Meningen

De officiële inzending van Oekraïne voor de categorie "Best International Feature Film" van de 96ste Academy Awards in 2024.

We kennen de verontrustende beelden. Een foto van Evgeniy Maloletka toont een gewonde zwangere vrouw die uit een kraamkliniek werd gedragen. Afgelopen jaar werd deze foto uitgeroepen tot "World Press Photo of the Year." Het slachtoffer was de 32-jarige Iryna Kalinina. Haar baby Miron werd doodgeboren, en een half uur later overleed ook Iryna. Indrukwekkend, heftig, confronterend en meeslepend. Een ongecensureerde documentaire die iedereen moet zien.

4,0 *

Vreselijke troep die me totaal niet heeft weten te boeien.

Het verhaal doet vermoeden dat het om een Found Footage-Film gaat, maar heeft hier absoluut niets mee te maken.

Het script is ontzettend slecht, en alleen Kinga Philipps is nog enigszins het bekijken waard.

Ook fans van Danny Trejo kunnen deze beter links laten liggen.

Schandalig dat deze film is gemaakt.

1,0 *

De film gaat over een ruimteschip die vanaf de planeet Venus terug naar de aarde gaat.

Helaas storten ze neer in de zee.

Een paar vissersmannen zien dit voor hun ogen gebeuren, en proberen de overlevenden te helpen.

Niet veel later vindt de vissersjongen Pepe een cylinder met een onschuldig wezentje erin.

Tenminste.....het lijkt op een onschuldig wezentje.

Standaard monsterverhaal waarbij we o.a. moeten denken aan King Kong.

De film weet voor 1957 best wel te overtuigen, en kijkt lekker weg.

3,0 *

Een geslaagde documentaire waarin de vraag " Waarom " wordt beantwoord.

Karina Hollekim zoekt haar grenzen op, en kent geen angst.

Naast skieën is basejumpen haar favoriete bezigheid.

Men moet zich wel bewust zijn van de risico's, en die zijn niet mals.

Je speelt per slot van rekening met je leven.

Klein nadeel is de korte speelduur van 1 uur.

3,5 *

Een aantrekkelijke en spirituele documentaire over Nick Cave. Deels fictief en deels autobiografisch. Voor de echte muziekliefhebbers het bekijken waard.

3,0 *

Deze film werd beroemd om zijn baanbrekende werk in de daadwerkelijke onderwaterfotografie door George M. Williamson en J. Ernest Williamson. Het was tevens de eerste film die onder water werd opgenomen. De daadwerkelijke onderzeese beelden werden gemaakt op de Bahama's. Dit vanwege het ongewoon heldere water. Toen deze film 38 jaar later opnieuw door Walt Disney werd gemaakt, gingen ze naar dezelfde plek voor de onderzeese beelden. De gebroeders Williamson reisden in de winter van 1914 met de cast en crew naar Nassau op de Bahama's voor de opnames. Ze bouwden een onderzeese kamer met een grote glazen schijf, die tot 300 voet onder de zee kon worden neergelaten. Vervolgens filmden ze door de schijf. Later richtten ze de Submarine Film Corporation op. Beter bekend als de Williamson Submarine Film Corporation. Deze was actief van 1917 tot 1924. Er werd in die tijd uiteraard geen gebruik gemaakt van onderwatercamera's. De gebroeders Williamson hadden een systeem van waterdichte buizen en spiegels ontwikkeld. Ze waren afhankelijk van de helderheid van het water, en de zonneschijn voor het nodige licht. J. Ernest Williamson daagde de Universal Film Manufacturing Co. voor de rechter wegens contractbreuk, en kreeg in november 1917 $3715 toegekend. Het contract van Williamson had acht weken lang $150 per week geëist, maar de jury besloot dat hij recht had op een extra vergoeding. Dit aangezien de film bijna 40 weken in beslag nam. De octopus kreeg de bijnaam Fatima, en werd gebouwd door J. Ernest Williamson. De film bevat plotelementen uit "The Mysterious Island" van Jules Verne.

De sterke punten zijn uiteraard de onderwatereffecten voor die tijd. De fotografie is doorgaans goed, en is de film er zelfs in geslaagd om een aantal interessante zeedieren in beeld te krijgen. Helaas mist deze versie wel de diepgang van het originele verhaal. Desondanks is hij ongetwijfeld weggelegd voor de liefhebbers van stomme films, en voor kijkers die de roman hebben gelezen.

