Meningen

Deze TV-film brengt menig familie al in de Kerststemming. Het heeft een lange tijd geduurd alvorens hij in Amerika op DVD uitkwam. Het genre omschrijft zich meer als een romantische dramafilm.

3,0 *

De film werd in Noord-Ierland opgenomen door Cinemagic International Film and Television Festival for Young People. Dit gaf de jonge en meestal onervaren leden van de cast en crew een kans om samen te werken met professionele personen binnen de filmindustrie, en op deze manier hun vaardigheden beter te laten ontwikkelen. De film werd grotendeels in Glenarm gemaakt, en ironisch genoeg in een tijd dat het Glenarm Castle Estates samen met de gemeente betrokken raakte bij smerige zaken. Dit aangezien er een volledig ongepast bouwproject op de plek van de Potter's Glen-fabriek zou komen. De film laat een aantal bekende gezichten zien. De bekendste zijn Pierce Brosnan, Liam Neeson en Kylie Minogue. Pierce Brosnan vertolkte eerder de rol van Mr. Shepherd in The World's End. Producente Shauna Shivers McAtamney maakte met deze film haar acteerdebuut.

Voor een familiefilm met een klein budget, vind ik het persoonlijk een redelijke wegkijker. Met name omdat de cast behoorlijk onervaren is, en ze er toch in slagen om een degelijke film af te leveren. Wellicht dat een beter script voor een hogere rating had gezorgd, maar desondanks heeft deze familiefilm zo zijn aardige momenten.

2,5 *

Het 4e en hopelijk laatste deel.

Het begon allemaal met A Christmas Story (1983). In 1988 verscheen Ollie Hopnoodle's Haven of Bliss (1988) en in 1994 It Runs in the Family (1994). Deze sequels hadden met uitzondering van de personages weinig tot niets met Kerstmis te maken. Zodoende verscheen A Christmas Story 2 (2012) onder de titel: "The Official Sequel." Liefhebbers in Amerika kunnen geen genoeg krijgen van het 1e deel, die bijna elk jaar wel wordt uitgezonden. In Europa werd de film een minder groot succes. Opmerkelijk is dat wij deze sequel hoger beoordelen dan de Amerikanen. En dit terwijl de grappen grotendeels zijn gebaseerd op de originele versie.

Daniel Stern neemt de rol van "The Old Man " voor z'n rekening. In 1988 was hij de verteller van Kevin Arnold in "The Wonder Years." Een TV-serie die zich heeft laten inspireren door A Christmas Story (1983). Een paar grappen maken de film wel het bekijken waard, maar hiermee is ook alles gezegd.

2,5 *

Een groot deel van de originele cast uit A Christmas Story, keert na bijna 40 jaar terug. Dit met uitzondering van Melinda Dillon. De actrice stopte in 2007 met acteren, maar werd alsnog benaderd om de moeder van de inmiddels volwassen Ralphie te vertolken. Dit aanbod sloeg ze echter af, en werd vervangen door de 16 jaar jongere Julie Hagerty. Op 4 februari jl. werd bekend dat Melinda Dillon op 9 januari was overleden, maar de oorzaak blijft tot op de dag van vandaag onbekend. Ook Adriana Barraza, Joanna Lumley en Jane Seymour werden overwogen voor de rol van Mrs. Parker. De film werd geproduceerd door Peter Billingsley en Vince Vaughn via hun Wild West Picture Show Productions. Billingsley paste zijn stem aan om deze wat meer naar Jean Shepherd te laten klinken, die op 16 oktober 1999 overleed. Volgens IMDB is dit het derde directe vervolg op A Christmas Story, maar in totaal zijn er uiteindelijk vijf delen verschenen. In 1988 volgde de matige tv-film Ollie Hopnoodle's Haven of Bliss, en in 1994 het eveneens matige derde deel It Runs in the Family. Beide sequels werden ondanks alles positief ontvangen. Wellicht mede dankzij de betrouwbare stem van Jean Shepherd. Opmerkelijk genoeg speelden beide sequels zich midden in de zomer af. Dit was waarschijnlijk de reden om bijna 30 jaar later het vierde deel A Christmas Story 2 onder de titel "The Official Sequel" uit te brengen, om vervolgens 10 jaar later de originele cast uit het eerste deel samen te brengen voor dit vijfde en wellicht laatste deel. De productie van dit vijfde deel begon in februari 2022 in Bulgarije. De gebeurtenissen in het verhaal vinden plaats in 1973. De film ging op de streamingsdienst HBO Max in première. Alle gebeurtenissen uit voorgaande sequels worden volledig genegeerd. De destijds huidige eigenaren weigerden het productiehuis toegang te geven tot het oorspronkelijke huis en de omliggende wijk. Inmiddels is het uitgegroeid tot een toeristische attractie en complex. Het productiehuis wilde het huis en de omgeving scannen om een recreatiewoning mee te bouwen.

In mijn laatste recensie hoopte ik dat A Christmas Story 2 het laatste deel zou zijn. Persoonlijk heb ik nooit veel met de eerste film uit 1983 gehad, en werd hij in mijn optiek teveel gehypet. Uiteraard zaten er herkenbare aspecten in de film waarmee ik mij als kind zijnde kon identificeren, maar heb ik het overdreven succes nooit zo goed begrepen. Ondanks alles vond ik het een redelijke wegkijker, en dat geldt ook voor dit vijfde deel. De originele cast en diverse referenties naar de eerste A Christmas Story, zorgen weer voor een onderhoudende Kerstfilm. Mijn verwachting is dat dit deel de komende jaren net zoveel gehypet gaat worden als de "klassieker" uit 1983 waarmee het ooit begon!

