Meningen

In een jolige bui maar eens gezien of de film echt zo slecht was als wordt beweerd. Weet niet of ik nou zo blij ben nu ik het antwoord heb, want inderdaad...echt goed is het niet. Wink Desalniettemin kon ik nog best lachen om deze poging om de karakters uit het mario-universum uit te diepen (huuuuuuuuuuuuuuuuuh!?).

Prima voor wat 't is. Voor een videogame-verfilming weet 'The Super Mario Bros. Movie' (2023) opvallend dichtbij het oorspronkelijke bronmateriaal te blijven. Met een combinatie van vele nostalgische verwijzingen en actiescènes die herinneringen oproepen aan 2D-platformers, weet deze animatiefilm jong en oud erbij te betrekken. Het is ook leuk hoe ze de wereld rond Mushroom Kingdom weergeven zoals in de games: vol pijpleidingen, platforms, lavastromen en natuurlijk kartbanen. Zelfs Mario's band met Brooklyn werkt goed als contrast tegenover die kleurrijke cartoonwereld. Al moet ik eerlijk zeggen dat 'The Super Mario Bros. Movie' (2023) voor een volwassen kijker wat plat blijft. Hoe energiek en visueel aantrekkelijk ook, maar de vlotte actiescènes missen een dramatisch zwaartepunt. Het is zeker géén Mario-epos.

Moest er zowaar smakelijk om lachen, wat mij betreft een van de betere titels in de movie-serie.

Niks zo fijn dan om een warme maandagochtend te beginnen dan met Surf Nazis Must Die. Nou ja, eerlijk gezegd vond ik er niet zoveel aan. Vooral veel shots van surfende mensen die gemonteerd zijn tussen een slap wraakverhaaltje. Het verdrijft de verveling, maar meer ook niet.

Zo kijk ik bijna nooit een Nederlandse film en zo zit ik - ziek op de bank - een kerstvakantie te vullen met recente Nederlandse titels. 'De Surprise' (2015) is een speelse, eigentijdse bewerking van een kort verhaal van Belcampo. Het heeft de sfeer en de opzet van een puberaal stripverhaal, maar achter het luchtige niemendalletje steken behoorlijk grimmige thema's als euthanasie, noodlot, zelfmoord, levensmoeheid en rouwverwerking. Over gangsters die eerbiedwaardige zakenmannen willen zijn en een eerbiedwaardige advocaat die misschien de grootste crimineel is. Verrassend ingetogen rol van Jeroen van Koningsbrugge als de kinderlijke mens die het contact met de wereld om hem heen is verloren. Georgina Verbaan komt goed uit de verf als het muurbloempje dat zich langzaam ontpopt tot een pittige tante. Het is jammer dat deze titel bij veel mensen onder de radar is verdwenen, want het is een van de betere Nederlandse publieksfilms geweest van 2015. Ook voor de mensen die romantische komedies spuugzat zijn.

What's love but a second hand emotion!

Low budget post-apocalyptisch overlevingsdrama. Over hoe wetteloosheid en overlevingsdrift mensen terugwerpt op handelen uit zelfzuchtigheid, eigenbelang en medemensen op functie/waarde schatten. Het leidt tot een eenzaam bestaan waar elke nieuwe ontmoeting met medemensen getekend wordt door een wantrouwen naar mogelijke beweegredenen. Familiebanden en liefdesrelaties zijn in deze dystopische wereld dan ook constructies die elk moment verbroken kunnen worden als lijfbehoud zwaarder weegt dan de 'natuurlijke' relaties tussen mensen.