3,0 *

De productie van deze film was zodanig groot, dat Disney gebruik moest maken van faciliteiten bij andere studio’s. Dit omvatte Universal-International en 20th Century Fox. Walt Disney overwoog oorspronkelijk om er een animatiefilm van te maken, maar de gedetailleerde pre-productieschetsen van kunstenaar Harper Goff overtuigden hem van het tegendeel. Dit was de eerste nieuwe volledige Disney-film, die door Buena Vista werd uitgebracht. Eerdere Disney-films werden uitgebracht door RKO, en heruitgaven van oude Disney-films werden vanaf 1954 verzorgd door Buena Vista. Dit was tevens de eerste speelfilm van Disney, die het nieuwe CinemaScope-proces gebruikte. Tevens was het een van de eerste producties buiten 20th Century Fox, die het anamorfe breedbeeldproces gebruikte. De onderzeese beelden werden op dezelfde locatie opgenomen als voor 20,000 Leagues under the Sea. Delen van de film werden op locatie in Jamaica en de Bahama’s gefotografeerd door Fleischer, en een crew van meer dan 400 technici. Een groot deel werd opgenomen in de Disney Studio. De fictieve Disney Nautilus bestaat eigenlijk als een echte onderzeeër, en werd gebouwd door een fan. Pat Regan’s Nautilus Minisub was ’s werelds eerste echte Disney Nautilus-onderzeeër. Dit ontworpen door een man, die alleen werkte in een bescheiden winkel in de achtertuin van Californië tussen 1986 en 1991. In 1993 verhuisde Regan naar Hawaï, en werd productief in het recreëren en duiken van Disney’s unieke onderwatertechnologieën. De onderzeeër werd opgeknapt voor verdere operaties in de Stille Oceaan. Het ontwerp van de Nautilus werd sterk aangepast om het aantrekkelijk te maken voor het publiek. In de originele roman is het schip van Captain Nemo vrij eenvoudig, en wordt het omschreven als een lange sigaar met rompplaten erop. Het interieur van de Nautilus werd ontworpen door Roland E. Hill Sr. Hij ontwierp ook het kasteel van Doornroosje. De climax van de inktvisstrijd werd oorspronkelijk opgenomen met een serene zonsondergang, en een kalme zee. Regisseur Richard Fleischer maakte zich zorgen om het uiterlijk, omdat de nokken en tandwielen van de inktvis gemakkelijk waren te zien. Dit zou er nep uit kunnen zien. Walt Disney bezocht de set, en Fleischer vertelde hem over het probleem. Disney kwam op het idee om het inktvisgevecht tijdens een hevige storm te laten plaatsvinden. Een andere bron beweert dat dit idee van Earl Felton afkomstig was. De scène werd opnieuw opgenomen, en wordt door velen beschouwd als een hoogtepunt van de film. Zo werden sommige bellenstromen geanimeerd om draden te verbergen, die het scheepsmodel ondersteunden. Peter Lorre beweerde dat de reuzeninktvis de rol kreeg, die gewoonlijk voor hem was weggelegd. Fleischer was verrast dat hij in aanmerking kwam voor de regie. Dit aangezien hij de zoon was van Disney’s grootste concurrent Max Fleischer. Hij benaderde Disney om te informeren of hij hem kende. Disney wist dit maar al te goed, en vond Richard Fleischer de beste man voor deze klus. Fleischer vroeg zijn vader ook of hij het erg vond om zijn zoon voor zijn rivaal te laten werken, maar Max Fleischer had geen enkel bezwaar. Hij vroeg Richard zelfs om Disney te vertellen dat hij een uitstekende keuze had gemaakt. Castleden droegen een haring in hun zakken om de zeeleeuw Esmerelda te belonen na haar scènes. Fleischer amuseerde zich vooral toen de gedistingeerde James Mason na een shot in zijn zak moest grijpen. De regisseur gaf te kennen dat de cast naar de Fulton Fish Market rook. Tot eind jaren ’60 werden veel van de sets van de Nautilus gebruikt als attractie in Disneyland. Met name de kaartenkamer, salon en het orgel. De inktvis werd over het observatievenster vastgemaakt, en werd zodanig geanimeerd dat de snavel tevoorschijn kwam. Nadat het gebouw gebruikt moest worden voor een andere attractie, werden de sets verwijderd en werd het merendeel vernietigd. Het pijporgel van Captain Nemo werd in 1969 hersteld, en bevindt zich in de balzaal van Disneyland’s Haunted Mansion. Er werd een duplicaat gebouwd voor de balzaal van Walt Disney World’s Magic Kingdom Haunted Mansion, en werd in 1971 geopend. Meer dan tien jaar later werd er nog een duplicaat gebouwd voor Tokyo Disneyland. Kirk Douglas leerde tenorgitaar spelen van Harper Goff. Douglas was ook een enthousiaste speler van de tenorbanjo, en stond bekend om zijn entertainment op Hollywood-feesten. Een van zijn meest populaire vertolkingen op deze evenementen was “Whale Of A Tale.” Norman Luboff assisteerde Douglas met het oppoetsen van zijn zangkwaliteiten. De skiff was gemaakt van hout, en werd geverfd om eruit te zien als metaal. Het werd verzwaard met zandzakken om er zwaar uit te zien in het water. De bemanning haalden de zandzakken eruit om het werk gemakkelijker te maken, maar vergaten ze er weer in te doen. Douglas verwachtte tijdens een scène dat de boot laag in het water zou liggen. Hij liet de riemen niet ver genoeg zakken om het water op te vangen. Nadat hij begon te roeien, viel hij op zijn rug. Fleischer vond het shot zo grappig, dat hij het in de film liet zitten. Het salaris van Douglas was $ 175.000. Dit was het hoogste bedrag dat Disney op dat moment aan een acteur had betaald. Douglas was het laatst overgebleven castlid van deze film, en overleed in 2020 op 103-jarige leeftijd. Gregory Peck deed auditie voor de rol van Captain Nemo. Ook de Engelse acteur Ralph Richardson werd overwogen voor de rol van Captain Nemo. Charles Boyer werd oorspronkelijk overwogen voor de rol van professor Arronax, maar moest de rol afwijzen wegens andere verplichtingen. Laurie Mitchell maakte met deze film haar debuut. Peter Lorre verscheen in een tweede onderzeeër-sciencefictionfilm genaamd Voyage to the Bottom of the Sea. Paul Lukas en Peter Lorre verschenen later in Scent of Mystery. De film werd in 1998 opgenomen in een lijst van het American Film Institute bestaande uit 400 films. Deze werden genomineerd voor de Top 100 Greatest American Movies.

