Meningen

Regisseur John Hillcoat toont de gruwel in deze warme omgeving op een bijzonder pijnlijke manier, maar The Proposition is duidelijk op meer uit dan het exclusief tonen van geweld. Op die manier worden er een grote hoeveelheid aan personages geïntroduceerd die te beperkt worden ontwikkeld om een blijvende indruk achter te laten. Guy Pearce en Ray Winstone acteren niettemin goed en krijgen beslist geen makkelijke figuren toebedeeld, daarvoor een pluim. Hillcoat houdt de sfeer in de eerste helft bovendien stevig vast, maar introduceert teveel ridicule inslagen (zoals de verschijning van John Hurt) om dat voortdurend vast te houden. Tweede helft focust zich wat op meer gewelddadigheden, maar die nemen ook niet weg dat er nogal weinig perspectieven zijn om boeiend te vinden.

Felle kleuren en een aantal fraaie geweldsexplosies nemen niet weg dat The Protégé van regisseur Martin Campbell een nogal flauwe bedoening is geworden. Dat valt de castleden echter niet aan te rekenen, want Maggie Q, Samuel L. Jackson en Michael Keaton doen het best aardig in de redelijk ondankbare rollen die ze worden toebedeeld. Campbell en zijn scenarioschrijvers experimenteren er namelijk op los om een zekere mate van onvoorspelbaarheid te creëren, maar veel verder dan een aantal flauwe wendingen en bordkartonnen personages komen ze niet. Het verhaal maakt verder een uitgekauwde en weinig interessante indruk en de actiescenes zijn te spaarzaam om deze film herhaaldelijk boeiend te krijgen. Hierdoor pakt het al bij al saaier en serieuzer uit dan nodig is en dat levert een weinig memorabele kijkervaring op.

Regisseur Joseph Zito profiteert enorm van de inspanningen van Tom Savini, die bijna eigenhandig het hoofd van The Prowler boven water weet te houden. De moorden zijn grafisch, uitgesponnen en gedetailleerd, helaas wel uitgevoerd door een nogal traag en niet-intimiderend figuur. Zito heeft verder ook weinig moeite ondernomen om enige vorm van inhoud en/of atmosfeer te includeren, want echt dreigend is de situatie hier nergens. Als kijker zul je dus vooral moeten afwachten totdat er weer een niet-memorabel figuurtje het onderspit mag delven, want daarin excelleert een project als dit met gemak.

Goede Hitchcock.

De " Master of Suspense" levert hier weer een prima filmpje af. Een film die vroeger nogal publiek trok omdat hij zo eng zou zijn. In de tijd van tegenwoordig zijn we ondertussen al veel meer gewend en lachen we die scene eigenlijk weg.

Wel zitten er nog een hoop iconische en leuke momenten in de film. Perkins is natuurlijk geweldig als de verlegen Norman Bates. De film is wat traag en misschien wat saaier vanwege hert zwart wit beeld maar in het algemeen duurt het nergens te lang.

Uitstekende scenes soms, de douchescene is natuurlijk een genot om te zien, maar ook het iconische "I'm a fly moment" dat het ook verdient genoemd te worden. Een heerlijke gouwe ouwe film van Alfred Hitchcock. Leuk om eens te zien.

De remake.

Uiteindelijk is het wel jammer, want veel creativiteit op de openingsscène na zit er niet in. Het is een remake die namelijk precies hetzelfde is als het origineel. Zelfde bewegingen, zelfde dialogen en zelfs de precies dezelfde speelduur als het origineel uit 1960.

Daarbij verslikt Van Sant zich behoorlijk in de casting. Heche is een zwakke Crane, erg irritant en iets te overdreven. Moore is ook wat verdwaald in deze film en Mortensen weet maar weinig van zijn rol te maken. De kracht komt vooral in de vorm van Vaughn, die zijn personage voor mij leuk begint te maken. Hij moet het wel afleggen tegen Perkins, maar sinds Brawl in Cell Block 99 is Vaughn altijd een leuke verschijning voor mij.

