Meningen

Gelijkwaardig aan de serie.

Alleen begint de slechte dub (die sidekick van Afro is zo vreselijk irritant) en de flauwe muziek in een film gewoon meer te irriteren.

Verder weer geweldige stijl en prachtige animatie. Best hoogstaand voor een TV film ook. Leuke personages, weirde gadgets en wat meer technologische input maken de film weer tot een lekker actiespektakel.

Plot is simpel en een typische kapstok voor al het leuks wat geserveerd wordt. Kon er mij zeker niet aan storen, je krijgt er ook niet veel tijd voor. Doet een klein beetje aan Dead Leaves denken.

Jammer dus dat je de serie beter met het geluid af kan kijken. Betere dub en wat spannendere, minder poppy, hip-hop hadden het afgemaakt.

Nu blijft het bij 4* en een uitgebreide review

Niet al te best.

Ben zeker geen fan van de oude Shyamalan films, vind z'n beste werk eerder z'n latere films (Lady In The Water, The Happening), maar hiermee maakt hij toch alweer een misser van formaat. Geen leuke scifi film die verwatert door slecht acteerwerk en niet te harden melodrama.

De Smithjes zijn niet best. Jaden brengt het er sowieso erg karig vanaf, maar ook Will Smith vond ik niet te behappen. Raar want hij acteert compleet tegen z'n stijl in, neem aan dat die overdreven serieux op aanwijzing van Shyamalan komt? Paste hem in ieder geval voor geen meter.

CG en design zijn beneden niveau, het verhaaltje nogal kinderachtig (die vogel ...), de setting niet boeiend genoeg en het drama zit vooral in de weg van het avontuur. Hoeveel keer kan je ook dezelfde flashback in een film verwerken. Allemaal zaken die Shyamalan toch echt beter zou moeten kunnen, jammer om te zien hoe hij afdwaalt tot een gun for hire.

Sci-fi heeft altijd wel een zekere charme en het zal verder ook geen goedkope film geweest zijn, maar buiten enige basischarme valt er maar weinig te genieten. Hoop dat Shyamalan zich een tweede keer kan herpakken.

1.5*

Wat een sof

Het idee is wel leuk. Doet me wat denken aan een onderontwikkelde Sabu film. De uitwerking is om te wenen jammer genoeg.

Een film als deze staat of valt vooral met de gebeurtenissen en de personages. Beiden zijn gewoon saai en vervelend. Vond het sowieso jammer dat het verhaaltje zich na een tijd in elkaar begint te weven, maar da's vooral omdat de setting mij totaal niet kon boeien. Weinig climax (de ene ietwat vreemde scene na de andere) en weinig boeiende of freaky personages. Er is steeds wel een aanzet(je), maar het blijft allemaal zo braaf, zo gewoon.

Daarbij komt een werkelijk afschuwelijke soundtrack, die de hele film verdrinkt in irritant kattegejank en andere zooi. Visueel gebeurt er ook niks tot eindelijk de aftiteling over het scherm rolt. En zo heb je dus 0,0 sfeer.

Blijf Scorsese een mislukking vinden. Waarschijnlijk had een goeie regisseur hier wel wat van gemaakt. De vergelijking met Lynch vind ik een belediging. Saaie situationele humor film, met loze personages en loze gebeurtenissen.

1.0*

Matig.

Duidelijk een post-Oceans film, maar dan wat goedkoper. Over de gehele lijn. Qua regie is het vlakjes. Het tropische sfeertje redt nog wel wat, paar mooie plaatjes links en rechts, maar meer zit er zeker niet in.

Brosnan is slick maar jammer genoeg niet stijlvol. Nogal een sleazy mannetje, nooit echt begrepen wat hem nu zo leuk zou maken. Bij een Clooney lukt me dat een stuk makkelijker. Hayek is zowat de vrouwelijke evenknie van hem. Ze heeft een domme uistraling die haar enigszins afstotelijk maakt. Harrelson is redelijk als verre derde, maar heeft toch ook betere rolletjes op z'n naam staan.

De heist zelf is flauw en bijna bijzaak. Dat lijkt ook zo'n beetje de clou te zijn van de film, maar het plotje wat de heist moet verbloemen is niet echt interessant, waardoor het allemaal niet wil aanslaan. Gelukkig is het een kort filmpje en oogt alles zonnig en losjes genoeg om niet te gaan vervelen.

2.0*

Pover.

