menu

Hier kun je zien welke berichten Onderhond als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Asmodexia (2014)

3,0
Goed.

Vond het eigenlijk helemaal niet zo voorspelbaar of "bekend terrein". Er zijn eigenlijk niet zoveel horror films die "de bad guys" volgen, meestal krijg je toch het verhaaltje van "de goeie kant" voorgeschoteld. Vind deze visie een stuk leuker, al kan dat ook gewoon zijn omdat ik het nog niet zo vaak ben tegengekomen.

De film zelf is verder niet bepaald uitleggerig. Doorheen de film zelf moet je alles een beetje aan elkaar lijmen, maar ook dat is helemaal niet erg. Fijn einde verder, vooral omdat het goede amper een strobreed in de weg weet te leggen. Het einde van de wereld is onafwendbaar en dat is het dan zo'n beetje. Maakt dat het misschien niet zo heel spannend is, maar daar kon ik me niet aan storen.

Visueel is het redelijk, paar mooie shots, maar in het algemeen valt het toch een klein beetje tegen. De soundtrack hangt maar wat losjes aan de film vast en de editing is ook niet bepaald geweldig, waardoor de sfeer nooit écht weet te aarden. Daar verliest Carreté toch een paar puntjes.

Maar hij mag wat mij betreft gewoon een volgende film maken. Deze Asmodexia heeft een fijn idee, aardig uitgewerkt. Nog wat sleutelen aan de stilering en er zit een erg fijne nieuwe horror regisseur verscholen in Carreté.

3.0*

Asperger's Are Us (2016)

1,5
Povere docu.

Zo lullig is het helemaal niet om te zeggen dat de jongens niet zo interessant zijn, dat is ook gewoon zo. Ze lijden niet aan één of andere mega obscure ziekte, noch is dit de eerste docu die Asperger in het daglicht zet. En Asperger's Are Us weet gewoon niet zoveel toe te voegen aan de rest.

Grappig zijn de heren ook al niet, waardoor de hele comedy tour toch een enkele wenkbrauw doet fronsen. Het oogt allemaal erg knullig en amateuristisch, mij verbaast het in ieder geval niet dat ze na deze docu niet uitgegroeid zijn tot een wereldsensatie.

Veel meer dan een korte introductie van de vier en een matige registratie tot de opvoering van de show is het niet. Geen idee wat je er verder mee moet. Misschien leuk als dit soort humor aanspreekt of je nog nooit over Asperger gehoord hebt, maar verder is het een redelijk zinloze bedoening.

1.5*

Assassin Swordsman, The (2000)

1,0
Wat een gedrocht.

Geen idee of het de TV roots waren, of het brakke geklooi met early DV, maar de film ziet eruit alsof het voor 5 euro gemaakt is. Echt schrale belichting, debiele make up en kostuums en vreselijk camera werk maken hier een serieus lange zit van.

Met Ching aan het roer en Zhao in de cast zal het nochthans niet zo goedkoop geweest zijn, alleen valt dat niet uit het resultaat af te lezen. Wat rest is een ellenlang verhaal dat je al in 100 andere martial arts films gezien hebt. Maar je kijkt die dingen ook niet echt voor het verhaal natuurlijk.

Dynamisch en levendig is het wel. Ondanks dat het er niet uit ziet heeft de film wel genoeg vaart, alleen baat het gewoon niet wanneer elk volgende gevecht er weer even goedkoop uitziet als het vorige. Raar product, zeker omdat ze daar in Hong Kong normaal gezien meer raad weten met dit soort bandwerk.

1.0*

Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford, The (2007)

Alternatieve titel: The Assassination of Jesse James

3,0
geplaatst:
Niet slecht, voor een Western.

Het is absoluut mijn genre niet, maar deze leek me toch wat sfeervoller dan de gemiddelde Western te zijn. Dat bleek ook, waardoor het, ondanks de stevige speelduur, toch bleef boeien tot het einde. Mijn favoriet genre zal het nooit worden, maar dit was toch een positieve ontdekking.

Een blik aan fijne acteurs helpt uiteraard mee. Pitt, maar vooral ook Affleck, doen het erg goed. Als je dan nog mensen als Rockwell in back-up hebt, dan heb je gewoon een bekwame cast. Maar het is vooral het visuele, in combinatie met een aardige soundtrack, die deze film iets extras geeft.