Hoewel Captain Nemo in deze film sterft, bleef zijn lot in de originele roman van Jules Verne onbekend. Hij verscheen later opnieuw in Mysterious Island. Dit deel wordt overigens niet gezien als een directe sequel. Het is mooi om te zien dat de special effects voor die tijd zo goed blijven presteren. Het acteerwerk is subliem. Met name James Mason als Captain Nemo, die zijn tijd ver vooruit was. Ondanks dat critici zich negatief uitlieten over het overdreven acteerwerk van Kirk Douglas, vind ik dat hij een grappig en sympathiek personage vertolkt. Ondanks het feit dat ik de roman nooit heb gelezen, zat ik goed in de film. Ik ben benieuwd naar de andere versies.

3,5 *

Hoewel ik persoonlijk geen moeite heb met animatiefilms, vond ik deze versie van "20,000 Leagues under the Sea" minder levendiger. De korte speelduur is eveneens een minpunt. Voor de rest kijkt hij redelijk weg.

2,5 *

De eerste van twee concurrerende bewerkingen van de roman van Jules Verne, die in 1997 werden uitgebracht. 20,000 Leagues under the Sea verscheen iets later. Dit was de laatste film van Alan Hume als director of photography.

Deze versie wijkt af van het bekende verhaal, en dat is even wennen. Persoonlijk vond ik het teleurstellend dat er romantiek tussen Sophie, Ned en Captain Nemo werd gecreëerd. De fotografie en prachtige omgeving maken vervolgens wel veel goed. Toch blijft deze versie matig, en hadden ze er beter aan gedaan om trouw te blijven aan de roman van Jules Verne.

2,0 *

Dit was de tweede van twee concurrerende bewerkingen van de roman van Jules Verne, die in 1997 werd uitgebracht. De eerste was 20,000 Leagues under the Sea van Hallmark. Michael Caine hield van de roman, en greep de kans aan om de rol van Captain Nemo te vertolken. De stem van Ken Senga werd nagesynchroniseerd door Doug Stone.