2,5 *

Bijna niet te geloven dat een dergelijke Kerstfilm zo'n hoge rating op IMDB heeft.

De film is zeker niet slecht, en zorgt voor een onderhoudende sfeer. Veel studio's hadden weinig interesse. Bob Clark mocht hem alleen uitbrengen indien hij akkoord zou gaan met het maken van een horrorfilm. Ook het succes van Porky's (1982) had een grote invloed op "A Christmas Story ". In totaal is hij met Jean Shepherd ruim 10 jaar bezig geweest om het concept van de grond te krijgen. Leuk detail is overigens dat beiden een cameo in de film hebben.

Ralphie laat duidelijk weten dat hij met Kerstmis het Red Ryder BB geweer wil hebben door dit 27 keer te herhalen. Wil Wheaton heeft in het begin auditie gedaan voor de rol van Ralphie, maar kwam hier uiteindelijk niet voor in aanmerking. De destijds 12-jarige Peter Billingsley nam zijn plek in om het 9-jarig jochie te vertolken. Jack Nicholson had interesse om de rol van Mr. Parker te vertolken, maar Darren McGavin bleek achteraf beter te zijn. Tevens maakte Zack Ward zijn debuut. Er zijn wat discussies geweest over het jaar waarin de film zich afspeelt. Hoewel het verhaal aangeeft dat het zich begin jaren '40 afspeelt, is het exacte jaartal 1939. De inwoners van Cleveland hebben o.a. hun medewerking verleend aan de klassieke auto's. In 2012 verscheen er een musical over de film die acteur Peter Billingsley produceerde.

Hoewel het verhaal zich in een stad in Indiana moest afspelen, werd een groot deel in Cleveland, Ohio opgenomen. De voorgevel van het huis werd in 2005 gekocht door Brian Jones die een groot fan was van de film. Het heeft jaren geduurd om het volledig te renoveren. Op 25 november 2006 werden de deuren van het huis voor toeristen geopend.

Wat wij met films zoals Home Alone (1990) hebben, zullen de Amerikanen met "A Christmas Story " hebben. De film werd daar een groot succes, maar kreeg mindere bekendheid in Europa. De DVD is alleen internationaal verkrijgbaar. Ondanks een aantal grappige momenten, kan ik er helaas niet meer dan 3 * voor geven.

De 1e Hal Roach Laurel & Hardy-film die via United Artists werd uitgebracht, en de laatste met Anita Garvin die met pensioen was. Op aandringen van Stan Laurel keerde ze eenmalig terug.

In 2006 werd de film uitgeroepen als één van de 50 beste komedies ooit, en in principe hebben ze hierin niet overdreven. Binnen 1 uur tijd bevat de film een aantal meesterlijke scènes. Humor die je geweldig vindt, of helemaal links laat liggen.

Student: Pardon me sir, but haven't you come to the wrong college?
Ollie: This is Oxford isn't it?
Student: Yes but, you're dressed for Eton
Stan: Just as well, we haven't eaten since breakfast

3,5 *

Tijdens de opnames van de korte film "A Chjàna" uit 2012, werd de Fiat Panda van regisseur Jonas Carpignano en zijn crew vol met filmapparatuur gestolen. Ze gingen naar de Roma-gemeenschap in de Ciambra om te onderhandelen over hun auto. Carpignano kwam op deze manier in contact met de familie Amato, die in deze film centraal staat. Net zoals zijn voorganger Mediterranea uit 2015, bestaat de cast uit onervaren acteurs en actrices. Carpignano ontmoette hen in de stad Gioia Tauro in Calabrië, Italië. De vader van Carpignano heeft een korte cameo in de film. Het verhaal is fictief, en speelt zich af in een levensechte omgeving. Dit was de inzending van Italië voor de Foreign Language Film Award. Dit tijdens de 90e jaarlijkse Academy Awards.

Een typische arthouse-film voor de liefhebbers. Dit met authentieke personages, en het mooie dynamische camerawerk.

3,0 *

Een redelijke en zoetsappige romantische Kerstfilm in de stijl van A Cinderella Story. Persoonlijk vind ik ze leuk om eens gezien te hebben, maar zijn het geen absolute toppers.

2,5 *

Een typische Chick flick met Hilary Duff in de hoofdrol.

De actrice/zangeres twijfelde geen moment toen ze voor deze film werd benaderd, omdat "Cinderella" haar lievelingssprookje was tijdens haar jeugdjaren. Haar tegenspeelster Rupert Grint moest de rol van Austin aan zich voorbij laten gaan. Hij was op dat moment druk bezig met de opnames voor Harry Potter and the Prisoner of Azkaban (2004). Hij werd vervangen door Chad Michael Murray. Samen met co-star Kevin Kilner was dit hun 2e samenwerking na de TV-serie "One Tree Hill. " De acteur was eveneens met actrice Julie Gonzalo samen te zien in Freaky Friday (2003). Voor Regina King en Jennifer Coolidge betekende deze film hun 3e samenwerking na Down to Earth (2001) en Legally Blonde 2: Red, White & Blonde (2003).

Jennifer Coolidge staat natuurlijk bekend als de MILF (Stifler's mom) uit American Pie (1999), maar speelt in deze film de kwaadaardige stiefmoeder die geen problemen met botox heeft. Echter is ze allergisch voor lijm. Zodoende werden haar lange vingernagels met tape vastgemaakt.