Voor de rest is er ook nog een leuke bijrol voor Macy, die van zijn beperkte personage best leuke dingen weet te maken. De soundtrack, ook niet al te origineel, blijft wel geweldig en essentieel in de schepping van sfeer in deze film.

Camerawerk soms uitstekend, maar de film zelf weet nergens heel spannend te zijn ondanks alle hulpmiddelen die hij krijgt. Dat het in kleur is maakt me relatief niet zo veel uit. Het is vooral dat een groot deel van de cast niet zo goed acteert eigenlijk.

Sommige scenes zijn ook helaas veel knulliger dan het origineel. Ontdekking van moeder bijvoorbeeld. Duidelijk een pop, terwijl ik het in het eerste deel nog best wilde geloven. Het is jammer dat Van Sant de film in de steek laat, door niets van zijn eigen creativiteit erin te steken en daarmee een resultaat behaalt waarvoor weinig mensen hun neus ophalen.

Tja, dat kan je wel een beetje verwachtten. Zolang je niet te veel met het origineel knoeit, mag je best dingen veranderen, maar dan moet je het wel doen.

Net niet.

Fijn, ik mag de discussie voor Kostanski's nieuwe film openen. Dit was toch wel een film waar ik ontzettend naar uitkeek toen ik de korte trailer zag. Die trailer gaf enkel een klein beeld van het verhaal, maar toen ik die zag dacht ik dat deze film helemaal in mijn rijtje zou gaan liggen. En daarnaast, Kostanski!

Psycho Goreman viel tegen, maar was geen verkeerde kijkervaring. Tussen de andere films van Kostanski vind ik dit persoonlijk tot nu toe zijn minste, maar ook deze heeft zo zijn momenten. De eerste 20 minuten zijn de leukste minuten. Daar krijgen we ook meteen de leukste gore te zien voordat het allemaal een iets andere richting optrekt.

Na de eerste 20 minuten, die meer in de horror categorie vallen, gaan we meer de pure sciencefiction richting op doorspekt met een hoop humor. Van de sciencefiction was ik alleen wat minder fan. Kostanski verzorgd zijn fantasiewerelden goed, maar vertrouwt iets te veel op zijn kostuums. Die zien er behoorlijk dramatisch uit, de pakjes van de "paladins" lijken wel tweedehands.

Verder vielen de make-up en opmaak ook een klein beetje tegen, al blijven de praktische effecten nog altijd leuk. Kostanski kiest alleen iets minder het praktische pad en gaat meer richting de flashy explosies en bliksemschichten, die meer hinten naar de 90s uit het Power Rangers-tijdperk. Er wordt werkelijk van alles gedaan om het er zo cheesy mogelijk uit te laten zien, maar stiekem maakt dat de film niet altijd beter.

Zo geweldig als The Void wordt het dus niet. PG is meer een mix tussen praktisch en (100% intentioneel) cheesy CGI. Dit werkt alleen niet altijd even goed. Het praktische is vaak geweldig, maar de overload aan CGI-bliksemschichten zijn gewoon niet al te leuk, en Kostanski herhaalt dit trucje te veel waardoor de film regelmatig een iets te lompe toon krijgt.

Het is allemaal wel erg grappig. De kinderen doen het erg goed, en de Psycho Goreman zelf heeft ook een hoop geestige momenten. De humor is regelmatig best fout, en de film gaat uit nature tegen de stroming in. Toch wilde ze niet helemaal all-the-way gaan. Van mij had het nog een stukje gedurfder gemogen qua komedie, ze lijken zich een beetje in te houden.

De gore is natuurlijk ook leuk, en er zit toch genoeg smerigheid in deze film. De lol zelf spat er ook regelmatig vanaf en de finale, waarbij ze crazy ball tegen elkaar spelen, is oprecht hilarisch. Er mogen ook nog een paar leuke creature designs voorbijkomen, al zijn er te veel aangekleed met kostuums die er net te goedkoop uitzien. Of je nou verwijzingen wil doen of niet, dit soort poppenkasten horen gewoon niet meer in een film uit 2020.