Net zoals zijn voorganger kent deze versie wat aanpassingen. Captain Nemo's dochter Mara en Cube Attucks komen niet voor in de roman, maar werden speciaal voor deze versie erin verwerkt. Een dergelijke aanpassing is even wennen, maar ik vond deze net even iets beter dan de versie van regisseur Michael Anderson. Toch blijven dergelijke aanpassingen compleet overbodig, en blijven alleen de namen van de personages en de titel hetzelfde. Helaas wederom een overbodige remake zonder succes.

2,5 *

Een onderhoudende klassieker uit 1932 waarin oorspronkelijk James Cagney de hoofdrol zou vertolken.

Echter gaf zijn contract bij Warner Bros. Pictures problemen.

Hij werd vervangen door Spencer Tracy.

Verder speelt Bette Davis de minnares van Tracy's personage.

Schrijver Michael E. Lawes was tijdens de opnames zelf directeur van de Sing Sing-gevangenis, en gaf toestemming om zowel binnen als buiten de cellen te filmen.

3,5 *

De titel van de film verwijst naar een Bijbelvers uit Genesis. Het volgt de ontwikkelingen van een verhaal over moord, liefde en homoseksualiteit. Dit onder een deel van het personeel wat er eind jaren '60 tijdens de kerstperiode actief was. Gaandeweg wordt er een detectiveverhaal in het plot gevoerd. Dit maakt de sfeer nogal ongeloofwaardig. De film onthult een dramatische zwakte in de manier waarop het scenario wordt behandeld. De personages beschikken niet over voldoende psychologische diepgang. Sommige actiescènes maken de film enigszins nog het bekijken waard.

2,5 *

Afschuwelijk zoals we gewend zijn van The Asylum. Het verhaal is het enige wat interessant is, maar de uitwerking is ontzettend slecht.

1,5 *

Het grootste minpunt in deze film is het tempo. Gedurende de eerste 40 minuten gebeurt er weinig tot niets. Het subplot over een vermiste heilige gaat ook nergens heen. Ze hadden de film beter een half uur kunnen inkorten.

2,0 *

Een redelijke loyale animatiefilm, maar helaas niet opgewassen tegen de echte klassiekers uit 1916 en 1954.

De titel van de film verwijst naar een slof sigaretten. Tien pakjes per doos, en twintig sigaretten per pakje. Tijdens het filmen zei Casey Affleck tegen Kate Hudson dat "Romeo and Juliet" van de Dire Straits een van zijn favoriete liefdesliedjes was. Hudson overtuigde regisseuse Risa Bramon Garcia in het geheim om het nummer tijdens Affleck's en Hudson's slotscène samen te spelen als een verrassing voor hem. Casey Affleck kwam er pas achter toen hij de film tijdens de première zag. Zijn broer Ben Affleck zag deze film als een unieke kans voor Casey om zijn eerste grote rol te vertolken. Dit ondanks het feit dat Casey een kleine niet-gecrediteerde rol speelt. Sinds afgelopen jaar is dit de laatste film met Ben Affleck en Casey Affleck als acteurs. Ze werkten samen aan Gone Baby Gone, maar de bijdrage van Ben bestond enkel uit het regisseren van de film en de verzorging van het script. Janeane Garofalo, Gaby Hoffmann en Christina Ricci waren eerder te zien in Now and Then. Hierin deelden ze samen meerdere scènes waarin de film Love Story op de achtergrond draait. Dave Chappelle, Guillermo Díaz en Janeane Garofalo verschenen allemaal in de Amerikaanse stonerkomedie Half Baked. Christina Ricci, Casey Affleck en Kate Hudson waren eerder samen te zien in Desert Blue. Christina Ricci gaf in een interview te kennen dat ze tijdens het filmen in East Village een specifiek gebouw niet in de film wilde hebben, omdat ze persoonlijk tegen roken was. Haar vader stierf eerder aan longkanker. Zo hing ze o.a. een "NO SMOKING"-bord op, en liep hiermee al zingend naar de camera. Kirsten Dunst kreeg de rol van Cindy aangeboden, maar wees dit uiteindelijk af. Kyra Sedgwick werd oorspronkelijk gecast als Ellie, maar moest afhaken wegens verwondingen die ze opliep toen ze per ongeluk tegen een stilstaande propeller botste. Dit nadat ze met Kevin Bacon uit een klein vliegtuig stapte. Dit resulteerde in een blauw oog, en enkele oppervlakkige snijwonden in het gezicht. Guillermo Díaz was in het echte leven geen sigarettenroker, en ging zelfs na een lange dag op de set te hebben gerookt over zijn nek. In werkelijkheid bracht Elvis Costello oudejaarsavond 1981 door met het spelen van een concert met zijn band The Attracktions in het Palladium-theater op East 14th St. in New York. De eerste producente Betsy Beers was een groot fan van Costello, en vertelde hem op de set dat "Imperial Bedroom" haar favoriete album was. Costello was aangenaam verrast, en gaf te kennen dat niemand dat album ooit heeft genoemd. Costello speelde een belangrijke rol bij het veiligstellen van rechten op nummers, die ze zich met het beperkte budget nooit hadden kunnen veroorloven. De kleinere artiesten en bands uit 1981 kregen op deze manier ook wat meer publiciteit.

