aan de top tot in de vingers door heeft, die weet hoe hij zijn charmes en bravoure als jonge hond in de strijd moet gooien. Maar dan verliest hij zijn populariteit, keren oude vrienden zich tegen hem, en moet hij met lede ogen aanzien hoe politiek zijn imago maakt en breekt. Het knappe is dat het plot je elke episode opnieuw meeneemt in de persoonlijke euforie, ontreddering, hoop en desillusie van deze positieve comeback kid. Je gunt hem het moment waarop hij eindelijk de vruchten mag plukken van zijn politieke vasthoudendheid in die ooit ingewikkelde kwestie rond de huurwoningen.

Parallel aan de opkomst en mogelijke ondergang van Wasicsko staan de losstaande verhalen van enkele etnische minderheden in een slechte volksbuurt. Niet wat je verwacht van de samenwerking Paul Haggis/David Simon, maar juist die (voornamelijk) multi-etnische zijlijntjes komen niet helemaal uit de verf. Zij voelen net iets teveel als erbij gesleept om een soortgelijke binding te kunnen krijgen als met de centraal gestelde burgemeester. Toch is het samentrekken van de politieke werkelijkheid van Wasicsko met de gevolgschade op deze personages thematisch wél een sterk element. Het ontmantelt politieke besluitvorming als een log monster dat maatschappelijke ontwikkelingen tegenwerkt in plaats van dat het de ruimte biedt om moeilijke kwesties adequaat onder de aandacht te brengen.

Herzien, ik blijf het een geestige film vinden met enkele zeer sterke grappen en ook weer veel grappen die echt te flauw zijn voor woorden.

Wederom is het Kevin Spacey die een matige productie toch weet op te vrolijken met zijn weergaloze manier van acteren. De beste man is echt fantastisch gecast als de zielige psychiater van de sterren die vooral zichzelf heel hard eens moet genezen. Het grootste manco is een wat ongeloofwaardig script dat van toevalligheden aan elkaar hangt.

Intens stijlvolle film die de sfeer van de manga overbrengt op het scherm. Camerawerk en kleurenschema maken dat het een frisse en herkenbare eigen stijl krijgt. Ik moet mijn vorige recensie trouwens herzien:

De actrice in de hoofdrol is dan wel bloedstollend goed gecast, maar door het gebrek aan relativering van haar karakter kreeg ik nooit feeling met haar queeste. Ze is zo koel en onaanraakbaar als een cyborg. Hoe anders dan zowel The Bride als Zatoichi, die beiden wel een kloppend hart hadden achter hun dubieuze motieven.

Die nietsontziende en alles vernietigende wraaklust van Yuki maken haar op een vreemde manier juist sympathiek. Zij is historisch en psychologisch gedetermineerd om haar wraak op te eisen en zal dat ook krijgen. Terwijl diezelfde wraak haar steeds ontzegd wordt. Dat maakt haar tot een tragische figuur die nooit voldoening kan krijgen, omdat zij niet meer kan accepteren dat de dingen zijn zoals ze zijn. Ze is zeker niet alleen maar een moordende cyborg, maar een tragische en coole cult-heldin die zeker zo interessant is als The Bride uit Kill Bill.

Simpel maar doeltreffend: een tienerjongen komt erachter dat een mysterieuze partij een masturbatievideo in handen heeft en hem dwingt om steeds een stapje verder te gaan. Het is een terugkerend thema dit seizoen hoe beklemmende kleinburgerlijke moraal en de technologische mogelijkheden een giftige cocktail zijn. Misschien nog wel enger en meer beklemmend omdat het gegeven geen dystopische toekomstmuziek is maar een alledaagse realiteit. De sobere sociaal realistische opzet van dit kortverhaal doet me wat denken aan James Watkins' debuutfilm 'Eden Lake' (2008), waarin de horror ook kwam vanuit alledaagse hardheid en pesterijtjes die steeds grimmiger werden. Naar het einde toe neemt 'Shut Up and Dance' (2016) te extreme wendingen die (hoewel ze de maatschappijkritische boodschap onderstrepen en een wrang gevoel achterlaten) de aflevering ook wat ongeloofwaardig maken.