Vrijheid tot zelfontplooiing is het eerste slachtoffer van deze basale overlevingsstrategieën; vooral gender-relaties tussen mannen en vrouwen worden getekend door ongelijkwaardige machtsrelaties. Vrouwen moeten intimiteit en seksualiteit inzetten om zichzelf waarde te geven, terwijl mannen gedwongen worden om sterk te zijn en bescherming kunnen bieden. De ongelijke hiërarchieën tussen geslachten worden krachtig verbeeld in hoe 'The Survivalist' steeds de motieven en beweegredenen van zijn hoofdpersonages op losse schroeven zet. Elke keer dat je als kijker denkt dat er 'iets' van genegenheid en liefde tussen de karakters bestaat, dan blijkt dat veranderlijk te zijn als de leefsituatie nieuwe spelregels opdringt.

Omgekeerd zijn wantrouwen en xenofobie óók niet eeuwigdurend, want het ene moment is de relatie met een ander personage van meer belang dan op een ander moment. Menselijke relaties worden puur gevormd op basis van nut en noodzaak. Daarmee zijn positieve kwaliteiten (barmhartigheid, mededogen, liefde) net zo inherent verbonden aan dezelfde overlevingsdrift als negatieve kwaliteiten (misogynie, xenofobie, exploitatie). De mens teruggeworpen op zichzelf, is niet goed of slecht, maar elke menselijke interactie staat in dienst van zelfbehoud en overleving van de soort.

'The Survivalist' is niet voor elk wat wils. Het is een taaie film waar het af en toe doorbijten is door de minimale, trage opzet van minutenlang alleen mensen tonen die bezig zijn gewassen te bewerken, zwijgzaam naar elkaar kijken, of maaltijden aan het verorberen zijn aan de gemeenschappelijke tafel. Dialogen worden spaarzaam, effectief ingezet, waarbij personages nooit meer tegen elkaar zeggen dan op het moment nodig is. Altijd zakelijk en gericht op grenzen bewaken tussen elkaar. Door het trage tempo en de spaarzame dialogen blijft er een een afstand bestaan tot de karakters; zij worden nooit sympathiek of luchtig neergezet. Verwacht geen relativerende oneliners of ontroerende liefdesaffaires, want overleven is hier allerminst een romantische aangelegenheid. Overleven wordt getoond als een bittere lijdensweg vol onmacht, misère en mensenhaat.

Door het lage budget oogt het wat goedkoper en minder episch dan je van een film in dit genre verwacht, maar speelfilmdebutant Stephen Fingleton laat zien dat hij met minimale middelen al een contemplatieve, filosofische overpeinzing neer kan zetten. Regisseur om in de gaten te houden!

Niet helemaal geslaagd in hoe het pop culture references probeert te vertalen naar de koddige van 'onze helden'. Toch is het niet het misbaksel dat ik had gevreesd. Het heeft in ieder geval de sfeer en de humor van het oorspronkelijke album behouden. Helaas is de animatie ver beneden de maat en ik neem aan dat de geplande vervolgdelen meer mee komen met de huidige standaard.

Gemengde gevoelens. Enerzijds heeft de film me diep geraakt; anderzijds ben ik lichtelijk teleurgesteld in de wat simplistische weergave van de oorlog. Ik had namelijk meer verwacht van de weergave van de morele ambiguiteit waarin Suskind zich bevond. Dat aspect wordt wel behandeld, maar uiteindelijk zijn het toch de afgezeegde stereotypen die er voorbij komen. Ondanks dat overduidelijke minpunt blijft het een emotioneel sterke film die op mij zeker impact had en ik kan niet zeggen dat ik het droog heb gehouden na de aftiteling. Ik moet zeggen dat ik voor het eerst in tijden weer vertrouwen heb in een Nederlandse film die waarschijnlijk ingezonden gaat worden naar de oscars. Deze zal hem vermoedelijk niet winnen, maar we hoeven ons er niet voor te schamen.

Grappig hoe de effectieve vervreemding in soundtrack/beeldtaal óók tot gevolg heeft dat de oerslechte dialogen en de overduidelijke nasychronisatie nergens storend worden. Eigenlijk is het in alles een middelmatige B-film die met goed gekozen esthetische vondsten bijna tot hogere kunst verheven wordt. Cult op de gevaarlijke grens tussen bizar goed en bizar slecht, maar waar vooral de liefde voor filmmaken van het scherm spat.