Productie ontwerper Charles William Breen heeft zich flink uitgeleefd. Zo was hij o.a. verantwoordelijk voor Sam's zolderkamer. Deze werden gebouwd op de set van Warner Bros. Het resultaat mag er zijn. Dit geldt ook voor de film die ondanks de standaard clichés leuk blijft.

3,0 *

Dit zou het laatste deel uit het bekende "Assepoesterverhaal" moeten zijn, en werd op de 15e verjaardag van de originele A Cinderella Story uitgebracht. Toch bleef het hier niet bij, en kwam twee jaar geleden A Cinderella Story: Starstruck uit. Deze keer is de hoofdrol weggelegd voor Laura Marano. Ze wordt bijgestaan door haar beste vriendin Isla (Isabella Gomez), en haar hond op wielen genaamd Bruno. Dit is waarschijnlijk een eerbetoon aan de hond uit Cinderella. Gomez maakte tevens met deze film haar acteerdebuut.

Dit vijfde deel kreeg behoorlijk wat kritiek te verduren aangaande de afgrijselijke autotune. Daarnaast heeft het verhaal weinig nieuws te bieden, omdat we bekend zijn met het concept. Los daarvan kijkt de film nog altijd luchtig weg.

2,5 *

Inmiddels alweer het 4e deel uit de franchise.

Het verhaal mag wel duidelijk zijn, en is daarom uitermate cliché. Toch is dit een onderhoudende familiefilm voor de liefhebbers met diverse elementen.

2,5 *

Het 3e en laatste deel die wederom positief werd ontvangen.

Deze keer is het de beurt aan actrice en zangeres Lucy Hale. Samen met tegenspeelster Megan Park werd ze o.a. bekend door de Amerikaanse TV-zender ABC. Dit mede dankzij "Pretty Little Liars ". Ook maak de film gebruik van een ander verhaal, maar blijft desondanks helaas te cliché.

3,0 *

Alvorens ze de rol van Assepoester voor haar rekening nam, speelde Bailee Madison een jonge versie van Sneeuwwitje in vijf afleveringen van Once Upon a Time. Daarnaast was ze samen met Selena Gomez in zes afleveringen van Wizards of Waverly Place te zien. Lillian Doucet-Roche speelde eerder een gemene stiefzus in A Cinderella Story: Christmas Wish. De boerderij in de film werd voor meerdere producties gebruikt, zoals in Hannah Montana: The Movie en Smallville. Dit was tevens de eerste Cinderella-film met een homoseksuele stiefbroer.

Een nieuwe Assepoester-film in country-stijl. Persoonlijk vond ik het na A Cinderella Story al voldoende. Toch zijn er nog genoeg gezinnen, die dit soort films blijven omarmen. Ik betwijfel daarom eerlijk gezegd of dit het laatste deel zal zijn...

2,5 *

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

De hoofdrol is weggelegd voor John Travolta. Hij vertolkt de rol van advocaat Jan Schlichtmann die het moet opnemen voor het leed van een aantal gedupeerde ouders. De ouders die hun kinderen zijn kwijtgeraakt aan de gevolgen van leukemie. Dit alles wordt mogelijk veroorzaakt door vergiftigd drinkwater.

Will Smith kwam al eerder in aanmerking voor de hoofdrol. Acteur Marlon Brando werd benaderd voor de rol van Jerry Facher, maar wees dit aanbod helaas af. Robert Duvall levert een sterk staaltje acteerwerk als Jerome Facher. In een korte verklaring liet de echte Jerome Facher weten dit een hele eer te vinden. Naast Robert Duvall ontvingen Kathy Bates en Sydney Pollack een Oscar. William H. Macy, Kathleen Quinlan, John Lithgow en John Travolta werden slechts enkel genomineerd voor deze filmprijs.

Op sommige momenten in de film begint het tempo te dalen, maar is hij alles behalve saai.

3,0 *

Gebaseerd op de echte gijzeling in Sacramento, Californië. Dit in een elektronicawinkel van Good Guys.

In het originele script zou Gomez in zijn been worden geschoten, en de daaropvolgende chaos niet kunnen voorkomen. Acteur Mario Van Peebles wilde dat het einde werd aangepast, en dreigde zelfs het project te verlaten als de productie niet bij zijn einde zou passen.

Persoonlijk kreeg ik halverwege de rit het gevoel dat ik naar een komediefilm zat te kijken. Het mag duidelijk zijn dat de overvallers geen enkele ervaring hebben, en uit pure wanhoop besluiten om een elektronicawinkel te overvallen. De eisen bestaan o.a. uit een helikopter, één miljoen dollar, Ginseng thee en kogelvrije vesten die het lichaam volledig moeten bedekken. Net zoals in de film RoboCop. Dit is een gemiste kans. Met een groter budget en een bekendere cast, had dit een goede film kunnen worden.

2,0 *

Persoonlijk ben ik niet zo van de literatuur, maar deze film stond al een langere tijd om m'n verlanglijst. Vooral omdat regisseur Stanley Kubrick met minder nooit genoegen heeft genomen. Na 2001: A Space Odyssey (1968) wist ik ongeveer wat me te wachten stond.