Ik heb deze film lang weten te vermijden omdat iemand het einde al verraden had en ik geen groot liefhebber ben van dit soort mindfuck-films. Wat schetste echter mijn verbazing: Shutter Island is verrassend goed. Zoveel stijlvoller en esthetisch prettiger om naar te kijken dan het overgehypete inception. Voor de twists en turns hoefde ik het niet meer te doen, maar van de schitterende beelden en de impliciete verwijzingen naar zoveel filmklassiekers heb ik toch genoten.

Een lesbische horrorkomedie met insecten. De soort film waarin iedereen praat alsof hij/zij een serieus spraakgebrek heeft. Voor een film van nog geen uur neemt het erg lang zijn tijd om op gang te komen, maar op zich is het wel schattig om de twee jonge vrouwen in de eerste fase van hun prille relatie te zien. Iets te weinig gore. Al is het slotstuk - een hommage aan The Fly- wel de moeite van het wachten waard.

In Michael Moore hebben de Democraten een meesterlijke propagandamiddel gevonden. Zijn documentaires maken van ingewikkelde politieke issues iets simpels wat direct appelleert aan de onderbuikgevoelens van de kijker. Iedereen die Sicko ziet, kan niet anders dan concluderen dat de reporter gelijk heeft en dat het absoluut belachelijk is dat een wereldmacht als Amerika zo met zijn minderbedeelden omspringt.

Maar het is natuurlijk maar een deel van het grote verhaal, en wanneer een documentaire met zo'n pittig statement zo vlak voor de verkiezingen wordt uitgebracht dan riekt het naar politieke motieven boven journalistieke neutraliteit . Dat is niet noodzakelijkerwijs een slechte zaak, maar het is wel iets wat de kijker in zijn achterhoofd dient te houden. Ook Michael Moore is maar de representatie van een politieke opvatting en niet iemand die volstrekt neutraal in de discussie staat. Of hij wel of niet gelijk heeft met deze film, daar waag ik me niet aan. Ik weet simpelweg te weinig ervan af om met zinnige uitspraken daarover te komen.

Sicko is geen goede documentaire, daarvoor speelt het teveel in op de onderbuikgevoelens en makkelijke emoties van de kijker. Feiten worden amper voorzien van een tegengeluid (fuck you, hoor en wederhoor!) en het is alleen maar de bedoeling dat we meevoelen met de zielige verhalen van de mensen die we zien. En de verhalen zijn zielig, Oprah-zielig. Van die tearjerkers waarin arme hardwerkende Amerikanen tegen zoveel onrecht aanlopen dat ze zelfs uit moeten wijken naar het buitenland omdat ze daar beter af zijn.

Ik zou hier verder kunnen gaan met een tirade over de gebrekkige werkwijze die Moore door laat gaan als journalistiek, maar dan ga ik aan een essentieel punt voorbij; Michael Moore is namelijk sympathiek in zijn rol als de eenling die het hier opneemt tegen de boze verzekeringsbedrijven. Het maakt eigenlijk niet meer uit dat hij volstrekt ongenuanceerd is, want deel van het vermakelijke zit hem in de botte bijl die de reporter hanteert. Zijn droogkomische opmerkingen en goed gevonden oneliners werken op de lachspieren. Op een ludieke manier zet Moore zijn statement neer en weet toch een groot publiek in discussie te brengen over de moeilijke onderwerpen die hij aansnijdt.

Eigenlijk is een depressie best sexy. Steven Soderbergh wilde kennelijk na zijn mannenstripshow 'Magic Mike' (2012) nog iets doen met zijn fetisj naar psychologische machtsspelletjes. In 'Side Effects' (2013) worden zware (en relevante!) thema's als psychische nood en de farmaceutische industrie, verpakt in een zwoele erotische thriller. Niet eens omdat er veel naakt te zien is, maar de hele film heeft iets wat het sensueel en zinnelijk maakt. De knappe A-sterren als Jude Law en Catharina Zeta Jones die met hun doordringend medische blik naar elkaar of naar hun patiënten kijken. In een behoorlijk absurde scène hebben de twee acteurs een flirt- en liefdesspel terwijl ze - sensueel murmelend- verschillende soorten antidepressiva naar elkaar opnoemen. Of Rooney Mara waarvan, zelfs in haar grootste psychische nood, de make-up nooit uitloopt en haar kapsel netjes in model blijft. De film ondermijnt met die hyperseksuele, gelikte ondertoon de interessante vraagstukken die het óók aansnijdt. Zoals: wie draagt er verantwoordelijkheid bij het handelen van een individu als het de bijwerkingen van voorgeschreven medicamenten betreft? Nu is het als de antidepressiva-reclames die het parodieert: sex sells!

