Meningen

Grappige documentaire over de idiote claim dat Uri Geller een dubbelleven geleid heeft als 'psychic' geheim agent. Volgens mij zijn een paar dingen wel bevestigd, maar ik geloof nog steeds geen ruk ervan dat deze charismatische figuur echt krachten heeft. Daarom is het ook jammer dat de documentairemaker niet een meer kritische houding aanneemt en genoegen neemt met de idiote verhalen.

Slechts bij vlagen leuk, maar voor de rest een karikatuur van wat de serie ooit was.

In een cynische bui zou ik het afdoen als de light-versie van Melancholia, maar dan sentimenteler en met meer luchtige grappen. Toch heeft deze film beduidend meer body dan wat ik gewend ben van films met Steve Carrel. Op een luchtige manier worden er existentiële vraagstukken rond het thema´wat zou ik doen als alles tot een einde komt?´ uitgewerkt. De balans tussen de droge humor en het melodramatische is een beetje zoek, maar dat wordt enigszins rechtgetrokken door de sympathie die Keira Knightley en Steve Carrel oproepen. Wel heb ik het gevoel dat de twee niet helemaal de chemie delen om ook nog eens de liefdesrelatie overtuigend te kunnen brengen. Hun ontluikende romance voelt dan ook een beetje geforceerd.

Voor wie hem nog niet gezien heeft: wees gewaarschuwd, want de zaal liep bij mij verrassend snel leeg. Ik denk dat een heleboel mensen toch iets meer van een rampenfilm of een komedie hadden verwacht en niet het behoorlijk subtiele drama dat het is geworden.

Biografieën werken het best als ze zich beperken tot een sleutelmoment in het leven van de geportretteerde. Hier is dat de mars waarmee dr. Martin Luther King wilde aankaarten dat, hoewel in theorie elke Amerikaan stemrecht had, het in de praktijk Afro-Amerikanen in de Zuidelijke staten onmogelijk werd gemaakt om van dat recht gebruik te maken. 'Selma' (2014) weet heel knap de politiek rond de happening in beeld te brengen met een overview van de verschillende takken van de burgerrechtenbeweging en de bijzondere rol die King hierin had. Behalve een spitting image met de iconische predikant, is David Oyelowo sterk als een kwetsbare, gevoelige man, die zichtbaar lijdt onder de verantwoordelijkheid door zijn sturende rol in de emancipatiebeweging. Daarbij worden zijn religieuze overtuigingen niet aangedikt of weggelaten, maar de film schetst een integer beeld van een gelovige man die zijn daadkracht o.a. haalde uit zijn religieuze overtuigingen.

Ik heb helemaal niks met Formule 1 en was onbekend met de geschiedenis van Senna. Toch wist het mij te raken. De kracht van de documentaire is dat het heel goed de figuur Senna samen laat vallen met zijn prestaties op de racebaan. De kijker ziet hoe hij doorzet en vecht om toch zijn eigen dromen te kunnen verwezenlijken en dat heeft iets ontroerends.Misschien is het enigszins subjectief en eenzijdig in hoe het bepaalde gebeurtenissen weergeeft, maar het is ook weer niet zo dat Senna er alleen maar positief vanaf komt. Sterker nog,zijn keuze om verder te racen en niet een punt erachter te zetten wordt ook naar voren gehaald als iets paradoxaals en tragisch. Daarbij is het met grote sportfiguren vaker zo dat ze iets mythisch over zich krijgen.

Regisseur Benson Lee verwerkte zijn eigen herinneringen aan een Koreaans jeugdkamp in een nostalgisch coming-of-age verhaal over identiteit en oorsprong. Als we deze film van Lee moeten geloven, dan waren deze kampen een frustrerende samenkomst van verkeerde verwachtingen en culturele miscommunicatie. Niet zelden resulterend in ruzies, onenigheden of zelfs vechtpartijen. Waar verschillende jongeren van over de hele wereld met elkaar in aanraking kwamen, maar met elkaar hun Koreaanse roots deelden. Sommige jongeren hadden weinig meer met taal, cultuur of tradities en waren vooral gevormd door de landen waar ze zijn opgegroeid. Zeer tot het chagrijn van de Koreaanse gastheren, want die begrepen weinig meer van deze 'verwesterde' jongeren met hun grote mond naar alles wat riekt naar autoriteit. Andere jongeren hadden nog immer een sterke binding met het moederland en klampten zich vast aan vastomlijnde ideeën over wat het betekent om Koreaans te zijn.