Toch weten de setting en de personages mij nooit echt aan te spreken, waardoor het nooit echt gaat beklijven. Visueel is het nu ook weer niet op dat niveau dat het van de film meteen een meesterwerk maakt. Ver boven de middelmaat dus, zeker voor een Western, maar daar blijft het dan ook bij.

3.0*

Assassins (1995)

1,5
Mager.

Dit soort typische 90s Amerikaanse actiefilms ogen ondertussen al stevig gedateerd. Het helpt ook niet echt dat Banderas er redelijk belachelijk uitziet en dat Stallone de hoofdrol heeft. Stallone ziet er altijd belachelijk uit. Moore loopt dan nog eens compleet verloren in deze film, maakt het er ook niet beter op.

De vete tussen de twee wil ook nooit echt aarden. Donner doet het volgens het boekje, dat wel, maar interessant wordt het nergens. Gelukkig dat de actiescènes zelf nog wel meevallen. Het is zeker niet énorm hoogstaand, maar deze scenes houden wel de vaart in de film. Verder duurt het allemaal wat lang, meer dan twee uur is redelijk onnozel voor een dom actiefilmpje als dit.

Een gebrek aan goeie acteurs, te weinig actie voor de speelduur en een 90s vibe die niet al te lekker meer smaakt. Mnee, Donner heeft betere films gemaakt.

1.5*

Assault on Precinct 13 (1976)

2,5
Aardige vroege Carpenter.

De opzet van de film vond ik eigenlijk erg knullig. In het begin van de film heeft "the gang" 3 gezichten, daar zien we later echter niks van terug. Beetje nodeloos achteraf.

Opbouw is verder wel goed, doet inderdaad wat denken aan NotLD, maar herken er vooral toch de eerste tekenen van Halloween in. De "onzichtbare" vijand die van veraf iedereen in z'n greep houdt. Speelt een beetje met dezelfde angsten deze film.

Film werkt goed tot de eerste shootout. Zag hier al mensen die shootouts prijzen, ik vond ze werkelijk beroerd. Een aantal personen zie je dezelfde beweging steeds herhalen terwijl er maar mannetjes door het raam blijven klimmen. Enorm duf. Tweede deel is daarom een stuk minder. Carpenter redt zich niet als actieregisseur.

Meest aparte was nog het verschil in filmtaal nu en vroeger, wat de film op een vreemde manier zelfs spannender maakte. Er zitten nogal wat shots in die nét te lang blijven hangen of waar zich ietwat vreemde dingen in de achtergrond afspelen terwijl de focus op de voorgrond moet liggen. En daar wordt verder helemaal niks (!) mee gedaan. Zo zie je helemaal in het begin die luitenant naar z'n werk rijden. Hij steekt een rode auto voorbij, daarna een witte. De rode snelt hem iets daarna weer voorbij, de witte komt totop dezelfde hoogte, je ziet de chauffeur even kijken waarna hij zich weer laat uitzakken ... en dan niks. Loopt de scene nog even verder en gaat de film gewoon door.

In recentere films zijn dat clues voor "onverwachte" actie. Geinig neveneffect, want er zitten zo een paar scenes in waar je door het in beeld brengen van ramen en achterruiten plotse actie verwacht die er niet komt.

Vermakelijk, goed eerste deel, maar nogal duf tweede actieluik. 2.5*

Astro Boy (2009)

Alternatieve titel: Astroboy

0,5
Zooi.

Had het met Bowers aan het roer wel kunnen verwachten natuurlijk, maar toch. Ooit wel wat van het origineel gezien en dat was best charmant. Niet zo leuk als een Dr Slump, maar toch geinig genoeg om niet na 5 minuten met veel belangstelling naar het plafond te staren.

Deze Amerikaanse bewerking is vooral érg Amerikaans. Character design is dramatisch, zelfs de robots zien er helemaal niet leuk uit. Ook het stemmenwerk is niet aan te horen. Cage en Sutherland zijn gewoon véél te herkenbaar, waardoor hun personages nooit tot leven komen.

Verhaaltje is lomp, de dialoog erg kinderlijk en plat. Het mag dan allemaal wel op jongere kijkers gericht zijn, het voelt alsof je naar een slechte TV-serie zit te kijken. Visueel valt er verder ook helemaal niks te beleven. Na 20 minuten had ik wel het gezien, de gemiddelde speelduur van een aflevering. Maar dan duurt het 90+ minuten en wordt het een ware martelgang.