De gevoelige man op zoek naar zichzelf. In de zwarte komedie 'Den Sidste Viking' (2025) kan iedere man bepalen wat hij is, terwijl anderen geacht worden mee te doen in het theater van hun mannelijkheid. Of zoals Manfred (Mads Mikkelsen) zich ooit vasthield aan een niet-bestaande vikingmythologie om zichzelf te wapenen tegen huiselijk geweld. Broer Anker (Nikolaj Lie Kaas) ziet met lede ogen aan dat zijn psychisch kwetsbare broer opnieuw een persona heeft aangemeten in de vorm van John Lennon. Des te vervelender dat Manfred/John weet wat er gebeurd is met het overgebleven geld van een bankoverval, maar resoluut weigert om ook maar iets uit zijn pijnlijke verleden prijs te geven. 'Den Sidste Viking' (2025) heeft die typische absurdistische elementen uit films van Anders Thomas Jensen: tegelijkertijd hypergewelddadig en rauw, maar evenzeer ook gevoelig of zelfs sentimenteel. Ook leuk dat Mikkelsen in Deense films zo anders gecast wordt als underdog dan als de eeuwige hitman uit Amerikaanse films.

Al in de grandioze openingsscène, waarin een moeder en haar dochter in de verte wegvallen tegen een grootstedelijk decor van een winkelstraat vol toeterende auto's en passerende mensenmassa's, blijkt 'Sieranevada' (2016) een ander soort film. Subtieler, minder direct, niet gepolijst met filters of keurige belichting en geen verzorgde dialogen met een duidelijk doel. In de rest van de film worden acteurs zelden tegenover elkaar gepositioneerd; we zien ze van achteren of van opzij, in extreme close-ups, of gesprekspartners vallen net weg uit beeld. Ook het narratief is allerminst gestroomlijnd, want zo blijken bijvoorbeeld de vrouw en het kind uit de opening geen grote rol meer te spelen in de rest van de vertelling. Zelfs de centrale figuur, Lary (Mimi Branescu), verdwijnt prompt van het toneel om een plas te doen, terwijl de moeder en het kind uit de opening een minder grote rol spelen dan de lange aankondiging doet vermoeden.

Wat we als kijker niet zien, niet horen, of niet meemaken, is belangrijker dan de alledaagsheid die wél wordt getoond - allemaal kleine en grote geschiedenissen, ideologieën en historische bewegingen. De stokkende, moeizame gesprekken en de talrijke conflictjes verbergen niet alleen de eigen trauma’s, maar ze openbaren onderhuidse spanningen naar de gewelddadige geschiedenissen van een Roemenië dat ooit staatscommunisme heeft gekend. En het wachten, het eindeloze wachten, op iets of iemand die duidelijkheid schept in een gefragmenteerde, geglobaliseerde, laat-kapitalistische wereld. Alwaar de blikken nog steeds gericht zijn op een Amerika dat ooit aan de einder gloorde als het culturele en economische lichtpunt, maar wat houden deze personages nog over aan eigen identiteit nu diens aanwezigheid op het wereldtoneel onduidelijk is!?

Opvallend trouwe bewerking van de games, alleen werken sommige elementen niet helemaal als film. Maar niet zo dramatisch als geschetst wordt door anderen.

En wat me nog het meeste tegenstaat: veel mensen wilden in Coronatijd niet eens mondkapjes dragen, maar nu zouden ze wel opeens massaal euthanasie plegen!?

Not quite Mr. Robot. Het listige aan cyberthrillers is dat het een genre is dat logischerwijs sterk leunt op technologische foefjes. Niet echt iets wat je kunt verwachten van een productie met een telefilm-budget. Op zich komt 'Silk Road' (2017) goed weg met snelle montages, technodeuntjes op de soundtrack en dromerige sfeershots waarin de camera dicht op de personages zit. Vooral de motorsequenties ogen daarom bijzonder fraai. Helaas is het allemaal net te weinig om een aardig misdaadverhaal naar een hoger plan te tillen, want het futuristische sfeertje kan niet verhullen dat er veel voorspelbare en ongeloofwaardige clichés voorbij komen. Daarnaast is het acteerwerk van de jonge cast echt te slapjes om een volwaardige feature te kunnen dragen. (Al gaat mijn tienerhartje harder kloppen van het stoere hacker meisje dat Olivia Lonsdale speelt.) Alles bij elkaar is het geen vervelende film, maar het blijft een inwisselbaar niemendalletje.