Geen idee voor wie het eerste half uur van deze film gemaakt is, maar het is absoluut niet om aan te zien. Roth is een degoutant acteur, die Chileense Galifianakis is niet te harden en het vrouwvolk bestaat uit een paar oerdomme dellen. Geen fijne cast om een half uur mee door te komen.

Daarna volgt een wat lomp horrortje. De pogingen tot comedy werken nog redelijk (want best lomp - dat poetstertje bijvoorbeeld die uit de kuil klimt), maar wanneer het laatste half uur dan toch wat serieuzer wordt valt de film compleet door de mand. Werkt gewoon niet met deze personages. Volgorde van sterven is trouwens nog wel enigszins verrassend, al scoor je daar niet zoveel punten mee.

Einde is ook een complete flater. Bij het eerste shot vond ik het flauw dat er geen tsunami kwam - duurde trouwens ook best lang voor die er was, bij het tweede shot was het eigenlijk te laat en was de eindgrap te voorspelbaar geworden.

Roth heeft zich duidelijk geamuseerd, jammer genoeg levert het geen film op waar ik me mee kon meeamuseren. Dat dit 10mil dollar moet kosten ...

1.5*

Lollig.

Toch kan je moeilijk anders zeggen dan dat er een tijd was dat een film als deze minstens 4* waard was, als het al niet meer was. Die jaren liggen jammer genoeg al even achter ons, de laatste paar jaar zijn dit soort filmpjes wat droger en minder uitbundig geworden, vooral qua regie dan.

Afro Tanaka is een perfect voorbeeld. Levend geworden manga dit, met een hoofdpersoon die een hele film lang met een enorme afro rondloopt en probeert aan een vriendin te komen terwijl z'n vier jeugdvrienden allen al een levensgezel gevonden hebben.

Cue een paar kleurrijke personages, overdreven acteerwerk, wat maffe situaties en een verhaaltje met een paar nerds die maar moeilijk aan een date geraken. Het enige addertje zit op het einde, wanneer Tanaka het meisje NIET krijgt, een leuke variatie maar je maakt er een film niet beter of slechter mee.

Het is allemaal wel leuk, maar de regie is gewoon wat karig. Met mensen als Katsuhito Ishii of Hitoshi Matsumoto en films als Survive Style 5+ of Donju in het achterhoofd liggen de verwachtingen gewoon iets hoger. Zeker geen vervelende film, best de moeite een keertje te kijken, maar Japan mag weer eens een tandje bijsteken.

3.5*

Er zijn van die films waarvan je je na een kwartiertje afvraagt waarom je ze juist opgezocht had.

Halverwege wist ik het weer. Dit moest wel een film van Uchida zijn. Dit mag dan de tweede film zijn die ik van hem zie, zijn stijl is bijna niet te missen. Het start allemaal redelijk droog en normaaltjes. Het eerste gedeelte van de film is ook niet al te boeiend.

Daarna volgt een stroom aan twists en plotwendingen die langzaam maar zeker de ware aard van de film blootleggen. Dat gebeurt zonder al te veel "wauw"-effecten, maar gezellig droog en to the point. Het tweede deel van de film is dan ook veruit het beste.

Visueel komt Uchida eigenlijk een klein beetje tekort, wat best jammer is. Het ziet er niet geweldig slecht uit, maar een film als deze verdient een wat frissere filmstijl.

Film wordt naarmate het einde nadert steeds leuker, maar het eerste deel blijft toch net iets te droog. Dat deed Uchida net iets beter in A Stranger Of Mine.

Vermakelijk filmpje. Eerder luchtig dan een echte komedie, het leukste zijn de doodnormaal ogende scenes waarbij later blijkt dat er heel wat achter de schermen gaande is of scenes die je als kijker compleet verkeerd geïnterpreteerd had (daar is de laatste een erg sterk voorbeeld van).

Leuk filmpje, vermakelijk en amusant, maar mist net wat extra glans.

Dikke 3.5*

Ki-dukje maar weer. Bevestigt alle vermoedens die ik over hem heb.

Een regisseur die tijd om rijpen nodig had. Duidelijk te zien in deze film. Die prachtige personages zijn er al. Zelfde acteur ook als in Bad Guy als ik me niet vergis. Nergens woorden aan vuil maken, vreemde, harde en ondoorgrondelijke personages.

Wat deze film mist is vorm. Niet dat ik een goeie kopie had (van de Italiaanse TV), maar alles ziet er barlelijk uit, en ook de soundtrack is afgrijselijk. Een echt onding. Maar als je Ki-duk's oeuvre afgaat zie je dat elke film verbeteren, ben Bin-Jip als persoonlijke favoriet.