Dramatische bewerking dit, hoe dit aan z'n relatief hoge score is mij een waar raadsel.

0.5*

Astronaut's Wife, The (1999)

3,0
Vond dit gevalletje anders nog best meevallen.

Een grootse film is het zeker niet, maar er zit een degelijk sfeertje in, en een paar mooie scenes. En uhm, dat is het ook wel zo ongeveer denk ik. Vraag mij af wat hier nu zo geweldig slecht aan moet zijn ? Origineel is het allemaal niet, en verder is het een weinig opvallend filmpje. Maar als je dan rondkijkt op deze site wat allemaal hoog gewaardeerd wordt is dat amper een criterium.

Theron doet het aardig, Depp is nogal statisch. Visueel een paar mooie scenes (in de trein, en met de kindjes die van klas verwisselen) en verder vermaakt het wel vind ik.

3*

Asura (2012)

3,5
Mooi.

Niet zo geweldig als Karas, daarvoor is deze Sato eigenlijk iets te braaf. Hij volgt een rechtlijniger verhaaltje, waarbij al snel blijkt dat hij het drama niet voldoende weet te ondersteunen. Het middendeel rekt dan ook een beetje en de emotionele impact is niet sterk genoeg.

Maar visueel weet Sato wel weer te overtuigen. De blend van CG en de traditionele tekenstijl levert verbluffende beeldjes op. Op een aantal momenten zie je de CG nog iets teveel erdoorheen, maar vaak is het ook gewoon het besef dat de vloeiendheid niet handgetekend kan zijn. Erg knap werk, zeker gezien de ruwe en gedurde tekenstijl. Toont goed dat CG niet altijd blinkend en plastiek hoeft te ogen.

Asura duurt niet lang, kent een aantal brute scenes en oogt super. Jammer dat het achterliggende verhaaltje iets te kaal en rechtlijnig is.

Dikke 3.5*

At War with the Army (1950)

1,0
Een mindere.

Komt omdat Lewis & Martin hier niet echt een team zijn. Ze staan deze keer wat haakser op elkaar. Daarnaast moet Martin ook een wat grumpy personage spelen, dat gaat hem toch duidelijk iets minder af. Martin is meer imago dan acteur, zo iemand die je gewoon moet typecasten.

De film hobbelt wat van links naar rechts, maar speelt zich toch vooral af op dezelfde locatie. Zou me ook niet verbazen dat deze film gebaseerd was op een toneelstuk, daar had het af en toe wat van weg. Personages die geregeld binnen en buiten lopen, veel gepraat, weinig actie.

Lewis blijft verder wel grappig, al hoeft hij voor mij niet al te veel te zingen. Al is zijn verkleedact/liedje wél geslaagd. Toch apart, want meestal heb ik een hekel aan zulke "komische" scenes.

Zie Lewis en Martin elkaar toch liever aanvullen, zo los van elkaar werkt het toch opvallend minder goed.

1.0*

Atalante, L' (1934)

Alternatieve titel: Le Chaland Qui Passe

1,0
Eerste en laatste Vigo.

Vroeg sterven helpt de mythevorming. Nu zal deze film ook wel z'n waarde hebben gehad in context, maar zo heel opvallend vond ik het niet. De link met Sunrise zie ik wel, maar die vond ik dan toch ook wel beter te genieten.

Vervelend hier vooral de personages. Jules is een extreem irritant karikatuur, maar ook Jean en Juliette zijn nogal aan de irritante kant. Ze willen eigenlijk zelden personages worden, aangezien ze vooral reageren op situaties vanuit de situatie eerder dan vanuit hun personage. Daardoor komen ze nogal labiel en ongeloofwaardig over.

Verder ook niet zo heel interessant. Beetje toeristisch af en toe, een boerenstelletje dat in het wilde Parijs terechtkomt en overdonderd wordt door het stadsleven. Visueel zit er héél soms nog wel een mooi shot tussen, maar indrukwekkend is het nergens en vaak is het ook gewoon erg lelijk. De soundtrack is vooral weer erg aanwezig. Jammer genoeg niet om een stempel te kunnen drukken, wel om stiltes te maskeren.

Gelukkig duurt de film niet al te lang, maar da's dan ook het enige pluspunt. Ik ben niet blij dat Vigo zo snel gestorven is, wel dat het qua films hierbij gebleven is.

