Psycho (1960)

Historisch ontzettend belangrijke horrorfilm van Hitch. Na de monsterfilms van Universal en de recyclagemachine die Hammer heette was het tijd voor iets anders. Voor zo ongeveer het eerst was het bioscooppubliek getuige van een menselijke villain, die op zijn beurt een weerspiegeling was van de verbrokkelende sociale cohesie in de Amerikaanse samenleving. Met zijn compleet vernieuwende invalshoek op vlak van scenario, beeld en geluid opende Psycho deuren voor vele andere regisseurs, waaronder Argento en Carpenter die met zijn Halloween een ware slasherhype ontketende. Hij moet zelfs zodanig onder de indruk geweest zijn dat hij met zijn personage Sam Loomis een hommage bracht (in Scream nog eens overgedaan door Craven) aan deze op waargebeurde feiten gebaseerde film.

Maar afgezien van het historisch belang blijft Psycho meer dan 50 jaar later nog steeds een vreselijk goede film. Anthony Perkins vertolkt op magistrale wijze de rol van een gestoorde man die een bizarre relatie met zijn moeder heeft en zijn problemen projecteert op mooi uitziende vrouwen die in het holst van de nacht zijn motel bezoeken. Wetende dat hij zich graag als vrouw verkleedt en in zijn vrije tijd taxidermie bedrijft (nu ben ik best een breeddenkend mens, maar het is vooral de combinatie die verontrustend is), besef je al snel dat er een steek los zit bij hem. Zijn personage is geïnspireerd door een van Amerika's beruchtste lustmoordenaars - say no more. Het duurt dan ook slechts tot halverwege de film voor we getuige zijn van een van de meest legendarische scènes (+ soundtracks) in de (horror)filmgeschiedenis.

Op het ietwat uitleggerige einde na is Psycho verder feilloos geregisseerd door de Master of Suspense die zijn reputatie alle eer aan doet door vanaf het moment dat de neonlichten van het Bates Motel aanspringen een onderhuidse spanning te verzekeren tot de ontknoping. Naarmate Bates meer en meer in het nauw gedreven wordt, stijgt de spanning, nu en dan onderbroken door een shot waarin een glimmend vleesmes door het beeld glijdt. Tegenwoordig kijkt niemand nog op van een spatje bloed, maar een halve eeuw geleden renden mensen hiervoor schreeuwend de zaal uit. Het begin van een heel nieuw horrortijdperk was aangebroken.

Zouden er in 1960 al zoveel clichés bestaan hebben?

En is het witte doek al zo oud als de mensheid?

1960 is de oertijd niet.

Bedoel ik ook niet. Ik bedoel meer: hoeveel horrorfilms waren er uitgebracht voor 1960 en hebben zij situaties waardoor Psycho cliché wordt?

Een mooi voorbeeld dat je de film niet mag uitzetten voordat ie gedaan is.

Ik ben gisterenavond beginnen kijken naar deze film, en ik vond dat er in de eerst 3 kwartier helemaal niks gebeurde. Of het was niet interessant. Dus ik heb hem maar afgezet. Maar toen kwam mijn broer en die zei dat de film nog moest beginnen...
Een half uurtje later zette ik hem terug op, en mijn broer had gelijk. Wanneer de welbekende [douchescène aankwam,/spoiler] zat ik met volle aandacht te kijken. Dan kwam de vaart er in, maar er kwam helemaal niks engs of spannends.

Toen realiseerde ik me dat het in deze film niet gaat om de spanning of het enge, maar om de geweldige sfeer die hier gecreëerd werd. De film begon mij steeds meer te boeien en ik ging echt op in het verhaal. En als op het einde alles wordt uitgelegd, vond ik het echt jammer dat het gedaan was.

Een mooie 3* voor deze klassieker.

Ik maar denken dat ik deze film nooit gezien had. Ik schaamde me zelfs een beetje er voor. 'Heb jij die nooit gezien joh? Hoe kan dat nou, je bent toch zo'n groot filmliefhebber?' Ja nou eh tsja...

Maar guess what! Ik heb deze film wel gezien, jaren geleden. Tijdens het kijken vielen de puzzelstukjes langzaam maar zeker in elkaar, flitsen kwamen terug en ik herinnerde me bepaalde scènes.

Eigenlijk werd het vanaf de douchescène pas interessant. Iets wat ik al tig keren in films heb gezien, maar jeetje, wat een sfeer! Spanning? Niet echt. Nergens eigenlijk. Toch vond ik 't niet zo storend, je kijkt deze film ook niet met de insteek dat je bloedvergieten en continue spanning wil zien.

En tsja, het is een van de weinige zwart wit films die ik gezien heb. Het is iets waar ik normaal gesproken wat meer moeite mee heb omdat het al snel de neiging heeft 'saai' te worden waardoor ik mijn aandacht kan verliezen. Dit wisselende. Sommige momenten vond ik te traag, langdradig en nietszeggend, maar dan gebeurde er weer iets waardoor ik op het puntje van mijn stoel zat. Zo ging het eigenlijk de hele film door. De muziek vond ik dan weer een tikkeltje 'er over'. Dramatisch, bombastisch, oehh onheilspellend allemaal.. maar telkens dacht ik ; nu weten we het wel ja?

Al met al wel vermakelijk, hoewel wat mij betreft misschien een tikkeltje overrated. Misschien als ik 20 jaar eerder was geboren of de film onder andere omstandigheden had gekeken, dat ik het dan beter zou kunnen waarderen.

Maar eens herzien en kan me nu meer vinden in de IMDB score. Supersterke film. Prachtige rollen, goede sfeer en sterk verhaal. Goed uitgewerkt ook nog eens.

4,5*

Sorry hoor, was dat vergeten in te vullen..
maar ik wist niet dat als je geen geslacht invult, dat je dan gelijk werd gezien als hij?

Het komt hoogstwaarschijnlijk door je afbeelding die je gebruikt

Aardige film, op zich nog vrij spannend afgezien van de eerste 45 minuten. Goede muziek
Norman Bates komt wel lekker verknipt over:) Ik kon er allemaal goed naar kijken.