Verder duurt het niet al te lang en is het een best grappige ervaring. Zo vol als The Void zit het niet meer, maar het blijft een grappige en vermakelijke rit. Bij vlagen erg sterke gore, die net wat meer had mogen schitteren, maar de overige decoraties blijven ook erg lollig. Voor de liefhebber blijft dit leuk, maar Kostanski kan wel een stukje beter. Ik denk dat PG goedkoper was dan andere Kostanski-projecten, want zo voelt het regelmatig ook aan. Niettemin een leuk filmpje om gezien te hebben, al was het niet zo geweldig als dat ik had gehoopt dat het zou worden.

Prima vervolgdeel op de iconische horrorklassieker, waarin regisseur Richard Franklin en scenarist Tom Holland duidelijk profijt hadden van het boekmateriaal. Het inhoudelijke verhaal is dan ook vooral waar de film zijn voornaamste kwaliteit uit kan persen, aangezien het een lekker mysterieus geheel oplevert dat geregeld verrassend uit de hoek komt. Het feit dat we alles dit keer vanuit het perspectief van Anthony Perkins (een sterke acteerprestatie) zien levert ook een verfrissende inslag op, maar na een uur wordt het niettemin duidelijk dat de spanning volledig afwezig blijft. Zonder sfeerzetting of griezelige insteken verzandt de film uiteindelijk in een ietwat teruggetrokken geheel dat weinig emotie bij de kijker weet op te wekken, wat niet verbloemt wordt door het matige acteerwerk van de bijpersonages. Het feit dat ik de hele tijd mee aan het denken was met het verhaal levert natuurlijk pluspunten op, maar uiteindelijk zal het mijn netvlies snel weer verlaten en dat is binnen dit soort thrillers nooit een goed teken.

Regisseur en acteur Anthony Perkins besloot zelf voor de derde film de leiding op zich te nemen, maar slaagt er niet om nog wat van toegevoegde waarde te brengen. Natuurlijk is dat ook moeilijk met een basisconcept waar het meeste al mee verteld is, maar het gebrek aan inhoudelijke creativiteit doet het hier specifiek de das om. Niettemin blijft Perkins zelf een interessant personage en kijkt de film degelijk weg, maar brengt helaas weinig vernieuwing. Dezelfde set-up met dezelfde slecht acterende bijfiguren worden er nogmaals bijgehaald en dit keer kent de film ook weinig mysterie om op te lossen. Ik was nooit een grote fan van de reeks, maar kan niet ontkennen dat het voorheen iets eigenzinnigs bracht. Perkins heeft in ieder geval nu een erg reguliere bijdrage gedaan die niet geheel past in het grote plaatje.

Een karakterstudie vanuit de handen van regisseur Mick Garris, die tegenstanders en fanaten kreeg. De tegenstanders trekken echter aan het langste eind en ik begrijp erg goed waarom, maar aangezien ik niet de grootste aanhanger van de reeks ben kon ik de extra laagjes gelukkig verwelkomen. De afwisseling in gebeurtenissen en situaties zorgt voor een vermakelijke inslag en de castleden doen het verrassend sterk, maar uiteindelijk mis je wel een bepaald gevoel van dreiging en onderhuidse spanning. Het scenario van Joseph Stefano kent vooral een dramatische inslag die gemengd interessant voor de dag komt en te weinig uitdagende factoren biedt. De veel te sentimentele finale gooit nog wat extra roet in het eten, maar ik heb me zeer geamuseerd met de eerste helft. Vooral Olivia Hussey speelt bovengemiddeld.

Regisseur Mickey Keating zoekt doelbewust de originaliteit op in Psychopaths, waardoor de film met een relatief aparte opzet aan komt zetten. Het levert een geheel op dat zich vooral concentreert op de vormgeving en niet zozeer op de inhoud, waarin diverse (gestoorde) personages met geheel eigen trekjes worden afgewisseld. Helaas verwerkt Keating dat gegeven nogal ongebalanceerd, waardoor sommige castleden veel meer ruimte krijgen dan de ander. Zeer degelijke namen zoals Angela Trimbur worden hierdoor verwaarloosd, daarnaast is het gebrek aan een einddoel niet bepaald positief. Wanneer het op de horror aankomt zijn de moorden ook wat aan de tamme kant, ondanks de grimmige aanpak. Keating komt eigenlijk op alle vlakken een redelijk eind, maar heeft geen enkele controle over de afwisseling en sfeerzetting, waardoor Psychopaths saaier voor de dag komt dan bedoeld is. Het einde maakt daarnaast een onafgemaakte indruk.