De film kreeg in grote lijnen negatieve recensies, en is sindsdien uitverkocht. Hij wordt zelden uitgezonden op TV, en is niet te vinden op streamingdiensten. Sommige kopieën van de DVD leveren vaak veel geld op. Coproductiebedrijf MTV werd eveneens in 1981 gelanceerd, en de soundtrack blijft voor die tijd geweldig om naar te luisteren. De film probeert op basis van humor verhelderende onthullingen over menselijke relaties te geven. Helaas vond ik de humor slechts af en toe grappig. De grote namen krijgen niet veel schermtijd, maar desondanks bevat de film wel voldoende ingrediënten voor een redelijk luchtig sfeertje.

2,5 *

Een matige thriller die op het succes van Phone Booth en Buried wilt meeliften. Dit met een laag budget en een relatief onbekende cast. Persoonlijk hou ik van dit soort claustrofobische films, maar dan moet het script wel goed worden uitgewerkt. Helaas is dat in deze film niet het geval, en wordt het geheel richting het einde erg ongeloofwaardig.

2,0 *

Mijn god, wat een drama.

Rick en Tommy zijn 2 broers die zich bezighouden met illegale straatraces.
Met het geld hoopt Rick zijn studie te kunnen betalen, maar het gaat finaal mis als zijn broer Tommy tijdens een race verongelukt.
De dader is de drugsdealer Kayce.
Rick zint op wraak, en sluit een weddenschap met Kayce af om hem te verslaan.
Met hulp van z'n vrienden gaat hij z'n auto zodanig pimpen, dat deze onverslaanbaar wordt.

Zoals verwacht slaat ook deze film van The Asylum de plank volledig mis.
Helaas werd de Mazda RX-7 en een Chevrolet 2500HD tijdens de productie gestolen.
Beide voertuigen werden nooit teruggevonden.
De film bevat een scène waarin duidelijk is te zien dat de Mazda RX-7 tijdens het driften plotseling verandert in een Nissan Silvia S14.
In het originele script zouden er 3 Aziatische acteurs meespelen.
Het ging hier om de neefjes Phong, Lee en James.
Uiteindelijk besloot men alleen voor acteur Zedrick Restauro te gaan.

Ik heb me o.a. mateloos geïrriteerd aan het acteerwerk.
Op sommige momenten lijkt de film meer op een GTA-game, en is de actie te belachelijk voor woorden.
Ook het script is veel te simpel.

Kortom: Een film voor in de prullenbak.

1,0 *

Een redelijke remake van Two Thousand Maniacs! (1964)

De film hoeft het niet van de spanning te hebben, en teert grotendeels op humor, gore scènes en een aantal meiden die hun kleren uittrekken.

Alleen voor de liefhebbers.

2,5 *

2001 Maniacs (2005) was al niet zo geweldig, en deze sequel maakt het alleen maar erger.

Robert Englund werd vervangen door Bill Moseley.

Hij was naast de rol van burgemeester George W. Buckman verantwoordelijk voor de track "Lord Let Me Help You Decide Who To Kill " die hij zelf had geschreven en gezongen.

De film werd binnen 12 dagen tijd opgenomen in Iowa.

Het stikte er met name bij schemering van de muggen.

Tijdens het filmen bij het zwembad viel regisseur Tim Sullivan zelf in het water.