De film was voor die tijd behoorlijk controversieel, en ook deze Kubrick-klassieker kon niet aan de kritiek ontkomen. De regisseur werd zowel bedreigd als gestalkt. Met name de gewelddadige scènes en brute verkrachtingen waren het belangrijkste gespreksonderwerp. De destijds 27-jarige Malcolm McDowell vertolkt de rol van de 15-jarige Alex. Zonder hem had Kubrick de film waarschijnlijk nooit gemaakt, nadat Tim Curry en Jeremy Irons de hoofdrol hadden afgewezen. De acteur moest net zoals zijn personage geregeld lijden tijdens de opnames. Een duidelijk voorbeeld is de scène waarbij zijn oogleden worden opengehouden. De arts die naast hem staat, was in dit geval een echte arts. Hij zou voorkomen dat McDowell's ogen gingen uitdrogen. Daarnaast was de acteur niet bepaald een liefhebber van reptielen, en maakte Kubrick door middel van een slang hier maar al te graag gebruik van. Verder heeft McDowell een belangrijk aandeel gehad bij de track "Singin' in the Rain." Deze werd namelijk geïmproviseerd. Kubrick kocht de rechten voor maar liefst $10,000. De soundtrack in deze film is fantastisch. Deze werd mede mogelijk gemaakt door Walter Carlos. 1 Jaar na het uitbrengen van de film onderging Carlos een geslachtsoperatie, en veranderde haar naam in Wendy Carlos.

Ondanks de negatieve hype werd deze film een groot succes. Hij sleepte 8 prijzen in de wacht en werd ruim 21 keer genomineerd. Hij kreeg o.a. een Oscar voor beste film, regie en beste montage. De stijl van Kubrick zal niet voor iedereen zijn weggelegd, en het succes zal lang niet altijd begrijpelijk zijn. Indien je echter een groot filmliefhebber bent, dan hoort deze zeker in je kast te staan!

4,5 *

Een slechte film met de doelstelling om iemands politieke en religieuze opvattingen te pushen. De spanning is ver te zoeken, en de cast is matig samengesteld.

1,0 *

Slechte acteerprestaties, een zéér matig tempo, slaapverwekkend en een schande voor de liefhebbers van westerns.

1,0 *

Een matige remake van ¿Quién Puede Matar a un Niño?. Dit mede door het belabberde camera- en acteerwerk. Ik vraag me serieus af of ze tijdens sommige scènes op de belichting moesten bezuinigen, want je ziet bijna niets. De originele versie had al zijn tekortkomingen, maar scoorde in elk geval nog een voldoende. Vooral aangezien deze de tijd nam om de spanning geleidelijk op te bouwen. Deze remake raast er als een malle doorheen, en weet binnen slechts anderhalf uur tijd vrijwel letterlijk de originele versie te kopiëren. Dit kan haast niet anders dan fout aflopen.

2,0 *

Een matige remake.

De originele versie A Wednesday (2008) uit India was sterk. Helaas weet deze Amerikaanse versie met Ben Kingsley matig te overtuigen. Het camerawerk, de editing en het geluid zijn slordig. De cast kon beter worden samengesteld, en de spanning is eveneens ver te zoeken.

Desondanks won Ben Kingsley een Festival Award voor beste hoofdrolspeler.

2,0 *

Dit is meer een mockumentary dan een documentaire, maar daarom niet minder aantrekkelijk.

Schrijver en regisseur Chris Waitt is niet bepaald een expert op relatie- en seksgebied. Hij probeert aan de hand van deze mockumentary te achterhalen waarom hij door diverse ex-vriendinnen werd gedumpt. Een paar komische fragmenten zorgen voor voldoende vermaak.

3,0 *

Na "A Rainy Day in New York" keren Timothée Chalamet en Elle Fanning samen terug in deze biografische film over de carrière van Bob Dylan. Benedict Cumberbatch werd gecast voor de rol van Pete Seeger, maar moest afhaken wegens planningsproblemen. Hij werd vervangen door Edward Norton.

De oorspronkelijke titel van deze film was "Going Electric." Regisseur James Mangold had tijdens de voorbereidingen van de film regelmatig contact met Bob Dylan. De zanger gaf zowel hem als Chalamet feedback. Timothée Chalamet leerde speciaal voor de film gitaar en mondharmonica spelen. De acteur bleef drie maanden volledig in zijn rol, en hield zich afzijdig van de meeste cast- en crewleden. Tevens stopte hij met het gebruik van zijn mobiele telefoon. In totaal zong hij 40 nummers in de film. Hij werkte met dezelfde zangcoaches die Austin Butler hadden voorbereid voor zijn rol in "Elvis." Samen met "Dune: Part Two" is Chalamet de eerste acteur die in hetzelfde jaar in meerdere Oscar-genomineerde films de hoofdrol vertolkt, sinds Brad Pitt in 2011 met "Moneyball" en "The Tree of Life." De acteur kreeg een boete van 73 dollar, omdat hij op een gehuurde "Lime"-fiets naar de première in Londen was gereden om de files te vermijden. Hij parkeerde de fiets echter midden op de rode loper. Monica Barbaro nam zang- en gitaarlessen ter voorbereiding op haar rol als Joan Baez. Edward Norton bespeelde de eigen Martin 12-snarige akoestische gitaar met het kenmerkende driehoekige klankgat van Seeger. Hij was daarnaast het eerste castlid die de moed opbracht om Joan Baez om advies te vragen. Hij was geïnteresseerd in hoe Pete Seeger was, en hoe bevriend ze met hem was. Vervolgens vertelde hij Monica Barbaro dat Baez bereid was met haar te praten. Een van de adviezen die Joan Baez aan Edward Norton gaf over Pete Seeger, was dat Seeger ondanks zijn linkse politieke opvattingen in zijn persoonlijke gedrag erg conservatief was en bijvoorbeeld in het openbaar geen andere vrouw dan zijn echtgenote zou omhelzen.