Zelfs als je 't origineel hebt gezien, is het lastig om tijdens een eerste keer kijken het chaotische plot te volgen. Opeens gaat 'Suspiria' (2018) over zoveel meer dan een buitenlandse studente die een heksenkring ontrafelt op haar prestigieuze dansschool. Zoals het element van paranoia in deze remake wordt doorgetrokken naar het naoorlogse Duitsland, waar de DDR nog ideologische invloed uitoefent op man- en vrouwverhoudingen. Of hoe de beklemmende kadreringen van een gespleten Berlijn haaks staan op de onmenselijke, rauwe dansbewegingen tijdens de balletperformances. Waar de Amerikaanse Susie Bannion (Dakota Johnson) voelt dat ze tot een marionet wordt gemaakt van een onzichtbare tegenmacht, die een kiem vormt van feminien verzet. Maar als ik heel eerlijk ben interesseerde het me weinig door de gekunstelde somberte en onlogische karakterontwikkeling. Hoe anders eigenlijk dan het origineel van Dario Argento, waarin hogere kunst en B-film een esthetisch meesterstuk opleveren. Veel warmer en zonder pretenties op te kloppen door 'de grote geschiedenis' als invalshoek te nemen.

Eri Fukatsu is leuk als de onhandige advocate die een onmogelijke getuige op moet roepen in een strafzaak: de geest van een geëxecuteerde samurai. Toshiyuki Nishida zet deze Rokubei Sarashina neer in de traditie van vriendelijke spoken als Peter Ustinov in 'Blackbeard's Ghost' (1968) en Charles Laughton in 'The Canterville Ghost' (1944). Volwassen kerels met een speelse, kinderlijke inborst die kattenkwaad uithalen naar de zichzelf serieus nemende heertjes en madammen in hun omgeving. Zo absurd als het uitgangspunt van een rechtszaak met een spook als getuige klinkt; zo treffend past het in het sfeertje van volwassen mensen die hun kinderlijke naïviteit moeten aanwenden om te begrijpen hoe de wereld werkelijk in elkaar steekt. In bepaalde opzichten is het belegen cinema uit een compleet andere tijd, maar het heeft zijn charme dat de film de harde grappen en het eigentijdse cynisme volledig uit de weg gaat. Prima voor een onbezorgde tweeënhalf uur met een lach en een traan.

Koolhoven was voor mij toch een beetje de man van de inwisselbare boekverfilmingen. Vroeg in zijn carrière blijkt hij veel meer bravoure en experimenteerdrang te hebben gehad. Suzy Q is namelijk een hypergestileerd pareltje. Koolhoven speelt met de felle kleuren van giallo en het schaduwspel, geflipte sets van het Duits expressionisme. Het heeft soortgelijke absurdistische thematiek als van Alex van Warmerdam: vileine personages die elkaar naar het leven staan als een hyperbool van Hollandse kleinburgerlijkheid. Leuk ook om de crème de la crème van deze generatie acteurs/actrices terug te zien als piepjonge kuikens. Mocht het dit jaar te verschijnen Brimstone niet onderdoen in speelsheid en cinefilie, dan voorzie ik dat 'onze Koolhoven' wel eens een echte knaller kan gaan maken.

Zo kijk ik nooit Zuid-Koreaanse cinema en zo twee films op dezelfde avond. Bij 'Forgotten' (2017) bleef ik wat op mijn honger zitten naar batshit crazy gorigheid, maar 'Svaha: The Sixth Finger' (2019) is op dat vlak een fijne aanvulling. De christelijke predikant Park (Jung-jae Lee) raakt betrokken bij een bizarre seriemoordzaak op tientallen schoolmeisjes. Ergens tussen verschillende geloofssystemen - voornamelijk het boeddhisme en een sektarische afsplitsing - moet de geestelijke esoterische antwoorden vinden op deze prangende aardse kwestie. Park bezoekt conclaven met andere religieuze spilfiguren, of gaat met een zaklamp langs de symboliek van gedetailleerde muurschilderingen of komt soms zelfs in autoachtervolgingen terecht. Ondertussen duiken er op andere plekken een ongeboren (demonisch) tweelingzusje op en een leger aan spooktieners. Dit is alleszins een hele vreemde film met horror- en thrillerelementen en occulte verwijzingen.