Het aardige aan 'Seoul Searching' (2015) is dat je niet vaak Amerikaanse films ziet over hoe mensen met een gedeelde achtergrond wezenlijk van elkaar kunnen verschillen. Wat betekent het om Koreaans te zijn en hoe verhouden jongeren uit de diaspora zich tot die gemeenschappelijke identiteit? In dat opzicht werkt het bij sommige personages dat de culturele verschillen tussen deze jongeren worden uitvergroot. Van onzekere tieners als Sid Park (Justin Chon) en Grace Park (Jessika Van) die zich spiegelen aan westerse rolmodellen als Sid Vicious en Madonna. Of hoe Klaus Kim (Teo Yoo) Duitser dan Duits is, maar toch vloeiend Koreaans spreekt en genoeg van de cultuur weet om een nieuwe vriendin wegwijs te maken in het land. Deze Kris Schulz (Rosalina Lee) groeide op als adoptiekind en is een vreemde in het land waar ze haar eigen moeder hoopt te ontmoeten. Het levert een aantal hartverscheurend mooie scènes op waarin deze jonge mensen zichzelf leren kennen in een land waar ze wel en niet bij horen.

Toch slaat 'Seoul Searching' (2015) soms danig de plank mis als het poogt om grappig te zijn met clichématige uitvergrotingen. Zo is het bevreemdend hoe het personage van de Mexicaans-Koreaanse Sergio Kim (Esteban Ahn) het stereotype uitbeeldt van loom pratende luie Mexicaan, die vooral verlegen is om aandacht bij de vrouwen. Het wordt zelfs gemeen wanneer Sergio's ontluikende liefdesrelatie met de Afro-Amerikaanse/Koreaanse Jamie (Crystal Kay) op een onverdiend lullige manier wordt afgesloten. Sowieso jammer dat Jamie's interessante perspectief (als iemand die onderdeel is van een andere gemarginaliseerde groep) nauwelijks wordt uitgewerkt. Eveneens bevreemdend als er sporadisch drie jongens opduiken die alle vooroordelen over Afro-Amerikanen uitdragen: ze zorgen als een soort drugsdealers dat iedereen voorzien blijft in alcohol, terwijl ze rappend met het n-woord slingeren alsof het niks is.

'Seoul Searching' (2015) raakt bij vlagen, maar mist over de gehele linie tact of finesse om de moeilijke onderwerpen die het aansnijdt naar een hoger plan te krijgen. Voor een productie die zo begaan is met het ontkrachten van stereotypen, is het vreemd dat er onnodig vaak andere problematische elementen insluipen. Liever nog iets meer subtiliteit dan deze geforceerde hilariteit.

Aardige knieval naar de goede oude western, maar de gehele verpakking blijkt toch niet helemaal afdoende. Geef mij maar nog een seizoen van Deadwood!

Pierce Brosnan is trouwens verrassend goed, de man is hier zeker niet de aalgladde playboy die hij altijd lijkt te spelen.

Sfeervolle adrenaline-trip door een hels schouwspel van bloed en geweld. Met een keurige choreografie en een flinke dosis suspense weet het van begin tot eind te entertainen. Het heeft ook van die heerlijk overdreven lompe schurken, die de show wegkapen van de wat kleurloze hoofdpersonages.

Minpuntje: de kleine schoonheidsfoutjes waardoor het niet helemaal gelikt oogt. Echt storend vond ik het niet, maar het loopt niet helemaal zo soepel en goed gestroomlijnd als andere Aziatische vakbroeders het wel voor elkaar krijgen. Kwalijker zijn de wat abrupte en matig gemotiveerde wendingen die het verhaal neemt. Het emotionele effect dat bereikt wil worden, gaat daarbij helaas een beetje verloren. Toch overheerst bij mij ook de euforie van de shot adrenaline die deze film oplevert. Ik ben dan ook zeer benieuwd of (en hoe?) ze een soortgelijk effect gaan bewerkstellingen met de sequel.

Zoals wel vaker het geval is bij vervolgen probeert het in alles zijn voorganger te overtreffen. Hierdoir wordt het in alles een veel ambitieuzer werk dat véél verder gaat qua schaal en qua intensiteit. Bij vlagen weet het zijn voorganger te overtreffen met actiescenes die op de juiste manier spelen met suspense en een adrenalinestoot. Vooral het stuk in het gevangeniscomplex is zeker zo beklemmend en claustrofobisch als het eerste deel ook was.

