Meningen

Eindelijk dus.

Niet omdat de verwachtingen zo hoog lagen, wel omdat ik al jaren tegen een gapend gat zit te kijken in de oeuvres van de vier regisseurs die aan deze film meegewerkt hebben. Vooral bij Tsukamoto en Koreeda was het redelijk vervelend, twee regisseurs die ik toch nauw volg.

Ze leveren ook de beste filmpjes af. In 2010 was het misschien wat schrikken (zeker wie Female niet gezien had), maar ondertussen herken je toch duidelijk de switch in Tsukamoto's stijl, die daarna ook Kotoko zou opleveren. Zeker niet zo goed als die film, dit voelt toch eerder wat vluchtig aan, maar wel best de moeite.

Ook die van Koreeda is oké. Wat minder dan z'n betere werk, maar z'n stijl is best herkenbaar en qua drama is het veruit de beste van de vier filmpjes. Het helpt natuurlijk ook wel als je kan rekenen op een acteur als Ryo Kase. Mooi filmpje, echt speciaal is het alleen niet.

Die van Sang-il Lee is ook nog wel oké, al werkt de stilering niet helemaal. Hij probeert er nog het meest een typische horror film van te maken, maar valt daarvoor wel veel te licht uit. Beetje vlees noch vis, zijn short, want het toch wat minder maakte dan de bovenstaande twee.

Ironisch dat uiteindelijk de short van Ochiai nog de minste is, toch de enige écht horror regisseur van de bende. Misschien daarom wel, want wat moet een horror regisseur met een verhaal dat niet eng of goor is. Het is eerder freaky, doet wat denken aan het werk van Rampo, maar Ochiai weet er zeker niet alles uit te halen. Mede door de goedekope effecten en povere regie.

Op zich is het een redelijke omnibus. Geen echte uitschieters, ook geen complete rampen. Zet het naast een Rampo Noir of kijk naar wat sommige van de regisseurs verder toe in staat zijn en het is een stevige tegenvaller natuurlijk, maar laat dat los en het weet best te amuseren.

3.0*

Heh.

Geen idee wie de Elias in kwestie is, maar kudos om dit gefinancieerd te krijgen via Kickstarter. Ik weet niet welke papieren hij kon voorleggen, maar het moet een enorm goede bluffer geweest zijn. Kijkende naar het resultaat - een film die misschien wel lof zou kunnen oogsten als best-of amateur YouTube project - ben ik blij geen investeerder te zijn.

De film voelt aan als een moedige poging om veel beter werk te kopiëren. Het poogt mysterieus en vervreemdend te zijn, maar heeft geen enkele kwaliteit om het waar te maken. Het wordt zo serieus gebracht, maar het mist alle impact, weet geen sfeer op te bouwen en komt dan ook redelijk belachelijk over.

Wilder is het exponent hiervan. Je zit je een hele film af te vragen op hij nu bekwaam een ongemakkelijk, weird personage neerzet, of gewoon geen goede acteur is. Het antwoord ligt waarschijnlijk in het midden. Deels zal zijn rol wel zo opgedragen zijn, maar wanneer het iets emotioneler wordt valt meteen op dat hij er niks van bakt.

Dat de film verder low budget is zal best, maar visueel is het drakerig en kaal, terwijl de soundtrack eerder een parodie is op mysterieuze muziek. En alles is zo zwaarmoedig en heavy handed dat het allemaal maar tragischer wordt. Het verhaaltje is dan nog het enige met een beetje potentieel, maar ook daarmee wordt erg weinig gedaan.

Als hobbyproject is het geloofwaardig en bovengemiddeld, het is eigenlijk zelfs een beetje sneu dat dit als volwaardige film moet bekeken worden, maar die keuze heeft beste Elias zelf gemaakt. Als regisseur is hij absoluut niet bekwaam en deze film is daar het pijnlijke bewijs van.

1.0*

Sterk.

Ishii's films zijn niet van de makkelijkste, zo blijkt maar weer. Vond ook deze erg interessant en erg eenvoudig uit te zitten. De gebruikelijke misstapjes zijn er weer (jammer genoeg), maar daar tegenover staat een heerlijk dramatje.