Wat rest is dus een groepje geweldige personages, typische Ki-duk avonturen, in een barlelijke film, met, en dat moet gezegd, een finale om U tegen te zeggen. Super hoe hij eerst voor het romantische idee valt, om daarna de realiteit in te zien, maar te laat. En dat allemaal in de enig mooie setting doorheen de hele film.

Einde brengt de film nog op 3*. Uitermate boeiend, maar oh zo lelijk.

Beter dan verwacht.

De link met Button is wankel. Je zou op basis van de trailer wel een soortgelijke film qua sfeer kunnen verwachten, maar het plotje zelf gaat toch een duidelijk andere richting uit. En uiteindelijk blijkt Adaline ook veel minder bezig met de opzet, het is meer een excuus om een origineel liefdesverhaal te maken.

En het moet gezegd, zeker het eerste half uur/uur levert dat een zeer fijne romantische film op. Lively is geknipt voor haar rol en vindt in Huisman een goeie tegenspeler. Het wat speels om elkaar heen dansen gekoppeld aan de dramatiek van Lively's aandoening zorgt voor voldoende spankracht om de film staande te houden.

Met de introductie van Ford wordt er echter een poot van onder de tafel weggezaagd. Er komt vanaf dan een stevige brok drama bij en daar heeft deze Adaline het moeilijker mee. Ford doet het sowieso erg slecht in deze film, veels en veels te dik aangezet. Ook de houterige voice over (normaal ben ik wel fan) helpt niet mee en in plaats van dat het verhaaltje zich verder richt op Lively en Huisman worden er allerlei moeilijk zijpaadjes bewanderd die afleiden van de kwaliteiten van de film.

Adaline komt dat moment nooit helemaal te boven. De dramatiek blijven sluimeren en wordt veel te groot uitgespeeld. De romance blijft verder wel op niveau, maar krijgt gewoon veel minder plaats. Jammer, anders had er makkelijk nog een halfje bijgekund.

3.0*

Ach.

Wat lieve oude mensjes die op hun oude dag nog aan sport doen. Sommigen omdat ze het al hun hele leven lang doen, anderen om nog wat in beweging te blijven. En als we de deze docu mogen geloven is dit de cream of de crop, want allemaal medaillewinnaars op de ouderenspelen.

Waar deze docu dan niet zo sterk in is, is het kaderen van die spelen. Want het leek meer op zo'n sportmeeting die vroeger op scholen georganiseerd worden, om de kindjes een beetje bezig te houden. Het is allemaal redelijk knullig en het oogt amateuristisch, of dat ook daadwerkelijk het geval was kwam nooit echt duidelijk naar voren.

Enerzijds voelt het een beetje lullig deze docu af te branden, want het zijn lieve mensjes (die basketvrouwen niet meegeteld, daar was toch iets vreemds mee aan de hand) die gewoon hun ding doen. Anderzijds is deze docu compleet nietszeggend. Oude mensen die nog sporten ... verder geen pointe kunnen herkennen. Althans dat dit een soort van aanmoediging poogt te zijn, maar daar faalt het dan toch wel een beetje in.

Aanrader voor ... geen flauw idee eigenlijk. Mensen die graag ouderen aan het werk zien en daar plezier uit putten.

1.5*

Oef.

Dat ik geen Scorsese fan ben ik na 18 films wel duidelijk, eerlijk waar had ik bij deze film ook niet de grote ommekeer verwacht. En zo geschiede, want het is een redelijk doorsnee Scorsese geworden, alleen dan in de vorm van een kostuumdrama.

Ik heb het gewoon niet zo op de regie van Scorsese. Je merkt wel dat hij er nauwgezet mee bezig is. Van de voice-overs tot de opzichte camera bewegingen, Scorsese is iemand die wat meer met film wil doen dan enkel een verhaaltje vertellen. Alleen komt het mij steeds erg gekunsteld over. Zowel het camerawerk als de vierkant lopende voice-overs leiden maar af dan dat ze wat toevoegen.

Het melige verhaaltje in de achtergrond weet verder niet te beklijven en verschilt amper van wat je doorgaans in dit soort films voorgeschoteld krijgt. Waarom dit allemaal zoveel hardverscheurender of pijnlijker zou moeten zijn dan het doorsnee overspel riedeltje is mij onduidelijk, al kan dat ook te maken hebben door enkele povere acteerprestaties. Day-Lewis en Pfeiffer weten beiden absoluut niet te overtuigen.