Helaas gaan de ambities ook samen met een plot dat geforceerd probeert om idioot veel zijlijnen bij het hoofdverhaal te betrekken. Het levert een chaotische film op waar gebeurtenissen van hot naar her gaan en de logica van bepaalde plotwendingen soms een beetje zoek zijn. Toch heeft ook dat zo zijn charme, want op deze manier blijft het ongeneerd knokken iets ongepolijst en rauws hebben. Het heeft de zinderende actie van een geraffineerde blockbuster, maar het heeft nog steeds de charme van een B-film.

Voor de derde keer gezien en ik vind hem nog steeds leuk. Leuke Tim Burton-achtige sfeer vol anachronismen en rare vondsten. Jim Carrey is ook gewoon hilarisch als die gekke Count Olaf. Echt jammer dat ze hier niet mee verder gegaan zijn.

Doet in de verte wat denken aan The Big Lebowski, maar deze heeft inhoudelijk veel meer body omdat het dieper in gaat op hun eigen Joodse achtergrond. De gebroeders Coen zetten zichzelf gelukkig nog steeds op de kaart als de twee meest innoverende en grappige regisseurs van het moderne Hollywood. Zelfs de grootste hater zal moeten beamen dat ''A Serious Man'' vakkundig in elkaar is gezet.

Mijn verwachtingen waren hoog bij een setting als de Braziliaanse gold rush in het Amazonegebied. De berooide schelmen Joaquim (Júlio Andrade) en Juliano (Juliano Cazarré) komen terecht in de genadeloze pikorde rond de goudindustrie. Waar de begeerlijke prostituees lonken in het neonlicht van provisorische nachtclubs en achter elke hoek een opponent schuilt om een rechtmatige claim af te pakken. Het is duidelijk dat er flink wat geld in heeft gezeten om deze malafide goudindustrie tot leven te brengen en de imposante overzichtsshots vol naar goud delvende werkmieren liegen er niet om. De soort cinema uit een tijd waarin een blik vol figuranten werd opengetrokken om epische grootschaligheid op het scherm te brengen. Maar 'Serra Pelada' (2013) laat het afweten als een ietwat standaard misdaadthriller over loyaliteitsconflicten wanneer kleine criminelen hogerop komen. De vriendschap tussen Joaquim en Juliano is volgens het boekje en maakt nogal wat ongeloofwaardige sprongen om maar binnen de mal van geijkte genreconventies te blijven. Het gevolg is een film die urgente kapitalismekritiek pretendeert te hebben, maar in z'n algehele voorspelbaarheid vooral voldoet aan kijkersverwachtingen. Uiteindelijk wringt of schuurt het nergens.

De mooie mysterieuze opbouw kan zijn potentie niet helemaal optimaal benutten als het naar een wel erg sentimenteel einde toewerkt. Desondanks is het een genot om te kijken naar de fantastisch acterende Will Smith tegenover een charismatische Rosario Dawson. Ook een pluim voor de fantastische soundtrack bij de even mooie beelden.

In een staat van absolute verveling deze ellende aan me voorbij laten komen op televisie. Twee knappe jonge mensen en een nerd gaan op een roadtrip en ontmoeten allemaal geile amish-meisjes en seksueel onthouders. Lachen, gieren en brullen joh...ehm nee, hier zou ik me op mijn zestiende al te oud voor hebben gevoeld. Enige pluspunt zijn de wel erg mooie dames die ze hebben weten te scoren voor deze film, maar daarmee heb je dan ook wel echt alle goede dingen genoemd.

De film voelt pijnlijk aan als een maatschappelijk verantwoord moetje, maar echt een nieuwe kijk op zaken levert het nergens op. Daar is het toch een tikkeltje te vlak voor.

Dat deze films nog gemaakt moeten worden is eigenlijk een schande..

Rare hybride van transformerende superheld (Japanse stijl) en copmovie (typisch Amerikaans). Een paar leuke grappen daargelaten is het vooral erg flauw. De titelsong is bijna nog het meest interessante van deze hele film.