Droogkloterij zorgt er zeker voor dat het eerste half uur wat lastig door te komen is. Ishii is niet echt van de sympathieke personages, ook hier duurt het best lang voor ze een beetje ontdooid zijn. Laatste half uur zorgt dan weer voor een mooie, aandoenlijke en warme sfeer, al blijft alles uiteraard wel erg Japans-ingetogen.

De thematiek van de film is niet meteen iets waar ik me zelf druk om maak (kinderen die uit het huis trekken en een alleenstaande vader die moeite heeft te communiceren), het zal ook wel niet helpen dat het erg Japans is uitgewerkt, maar de film wist me zonder problemen mee te sleuren in de problemen van Junichi. Daartegenover staat Taguchi's personage, als licht-sullige maar lieve man. Geweldige acteur blijft dat, samen met Mitsuishi vormt hij een niet te versmaden duo.

Visueel is het weer niet veel, maar dat ben ik ondertussen wel gewend van Ishii. Gelukkig brengt hij weer uiterst droge, soms absurde humor, afgewisseld met sterk drama en worstelende personages.

Mnee, deel de kritiek hierboven (zoals wel vaker tegenwoordig) helemaal niet. Als Ishii nu eens wat aan het visuele zou werken zitten er zeker nog een paar meesterwerkjes aan te komen.

3.5*

Sterk, wou bij Alive nog schrijven dat je deze dan maar niet moest zien, omdat het Kitamura's minste is. Vond er echt weinig aan. Enkele mooie scenes (intro, 360° shot) tussen lange leegtes simpel melodramatisch gewauwel en nogal slechte actiescenes (weeral).

Deed me denken aan een live-action versie van één van de vele inferieure anime die nu zo populair zijn (en dan bedoel ik niet Pokemon ed).

2*, Kitamura's minste.

Ook dit was niet veel. Wat heeft deze regisseur als pulp geregisseerd trouwens.

Waar Kitamura hier en daar nog een beetje allure gaf aan Azumi, is dat bij deze film visueel volledig verdwenen. Visueel een draak van een film, hoewel het er wel 'technisch proper' uitziet verder.

Veel saaie gevechten, veel te lang, veel slecht acteerwerk. Veel is er niet veranderd met andere woorden. Even de schaarse goeie puntjes belichten, en dan 1.5* uitdelen:

* Chiaki Kuriyama : wat verdient zij een film waarin ze zonder debiele plotrestricties eens voluit een echte bitch kan uitbeelden, die niet het onderspit moet delven. Echt een duivelsdochterje, steeds geweldig om aan het werk te zien. Kinji Fukasaku, Tarantino en Shusuke Kaneko faalden, wie doet beter.

* Kenichi Endo: na z'n rol als vader in Visitor Q, één van m'n geliefde acteurs. Blijft zo'n lollige kerel.

* Het gevecht met die zware kerel en z'n half masker. Erg stoer.

Paar losse elementen die de film niet totaal lieten verzakken, maar verder weinig soeps. Aya Ueto staat nog wel wat mooi te wezen (doet ze verder ook goed trouwens), maar verre van de moeite om 110 minuten mee te vullen. 1.5* dus, ook deze best te vermijden.

Cool.

Matsui geeft dit soort filmpjes een stevige verjongingskuur. Deze Japanese Girls Never Die voelde erg jong en fris aan, alsof het van een first-time regisseur kwam. Blijkbaar niet het geval, al is Matsui zelf nog best jong natuurlijk.

Het enige wat ik een beetje jammer vond was de intro, waar al een hoop latere scenes gerefereerd worden. De intro an sich was ietwat verwarrend, maar niet op een negatieve manier. Matsui laat de kijker sowieso wat puzzelen, door verschillende tijdslijnen te combineren zonder een verklaring te geven waarom.

Maar eens duidelijk werd dat de scenes uit de intro één voor één het plaatsje zouden krijgen, verviel het frisse en verrassende een beetje. Niet op een dramatische manier, maar wel genoeg om de afronding naar omlaag te maken.

Verder wel goed acteerwerk, film ziet er mooi en modern uit en het zit verder ook echt wel leuk in elkaar. Matsui begon z'n carriere wat moeizaam, maar laat met deze film toch wel zien dat hij meer in z'n mars heeft. Erg ver van een klein meesterwerk was deze film niet verwijderd.

Dikke 3.5*