Scoot McNairy heeft slechts één woord dialoog in de film. In de film wordt de ziekte waaraan Woody Guthrie leed nooit expliciet genoemd. De echte Guthrie leed aan de ziekte van Huntington. Deze ongeneeslijke, erfelijke neurodegeneratieve aandoening had hij van zijn moeder geërfd. De aandoening openbaart zich meestal tussen de 30 en 50 jaar, en veroorzaakt progressieve dementie en verlies van spiercoördinatie. Door de specifieke aard van de genetische mutatie, manifesteert de aandoening zich vaak op jongere leeftijd bij de nakomelingen van de patiënt. Guthrie overleed in 1967 op 55-jarige leeftijd aan complicaties van de ziekte van Huntington, en gaf de ziekte helaas door aan twee van zijn dochters, die beiden op 41-jarige leeftijd overleden. Een ontmoeting tussen Bob Dylan, Pete Seeger en Woody Guthrie in het ziekenhuis heeft in werkelijkheid nooit plaatsgevonden. Het ziekenhuis waar Woody Guthrie verbleef, is het Greystone Park Psychiatric Hospital. Dit ziekenhuis werd in 1876 geopend als psychiatrisch ziekenhuis volgens het Kirkbride-plan. Tijdens zijn verblijf in Greystone schreef Woody Guthrie er liedjes over, waaronder "Wardy Forty." Dit is een verwijzing naar de afdeling waar hij was opgenomen. De hoofdrolspelers hebben alle zangpartijen in de film zelf ingezongen. Alle muzikale optredens werden live opgenomen tijdens de opnames. Dit is een tactiek die regisseur Mangold ook toepaste in "Walk the Line."

Het project stond oorspronkelijk ingepland voor begin 2020, maar de aangekondigde COVID-maatregelen gooiden roet in het eten. Mangold besloot om zich op "Indiana Jones and the Dial of Destiny" te concentreren, alvorens het project nieuw leven in te blazen. Het tijdperk speelde zich per slot van rekening af in kleine clubs met veel figuranten in historische kostuums. Biografische films nemen het vaak niet zo nauw met de historische feiten omwille van artistieke doeleinden, en daarom kunnen niet alle ogenschijnlijke fouten terecht als blunders worden beschouwd. Toen Bob het publiek op het Newport Festival schokte door elektrisch te gaan spelen, riep een toeschouwer in de film "Judas!" In werkelijkheid werd deze kreet gebruikt tijdens een elektrische set in de Free Trade Hall in Manchester, Engeland in 1966. De film leidt naar het Newport Folk Festival in 1965, waar Bob Dylan tot grote verontwaardiging van de bezoekers en de folk-gemeenschap overstapte op elektrische instrumenten. In het uitgebreide boek "Bob Dylan - The Concerts: The 60's" gaf Paul Murphy echter te kennen dat Dylan de dag ervoor al een volledig akoestische set had gespeeld op het festival. Dit inclusief een unieke akoestische versie van "Tombstone Blues" die gefilmd werd, maar waarvan slechts een kort fragment bewaard is gebleven. Ondanks een soundcheck in de middag, zette de band achter Dylan bij "Maggie's Farm" in op de verkeerde tel, waardoor Dylan haastig de band omwisselde aan het einde van het eerste nummer. Daarnaast was Seeger niet zo woedend als de film suggereert. Sterker nog...Seeger stond aan de kant van Dylan. Hij stuurde hem zelfs een briefkaart met de tekst: "Bob! Iemand vertelde me net dat jij ook denkt dat ik het niet leuk vond dat je in 1965 elektrisch ging spelen. Dat heb ik zo vaak ontkend. Ik was woedend over het vervormde geluid. Niemand kon de tekst van 'Maggie's Farm' verstaan, en rende naar de mensen die de geluidsinstallatie bedienden. 'Nee, zo willen ze het,' zeiden ze. Ik schreeuwde: 'Als ik een bijl had, zou ik de kabel doorsnijden', en ik denk dat dat is wat er is geciteerd. Mijn grote fout was dat ik de paar dwazen die joelden niet vanaf het podium heb aangesproken. Ik had moeten zeggen: 'Howlin' Wolf speelt elektrisch, waarom Bob niet?' Hoe dan ook, ga zo door. Groetjes, Pete." Hoewel de film nogal afwijzend is over Peter Paul & Mary, speelde de groep een belangrijke rol in de popularisering van Bob Dylan door "Blowin' in the Wind" op te nemen en het vervolgens te zingen tijdens de Mars op Washington in 1963.