Geraffineerde thriller waarin steeds twijfel gezaaid wordt over de intenties van zijn karakters en aan welke kant zij staan. Het creëert zo een treurig beeld van hoe de wisselwerking tussen inlichtingendiensten en terroristen tot gevolg had dat het humane aspect uit het oog werd verloren. In eerste instantie was ik wat teleurgesteld in de wat karige interactie tussen Collete en haar familie, maar daarom komt de onthulling dat Connor eigenlijk een hardcore terrorist is en hun moeder de mol is, ook harder aan. Het is alsof die twee personages op deze manier ook in de schaduw bestaan en onverwacht er weer uit komen

Een film die mooi aansluit bij de recente reeks van mozaïekfilms over de multiculturele samenleving. Deze weet prikkelende en confronterende thema´s aan te snijden, maar doet dat dan vervolgens op een manier dat de relaties tussen de personages kant noch wal raken. Het plot slaat essentiële punten over en dwingt de kijker om mee te gaan in erg rare overgangen. Daarbij is het hele mozaïek-aspect erg geforceerd aangebracht. Ik krijg toch vooral het idee dat de regisseur zich teveel heeft laten inspireren door Crash, Babel, Gegen die Wand en andere films die soortgelijke thematiek een stuk effectiever onder de aandacht brengen.

Boertige grappen rond dikkerds, gehandicapten en anderszins onaantrekkelijke mensen. Behoorlijk standaard werk van de gebroeders Farelly dus.

Het is geen Finding Nemo, maar wel vermakelijk in zijn eigen soort. Leuke match tussen stemacteurs en hoe hun karakters vorm worden gegeven.

Misschien een beetje naïef, maar zelfs voor een slechte film van The Asylum viel hij tegen. Het cult-gehalte is echt alleen maar een goede reclamecampagne geweest, want de film zelf doet weinig bijzonders met zijn compleet absurde uitgangspunt.

Leuker dan verwacht. Het vorige deel wist amper iets uit zijn idiote uitgangspunt te halen, maar hier gaan ze helemaal los met krankzinnige ideeën die weinig met de sharknado te maken hebben. Van de prettige aha-erlebnis naar cameo's (die acteur ken ik, maar waarvan ook alweer!?) tot een hilarische chase scene met het hoofd van Lady Liberty. Gelukkig is er ook nog genoeg te genieten om de haaien zelf, die net een tandje beter lijken te zijn geanimeerd. Ze zien er nog steeds niet uit, maar nu gaat het nog net door de beugel.

Voor mij begint de spreekwoordelijke koek op te raken. De vele knipogen naar bekende franchises en cameo's van B-sterren zijn nog wel enigszins vermakelijk, maar het lijkt alsof ze de eigenlijke sharknado steeds meer op de achtergrond plaatsen voor saai gedoe eromheen. In die zin wordt de vaart er te vaak uitgehaald voor filler om maar iets te hebben om de volledige negentig minuten mee vol te krijgen. Gelukkig zijn de krankzinnige gore en crappy creature effects onverminderd vermakelijk genoeg om deze volstrekte idioterie te dragen.

Ken je de mop van de film over haaien in een tornado? We zijn vier films verder! Maar eerlijk: dit vierde deel is stukken leuker dan de oersaaie reclamevideo voor 'Universal Studios' van het vorige deel. Onafgebroken cheesy actie en hilarisch slechte acteurs. Stiekem lijkt het budget inmiddels hoog genoeg te zijn om redelijke CGI te kunnen bekostigen. Het heeft zelfs een paar behoorlijke actiescènes. Idioter dan ooit, maar stiekem daarom best te pruimen.

De glorieuze zaligheid van net niet knappe vrouwen (met botox en/of siliconenborsten), charismaloos acteerwerk van uitgerangeerde C-sterren, CGI-effecten uit 1998, 90's popmuziek op momenten dat het niet past, bizarre filmverwijzingen, oneliners die cheesier dan cheese zijn én haaien in een tornado. Na vijf jaar is de franchise er niet beter op geworden, maar Anthony C. Ferrante (en crew) weten waarom we elke zomer terugkomen voor deze onzin: het is pure fan service. The Asylum profileert zich als Troma in dat ze iets maken waardoor 'je erbij hoort' en met elkaar kunt lachen om de idioterie waar ze nu weer mee zijn gekomen. Het vierde en het vijfde deel zijn eigenlijk het leukst, omdat de franchise inmiddels een goede balans heeft gevonden tussen action-packed spektakel en de overbekende flauwigheid. Ze blijven het ook leuk houden met hilarische visuele vondsten en de eindeloze reeks cameo's. In dit deel wordt er zelfs een Sharknado-mythos gecreëerd rond de oorsprong van het fenomeen haaienorkanen.

