Azemichi no Dandi (2011)

Chuck Taylor en/of kinjutsu, geen van jullie heeft deze gezien? De titel doet toch vermoeden dat dit op z'n minst een must-see is!

de titel is min of meer ironisch, al wil de film wel dat we sympathie voor de man gaan voelen... bij mij bleef vooral het gevoel hangen dat de man toch een tikkeltje te veel een echte loser is... maar het kan ook de lelijke bruin-groene waas zijn die over de film is gelegd en werkelijk alle plezier uit dit toch al magere verhaaltje zuigt...

Hij is nu Golden op een bepaalde site die sinds vandaag weer online is. Dus, ik ga hem toch maar eens bekijken...

Mja , inderdaad een wat saaie, haast doodse film. Stijl in de zin van 'trots' mag Junichi dan nastreven, in de rest van zijn voorkomen is het ver te zoeken Beetje zo'n film die nergens echt in uitblinkt en dus maar wat voortkabbeld. De emotionele climax blijft haast uit, en daarmee had ik nogal een leeg gevoel nadien.

Film is inderdaad niet vooruit te branden.

*2.25

Sterk.

Ishii's films zijn niet van de makkelijkste, zo blijkt maar weer. Vond ook deze erg interessant en erg eenvoudig uit te zitten. De gebruikelijke misstapjes zijn er weer (jammer genoeg), maar daar tegenover staat een heerlijk dramatje.

Droogkloterij zorgt er zeker voor dat het eerste half uur wat lastig door te komen is. Ishii is niet echt van de sympathieke personages, ook hier duurt het best lang voor ze een beetje ontdooid zijn. Laatste half uur zorgt dan weer voor een mooie, aandoenlijke en warme sfeer, al blijft alles uiteraard wel erg Japans-ingetogen.

De thematiek van de film is niet meteen iets waar ik me zelf druk om maak (kinderen die uit het huis trekken en een alleenstaande vader die moeite heeft te communiceren), het zal ook wel niet helpen dat het erg Japans is uitgewerkt, maar de film wist me zonder problemen mee te sleuren in de problemen van Junichi. Daartegenover staat Taguchi's personage, als licht-sullige maar lieve man. Geweldige acteur blijft dat, samen met Mitsuishi vormt hij een niet te versmaden duo.

Visueel is het weer niet veel, maar dat ben ik ondertussen wel gewend van Ishii. Gelukkig brengt hij weer uiterst droge, soms absurde humor, afgewisseld met sterk drama en worstelende personages.

Mnee, deel de kritiek hierboven (zoals wel vaker tegenwoordig) helemaal niet. Als Ishii nu eens wat aan het visuele zou werken zitten er zeker nog een paar meesterwerkjes aan te komen.

3.5*