Dylan en Baez hebben "It Ain't Me, Babe" niet samen gezongen op het Newport Folk Festival van 1965, zoals in de film te zien is. Dit gebeurde tijdens het festival van 1964. De twee kregen ruzie tijdens hun tournee door het Verenigd Koninkrijk in mei 1965, en spraken bijna tien jaar lang niet met elkaar. Het personage Sylvie Russo in de film, is gebaseerd op Dylan's toenmalige vriendin Suze Rotolo. Regisseur Mangold verzocht om Rotolo's echte naam niet in de film te gebruiken. Mangold verklaarde: "Wat Bob me vertelde, was dat dit geen publiek figuur was." In een interview met Elle Fanning voor Interview Magazine in 2024, vertelde James Mangold over het moment waarop hij voelde dat de film zou slagen: "Het was in het ziekenhuis, tijdens de eerste scène waarin hij zingt. Ik heb die avond gehuild. Ik was helemaal in de wolken en dacht: 'Dit gaat ons misschien wel lukken.'" Het ging om het hele proces. We hadden alle nummers voor de film van tevoren opgenomen en we hadden perfecte, geproduceerde versies van de liedjes. Dat was een soort vangnet, want we dachten: wat als hij keelpijn krijgt? Of wat als hij de vingerzettingen op de draaidag niet onder de knie heeft? Meestal gebruiken mensen bij dit soort films playback-opnames. Maar tijdens de voorbereiding had Timothée Chalamet een enorme focus ontwikkeld en ik zag dat hij elke dag sterker en sterker werd als muzikant. En toen we op de draaidag aankwamen, was hij vastbesloten om het echt te doen. De muziekproducer en de geluidstechnici zeiden allemaal: 'Wacht even, dit kunnen we niet opnemen. We hebben een prachtige track, en als je naar iemand anders overschakelt en dan weer teruggaat naar hem, speelt hij niet in hetzelfde tempo en ontstaan er allerlei problemen.' Maar Timmy en ik zeiden: 'Nee, we gaan het zo doen.' Ik geloofde in hem, hij geloofde in zichzelf. En hij ging zitten en zong dat nummer. Het is zo'n moment waarop je als acteur zo goed moet zijn in het spelen van je personage, dat de andere personages allemaal versteld staan en denken: 'Jeetje, wat is hij goed!', en geloofwaardig overkomen. Maar hij moet ook nog rauw en ongevormd genoeg zijn, zodat hij zichzelf de ruimte geeft om te groeien in de loop van de film."

Heel toepasselijk werd de teaser-trailer uitgebracht op 24 juli 2024. Die datum komt overeen met het beroemde elektrische concert op het Newport Folk Festival op 24 juli 1965. Ter promotie van de film kondigde Levi's een capsulecollectie aan. Dit is geïnspireerd op Bob Dylan, die in de periode die in de film wordt weergegeven vaak kleding van het merk droeg. Kostuumontwerpster Arianne Phillips werkte samen met de Ierse design director Paul O'Neill aan het onderzoek en de selectie van Levi's-stukken om de originele outfits van Dylan na te maken. Gitaar-fabrikant Gibson kondigde ook een collectie aan. Dit als inspiratie op de gitaren die in de film te zien zijn. Wanneer Dylan "Song To Woody" aan Guthrie laat horen en zegt dat het een lied is dat hij over hem schreef, is dat een ommekeer in de gebeurtenissen. Het lied heette oorspronkelijk "Song To Bonnie" met veel dezelfde tekst, terwijl de melodie zelf afkomstig is van Woody Guthrie's eigen nummer "1913 Massacre" uit 1945. De Stratocaster die Bob Dylan bespeelde op het Newport Folk Festival in 1965, zou zijn achtergebleven in een privéjet waarmee hij werd vervoerd. De gitaar kwam uiteindelijk in handen van de dochter van de piloot. In de documentaire "Bob Dylan Guitar/Beatles Autographs/Frank Zappa Collage" uit 2012 werd onderzocht of de gitaar daadwerkelijk de gitaar was die in Newport werd bespeeld. Hoewel de documentaire concludeerde dat het inderdaad de originele gitaar was, sprak Dylan zelf die conclusie tegen en zei hij dat hij nog steeds het origineel bezat. De gitaar die in het vliegtuig werd gevonden, werd in 2013 bij Christie's geveild voor $965.000.

De scène waarin bezoekers zich aanmelden voor het Newport Folk Festival, werd in werkelijkheid gefilmd in Cape May, New Jersey. Dit met de gele gevel met meerdere zuilen van de Congress Hall op de achtergrond. De arena die in de film als decor voor het Monterey Folk Festival wordt getoond, is vele malen groter dan de daadwerkelijke arena op het terrein van de Monterey County Fairgrounds. Dit is te zien in de documentaire "Monterey Pop." De motorfietsfabrikant Triumph promootte de film. Dit ondanks het feit dat het 500cc Triumph T100SR Tiger-model al sinds de jaren '60 niet meer geproduceerd wordt. Als een waarschijnlijke grap ten koste van Edward Norton, zien we Dylan in de eerste scène op een Norton naar het huis van Baez rijden. Het soundtrackalbum van "A Complete Unknown" werd in december 2024 digitaal uitgebracht, en in 2025 op vinyl en cd. De vinylversie bevat 16 nummers, terwijl de cd-versie 23 nummers telt.

Zelfs als je de nummers al tienduizend keer hebt gehoord, is een van de vele bijzondere dingen aan "A Complete Unknown" het herinneren of herbeleven van het gevoel toen je ze voor het eerst hoorde. De film bevat ongelooflijke acteerprestaties, maar de echte ster van de film is de muziek. Bob Dylan was daadwerkelijk een briefvriend van Johnny Cash, en heeft zijn brieven nog steeds. Zelfs 60 jaar later zijn de teksten nog even direct, diepgaand en soms grappig.

3,5 *

De Amerikaanse remake van 301, 302 (1995).

De film zou eerst al in 2009 worden gemaakt met Marisa Tomei en Liv Tyler onder de titel: "10A/10B." Voor Carrie-Anne Moss en Heather Graham betekende dit hun 2e samenwerking sinds Toughguy (1995). Voor Carrie-Anne Moss werd dit zelfs haar 1e optreden in een remake. Heather Graham moest voor haar rol 10 kg. bijkomen. Haar diverse jurken werden opgevuld met schuimvulling om haar personage wat meer overgewicht te geven. Dit is uiteindelijk ook de reden waarom ze niet meer liet zien. (Geen enkele man zou hier immers moeite mee hebben)

De film ontving in Italië o.a. de prijs voor de best picture award.