En zo krijg je een wel érg saaie film. Nummer 19 die tegenvalt, hopelijk komt er toch ooit de ene film die Scorsese kan verlossen.

1.0*

Tja.

Wat moet je nog met een docu als deze 10 jaar later. Het illustreert alleen maar hoe weinig impact die dingen hebben, ondanks alle paniekerig gebrachte boodschappen. Verder valt hier nog maar weinig te rapen, want ook de vorm is niet meteen geweldig.

Sowieso hadden de fragmenten met Postlethwaite geschrapt mogen worden, het maakt de film er alleen maar onnozeler op. Wat extra focus was ook wel leuk geweest, want ondanks dat er ondertussen erg bekende punten aangestipt worden, voelen de ondersteunende fragmenten erg random aan. Dit alles had met beter vervangen door wat extra onderbouwing.

Voelt 10 jaar later al enorm achterhaald aan, zelfs voor een film die nog steeds relevant is. Men zou er beter aan doen om dit soort poppy onzin te herdenken zodat films als deze misschien wél een serieuze impact kunnen hebben. Dit is het allemaal niet.

1.0*

Best oké.

Normaal zijn dit soort historische epossen niet echt wat voor mij, maar vanwege de regie van Amenábar deze Agora toch maar een kans gegeven. En dat pakte best goed uit, een stuk beter dan z'n Amerikaanse tegenhangers.

Heel subtiel is het inderdaad niet, maar dat is het onderwerp ook niet echt. Misbruik van geloof in de zoektocht voor (politieke) macht is van alle tijden, ironisch gezien is tegenwoordig de wetenschap ook niet meer veilig van dit misbruik. In die zin wel grappig dat net die wetenschap het lichtpuntje is in deze film.

Zit wel een beetje actie in, maar de film wordt gelukkig nooit té episch. En de actie zelf werd ook een stuk aangenamer in beeld gebracht in vergelijking met de Gladiators van deze wereld. Aankleding is verder ook aardig, al zit er af en toe wel wat mindere CG in. Echt groots of indrukwekkend vond ik het nog steeds niet, maar dat vind ik zelden bij dit soort films.

Heb me er best mee vermaakt. Qua onderwerp redelijk interessant, qua uitwerking beter dan soortgelijke films.

3.0*

Zoals wel meer Herzog films. Interessant gegeven, niet zo bijster goed uitgewerkt.

Wél opvallend mooi de soundtrack. Vooral het openingsnummer geeft de film al veel sfeer mee, daar waar de beelden regelmatig tekort schieten. Beetje jammer dat de muziek iets teveel herhaald wordt, maar mooi ambientwerk in ieder geval.

Camerawerk is wisselend. Vaak wel mooie bewegingen, kadrering en kleurgebruik is wat ondermaats. Ook het formaat helpt niet bepaald mee om een sterk beeld van de jungle neer te zetten.

Meest irritante is de Duitse dub (het waren toch Spanjaarden ) en de erg hoekige acteerstijl. Kinski vond ik niet te pruimen, buiten dat hij een basisuitstraling heeft die bij zijn personage past breekt hij het verder alleen maar af. Erg pover.

Daar faalt de film dan ook, want waar de rest van het verhaal de personages in geslaagde waanzin brengt, werken de acteurs en de regie daar niet bepaald erg goed aan mee. Het komt vaak erg random en oninteressant over.

Film doet inderdaad wat denken aan Apocalypse Now, in recentere tijden is waarschijnlijk Vinyan niet eens zo'n slechte referentie.

Waarschijnlijk ook een film waarvan reeds een making-off docu van bestaat, waar stoere verhaaltjes over het maken van de film opgehangen kunnen worden en filmliefhebbers schuimbekkend alle avonturen kunnen aanhoren. Het klinkt mij iets teveel als kroegpraat.

Maar fijn uitgangspunt, interessant idee, makke uitwerking. Tijdsduur werkt gelukkig goed mee, zodat het nooit echt saai of vervelend wordt.

2*

In alles een verbetering op Kar Wai's eerste film.

Maggie Cheung en Andy Lau zijn weer terug van de partij. Beiden zijn duidelijk sterker geworden, stralen meer uit (verder trouwens iemand die weet of die Leslie en Jacky Cheung familie zijn ?). Hoofdrol is echter weggelegd voor Tony Leung, China's meest getalenteerde acteur. Echt heerlijk welke presence die man heeft. Draagt de film dan ook makkelijk, terwijl de rest mooi mee acteerd.