Helaas werd dit niet gefilmd als zijnde blooper.

Alles is grotendeels een herhaling uit de 1e film.

Alleen de humor is flauwer, en soms zelfs irritant te noemen.

1,5 *

Een waar meesterwerk van Kubrick.

De film werd destijds met gemengde gevoelens ontvangen.

Tijdens de première liepen 241 mensen de bioscoop uit, en vroegen zich af waar het verhaal in hemelsnaam over ging.

Het was echter de doelstelling van Kubrick en Arthur C. Clarke om zoveel mogelijk vragen op te roepen bij de kijkers.

In een interview gaf Kubrick te kennen dat hij de film nooit heeft willen uitleggen.

Hij moedigde de mensen aan om hun fantasie de vrije loop te laten.

Tijdens de 1e week van de première werd de film financieel geen succes, en was MGM van plan om hem uit de bioscoop te halen.

Diverse eigenaren wisten dit te voorkomen, en leverde richting het einde behoorlijk wat geld op.

In deze 160 minuten zijn er maar hooguit 88 dialogen waar te nemen.

Voor de rest ben je afhankelijk van beeld en geluid wat op een schitterende manier worden weergegeven.

De band Pink Floyd werd benaderd voor de filmmuziek, maar moesten dit aanbod afwijzen wegens andere verplichtingen.

Het is jammer dat de film niet meerdere Oscars heeft ontvangen.

Er werd 1 Oscar uitgereikt voor beste visuele effecten.

De dochter van Stanley Kubrick (Vivian Kubrick) speelt het dochtertje van Dr. Floyd.

Later heeft zij o.a. een korte documentaire gemaakt van The Shining (1980)

De film bevat gewoon teveel aan informatie die zich zowel binnen als buiten de set afspeelden.

Ik zou net zoals Kubrick de meesten willen adviseren om vooral je eigen fantasie te gebruiken.

Ik kan me de ladingen kritiek best wel voorstellen, maar anderzijds is de term " Meesterwerk " ook niet ondenkbaar.

4,0 *

Ik kan niet anders dan me aansluiten bij de rest van de recensies.

De ooit zo populaire Leslie Nielsen dankte zijn succes aan films zoals Airplane! (1980) en The Naked Gun: From the Files of Police Squad! (1988)

Na het minder succesvolle Spy Hard (1996) ging het alleen maar bergafwaarts.

2001: A Space Travesty (2000) werd een regelrechte flop.

De ooit zo geweldige humor van Nielsen was compleet van de aardbodem verdwenen, en heeft tot aan zijn dood in 2010 niets meer opgeleverd.

Het enige filmdetail: De space shuttle die in deze film wordt gebruikt voor een reis richting Vegan, is van hetzelfde bedrijf die de Mayflower 1 shuttle bezitten uit Airplane II: The Sequel (1982)

De naam van dit bedrijf is Pan Universe Airlines.

Deze hoort absoluut in de flop 100 thuis.

Volledig Nielsen-onwaardig!!

0,5 *

Ghostbusters in Matrix-style.

De film kent een paar aardige scènes en beschikt over een dosis Sci-Fi, komedie en romantiek. De horror vond ik persoonlijk nogal matig.

2,5 *

Een aangenaam vervolg op 2001: A Space Odyssey (1968)

Stanley Kubrick had persoonlijk geen zin om deze sequel te regisseren.

Peter Hyams toonde interesse, en vroeg aan Kubrick en Clarke om hun toestemming.

Helaas had Kubrick een groot deel uit 2001: A Space Odyssey (1968) laten vernietigen om hergebruik te voorkomen.

Zodoende werd de Discovery aan de hand van tekeningen gemaakt.

De zin: "My God, it's full of stars " kwam in het 1e deel niet voor.

Dit werd uiteindelijk alleen in het boek verwerkt.

Het personage van Helen Mirren in deze film is Tanya Kirbuk.

Haar naam achterstevoren bleek een duidelijke verwijzing naar Kubrik te zijn.

Leuk vervolg, maar minder dan zijn voorganger.

3,0 *

In 9 van de 10 gevallen weet je dat het resultaat slecht is bij een film van The Asylum.

Ook in deze film zijn zowel de special effects, de acteerprestaties en het verhaal te triest voor woorden.

1,0 *

Als groot liefhebber van rampenfilms, special effects en CGI stond deze al een tijdje op mijn verlanglijst.
Onlangs had ik hem voor 5,00 € gekocht, en het resultaat is goed.