De originele versie was in mijn ogen al voorspelbaar. Ondanks wat aardige fragmenten is de remake helaas geen verbetering.

2,0 *

De derde versie na "A Connecticut Yankee in King Arthur's Court" uit 1921, en A Connecticut Yankee. In de nasleep van het succes van deze versie, werd de film meerdere keren opnieuw gemaakt.

Dit was een van de meer dan 700 Paramount Productions, die tussen 1929 en 1949 werden gefilmd. In 1958 werden ze verkocht aan MCA/Universal voor televisiedistributie, en zijn sindsdien eigendom van MCA. De eerste uitzending vond plaats op zaterdag 11 april 1959 in St. Louis op KMOX (kanaal 4). Uitzending in kleur stond op dat moment nog in de kinderschoenen, en werd beperkt tot slechts een klein aantal hooggewaardeerde programma's. Deze waren voornamelijk op NBC te zien. De meeste vintage-films waren nog in zwart-wit te zien. Dit met uitzondering van WFBM. Beter bekend als een NBC-filiaal in Indianapolis, die in kleur uitzenden. Andere kijkers kregen pas enkele jaren later de mogelijkheid om deze films in Technicolor te bekijken. De DVD werd samen met The Emperor Waltz op 6 mei 2003 uitgebracht. Dit als onderdeel van Universal's Bing Crosby Collection. Op 11 november 2014 werd hij opnieuw uitgebracht, als een van de 24 titels in Universal's Bing Crosby Silver Screen Collection. Sinds die tijd wordt het ook af en toe uitgezonden op Turner Classic Movies. Bing Crosby stond erop dat Rhonda Fleming de sterfacturering met hem zou delen. Dit aangezien hij zich zorgen maakte dat hij als enige de verantwoordelijkheid zou dragen voor het succes of de mislukking van de film. Uiteindelijk verschenen ze samen met William Bendix en Cedric Hardwicke in de aftiteling. Men hoopte dat het nummer "If You Stub Your Toe On The Moon" net zo'n grote hit zou worden als "Swingin' On A Star" van Crosby, maar helaas sloeg het nooit aan en werd niet op een plaat uitgebracht. De filmmakers konden de originele partituur van de musical niet gebruiken, omdat deze al werd gekocht voor Words and Music. Deze film was een eerbetoon aan Richard Rodgers. Gail Russell deed audities voor de rol van Alisande. Hoewel ze de rol niet kreeg, zijn er wel foto's van haar gefilmde audities beschikbaar. Deanna Durbin stond op het punt om met pensioen te gaan, en sloeg het aanbod af om samen met Crosby in Top o' the Morning en in deze film te spelen. Schrijver Mark Twain kreeg het idee om de zonsverduistering in het voordeel van Hank Martin te gebruiken van Christopher Columbus. Hij gebruikte bewust een zonsverduistering om wellicht de geschiedenis mee te veranderen.

Persoonlijk was ik nog niet bekend met het verhaal, en heb ik voorgaande versies niet gezien. Het is alles behalve een diepzinnige film, en is speciaal weggelegd voor kijkers die van licht amusement houden. Dit gecombineerd met een paar aantrekkelijke songs.

3,0 *

Een matige TV-film voor NBC met Keshia Knight Pulliam in de hoofdrol. De actrice was in de jaren '80 succesvol in The Cosby Show. Deze TV-film concentreert zich met name op een heel jong publiek, en vertoont vrijwel geen gelijkenis met de roman van Mark Twain.

2,0 *

Gelukkig was ik in staat om deze tweede versie te bekijken. In januari 2021 werd hij vertoond op Turner Classic Movies, en is een heruitgave uit 1936 met het 20th Century Fox-logo. De opening en closing-credits werden opnieuw ontworpen, en de originele exit-muziek werd toegevoegd. De kortere speeltijd van 85 minuten geeft aan dat er wat montagewerk is verricht. Hoogstwaarschijnlijk om aan de eisen van de productiecode te voldoen. Deze waren tijdens de oorspronkelijke release van de film niet van kracht.

Hoewel de titel van de film "A Connecticut Yankee" is, was dit geen filmversie van de Rodgers and Hart-musical uit 1927. Deze versie was eveneens gebaseerd op de roman van Mark Twain. In feite was deze versie geen musical, en gebruikte hij de partituur van Rodgers en Hart niet. De Rodgers and Hart-versie is nooit verfilmd. De naam Roger of Claremore, was een inside-joke van Will Rogers zelf. Hij werd geboren in Claremore, Oklahoma. De film werd opgenomen in de lijst van de American Film Institute's-2000 list. Dit bestaande uit 500 films, die genomineerd werden voor de Top 100 Funniest American Movies.

Een onderhoudende opgepoetste versie met Will Rogers in de hoofdrol. Hij is dan ook de belangrijkste reden om deze versie te bekijken. De rest van de cast lijkt wat moeite te hebben met hoogdravende dialogen.

3,0 *

Zoals meerdere keren reeds is aangegeven was dit de laatste film van Charles Chaplin.