Hoogtepunt van de film is de sfeer die er hangt. Niet eens met de eerste quote hierboven, daar slaagde Kar Wai al in met z'n eerste film, maar de tendens wordt duidelijk doorgezet. Het crimi verhaaltje wordt er verder uitgefilterd en de romance/het harde karakter van Leung komen centraal te staan. Visueel is deze film prachtig. Nog steeds niet op niveau van Love/2046 maar een stevige aanzet. Verbaast mij dan ook dat de Kar Wai's die hier op volgen visueel veel kariger zijn. Doyle levert hier in ieder geval een visitiekaartje af.

Muziek is ook erg mooi. Kar Wai gebruikt wel een paar bekende deuntjes maar mijdt gelukkig vokalen. Komt z'n film veel beter uit. Verder is het genieten van de interactie tussen de personages, maar uiteindelijk dus het broeierige, kille en drukkende sfeertje dat overheerst.

Kleine 4*

Matig.

Jammer, want Lee heeft toch wel al bewezen een goeie actiefilm neer te kunnen zetten. Aan Lau ligt het niet, charisma te over. Maar de film laat hem hier echt een beetje in de steek.

Sowieso is de combinatie van Chinees, Japans, Thais en Engels van het goede teveel. Er wordt constant van taal geswitched wat het al snel redelijk vermoeiend maakt. Het verhaaltje is daarbij niet zo interessant, het hele middendeel is té melig en boeit maar weinig.

Beste stukken zitten in het begin en eind. Mooi finaal gevecht waarbij Lau aardig wat klappen moet incasseren, wat sterk in beeld gebracht wordt. Het laatste gevecht tilt de film naar een iets hoger niveau, maar weet het niet meer volledig te redden.

Het drama is pover, de actie valt goed mee, visueel verder ook teleurstellend. Misschien was Lee nog zoekende, maar hier laat hij toch een paar steken vallen. Al is het bij momenten nog steeds best boeiend.

2.5*

Voorloper van The Story of My Son.

Niet echt wat voor mij, dit armoedige verhaaltje over een vader die amper z'n zoontje weet op te voeden. Nogal rauw en onverzorgd, Fat in een dramatische rol als deze was vroeger ook echt geen goed idee.

Wel grappig de mix met het GP racen (een tijdje erg hip geweest in HK) en het wat aparte liefdesverhaaltje. Het is allemaal nog wat onbeholpen en To's genie is nog niet echt zichtbaar, maar echt slecht is het nu ook weer niet.

Gelukkig duurt het niet al te lang, al is het einde echt onverklaarbaar over the top. Past ook niet echt in deze film.

2.0*

Wat oudere solo van Danny Pang.

Danny Pang heeft duidelijk wat langer nodig gehad om solo op stoom te komen. Dit is wat mij betreft een tussenstationnetje. Hier en daar komt z'n talent bovendrijven, soms verzandt het allemaal een beetje.

Rare homosexuele perikelen worden afgewisseld met identiteitsverwisseling en een brokje komische actie. De dubbelrol van Cheng lijkt in het begin wat melig, maar moet gezegd dat ik aan het eind van de film niet eens meer besefte dat één acteur in twee rollen in één dezelfde scene niet zomaar te verwezelijken valt.

Het actiestuk is verder veruit het beste. Het deel in het ziekenhuis is te melig, sowieso niet de sterkste kant van de broertjes. Verder een paar vlotte en leuke scenes, al zijn Cheng en Choi een redelijk matig duo in deze film. Duidelijk een opstapje voor D. Pang naar beter werk.

3.0*

Apart.

Maar dat kan je wel over de meeste Ching-Po Wong films zeggen. Hoewel deze film érg veel typische HK Triad elementen bevat, valt hij toch moeilijk te plaatsen in het genre. Vooral de verandering van toon doorheen de film zou best wat mensen kunnen afschrikken.

Ah Sou begint eigenlijk heel gemoedelijk. Gezellige Tsang die met z'n drie bloedbroeders en geadopteerd dochtertje een gezapig post-Traid leven leiden. Gezellig samen eten, wat keuvelen. Eerste helft blijft zo'n beetje binnen dat sfeertje hangen. Al wordt het toch ietsje duisterder wanneer er ingegaan wordt op het verleden van de dochter.