1.0*

Atarashii Kutsu wo Kawanakucha (2012)

Alternatieve titel: I Have to Buy New Shoes

3,5
Tja.

Volgens mij begin ik elke recensie van een recent Japans drama de laatste tijd op eenzelfde manier, maar er zit allemaal wat sleet op. Ook deze film ontsnapt er niet aan. De film kent ongetwijfeld enkele hoogtepunten, maar over het geheel gezien mist het toch weer wat.

Op zich is het altijd wel interessant om te zien wat een regisseur in een vreemd land ziet. Vaak hebben die er toch een wat andere kijk op. Parijs is me niet onbekend, maar Kitagawa doet er te weinig mee. Hij aapt iets teveel een Europese visie na, waardoor de film wat tussen schip en wal invalt. Ook het acteerwerk had iets beter gemogen, camerawerk schoot vooral iets tekort in het middendeel.

Naar het einde toe wordt het wel een stuk beter. Kitagawa die constant rond zonnetjes heendanst en speelt met lens flares, de muziek die iets beter aankomt en een aantal scenes (zoals bij de Pont Marie) die absoluut raak zijn.

Maar het is weer een film van bijna twee uur en dan kan je er zeker van zijn dat ze het hoge niveau nooit aanhouden. Met pieken is dit een erg mooi drama, maar wat ertussenzit is gewoon wat te doorsnee. Moet korter, trager en terug wat puurder. Maar Kitagawa weet het laatste half uur toch wel de meubelen te redden, eindscene is er gelukkig ook volledig op.

3.5*

Atari: Game Over (2014)

2,0
Matig.

Vooral die ontwerpen van ET zelf is een ongelofelijk zelfingenomen kwal. Vreselijk figuur, al kan je hem natuurlijk moeilijk weren uit een docu als deze.

Verder gaat het over de zoektoch naar het spel, dat volgens een populaire legend ooit massaal is gedumpt op een vuilnisbelt. Althans, daar lijkt het over te gaan. Volgens mij hadden de makers achteraf door dat ze er maar een halve docu mee konden vullen en zijn ze daarna nog wat extra aanvullend materiaal gaan bijzoeken.

Erg veel focus is er dus niet. Enerzijds krijg je een beetje Atari geschiedenisles, anderzijds wordt het mysterie eens en voor altijd opgehelderd. Heb mij zelf nooit echt beziggehouden met de internethype errond dus kan niet zeggen hoe mythisch het nu écht is, maar ook dat komt nooit echt goed naar voren in de docu.

Rest een redelijk vlot relaas over het wel en wee van Atari. Op zich was dat nog best interessant. Maar gezien de korte speelduur toch wel érg arm aan informative.

2.0*

Ataúd Blanco: El Juego Diabólico (2016)

Alternatieve titel: White Coffin

2,5
Raar stukje Argentijnse horror.

't Is geen al te lange film, maar als je denkt dat het een uitgepuurd genrewerkje is geworden dan heb je het goed mis. De film schiet alle kanten uit waarbij elke vijf minuten een ander bekend genrewerk gerefereerd wordt. Wel allemaal aan horror gerelateerd, maar het is moeilijk om in te schatten welke richting de film juist uitgaat.

Daniel de la Vega weet het als regisseur amper in de hand te houden, maar naar het einde toe wordt het toch allemaal net iets origineler en boeiender. Op z'n minst zorgt dat er wel voor dat er amper een saai moment te vinden is in deze film, ook al omdat hij zo kort duurt.

Visueel is het wisselvallig. Soms best oké, soms gaat er ook erg veel mis. Vooral de car chases zien er niet uit, daar misrekent de la Vega zich enorm. de la Vega probeert in ieder geval wel, maar zou er niet slecht aan doen af en toe z'n eigen kunnen iets beter in te schatten.

Een filmpje voor de liefhebber dus, al moet ook die het meer zien als filler. Wat interessante ideeën en een paar toffe scenes, maar als geheel nogal wisselvallig.

2.5*

Aterrados (2017)

Alternatieve titel: Terrified

3,5
Erg fijn.

Zo'n film die origineel weet te zijn binnen een erg beperkte niche. Het is geen film waarvan je iets compleet nieuws of origineels moet verwachten, anderzijds heeft Rugna wel erg z'n best gedaan om niet gewoon de klassieke haunted house onzin door de mangel te halen.