'Svaha: The Sixth Finger' (2019) doet me wat denken aan 'The Ninth Gate' (1999) van regisseur Roman Polanski met acteur Johnny Depp. Een vreemde film waarin nooit helemaal duidelijk is of de christelijke symboliek en het occultisme bloedserieus worden genomen, of dat de absurditeit van geloof wordt bezien met een vette, relativerende knipoog. 'Svaha' is niet per se een sterke film door het chaotische plot dat alle kanten op stuitert en weinig ruimte laat voor karakterontwikkeling of bezinning. Maar net als het Polanski/Depp-vehikel is het hypnotiserend hoe deze film (ditmaal vanuit een Oosters perspectief) omgaat met het ongrijpbare en de absurditeit van religie. Hoe de georganiseerdheid ervan enerzijds belachelijk wordt gemaakt, terwijl er anderzijds een zekere fascinatie blijft naar de schoonheid van de individuele gelovige en hoe culturen verweven zijn met religieuze symboliek.

Het is even wennen als het bronstige stemgeluid van Johnny Depp in wordt gezet voor een olijk riedeltje, maar het past wonderwel bij de rauwe sfeer van dit volwassen sprookje. Depp zet zijn versie van Sweeney Todd neer met een soortgelijke iconische elan als waarmee hij Jack Sparrow, Willy Wonka en Edward Scissorhands neerzette. De vormgeving is -zoals inmiddels gewend bij Burton - kitscherig Victoriaans met elementen uit de klassieke horrorfilm. De film voelde mij echter toch iets te veilig aan om als een meesterwerk bestempeld te mogen worden. Daarvoor is de comi Burton/Depp teveel een ''been there, done that''. Maar wat zou het? Dit aanstekelijke vakmanschap kijkt lekker weg en het werkt dan ook buitengewoon meeslepend als period piece met ballen.

Het is jammer dat je na een kwartier wel doorhebt hoe 'Sweet Bobby: My Catfish Nightmare' (2024) zo ongeveer gaat lopen. Al blijft het interessant om te zien hoe echt deze relatie is geweest voor Kirat. Ze lijkt nog steeds geëmotioneerd als ze vertelt over turbulente ontwikkelingen in haar affaire met Bobby. Ook interessant hoe deze 'catfishing' een plek kon krijgen binnen de strikte verwachtingen van een Indiaas-Keniaanse minderheidsgroep in het Verenigd Koninkrijk. Zoals haar catfisher zo vilein kon inspelen op haar zorgende karakter en de angst om kinderloos achter te blijven. Toch blijf je na afloop vooral met vragen zitten over de beweegredenen van nicht Simran. Waarom had zij het zo gemunt op Kirat? Heeft het iets te maken met haar eigen positie in de Indiaas-Keniase gemeenschap? Heeft ze psychische problemen of zelfs een sociopathische/psychopathische aanleg? Of was er sprake van lesbische gevoelens naar Kirat?

Atom Egoyan is een meester in het tonen van de dingen die niet uitgesproken kunnen of mogen worden en die toch aan de oppervlakte sluimeren. Het is zo subtiel dat sommige lagen er moeilijk uit te vissen zijn, en daarom kan ik me zo voorstellen dat het ook een film is die je eigenlijk meerdere malen gezien moet hebben. Wat mij het meest aanspreekt is die rare combinatie van ondragelijk realisme en poëtische dromerigheid.