Daarna keert de film steeds meer en meer. Het lollige gaat er uit en de film transformeert in een nogal bits en dramatisch Triad verhaal. Het mist z'n effect niet, alleen mist de dochter aan flair om haar personage naar behoren neer te zetten. Simon Yam, Anthony Wong en Alex Fong hebben flair te over en zorgen er samen dan ook voor dat het tweede deel z'n doel niet volledig mist.

Geen verkeerd werkje dus, maar niet geschikt voor mensen die een erg typische HK Triad film willen zien. Die zullen halverwege ergens onder de bank liggen, waarmee het vervolg z'n effect compleet mist.

3.0*

Edit: enige waar ik mij wel aan stoorde was het nummertje tijdens de opening van de film. Da's op een nootje of 2 na zowat identiek aan Kikujiro's Summer. En het daaropvolgende nummer heeft dan weer leentjebuur gespeeld bij GitS lijkt wel. Gek, want verder in de film is de muziek me niet meer positief of negatief opgevallen.

Nieuwe Park.

Hij neemt de laatste jaren wel z'n tijd voor nieuwe films, maar dat zie je er uiteindelijk ook wel aan af. 140 minuten is een stevige boterham, toch is de film tot in de puntjes verzorgd, van de eerste tot de laatste minuut. Nu is dat ook wel eigen aan de Zuid-Koreaanse cinema, maar Park staat qua afwerking toch een paar trapjes hoger dan zijn landgenoten tegenwoordig.

Het eerste uur vond ik best fijn. Er ontspint zich een boeiend verhaal, dat traag maar zeker in een bepaalde richting geduwd wordt. Als kijker krijg je in het begin al een indicatie dat er meerdere luiken aan het verhaal zitten, jammer genoeg gaat het bij het tweede luik de verkeerde kant op. 

In plaats van dat Park z'n verhaal voortzet, gaat we terug naar het begin en krijgen we de hele rits nogmaals te zien, maar dan met wat extra beeldmateriaal wat telkens een ander licht op de gebeurtenissen werpt. Dat kan leuk zijn als het subtiel en/of ingenieus geschreven is, maar Park heeft zo bruut geknipt in de eerste doortocht dat het eerder bot en lomp aanvoelt. Z'n script trucje is gewoon niet verfijnd genoeg, waardoor de tweede doortocht véél te lang duurt.

Het einde is gelukkig weer een stuk beter, maar dan heeft de film z'n kans op meesterwerkstempel al verspeeld. 't Is jammer want de film oogt mooi en het acteerwerk is meer dan behoorlijk, maar wat flauw geklooi met het plot haalt de angel uit deze Ah-ga-ssi. Slecht is het zeker niet, maar het had makkelijk veel beter kunnen zijn.

3.5*

Goed.

Zoals de meeste Nakamura films wel, al is het ook wel typerend dat hij na 6 films geen enkele 4* (of meer) gekregen heeft. Op basis van deze film vind ik de vergelijking met Ogigami, Miki en Yoshida zelfs wat ongepast, toch een ander soort humor.

Vond het een film zonder echte hoogte- of dieptepunten. Het moddert allemaal wat aan. Grappige personages, een wat maffe setup, halverwege wat perspectieven die verplaatst worden. Kijkt aardig weg, maar tegelijkertijd weet het nergens echt op te vallen. Soundtrack vond ik ook niet denderend, maar da's ook naar gewoonte.

Visueel wat te saai, acteerwerk is oké maar ook weer niet opmerkelijk. En zo is dit weer een Nakamura die amuseert, maar iets te snel weer vergeten zal zijn. Hij maakt genoeg films, maakt veel degelijke films, maar dat beetje meer lijkt er niet echt in te zitten. Hopelijk ligt er toch nog ergens een verborgen diamantje.

3.5*

Mooi.

Maar toch weer iets te gelikt. Het is allemaal wel kleurrijk, onschuldig en lief, maar het ontbreekt op bepaalde momenten wat aan rust en echtheid. Het ziet er gewoon té opgepoetst uit, wat de sfeer in het algemeen nogal eens durft op te breken.

De commerciële Taiwanese film is wat te slick om echt meesterwerkjes af te leveren. Goede acteurs, visueel fris en verzorgd en best leuke verhaaltjes, maar in de afwerking mist steeds wat extra gevoel. Het maakt een film als deze een leuke afleiding, maar meer wil het niet worden.