Zo'n scene met het dode zoontje is daarvan een ideaal voorbeeld. Niet wereldschokkend, maar de manier waarop het is uitgevoerd is gewoon erg effectief en creepy. Net zoals het Botet-achtig monster. Ondertussen al zo vaak gezien, maar iets verheft het toch boven de middelmaat, waardoor die scenes toch weer effectief worden.

Creature design is gewoon erg goed, weinig subtiel maar toch goed gebruik gemaakt van de soundtrack, camerawerk in orde en een film die nog eens gewoon ouderwets spannend is. Tussen de horror door ligt het niveau wel iets lager en die overgangen zijn soms een beetje bruusk, maar er valt toch echt wel genoeg te beleven. Zeker een aanrader voor liefhebbers van het genre.

3.5*

Atlantis: The Lost Empire (2001)

Alternatieve titel: Atlantis: De Verzonken Stad

3,0
In Hunchback was al te zien dat deze regisseurs het in zich hadden om een "andere" Disney film te maken.

In Atlantis laten ze ook nog eens alle songs varen, waardoor er enkel nog wat overdreven epische muziek overblijft op momenten. Daartussen is de muziek vaak nog goed te pruimen.

Verhaaltje is duidelijk wat meer op jongens gericht, met nogal wat actie, stoer(d)e(re) personages en vooral zeer avontuurlijk. Erg rare groep personages ook, met name Moliere en die oude zeur. Erg atypisch, maar wél erg leuk.

Visueel ook een wat andere stijl. Personages vond ik niet echt geslaagd, maar het kleurgebruik was zeker erg mooi. Wat zachter en warmer en iets minder schreeuwerig. Maakt dat sommige plaatjes ook echt mooi worden om te aanschouwen.

Verder ook wat rare robo-tech dingen en een mooi vormgegeven Atlantis. Altijd verrassend dit soort films van Disney te zien. Het blijft allemaal wel redelijk eenvoudig, maar de rijkdom aan talent en de effectieve weelde van Disney zorgen ervoor dat er genoeg te genieten valt. De regisseurs zorgen voor minimale irritatie.

3.0*

ATM (2012)

3,5
Wat een zeikcommentaren hier.

Er zitten inderdaad wat "toevalligheden" in de film, die op het eind voor het grootste deel verklaard worden. Verder wat domme acties, die doorgaans eigen zijn aan dit soort films. Deze wegnemen neemt meteen ook het bestaansrecht van de film weg.

Sfeervol geschoten, fijne soundtrack, mooie locatie en vooral een enigmatische killer. Het waarom wordt heel slim in het midden gelaten, de enige reden waarom ik het einde niet super vond is omdat het nog iets teveel weggeeft. Slim gezien van Brooks, want enige verklaring komt toch nooit goed over. Eerst zeuren dat het niet geloofwaardig is maar dan wel een strikje rond het einde willen? Mjah ...

Zeer fijn tussendoortje. Mocht net nog iets beklemmender misschien, maar heb me hier verder goed mee geamuseerd.

3.5*

Atomic Blonde (2017)

3,5
Best leuk.

Spion thrillertje dat zich afspeelt in de 80s. Nu is dat niet echt mijn favoriete tijdperk, maar het is gelukkig enkel de stilering die naar de 80s verwijst. De filmtaal zelf is erg modern, waardoor het in ieder geval niet lijkt alsof de film ook geschoten is in de jaren 80.

Verder heeft de film er ook geen enkel probleem mee om over te schakelen naar actie, wat toch wat meer leven in de brouwerij brengt. Zoals wel vaker steunen dit soort films op een hoop twistjes (ook deze trouwens), maar die weten eigenlijk zelden te boeien. Wat actie is dus welgekomen.

Beetje jammer dat Theron als actieheld het er redelijk slecht vanaf brengt, maar Leitch weet gelukkig nog wat te redden in de montagekamer. Verder is het vooral de stilering die van deze film een leuk wegkijkertje maakt, met toch camerawerk, sterke belichting en mooi kleurgebruik. Veel meer hoeft dat niet te zijn.

Zeker geen grootse film, maar wel vermakelijk en vlot.

3.5*

Atoning, The (2017)

2,0
Matigheid troef.