Onverwacht toch een ontzettend leuke film. Er is iets sprankelends aan deze jonge Reese Witherspoone die tussen het moderne New York en haar geboortegrond Alabama.Het enige dat de film een beetje tegenwerkt is dat het te geestig is voor een serieus melodrama en te zwaar op de hand voor een komedie. Neemt echter niet weg dat ik er toch van kan genieten.

In een soort lethargie heb ik de eerste veertig minuten van deze film aan me voorbij laten komen. De grootste tijdverspilling denkbaar, want dit is echt rommel van de onderste plank. Guy Ritchie probeert een pseudo-diepzinnig liefdesdrama te vertellen tussen een bitcherige Madonna en een koene visser. De twee stranden op een eiland en raken tot elkaar veroordeeld. Clash of the social classes...ofzo. Alles wat elke andere Guy Ritchie goed maakt, daar ontbreekt hier elk spoor van. Het verhaal is zo saai als een softporno zonder de erotiek, met louter vervelend karikaturale personages in de hoofdrol. Bah, bah en nog eens bah.

Een erotisch geladen relatiedrama waarin twee koppels elkaar (maar vooral zichzelf) leren kennen tijdens een seksweekend. Het heeft geen thriller-motiefje of platte humor, maar Stephan Brenninkmeijer houdt het bij serieus drama over de subtiele spanningen, frustraties en machtswisselingen tussen deze vier personages. Met elkaar nieuwe relatiegrenzen aftasten en de passionele seks loskoppelen van het instituut huwelijk dat de passie smoort. Toch hangt de monogame spruitjeslucht als een zwaard van Damocles boven deze liaison, want fantasie wordt niet zomaar met iedereens instemming werkelijkheid. Brenninkmeijer houdt namelijk de hele film lang een fijne spanning vast tussen de kneuterige lulligheid van hun onderneming tegenover hun wilde seksfantasieën. 'Swingers' (2002) bouwt de spanning op naar een paar opvallend goed geschoten seksscènes - bijna softporno - die de verhoudingen tussen de personages op scherp zetten. Misschien is het plot net iets te voorspelbaar en laat het acteerwerk veel te wensen over, maar voor een film die nog steeds gratis op YouTube circuleert (!) is het iig zeer de moeite waard.

Noem racisme vooral geen racisme, want dan gaan mensen zich nog ongemakkelijk voelen. In 'Sylvana, Demon or Diva' (2018) komt documentairemaakster Ingeborg Jansen beklemmend dicht op hoe het moet zijn om als een nieuwe politica van kleur door dit gepolariseerde politieke klimaat te bewegen. Waar langs de ene kant doelgerichte intimidatie en haatcampagnes op touw worden gezet om haar van het toneel te pesten, terwijl langs de andere kant haar boodschap ook niet in goede aarde valt bij 'gelijkgestemden' die haar continu corrigeren of temperen. Het is een interessante spagaat waarin deze politica zich bevindt: precies de racistische tendensen te agenderen die zo overduidelijk op haar persoon zijn gericht.

Ingeborg Jansen registreert knap de ongemakkelijke dynamiek tussen Simons en haar verschillende gesprekspartners, zoals journalisten en collega-politici. Ongefilterd, zonder knippen en snijden of montage-technieken, zodat de spannende confrontaties zich bijna in hun geheel ontvouwen. Op die manier krijgt de kijker een uniek beeld van zowel Sylvana Simons als persoon, als waarom (en hoe) ze haar belangrijkste topics op deze pittige manier agendeert. Deze documentaire zal niet de politieke opposities dichterbij elkaar hebben gebracht, maar het is een belangrijk document over de politieke versplintering in dit tijdsgewricht.

(Het enige wat documentairemakers écht voor 2019 moeten dumpen is (zelf-) gepsychologiseer en het bizarre misverstand dat therapie/coaching toegang zouden geven tot meer authentieke kanten van een persoon. Zeker bij de beeldvorming over een politicus is dat meer een vals cliché dan dat het inzichten geeft in menselijke gelaagdheid.