Vrouwelijke seksualiteit in een machowereld. Spike Lee mag in 'She's Gotta Have It' (1986) nog niet het budget of de filmervaring hebben van later werk, maar toont in zijn eerste langspeelfilm al diens zelfbewuste eigen stijl. Neurotisch en intellectualistisch met een vleugje New Yorkse straathumor. Of zoals Nola Darling (Tracy Camilla Johns) wordt neergezet als een vrouwelijk archetype in de traditie van overspelromans als Madame Bovary of Anna Karenina. Vrouwen die uiting willen geven aan hun eigen seksualiteit en daarmee de hypocrisie blootleggen van een heersende zedenmoraal. Maar anders dan die tragische anti-heldinnen is Nola meesteres over haar eigen verlangens. Ze bepaalt zelf wie ze wel of niet toelaat tot haar lichaam, maar loopt nog altijd tegen dubbele standaarden aan.

Nola's partnerkeuze wordt in 'She's Gotta Have it' (1986) een luchtige ingang tot zwaardere thema's met maatschappelijke relevantie. Haar aanbidders nemen allemaal een positie in vanwaaruit ze kijken naar die vrije, losbandige vrouw die ze begeren. Kiest Nola voor de brave burgerman Jamie Overstreet (Tommy Redmond Hicks) die haar wil veroordelen tot een monogaam leven? Of voor de narcistische Greer Childs (John Canada Terrell) als de man met het geld en de middelen voor een goed bestaan, maar die nooit helemaal voor haar zal kiezen. Of gaat ze toch voor volksjongen Mars Blackmon (Spike Lee) met zijn scherpe observaties en opvliegende karakter? Even lijkt Nola al die mannen helemaal beu en broeit er zelfs iets met haar beste vriendin Opal Gilstrap (Raye Dowell). Tussen de regels koppelt Spike Lee Nola's ménage à trois aan bredere thema's als inkomensverschillen, marginalisering, een gemeenschappelijke Afro-Amerikaanse identiteit en natuurlijk specifiek de positie van de zwarte vrouw.

Soms zie je in een debuutfilm al de contouren van het soort oeuvre wat de cineast gaat krijgen. Zo werkt 'She's Gotta Have It' (1986) aanstekelijk omdat het een onvervalste Spike Lee-film is waar z'n belangrijkste thema's in samenkomen. Nog wat ongepolijst en low-budget, maar 'streetwise' op dezelfde innemende manier waarop Lee zijn typetje Mars Blackmon neerzet. Als een relativerende knipoog waar Kunst en populaire cultuur bij elkaar komen.

Sympathieke kleine debuutfilm met twee jonge, ongepolijste hoofdrolspelers.De zeventienjarige Zachary (Dylan Robert) wordt door prostituee Shéhérazade (Kenza Fortas) ertoe aangezet om voorbij z'n eigen vrouwenhaat en vooroordelen te kijken. Net uit de gevangenis komt hij erachter dat er geen plaats meer voor hem is in het huis van zijn moeder en op het strikte regime in een jeugdinstelling zit hij niet meer te wachten. Het brengt de tiener uit Marseille in aanraking met de zelfkant van jeugdbendes en straatprostitutie. Vol agressie, geweld en vanuit een bendecultuur waar een giftig soort mannelijkheid de norm is. Het is voor Zachary een schok als de vrijgevochten Shéhérazade een brok wiet accepteert in ruil voor seksuele handelingen, maar ze rent van hem weg en laat hem gefrustreerd achter. Zij - en zij alleen- bepaalt wat er met haar lichaam gebeurt, zelfs als ze haar geld verdient als prostituee. Maar Zachary trekt een sprintje, krijgt haar te pakken en schopt stennis in een kledingzaak. Shéhérazade is onder de indruk van de plotselinge daadkracht van de knappe lefgozer, die eerder nog onzeker aan zijn gulp pielde omdat hij nog nooit een sekswerker had bezocht. Als hij vraagt om onderdak, stemt ze meteen toe.