Een beetje de Little Miss Sunshine van vorig jaar. Het heeft een soortgelijke arthouserige sfeer, maar de grappen en de dramatische momenten zijn ingebouwd zoals het een goede Hollywood-film betaamt. Ik bedoel dat trouwens niet badinerend, want dit soort films brengen voor mij het beste van beide werelden bij elkaar: toegankelijk maar toch eigenzinnig. Wat hier ontzettend goed werkt is dat de casting goed verzorgd is. Van hoofdrollen tot bijrollen; elke rol is grappig op zijn eigen aandoenlijke manier, en het levert een film op die van begin tot eind sympathie op weet te wekken voor mensen in de marge.

Zoals boekverfilmingen soms zijn: het gaat in sneltreinvaart langs de belangrijkste gebeurtenissen, terwijl je het gevoel krijgt 'iets' te missen om het volledige plaatje te kunnen snappen. Visueel heeft het mooie sfeerschetsen van de veranderende seizoenen op het Zweedse platteland. Al blijft het een tikkeltje conventioneel met saaie shots, toneelplichtig acteerwerk en wat geforceerde symboliek (wolkenkamelen, fluistereiken) Toch raakte Simon's zoektocht naar zijn Joodse identiteit me voldoende om meegesleept te worden in zijn persoonlijke problemen tegenover de grote tragedie van de Jodenvervolging. Hier had wel meer uitgehaald kunnen worden. Misschien in de vorm van een televisieserie? Of door inhoudelijk in het verhaal te snijden om meer de nadruk te leggen op interessante elementen?

'Singel 39' (2019) speelt zich af in een yuppenuniversum waar mensenlevens de glans hebben van een reclamevideo en er nog net geen bordjes in beeld verschijnen wanneer de kijker moet lachen of huilen. We zullen het maar geen romantische komedie noemen, want de verwikkelingen van Mo (Lies Visschedijk) en Max (Waldemar Torenstra) draaien nu juist om hun platonische relatie en wederzijdse kinderwens. Mo is geschreven als het archetypische warhoofd in de liefde; Max als het gemakzuchtige construct van een homoseksuele man waar afwijken van stereotypen belangrijker is dan zijn persoonlijkheid. Onherkenbaar knauwend met een poging tot plathaags accent en de de werkplaats die hij runt voor de reclassering. Hè is zellufs un Adau-suppogtâh! En dat terwijl het uitgangspunt niet het niveau ontstijgt van een doktersverhaaltje, met een hoogopgeleide carrièrevrouw die nog steeds het zaad nodig heeft van een man om compleetheid te vinden. Niet alles is liefde, maar rond deze magnetronversie van progressieve waarden hangt nog immer de spruitjeslucht van inwisselbare films met 'liefde' in de titel.

Vakkundig gemaakte horrorfilm. Sowieso ben ik altijd te porren voor zo'n Stephen King-opzet rond een aartsscepticus die plotseling te maken krijgt met paranormale verschijnselen. Of hoe een heerlijk personage als Ellison (Ethan Hawke) zo overtuigd is van rationele verklaringen, dat hij zijn gezin zonder schroom meeneemt naar een geruchtmakend moordhuis. Zo graag hoopt hij er antwoorden te vinden om een bestsellerroman te schrijven die zijn ingeblazen carrière nieuw leven inblaast. Maar fluisteringen in de nacht leiden hem naar een serie videotapes waaruit een patroon zichtbaar wordt dat er misschien meer slachtoffers zijn gevallen. Ellison begint te twijfelen aan zijn eigen geestesgesteldheid, of speelt er ergens iemand een macaber kat- en muisspel met hem? 'Sinister' (2012) gaat niet voor de originaliteitsprijs, maar is een effectieve horrorfilm die met minimale middelen een unheimische atmosfeer creëert. Misschien iets te veel jump scares voor een connaisseur van 't genre. Met een speciale vermelding voor de videotapes zelf, die zo verduiveld simpel in elkaar steken in hoe ze ogenschijnlijke gezinsidylle over laten lopen in macabere beelden van mishandeling en dood. Nog enger omdat film van zichzelf een huiveringwekkend medium is. Wat er allemaal verborgen gaat achter de ruis, de vlekken op 't scherm of de selectieve montage.

