Ashita no Watashi no Tsukurikata (2007)

Visueel heel erg mooie film vol met warmte en lyriek en twee fraai acterende (en ogende) meisjes. Ichikawa maakt smaakvol gebruik van split screen, beeld in beeld, teksten door het beeld, tussentitels, sms schermpjes en voice overs, en maakt daarmee rustig, teder drama dat werkt als een zachte streling over je netvlies en ondersteund wordt door melancholische, hoopvolle muziek. Regelmatig close-ups van de meisjes, smaakvolle interieurs, veel beige met zachte kleuren, en mooie sfeerbeelden tussendoor.

Minder gelukkig ben ik ermee dat de problematiek van het jezelf vinden, creëren of zijn wel erg expliciet “behandeld” wordt. Het geheel heeft wat boodschapperigs en werkt wat al te geconstrueerd. Wellicht dat ik er bij herziening minder over val en de film hoger waardeer. Ichikawa staat in ieder geval nog steeds hoog op mijn “in de gaten houden” lijst, al vind ik het ook wat teleurstellend dat hij na Tony Takitani met een, hoe goed ook, tienerdrama komt. Wat is dat toch met die Japanners, die fascinatie voor tienermeisjes in schooluniformen.

Ashita no Watashi no Tsukurikata is eigenlijk een heel typisch Japans coming-of-age drama, waar zachtfilmerij en softe pianobegeleiding schering en inslag zijn. En juist dat maakt een film als deze zo heerlijk en fijn. Even geen cynisme, maar pure melancholie en oprechte liefde. Maakt dat een film als deze niet zoetsappig? Wellicht, maar dat is nu juist hier op een oprechte manier gedaan, waardoor ik het gemakkelijk slik en er zelfs met volle teugen van kan genieten.

Een erg mooie film die zich langzaam ontwikkeld, en naar een fijne climax toewerkt. Geen grootse film, ook niet zo gestileerd als Tony Takitani overigens, maar juist daardoor een erg mooie ervaring.

Fijn.

Rustig baan ik mij een weg door het werk van Ichikawa, niet lang getwijfeld toen deze op mijn pad kwam. Een post-TT film, waardoor de verwachtingen misschien net wat te hoog lagen, maar verder een film waar ik niet zo veel op aan te merken heb.

Het is vooral lekker kalm, integer en rustig. Een klassiek coming of age verhaaltje, waarbij twee meisjes parallel moeten leren omgaan met sociale maskers en hun eigen identiteit daarin moeten leren balanceren. Het verhaal is op zich een beetje gekunsteld, maar de uitvoering is erg naturel en aangenaam.

Ook opvallend opgezet rond digitale communicatie, al merk je daar eigenlijk amper nog wat van, aangezien onze wereld sowieso heel sterk in die richting geëvolueerd is. Toen was dat allemaal nog iets opvallender. Fijn acteerwerk, visueel netjes en een degelijke soundtrack, waardoor je gewoon een typisch, lief en klein Japans dramatje voorgeschoteld krijgt.

't Is jammer dat Ichikawa niet zo lang geleefd heeft, hij maakte erg fijne filmpjes.

3.5*

Drama over twee “gemiddelde” tieners, die op weg naar volwassenheid zichzelf proberen te ontdekken. Een charmant filmpje met een niet alledaags, gevoelig verhaal en prima vertolkingen van Riko Narumi en Atsuko Maeda. Niet spectaculair, maar rustig en mooi.