Scrapper (2023)

Vanaf 8 februari 2024 in de bioscoop (WW Entertainment)

Tragikomedie over een vrijgevochten tiener, die na de dood van haar moeder plotseling te maken krijgt met haar biologische vader die zij nooit eerder gezien heeft. Van lieverlee ontstaat er tegen wil en dank een band tussen hen. De film kent een handvol aardige momenten, maar het geheel maakte te weinig indruk op mij vanwege de ongeloofwaardige personages.

De opzet van het verhaal is logisch. Dochter blijft alleen achter na overlijden moeder en haar onbekende vader staat voor de deur waarna een band tussen de 2 opgebouwd moet worden. Alleen de conversaties zijn onrealistisch. Zo is hoofdrolspeelster met een vriendje fietsen aan het stelen wanneer de eigenares van de fiets komt. Hoofdrolspeelster begint dan een verhaal over dat zij van de fietseninspectie is wat de eigenares van de fiets dan gelooft. De vader is even 'kinderachtig' als zijn dochter.

Scrapper is een hartverwarmende kleine film die zich niet stort in een melodramatisch, sentimenteel snikfestijn zoals talloze films al hebben gedaan. En dat is zeker iets goeds.

Nieuwkomer Lola Campbell steelt de show als een onafhankelijk meisje dat net haar moeder heeft verloren en helemaal alleen in haar huis woont. Ze heeft het helemaal voor elkaar, maar wanneer haar vader haar leven binnenkomt, worden hun beide werelden door elkaar geschud.

Campbell en Dickinson spelen uitstekend met elkaar. Ze hebben een geweldige chemie samen en ik geloofde comtinu dat hun band echt was. Het is vertederend om te zien hoe hun relatie zich ontwikkelt en hoe hun geplaag geleidelijk aan liefdevoller wordt. Het einde zal je niet emotieloos achterlaten, dat is een feit. Maar het is niet overdreven sappig. Het leek meer geaard.

Toen de aftiteling rolde zag ik Molly Manning Walker genoemd worden als director of photography. Ik hield van How To Have Sex als haar regiedebuut en ik vond haar presence bij de Q&A achteraf geweldig. Het is duidelijk dat ze ook aan deze film heeft gewerkt. Het ziet er meestal geweldig uit, met aandacht voor en uitstekend gebruik van de architectuur van de Britse buitenwijken. Sommige scènes breken qua stijl een beetje te veel met de rest van de film en stoorden me soms.

Over het geheel genomen is dit een lieve kleine film die een bekend verhaal neemt en het menselijker maakt.

4*

Sommigen zullen zeggen onrealistisch of dat geloofd toch niemand. Ik ben iets meer open minded en denk dat er wel van dit soort situaties bestaan. Meestal is de werkelijkheid vreemder dan de fictieve verhalen.

Ik vond het prima geacteerd en de moeite waard om eens gezien te hebben.

Een aardig niemendalletje die ik snel zal vergeten. De humor slaat de plank vaak mis voor mijn gevoel. Deed me denken aan Ken Loach zijn Sorry We Missed You.

Eigenlijk niet voorstelbaar dat een minderjarig meisje op deze manier alleen in een huurwoning achterblijft. Er zal toch een uitvaart zijn geweest met genodigden? Of had de moeder geen ouders, ooms en tantes, broers en zussen of andere familie? Hebben de buren niet in de gaten dat hun buurvrouw overleden is? Hebben de school van het meisje, de gemeentelijke instanties en de woningbouwvereniging geen enkele weet van het overlijden? Is er geen uitvaartonderneming geweest, die het overlijden bij de gemeente heeft gemeld? Heeft het meisje soms helemaal in haar eentje de uitvaart van haar moeder geregeld buiten het zicht van alles en iedereen?

Er wordt gesuggereerd dat het meisje in staat is de huur te betalen door gestolen fietsen te verkopen. Maar die bescheiden inkomsten ontvangt ze "cash". Dus moeten we aannemen dat een 12-jarig kind dat zelf op een bankrekening stort, waarbij bankmedewerkers zich niet afvragen hoe een kind iedere maand aan zoveel cash komt, en tenslotte weet hoe ze dat via internetbankieren overmaakt naar de woningbouwvereniging. Om over de rest van de maandelijkse lasten (boodschappen, energie, water, verzekeringen, enz.) maar te zwijgen.

Maar ach, ze speelt het zo aandoenlijk, dus laat ik mild zijn in mijn beoordeling.

Het werkt niet overal hetzelfde overmatig geregeld als in Nederland hè

Ontroerend

Ik vond 'm "proper cute". Goed eenvoudig en beknopt gehouden, prima gedoseerde emotie zonder al teveel poespas en gebalanceerd met een vleugje eigengereide humor. Kleurrijk ook. Zo simpel kan een goede film zijn. Fijn.

Sinds de dood van haar moeder leeft de 12-jarige Georgie [Lola Campbell] alleen en overleeft ze vooral met hulp van leeftijdsgenoot Ali [Alin Uzun]. Totdat haar 30-jarige vader Jason [Harris Dickinson] opeens op de stoep staat. Een gebrek aan achtergrondverhaal bij beide personages en het gebrekkige spel van Campbell maken dit moeilijk te verteren, ondanks Regans grappig bedoelde terzijdes. Het gebruik van authentieke locaties maakt wel iets goed, maar niet genoeg.

Vroeg ik mij ook af, maar ik heb begrepen (van iemand die enige tijd in Groot-Brittannië heeft gewoond) dat de Britse overheid kosteloos woningen beschikbaar stelt (of stelde) voor minderjarige moeders. Het zou dus kunnen dat Georgie zich enkel hoeft te bekommeren om de boodschappen, omdat de rest van de vaste lasten van hogerhand geregeld is. Ik weet overigens niet hoe deze regeling precies werkt en of deze nog steeds bestaat (kennelijk had Groot-Brittannië hierdoor meer tienerzwangerschappen dan veel Afrikaanse landen, aangezien veel jongeren het prima vonden om een kind te nemen in ruil voor een gratis woning), dus ik kan niet zeggen of deze uitleg helemaal sluitend is. Maar dat er naar het huis wordt gebeld in de veronderstelling dat haar oom daar is komen wonen, kan erop duiden dat Georgie mogelijk nog in een overgangsfase zit. Overigens hoef je tegenwoordig niet meer met een bankmedewerker in gesprek als je wat contant geld op je rekening wilt storten; dat kan gewoon via automaten.

Ik sluit me volledig aan bij de recensie van ibendb. Een aandoenlijke film, bij vlagen ook heel grappig. Lola Campbell speelt geweldig, en haar accent is heerlijk om naar te luisteren.

Erg geloofwaardig is 'Scrapper' (2023) niet, maar de kleine Georgie (Lola Campbell) werkt aanstekelijk als een soort eigentijdse Pippi Langkous in een Londense achterstandswijk. Een haat- en liefdeverhouding met haar afwezige pappa Jason (Harris Dickinson) en kwajongensstreken met buurjongen Ali (Alin Uzun). Mooie dromerige beelden vol meanderende dialogen over afwezige ouders en een roep om vrijheid of juist een verlangen naar geborgenheid.