Bij herziening is er helaas geen ontkomen meer aan dat het concept niet helemaal op het niveau van Amerikaanse genre-broers kan worden uitgewerkt. Een paar ijzersterke scenes steken er ruimschoots bovenuit, maar voor het grootste gedeelte is het een middelmatige film. Hoop dat er ooit nog eens een betere sequel aan zit te komen, want het concept leent zich daar wel ontzettend goed voor.

Fijne cultfilm. Die Aatami Korpi (Jorma Tommila) heeft een prachtige kop als mythische figuur die nazi's over de kling jaagt. Niet omdat hij bijzondere krachten heeft of omdat hij zulke goede bedoelingen heeft, maar omdat hij niet dood te krijgen is door zijn grenzeloze overlevingsdrang.

Mooie film over een dakloze man die de levens van mensen in zijn omgeving ontwricht. Een van de meest gevoelige rollen van Will Smith tot op heden.

Heerlijk hallucinante Vlaamse misère. Of zoals je het wel aan regisseur Koen Mortier kunt overlaten om af te dalen in de lelijke zelfkant van neonazi's en beschadigd jongeren. Fraai in beeld gebracht: diep schrijnend en toch poëtisch. Ergens in zijn jonge leven heeft Liam (Thibaud Dooms) besloten om zijn ontlasting te laten lopen om anderen op afstand te houden. Ze kunnen beter van je walgen dan je pijn doen. Even lijkt er een oprechte band te ontstaan met hulpverleenster Pauline (Natali Broods) en haar oprechte pogingen om een moederfiguur te worden voor de worstelende jongeman. Maar Liam's trauma is te diep en zijn onveilige gevoelens blijven oplaaien. Het is knap hoe 'Skunk' (2023) je vanaf de allereerste scène laat zien hoe deze herstelpoging zal aflopen, maar het naargeestige einde komt alsnog binnen als een mokerslag. Hoe wreed kan een mens worden als diens pijn stelselmatig niet begrepen wordt.

Eindelijk eens iemand die probeert om van CGI juist een pluspunt te maken en geen groot minpunt. Deze film had zonder de computer-effecten nooit zo gemaakt kunnen worden, in die kitscherige stijl van de jaren '30 met overdreven locaties. Maakt hem dat goed? Misschien niet, maar er zijn slechtere films gemaakt die hoger in aanzien staan...

Laat het maar aan Sam Mendes over om met een van de meest gestileerde en cinematografisch interessante Bond-films ooit te komen. Het weet net de juiste toon te vinden van hip en eigentijds maar toch aansluitend op die rijke traditie van de Bond-films. Een klein minpuntje is dat ik de psychologische mindfuck van Javier Bardem nog iets meer uitgewerkt had willen zien. Vooral de rol van Sévérine werd een beetje onbevredigend uitgewerkt.

Regisseur Crispian Mills is geen Edgar Wright, maar 'Slaughterhouse Rulez' (2018) is best aardig als een soort Troma-film waar ze voor de verandering wél budget voor hadden. Lekker kostschoolsfeertje met verschillende rangen en standen, en de moordende aardbeesten zijn gaaf ontworpen. Ergens wel jammer dat 't Cornetto-duo (Nick Frost en Simon Pegg) nauwelijks screen time met elkaar deelt, want de film drijft in elk geval niet op hun kenmerkende chemie. Maar prima vertier om een (alcoholvrij) pilsje bij achterover te slaan terwijl je met je maten lacht om deze luchtige onzin. Sporadisch zit er zelfs een goede grap tussen.

Een moderne western vol filosoferende mannen, multiculturele invloeden in het wilde westen en zelfs enkele vette knipogen naar typische genreconventies. Bij vlagen heeft het precies die knoertharde sfeer van moeten overleven in de wildernis waar ik het genre zo om waardeer. Maar John Maclean is (nog) geen Quentin Tarantino. De fijn georkestreerde cartooneske vuurgevechten ten spijt, maar over de gehele linie weet het net niet de juiste balans te vinden tussen vermakelijke pastiche en serieuze karakterstudie. Michael Fassbender is te hard bezig om zich het imago van rauwdouwer aan te meten, terwijl Kodi Smit-McPhee te naïef oogt om zijn aanwezigheid in het wilde westen te geloven. Het gevolg is een film die nooit helemaal onder de huid gaat zitten, omdat plot en personages zo onwaarschijnlijk in elkaar steken.