'Shéhérazade' (2018) ontwijkt de kitscherige hoerenromantiek van een gevallen vrouw en haar koene mannelijke redder.Al is het omdat Zachary zelf kampt met een ernstig agressieprobleem en zich afreageert op vrouwen in autoriteitsposities, de enige manier waarop hij dingen gedaan krijgt. Hun kamergenoot Zelda (Sofia Bent) - een transvrouw - ziet dan ook niet veel goeds in dit opgeschoten heerschap, maar is te druk met haar eigen drugsverslaving om weerstand te bieden. Als de nieuweling maar geld bijdraagt. De tienerjongen wendt zijn criminele connecties aan en ontpopt zich steeds meer als de pooier van zijn nieuwe vriendinnetje. Deze schets van een scharrelende onderklasse is hard en compromisloos, maar het heeft iets ontroerends hoe de twee jonge verschoppelingen een vals gevoel van veiligheid bij elkaar vinden. Hoe Zachary elke keer gepijnigd reageert als er 'putain' of 'pute' klinkt, terwijl hij haar tegelijkertijd laat begaan omdat ze geld verdient met deze zelfgekozen levensroute. Maar lukt het hém wel om haar te zien zoals ze is? Los van de stigma's en de verwensingen, los van zijn eigen mysogenie en de agressie die hij afreageert op een oneerlijke wereld.

Achter het grauwe sociaal realisme van 'Shéhérazade' (2018) steekt een lieve coming-of-age-film over liefhebben, persoonlijke grenzen en verantwoordelijkheid nemen. Voor henzelf én voor de ander.

Voor een westerse kijker voelen de films van regisseur Amr Salama misschien eerder belerend en prekerig dan werkelijk schokkend. Of het zijn debuutfilm 'Asma'a' (2011) is waarin een huisvrouw strijdt tegen de discriminatie en de vooroordelen die een HIV-besmetting afroept over haar gezinsleven. Of deze 'Sheikh Jackson' (2017) waarin een man zichzelf zoekt tussen de wulpse heupbewegingen en androgyne kledingstijl van Michael Jackson en de rechtlijnigheid van Egyptische mannelijkheidsnormen. Khaled Hani mag dan opgegroeid zijn in die jaren negentig waarin genderverhoudingen ook in Egypte veranderden, maar zijn alleenstaande vader (vroegere legerkapitein, nu weduwnaar) ramde het idee erin dat 'een mannelijke man' een goede baan en een afgetraind mannenlichaam heeft. Wat voor Khaled een eerste onschuldige kus had moeten worden met zijn jeugdliefde Sherine, wordt door eenzijdige mannelijkheidsidealen een negatieve ervaring vol zelfverwijt en mislukking. Een voedingsbodem waardoor hij in zijn functie als sheikh (een soort islamdeskundige) alleen nog zachtheid en compassie kan vinden bij de mannenbroeders van zijn strenge islamitische geloofsgemeenschap. Al blijkt de scheidslijn tussen machismo en religiositeit toch niet zo scherp wanneer diezelfde geloofsgenoten hem opdragen om Michael Jackson te verwerpen.

Wat ik goed vind aan 'Sheikh Jackson' (2017) is dat het op een luchtige, speelse manier kritiek heeft op bepaalde aspecten van de geïnstitutionaliseerde machtsvelden rond de geloofsgemeenschap en hun sombere visie op de islam, met meer oog voor vergelding of beloning in het hemelse rijk dan voor een veranderende maatschappij waarin gendergelijkheid nu eenmaal een dagelijkse realiteit is. En toch was de invloedrijke, doch hoogst conservatieve Al-Azhar niet bepaald happy met hoe de strengere islam hier wordt geportretteerd. Altijd fijn als een cineast port waar de macht in zijn of haar thuisland invloed uitoefent op het maatschappelijke leven. Maar het is geenszins een islamkritische film - zoals men in meer rechtsere kringen stoïcijns probeert om ontwikkelingen in het Midden-Oosten sec te duiden aan de hand van vermeende geloofsregels - omdat misogynie en genderongelijkheid hier veel breder worden getrokken dan alleen die verduivelde islam. 'Sheikh Jackson' (2017) schetst een mannenprobleem dat godzijdank niet meer zo zwart/wit bestaat in ons seculiere westen, maar het staat ook weer niet zo ver van ons af dat ik het idee heb dat we onszelf hier al te trots op de borst mogen kloppen. Daar is het innerlijke conflict van de religieuze Khaled Hani iets te identificeerbaar voor, ook al kiest hij voor een uitingsvorm die men in Nederland misschien minder vanzelfsprekend vindt.

Zelfverzekerde blockbuster, die soms iets teveel leunt op de flauwe humor maar uiteindelijk meer dan voldoende vermaakt. Robert Downey Jr en Jude Law zijn ontzettend leuk om naar te kijken samen.

Voor de tweede keer gezien en ik hoef mijn mening niet drastisch te herzien. Het blijft een fijne registratie van het betreffende concert.