Lastig aan te raden, zeker voor mensen die verder niks met de Taiwanese film hebben. Maar verder best oké, weinig echt mis mee, maar lang zal de film niet blijven hangen vrees ik.

3.5*

Interessant.

Oshima was me tot zover nog redelijk tegengevallen, maar deze film vond ik toch een stuk interessanter. Het verhaal van Sada was me al eerder bekend (is ook meerdere keren verfilmd) en Oshima's film vind ik ook niet de beste, maar boeien doet het wel.

Het is sowieso verrassend om een wat explicietere Japanse film te zien. Oshima toont gewoon wat er getoond moet worden en daar is niks mis mee. Termen als porno en zelfs erotiek vind ik amper op z'n plaats, want zo geweldig erotisch en opwindeld is het allemaal niet, maar centraal staan nu eenmaal de sezxuele uitspatting van Sada en de relatie met haar kersverse man.

Ondanks dat het tempo best traag is, er eigenlijk weinig gebeurt en ook de setting erg beperkt blijft, weet Oshima het toch steeds spannend en intens te houden. Het laatste half uur gaat dan ook mooi crescendo. Goed acteerwerk, best mooi geschoten en een fijne finale, deze Oshima is zeker de moeite een keertje gezien te hebben.

3.0*

Groots.

Da's het minste wat je van deze Sono kan zeggen. Vier uur vermaak, op de klok kijken is overbodig, Sono entertaint je toch wel.

Alles zo eigen aan Sono zit in deze film. Sectes, absurde humor, beetje shock, vreemde zijpaadjes .. dit is ongetwijfeld zijn ultieme film, al vind ik het persoonlijk niet z'n beste.

Vermaken doet het wel, raken ook, zeker in uur 3 en 4. Die bijbelmonoloog op het strand is veruit de meest indrukwekkende scene uit de film, samen met de finale (is hij altijd erg sterk in).

Wat de score betreft, als een film mensen 4 uur kan entertainen zijn ze doorgaans wat guller. Wat mij betreft is Love Exposure absoluut de moeite, maar brengt de film absoluut niet wat andere van mijn favorieten in minder dan 2 uur kunnen brengen. Vervelen doet het absoluut niet, erg zitten érg veel gave scenes in, maar bij een meesterwerk zie ik toch liever iets meer afwerking.

Dikke 4.0*, dat zeker wel. Een hele ervaring, al weet ik niet goed of deze film makkelijk aan te raden valt aan niet-liefhebbers van de Japanse cinema. En nog als bonus nog een uitgebreide review.

Fijn.

Eerste Chor op MovieMeter, maar volgens IMDb was hij toen al ongeveer half-carriere. We lopen hier dus nog een beetje achter, nochthans niet de minste regisseur. In ieder geval wel met recht en rede een klassieker.

Onderscheid zich vooral door zich te onderscheiden van het typische Shaw Bros werk. Eens een andere setting, een stel vrouwelijke hoofdrolspeelsters en een wat andere dynamiek zorgen ervoor dat dit niet de zoveelste Shaw Bros martial arts flick geworden is.

Visueel ook net iets verzorgder. Toch wel netjes in beeld gebracht allemaal. Actie ziet er goed uit, decors zijn mooi afgewerkt en het ziet er niet al te toneelachtig uit. Grootse cinema is het niet, daarvoor is het toch altijd net wat teveel bandwerk, maar voor de SB liefhebbers is dit zeker een aanradertje.

3.0*

Einde 90's Yau.

Dat het geen beste tijd was voor de HK cinema mag ondertussen bekend zijn, dat ook Yau daar niet helemaal aan kon ontsnappen ook. DIt is echt een basic romantische comedy, iets waar een To nog wel wat leuks had van kunnen maken, maar in de handen van Yau schiet er niet heel oveel van over.

Gelukkig dat Andy Lau dit soort rolllen met z'n ogen dicht kan spelen, waardoor het nog enigszins aan te kijken valt. Ishida is jammer genoeg maar een flauwe tegenspeelster en ook Astrid Chan brengt er betrekkelijk weinig van terecht. Verder heeft Anthony Wong een bijrolletje dat niet echt bij hem past, gelukkig zie ik hem gewoon graag bezig, zelfs in dit soort films.

Fascination Amour is een filmpje waarbij de rijken hun liefde moeten bewijzen tegenover de armen om zo hun ware liefde te tonen, en dat ze het écht wel menen. Dat maakt het Yau gemakkelijk om wat exclusieve locaties en buitensporige romantiek uit z'n hoed te toveren, maar echt werken doet het jammer genoeg niet. Deze film overleeft enkel en alleen op de charme van Lau, en daar kan ik moeilijk een voldoende voor geven.