Ruim 10 jaar na A King in New York (1957) kwam hij met een romantische komedie, waarbij de regisseur een gebroken enkel opliep. Dit was tevens zijn enige film in kleur, en die door Universal werd gefinancierd. Hoewel hij al 30 jaar lang met dit script in zijn hoofd rondliep, werd deze pas in 1967 uitgebracht. Na het afronden van de opnames stond hij op het punt om te beginnen met een nieuw project, waarin zijn dochter Victoria Chaplin de hoofdrol zou vertolken. Deze is uiteindelijk nooit gemaakt. Zijn 3 oudste dochters hebben overigens een korte cameo in dit verhaal.

Op de set verliep niet alles soepel. Ondanks grote bewondering voor Chaplin, heeft Marlon Brando zich destijds negatief over hem uitgelaten. Chaplin liet op zijn beurt weten dat het onmogelijk was om met Brando te kunnen samenwerken. Zijn voorkeur ging eerder uit naar Sean Connery, Cary Grant, Rex Harrison, Peter Sellers en Noël Coward. Ook Sophia Loren had grote moeite met Brando.

De film bevat onderhoudende humor, en een heerlijke soundtrack voor die tijd. Zeker de moeite waard voor liefhebbers van oudere films.

3,0 *

Het verhaal klinkt creepy, maar de uitwerking is slecht.

Het standaard groepje blowende tieners wordt uit de kast getrokken. De acteerprestaties zijn slecht, en de psychopaat komt zelden goed in beeld. Ook zijn personage wordt niet geheel ontwikkeld. Het hoogtepunt in de film was de douche-scène die naar Psycho (1960) refereert.

1,5 *

Een vreemd verhaal met een matige cast. De praktische effecten scoren dan wel weer een voldoende, maar voor de rest niet het bekijken waard.

2,0 *

Niet echt een passend genre voor deze film.

Hoewel er een misdaad wordt gepleegd, lijkt dit meer op een romantische dramafilm. Als thriller is hij absoluut ongeschikt. Echt spannend wordt het namelijk nergens. Ondanks alles kijkt hij redelijk weg. Harvey Keitel speelt zijn rol overtuigend.

2,5 *

Deze film bevat genoeg ingrediënten om bij in slaap te vallen.

Zowel het verhaal als de acteerprestaties zijn slecht. Ik was opgelucht toen de aftiteling in beeld verscheen.

1,0 *

Persoonlijk ben ik een liefhebber van films waarin een psychopaat de rode draad vormt. Een belangrijke voorwaarde is wel dat het verhaal vervolgens goed uitgewerkt moet worden. Deze TV-film uit 1992 is hierin niet geslaagd.

Halverwege de film probeert het verhaal je op een dwaalspoor te brengen. Dit met de intentie dat Jenny wellicht verantwoordelijk is voor alle misdaden. Desondanks is het vanaf het begin al duidelijk dat Erich alles behalve goede bedoelingen heeft. Het verhaal probeert uiteindelijk op het succes van Psycho mee te liften. Niet de slechtste in zijn soort, maar van spanning is er weinig sprake.

2,0 *

De opnames vonden voor een groot deel plaats in kasteel Hohenzollern in Hechingen, Duitsland. Dit ondanks het feit dat het verhaal zich in Zwitserland afspeelt. Alle bergen op de achtergrond werden tijdens de postproductie met behulp van CGI toegevoegd. Het gebouw van het sanatorium, is oorspronkelijk gevestigd in Beelitz-Heilstätten. Beter bekend als een oude tuberculosekliniek. Het gebouw van het sanatorium maakt deel uit van een voormalig ziekenhuiscomplex. Tijdens de Eerste Wereldoorlog verbleven er veel gewonde soldaten, waaronder Adolf Hitler. Het gebouw en de omgeving zijn volledig gerenoveerd, nadat het decennialang een ruïne was geweest. Ruim 750 ramen, 350 deuren, 1.200 vierkante meter muren en vele andere dingen moesten worden vervangen of gerepareerd om de oorspronkelijke uitstraling van het gebouw te herstellen. Het kasteel Hohenzollern was van 13 juli tot 24 juli 2015 gesloten voor het publiek wegens opnames. De film werd binnen vijf maanden tijd opgenomen. De opnames in de grot zouden in Wenen worden opgenomen, maar kort voor aanvang werden deze plannen geannuleerd. De filmstudio in Babelsberg moest daarom zelf een hele grot van 2000 vierkante meter bouwen. De titel van de film, is een woordspeling op het woord “Aquifer” dat wordt gebruikt om de patiënten “beter” te maken. Oorspronkelijk werd Hans Zimmer benaderd voor de soundtrack, maar hij stopte om zich op Dunkirk te concentreren. Hij werd vervangen door Benjamin Wallfisch. Dit was de eerste horrorfilm voor actrice Mia Goth.

De verhaalstructuur is vergelijkbaar met de romans van Ira Levin. Denk hierbij aan Rosemary's Baby en The Stepford Wives. De film bevat een scène naar The Ring, die eveneens door Gore Verbinski werd geregisseerd. Het verhaal is lekker donker en mysterieus. Dit zorgt er al snel voor dat je als kijker de aandacht niet laat afdwalen, en op zoek bent naar een verband of verklaring. De eerste helft van de film is hierin geslaagd. Met name door sterke acteerprestaties en schitterend camerawerk. De tweede helft is matig uitgewerkt. Het mysterieuze plot wordt minder sterk, en dat is een gemiste kans. De tijdsduur had wat mij betreft ook iets korter gemogen. Ondanks deze kritische punten, bevat deze film toch nog genoeg ingrediënten voor een onderhoudende en spannende avond.

3,0 *