Williams, de man heeft zowat alles zelf gedaan. Soms levert dat érg goede films op, zeker wanneer je met een regisseur hebt die écht z'n visie op het scherm wil toveren. Williams zou ik niet bij dat groepje durven scharen, maar 't is wel iemand die op z'n minst toch z'n best heeft gedaan.

Alleen ... de nieuwe Shyamalan is hij niet, al lijkt het dat wel soms te denken. Het mysterie tijdens het eerste deel van de film is betrekkelijk weinig mysterieus, de clous liggen er dan ook véél te dik op en wie na een kwartier nog niet weet waar het heengaat heeft allicht nog niet al te veel horrorfilms gekeken. Het sfeertje is dan nog wel aardig, maar omdat alles zo obvious is, zit je toch vooral te wachten op de reveal.

Die komt er gek genoeg half-film al. Dan rest nog een halve film waar het drama wat meer wordt uitgewerkt. Alleen ziet de film er wat kaal uit en zijn de acteurs ook niet meteen van de beste soort. Wanneer er naar het einde dat wat "echte" horror aan toegevoegd wordt, blijkt toch dat Williams wat te beperkt is als regisseur. Het ongemakkelijke sfeertje in het begin is nog het best van de film, misschien moet hij de volgende keer daar maar een hele film op proberen teren.

Echt héél slecht is het nu ook weer niet, maar het voelt toch vooral als een wat gepimpte TV-film.

2.0*

Atrocious (2010)

3,5
Goed.

Alleen jammer van de wat te trage opbouw en een aantal scenes die net wat te lang gerekt worden. De eerste drie kwartier kan je bijna integraal overslaan, behalve de achtergrond legende weet dat stuk van de film maar weinig te boeien.

Naar het einde toe wordt het allemaal heel wat beter, al zijn de scenes in het doolhof nog steeds wat langdradig. Je kijkt toch echt een aantal minuten naar night vision beelden van struikjes en gangetjes zonder dat er nog veel noemenswaardig gebeurt. De spanningsboog werd iets te lang gerekt op bepaalde momenten.

Eens in het huis kan deze film zich echter meten met de beste, het hele eindstuk is een geweldig lesje horrorfilmen. Ook een leuke genretwist, met ditmaal een gewone menselijke killer. Op zich niet geweldig origineel natuurlijk, maar het voegt toch nog een beetje toe.

Verder blijkt trouwens ook maar weer dat chaotisch handycam werk nog steeds een hoop kennis en kunde vereist. Vond het hier niet altijd even goed werken, je moet toch de juiste balans weten vinden tussen wat je wel en niet ziet.

Even door het wat langdradige begin en middenstuk doorbijten, de film loont op het einde.

3.5*

Attack the Block (2011)

4,0
Leuk.

Een klein, kort, blits en uiterst vermakelijk filmpje. Cornish heeft alles goed onder controle en maakt van deze film een lekkere blend van verschillende genres.

Grootste pluspunt zijn de aliens zelf, die perfect vormgegeven zijn. Slim gestileerd, wat de film als geheel zeker ten goede komt. De actie is verder amusant, maar het is vooral de Londense setting die de film een stuk amusanter dan z'n concurrentie maakt. Lekker vuilgebekte grimy kids die al slang-blazend doorheen de film baggeren.

Doet denken aan een mix van Critters en La Horde met een grime sausje eroverheen.

4.0* en een uitgebreide review

Atticus Institute, The (2015)

2,0
Matig.

Vond het fake-docu sfeertje nochthans best goed uitgewerkt. De 70s spat er in al zijn lelijkheid vanaf, de recente interviews zijn dan weer veel te hard en scherp belicht. Inderdaad net zoals je zou verwachten van een docu.

De opbouw is alleen wat aan de trage kant en de film bijft wel héél erg hangen in clichés. 't Is dat je dit al 100 keer gezien hebt, anders was het misschien nog wel spannend geweest, maar de climax is te flauw en het is allemaal iets te klinisch om echt sfeervol te zijn.

Zo rest enkel een aardige vingeroefening van regisseur Sparling. Mag wat mij betreft best nog eens opnieuw proberen, want de regie is aardig, maar dan hopelijk met een wat spannender onderwerp, of in ieder geval iets originelers.

Slecht is het niet, maar wel wat saai.

2.0*

Auberge Espagnole, L' (2002)

4,0
Laat ik het voor de verandering dan maar een keer eens zijn met OzarkLynch.

