Now and Then (1995)

Best goede cast trouwens; Christina Ricci, Gaby Hoffmann, Demi Moore, Thora Birch, Rita Wilson, Melanie Griffith enz.

heel erg een chickflick maar redelijk goed geacteerd

Beste feel-good film ooit. Stand by Me is een betere (en beste) coming-of-age film en Now and Then is duidelijk hier en daar wat nageaapt daarvan. Daarom minpuntje maar alsnog een hele mooie film die niet verveelt.

*4

ik hou verschrikkelijk veel van deze film, er is geen betere familiefilm dan deze! Gaby Hoffman, Christina Ricci and Thora Birch zijn schitterend.

Een charmant filmpje over vier jonge meisjes, vriendschap en een zomervakantie vol perikelen die nou eenmaal bij opgroeien horen.

Het deed me met enige weemoed terugdenken aan die zomervakanties van vroeger waaraan geen einde leek te komen, die altijd warmer leken dan nu, waarin we ons vermaakten met spelletjes, verzinsels en meidengesprekjes. "Net als in de film" dus, want heel veel meer gebeurt er in Now and Then niet.

Natuurijk, er zijn wat dramatische ontwikkelingen, maar goed beschouwd is het nog een heerlijk onschuldige tijd waarin de moeilijkheden van de volwassen wereld een beetje in beginnen door te sijpelen.

Grootste deel van de film draait ook om de kleine meisjes en is eigenlijk één grote flashback, wat ik persoonlijk wel prettig vond, voortdurend heen en weer switchen tussen heden en verleden kan het soms zo fragmentarisch en afstandelijk maken. De personages worden stuk voor stuk heerlijk neergezet en er ligt een warme seventies gloed over de beelden. Gewoon een hele fijne film!

Heerlijke feelgooder/tearjerker, die me ergens wel wat aan The Wonder Years deed denken. Leunt erg op het nostalgische 70s sfeertje incluis soundtrack. Heeft verder niet heel veel om het lijf en de scenes van de oudere vrouwen lijken wat ondergeschikt/overbodig, maar dit is als geheel wel erg genietbaar.

Goeie film over vier beste vriendinnen die in de zomer van 1970 een pact sluiten om altijd voor elkaar klaar te staan. Een soort vrouwelijke versie van Stand By Me, echter wordt dat niveau niet gehaald voornamelijk omdat de personages net wat minder 'echt' uit de verf komen. Wel heeft de film een heerlijk nostalgisch sfeertje en lekkere soundtrack. De vier jonge actrices doen het leuk en goed.

Lief & warm filmpje. Erg ontroerend ook.

Stand by Me, maar nu met vier vriendinnen. It, maar zonder de clown.

Het idyllische stadje en het betoverende landschap eromheen is oogstrelend mooi. De poppenhuishuizen in pasteltinten doen dan weer zeer aan de ogen; de tierelantijntjes, kaptafels waar wel zo'n honderd parfumflesjes op staan uitgestald, Amerika pur sang.

De fietstocht door de natuur had van mij wel wat langer mogen duren.

Aan het begin denk je nog even oh nee als het maar niet zo'n heen en weer geschakel-verhaal wordt tussen heden en verleden, maar procentueel is het zo'n 10% 'now' en 90% 'then', gelukkig.

Tegen het einde wordt de moraal net iets te ver doorgedrukt, maar verder echt genoten van deze zoete prent.

Degelijk.

Makkelijk vertier die voor zowel het oudere als het jongere publiek geschikt is om te kijken. Dit is een redelijk typerende film waarin wat grotere actrices in hun jongere jaren aan hebben meegedaan. Zo zie je hier bijvoorbeeld een jonge Ricci in terug, evenals een Birch. Die tweede zie ik echter liever niet, maar ach.

Inhoudelijk kent de film weinig materiaal dat echt als vernieuwend telt en daarmee maakt het dan ook weinig indruk. Qua uitwerking is het gelukkig wat frisser. Erg veilig en binnen de lijntjes, aan de andere kant aangedikt met wat moraal dat hier en daar opvallend sterk weet uit te pakken. Zeker wanneer het personage van Crazy Pete een intrede doet.

De film duurt niet te lang en ondanks het gebrek aan verrassing weet het altijd wel te boeien. Binnen zijn soort blijft het degelijk op z'n achterpoten staan en kent weinig echte momenten die compleet verkeerd gaan. Aan de andere kant ook iets te weinig momenten om herhaaldelijk een blijvende indruk achter te laten. Ach, het is wel degelijk vermaak, en daar trekt het een voldoende mee.

Mooi nostalgische coming of age-film met voor de verandering eens een groep meisjes als de hoofdpersonen. De kindercast is indrukwekkend en doet niet onder voor Stand By Me. De oudere acteurs die de volwassenen versies van de kinderen spelen zijn helaas wel een stuk minder aan boord. Het lijkt wel alsof ze overal de eerste take hebben gebruikt ofzo. Het was gewoon komisch om Rosie O'Donnell met een monotone stem "we had the time of our lives" of iets dergelijks te horen zeggen. Die scènes aan het begin en einde van de film hadden net zo goed weggelaten kunnen worden.

Het grote middenstuk dat zich in de jaren zeventig afspeelt had ook wel gebaat gehad bij iemand die in het script durfde te snijden. Het schrijfwerk weerhoudt de film ervan ooit écht goed te worden. Heel zonde, want dat had er echt ingezeten. De scènes waarin we de meisjes typische dingen zien doen voor een 12-jarige in de zomervakantie zijn overtuigend en universeel herkenbaar. De film is ondanks zijn zoetsappige uitbarstingen ook niet al te braaf. Onderwerpen als seksualiteit worden niet geschuwd. Ik had alleen graag iets minder verhaallijnen en wisselingen van toon gezien, en vooral ook personages die wat minder typetjes zijn. Crazy Pete leek trouwens een beetje van Home Alone afgekeken.

Vier tienermeisjes, vriendinnen voor het leven, sluiten een pact in de zomer van 1970 om elkaar altijd bij te staan in moeilijke periodes. Weeral zo'n feelgood film over opgroeiende meiden met de gekende problemen van scheidingen, overleden naasten en het prille begin van vrouwelijkheid. Een beetje de vrouwelijke versie van "Stand by me". Alleen werd het een beetje te moraliserend op het uiteinde.

3*