2.0*

Begrijp bovenstaande reacties niet helemaal.

De mensen die ik normaal vertrouw komen met de juiste reacties, maar deze film deed mij zo ontzettend weinig. Misschien is het geen faire vergelijking, maar ik zie erg veel overeenkomsten met Tokyo.Sora, die ik die middag herzien heb, en deze film verbleekt echt op alle punten.

Mooi is het niet. Erg lelijke kleuren, matige kadrering en shots. Het tempo is uitstekend, maar als je weinig te tonen hebt gaat dat ook tegenwerken. Waar het grootste probleem zit denk ik, is dat ik niet geloof in het leven van deze mensen. Het leegheid van hun bestaan, de alledaagse dingen ? Neen. Te geënsceneerd vrees ik.

En zo rest er nog maar weinig. Het idee om alleen maar omgevingsgeluiden te gebruiken ... is aardig, maar ook dat is te slecht uitgewerkt (ivm). En zo blijft er enkel een wat stijlloze en lege film achter.

Met A Wayward Cloud heeft Tsai genoeg krediet opgebouwd om de rest van z'n oeuvre af te lopen, maar mij lijkt het dat vooral z'n nieuwere films zijn die mij zullen aanspreken. Aan de liefhebbers van deze film, die .Sora nog niet gezien hebben ... jullie missen wat .

2*

Moedige poging.

Patrick Tam is niet zomaar de eerste de beste regisseur, al ben ik ook weer geen erg groot fan van hem. Die (kleine) dubbelzinnigheid wordt perfect geillustreerd door deze film. Aan Love Massacre zie je de kwaliteit van de regisseur af, maar echt geweldig vind ik de film ook weer niet.

Wel valt snel op dat je niet naar de zoveelste makkelijke HK genrefilm zit te kijken. Uiteraard speelt Tam wel met genre elementen, maar hij vindt het even belangrijk om ook wat van zichzelf te kunnen tonen en toevoegen. Het resultaat is een film die af en toe net iets rustiger kabbelt en iets stijlvoller oogt. Maar ook af en toe wat tempo mist en het visueel niet helemaal kan waarmaken.

De film leunt ook iets teveel op het plot, dat op zich niet al te boeiend is. Gelukkig dat de film qua stijl dan wat extras te bieden heeft, maar echt genoeg om er een volwaardig interessante film van te maken is het niet. Een degelijk tussendoortje en een interessante film voor de Tam liefhebbers is het wel, maar niet zo heel veel meer dan dat, terwijl Tam daar volgens mij wel op mikte.

2.5*

JWong middelmaat.

Niet geheel slecht, maar hoogstaand is het absoluut niet en zoals wel vaker komt het een beetje gerushed over. Filmpje dat redelijk snel in elkaar is gedraaid, met een aantal grote sterren (de Young & Dangerous hoofdpersonages) en een paar leuke ideetjes.

Combinatie van simpele actie en typische HK comedy. Voor getrainde HK kijkers dus, die vinden tussen de flauwigheden door best een paar leuke scenes en een vlotlopend filmpje. Botst wel alle kanten op en een echte lijn is er niet in te vinden (behalve dan dat het leentjebuur speelt bij een hoop populaire Amerikaanse films).

Voor de échte Jing Wong adept best te doen, maar het behoort zeker niet tot z'n beste (of betere) werk.

2.0*

Fijn fijn.

De eerste paar minuten leek het me iets te glad, maar wanneer Lin z'n tocht begint vervaagt dat al snel. The Missing Piece is een erg fijn, zomers, chill filmpje. Eentje die goed de balans weet te houden tussen vrolijkheid en dat beetje diepgang.

Chiang kiest voor het zonnigst mogelijke Taiwan. Blauwe luchten, veel groen, plaatsje bij de zee. En ver weg van steden en lawaai. Een stukje rust dus. Ook z'n personages zijn van het gemoedelijke soort, maar elk hebben ze wel een beetje bagage die ze met zich meedragen.

Dat komt er stukje bij beetje uit. Nooit écht zwaarbeladen, nooit bedrukt en/of erg negatief, maar het geeft de personages wel wat extra diepgang. Een fijne balans die de film maakt tot wat hij is. Zeer leuk filmpje om een zomer mee af te sluiten.

4.0* en een uitgebreide review