Het verhaal slaat uiteraard nergens op, want anno 2014 lopen we nog steeds rond op deze wereld.
Misschien dat het juist de doelstelling was om het hele 2012-gebeuren belachelijk te maken.
Roland Emmerich ging zich in elk geval voor de laatste keer wagen aan een rampenfilm.
In een interview met "USA Today " gaf hij te kennen dit hierna niet meer te doen.
Tevens werd dit zijn 2e lange speelfilm na The Patriot (2000).

Gerard Butler werd overwogen voor de rol van Jackson Curtis, maar wegens conflicten met zijn agenda moest hij dit aanbod afwijzen.
Het werd uiteindelijk John Cusack die redelijk weet te overtuigen.
Jackson Curtis is achterstevoren de echte naam van rapper 50 Cent.
Roland Emmerich is een grote fan van diens muziek, en wilde hem graag in zijn film verwerken.
Seth Rogen werd benaderd voor de rol van Adrian Helmsley, maar hij had geen interesse.
Gelukkig plaatste Chiwetel Ejiofor zijn handtekening.
Zijn recent sterk staaltje acteerwerk is o.a. te zien in 12 Years a Slave (2013).

In diverse Amerikaanse bioscopen werd de film om 20:12 uur (8:12 PM) uitgezonden.
In Noord-Korea werd deze verboden, omdat hij overeenkomsten toonde met de 100e geboortedag van Kim Il-Sung.
Diverse personen werden gearresteerd wegens het bekijken van kopieën.
Roland Emmerich wilde graag de vernietiging van de Kaäba in Mekka in beeld brengen, maar producent Harald Kloser was het hier niet mee eens.
Dit om problemen met radicale moslims te voorkomen.

2012 (2009) Is een lange rit, maar weet gelukkig een voldoende te scoren dankzij de special effects.
De uitwerking is helaas te standaard.
We zien dergelijke situaties in meerdere films terug.
Vader en moeder zijn gescheiden, moeder heeft een nieuwe vriend, door een ramp komen vader en moeder dichter bij elkaar, de vriend van de moeder overlijdt, father saves the day en het gezin komt weer bij elkaar.
Hierdoor wordt het helaas allemaal iets te voorspelbaar.
Toch is hij zeker niet saai indien je een liefhebber bent van rampenfilms.

3,0 *

21 december 2012.......

Iedereen heeft er zo z'n eigen theorieën over.

In deze flop wordt getracht een beeld te schetsen van de ondergang van de wereld.

Er wordt geschakeld tussen diverse locaties met verschillende personen.

Mislukte tornado's, sneeuw en hagelstenen zo groot als pingpongballen moeten het begin van 't einde voorstellen.

De grootste blunder op het gebied van de 2012-speelfilms en documentaires.

0,5 *

Zelfs voor een liefhebber van rampenfilms is deze productie van The Asylum een regelrechte ramp.

Hoewel het een combinatie van actie en sciencefiction moet voorstellen, kunnen we hem het beste in de categorie " Humor " plaatsen.

De special effects zijn te lachwekkend voor woorden, en sommige graphics zien eruit alsof ze uit een game komen.

De acteerprestaties zijn flut, en het verhaal slaat nergens op.

Bespaar je de moeite om deze te bekijken!!

1,0 *

En wederom een slechte productie van The Asylum.

Het verhaal stikt van de fouten, de logica ontbreekt, het acteerwerk is slecht en er blijft onvoldoende over om van te genieten.

Kortom: Slecht.

1,0 *

Tijdens de overstromingen in Kerala in 2018, boden diverse individuen en organisaties hulp. Een opvallend voorbeeld was een groep vissers, die bedreven zijn in het bevaren van ruw water. Zij ontpopten zich tot helden door met hun boten gestrande mensen te redden en hulpgoederen naar afgelegen gebieden te brengen. Hun onbaatzuchtige inzet leverde hen de bijnaam "Kerala's Own Navy" op en toonde de kracht van gemeenschapszin in tijden van crisis.

Dit was de officiële inzending van India voor de categorie "Beste internationale speelfilm" tijdens de 96e Academy Awards in 2024.

Deze film schetst een realistisch beeld van de menselijkheid die nog bestaat. Mooi en meeslepend.

4,0 *