Lekker no-worries, gezellig, fijn en lief filmpje. De mix van verschillende talen werkt altijd erg goed, ook hier weer. Leuke mengelmoes.

Hier en daar wat stereotype personages inderdaad, maar het luchtig sfeertje dat door de hele film blaast maakt dat meer dan goed. Kreeg zelf zin om een reisje Barcelona te ondernemen.

Dit soort leuke tussendoortjes kan ik altijd pruimen. Niks overdonderends, maar het filmpje palmt wel in, en laat je achter als na een verkwikkende douche. Beetje jammer van dat Radiohead gebleir ertussen soms, maar verder geen kritiek. 4*

Audrie & Daisy (2016)

1,5
Eens met Macmanus.

Een docu die een onderdeel vormt van een morele opstand in Amerika. Eentje die het woord "rape" al aardig uitgehold heeft en "innocent until proven guilty" vervangen heeft door "believe the woman". 't Is allemaal een beetje creepy en opdringerig, en da's jammer.

Want je hebt geen docu nodig om te weten dat er achter dit soort gevallen toch iets meer zit dan een paar tieners die iets teveel op hebben. Dat is op zich ook al een probleem uiteraard, wordt ook verrassend makkelijk over gedaan in deze docu, maar jah, veel nuance mag er niet toegevoegd worden aan de discussie. Demoniseren en taboe maken zijn de wapens van het morele geweten.

't Is best tragisch dat mensen die toch al een vreselijk periode achter de rug hebben daarvoor misbruikt worden. Dat ze bij dit soort organisaties steun vinden zal best en dat er wel wat mag veranderen daar (zowel qua rechtspraak als mediageweten) is ook duidelijk, maar toch laat het allemaal een redelijk wrange nasmaak achter.

Een docu van deze tijd. Eenzijdig, opdringerig en georchestreerd.

1.5*

August Rush (2007)

1,0
Kitsch.

Ik draag muziek ook zeker een warm hart toe, maar de enorm oubollige benadering deed wat mij betreft de film compleet de das om.

Verhaaltje is te erg voor woorden, al maakt dat niet zoveel uit als de film ook zou werken. Doet die dat niet, rest er veel irritatie. De eindscene is vreselijk, maar ook het subplotje met een ridicule Williams en een aantal andere zakdoeken doet de film geen goed.

Visueel weinig te beleven, allemaal zeer dik aangezet en bombastisch in beeld gebracht. Acteerwerk ook niet veel, met een vervelende Highmore in de hoofdrol.

Maar het draait allemaal om muziek, en die is werkelijk niet om aan te horen. Wat gospel, klassieke scholing en gitaar. De "muziek met omgevingsgeluiden" is een kleine aanfluiting, zeker als je bedenkt wat voor leuke dingen er reeds bestaan in die richting. Melige en lelijke pampammuziek ipv wat creatiever gecomponeerde soundscapes. Al zal dat wel te buitenaards zijn voor het doelpubliek van deze film.

Zakdoekjesfilm die wat mij betreft absoluut niet werkt. Leuk als je het raakt, doet het dan niet dan behoort het tot de grootste kitsch van de laatste 10 jaar.

1.0*

Aurora (2012)

Alternatieve titel: Vanishing Waves

3,0
Leuk.

Buozyte verslikt zich wel een beetje want pakt het iets te groots aan voor het budget dat ze had. Het oogt vaak een beetje kaal en droef, ook niet zo modern als het er had moeten uitzien vermoed ik zo. Dat budget is vooral naar een aantal specifieke scenes gegaan schat ik, die er dan wel weer voortreffelijk uitzagen.

De stukken in de realiteit zijn duidelijk het minst en dienen vooral als overbrugging. Toch iets teveel van dat soort momenten, zeker wanneer de film toch al een goeie 2 uur duurt. De "connecties" zijn veel toffer en vormen de hoogtepunten van de film. Elke keer als het begint is het weer wat extra rechtop zitten, elke keer als ze afgelopen zijn verviel de interesse.

Acteurs zijn ook niet echt super maar volstaan ... al is het maar nipt. VIsueel vooral bij momenten overtuigend, de soundtrack doet verder wel gewoon z'n werk. Niet superopvallend, maar ook nergens vervelend.

Buozyte viel me op in ABC's of Death 2 en ook hier toont ze potentieel, maar het komt er niet helemaal uit. Toch best leuk om eens gezien te hebben.

3.0*

Austin Found (2017)

2,5
Degelijk.

Begint inderdaad wel aardig, beetje Little Miss Sunshine met vooral een opvallende rol van Cardellini. Maar vanaf het moment dat het duidelijk wordt waar de film heenwil verliest het redelijk snel aan rek. Dit soort filmpjes wel al vaker gezien, deze Austin Found doet weinig om daar wat aan toe te voegen.

Nog wel een leuke rol voor Robinson, al is ook zijn personage redelijk 1-dimensionaal. Op zich weet Raée zich wel te redden met het materiaal. Heel vervelend wordt de film niet, de afwerking is op zich wel netjes en het tempo blijft er ook wel inzitten.

Anderzijds is het te bekend terrein, weet de film zelden te verrassen, zijn de typetjes ofwel iets te braaf, ofwel iets te dik aangezet en is er maar zeer weinig wat zal blijven hangen. Een redelijk einde en een goeie Cardellini en verder heel veel degelijkheid.

2.5*

Austin Powers in Goldmember (2002)

1,5
Minste van de drie.

Leek soms alsof je eerder naar een reclame voor MTV zat te kijken, dan naar een volwaardige comedy. Een hoop sterretjes die een cameo voor hun rekening nemen, Beyonce, optreden van Britney en uiteraard de Osbournes die ook nog even hun reeks mochten promoten.

Verder is de humor de derde keer toch ook een beetje het punt van grappig voorbij. In het tweede deel werd alles wat extra opgeblazen, in dit derde deel lijkt Myers het zelf wat moe te zijn en voelt het vooral plichtmatig aan.

Caine is dan nog een leuke toevoeging, Goldmember is echt een vreselijk typetje. Onbegrijpelijk dat hij zo expliciet "Nederlands" gemaakt wordt, maar als karikatuur niks lijkt weg te hebben van een Nederlander. Zelfs het accent lijkt compleet nergens op. Dan vond ik de Belgische achtergrond van Dr Evil nog grappiger.

Nah, begrijpelijk dat een vierde deel er niet kwam. Het was wel een beetje op aan het eind van deze film.

1.5*

Austin Powers: International Man of Mystery (1997)

2,0
Aan de flauwe kant.

Had eigenlijk nog nooit wat gezien van Austin Powers, al was ik uiteraard wel bekend met het personage. Eind jaren 90 kon je er ook niet naastkijken, maar de humor sprak me nooit echt aan. Dat bleek achteraf gezien ook redelijk correct te zijn, al was het minder erg dan verwacht.

Myers zelf zweeft de hele tijd tussen irritant en grappig. Vaak is de humor wat te simpel, oogt het iets te goedkoop of is het gewoon wat uitgekauwd. Maar er zijn ook scenes die wat absurder zijn, die iest verrassender uit de hoek komen. Het zijn die momenten die de film kijkbaar maken.

Allicht is het leuker voor mensen die wat met de jaren '60 hebben, of een eenvoudige Bond parodie kunnen smaken, maar beiden zijn zo m'n ding niet. Tempo is gelukkig hoog genoeg en doorheen de misses zitten ook nog wel voldoende geslaagde grappen. Oké genoeg om de vervolgen er ook nog even achteraan te gooien.

2.0*

Austin Powers: The Spy Who Shagged Me (1999)

2,5
Iets beter dan deel 1.

Uiteindelijk verandert er niet zoveel. Veel grappen worden nog een keertje overgedaan, maar dan vooral wat langer/flauwer. En da's dan net waar het eerste deel het leukst was. De onzinnige montage waar een resem penis-alternatieven voorbij komen als één van de hoogtepunten, net als de jankende Will Ferrell.

Wat wel nieuw is, is de 90s-moderne humor in de jaren '60. Zo'n 20 jaar later is dat best grappig, want je zit eigenlijk naar een soort van retro-inception te kijken. Nogal wat humor die echt typisch 90s is, ondertussen ook weer retrohip, maar te modern voor de 60s setting.

Het blijft een wat goedkoop ogende film verder, een hoop grappen missen nog steeds doel, maar de formule wordt net iets beter gebracht. Net iets meer onzin, net iets debieler, net iets minder saaiige Bond parodie. Ben nog steeds geen geweldige fan, maar wel leuk voor een keertje.

2.5*