Zeer experimentele film met een onsamenhangend plot, waarin de primaire essentie best vermoeiend uitpakt na een minuut of 30. Bijzonder aan Psychosis is dat regisseur Pirie Martin het perspectief weerlegt op een hoofdpersonage dat stemmetjes in zijn hoofd hoort, waardoor je kort de indruk krijgt zelf gek te worden. De abstracte beelden en bijbehorende zwartwitfilters dragen daaraan bij, maar na enige tijd verwatert het verhaal en maakt het bovendien niet al te veel uit wat er nog gebeurt. De weinig innemende personages trekken de kijker niet naar het scherm en buiten enkele aparte scènes slaagt Martin er niet in een mate van overtuigende dreiging, waanzin of spanning verwerkt te krijgen. Specifiek de tweede helft oogt eindeloos.

Herzien en het hoge cijfer mag blijven staan. Regisseur Quentin Tarantino put vooral een hoop kracht uit het voortreffelijke acteerwerk. Met name Samuel L. Jackson speelt een zeer memorabel personage dat de aandacht makkelijk weet op te eisen van de kijker. Inhoudelijk kent het ook genoeg boeiende verhalen die leuk op elkaar aansluiten, waardoor de lange speelduur geen enkel moment verveelt. Ondertussen hebben bepaalde beelden last gekregen van de datum en de beste stukken komen toch elke keer vanuit Jackson, maar de film wist me zeer te charmeren en de iconische soundtrack zal nog lang in mijn hoofd blijven doordenderen.

Regisseur Jim Sonzero mag de remake van de bestaande Aziatische film op zich nemen en roept geregeld een degelijk sfeertje op. Het fijne aan een Amerikaanse (studio)heropleving van een ultragoedkoop werkje is dat het op visueel vlak meer kan profiteren van technische voordelen, desondanks zit Pulse vol met relatief matige computereffecten. Het zijn vooral de achtergronden en camerafilters die opvallen, omdat Sonzero duidelijk geoefend heeft met cinematografie en daardoor wat mooie plaatjes kan presenteren. Het verhaal is verder best interessant en zit aardig in elkaar, maar tot echte spanning wil het nergens komen. Kristen Bell is bovendien weinig imponerend als hoofdpersonage, waardoor je het vooral met de aparte stilering en het enigszins bijzondere plot moet doen om hier je benodigde entertainment uit te krijgen.

Idiote en volstrekt onduidelijke film waarin een groep tieners worden opgejaagd door een bovennatuurlijke moordenaar, of zoiets. Regisseur Robert Mann laat namelijk zelf ook een beetje in het midden wat er precies gaande is en maakt zijn personages traditioneel een voor een af, waarna hij de credits laat rollen. Het acteerwerk van de hoofdfiguren is bedroevend (enkel Minka Kelly wil er positief tussenuit steken) en de spanning komt nergens uit de verf. Een aantal slachtpartijen zijn daaropvolgend best creatief, maar niet memorabel genoeg om volop te overtuigen. Wat rest zijn een aantal spaarzame scenes met de benodigde sfeer, maar het is niet goed genoeg om deze film te redden van een laag cijfer.

Vermakelijke, maar weinig indrukwekkende Halloweenfilm over een bovennatuurlijke moordenaar met een pompoen op zijn hoofd. De opening kent het meest sfeervolle moment, waar regisseur Ryan Sheets zijn camera naar een donkere hoek van de kamer beweegt waarin enkel een lichtgevende pompoen te zien is. Het belooft een betere film dan het resultaat wat daarop volgt uiteindelijk is, want daar wordt duidelijk dat Sheets niet over oneindige kwaliteiten en budget beschikte. Het acteerwerk van de jonge castleden is aardig, maar veel sfeer wordt niet meer ontwikkeld en erg spannend wil het evenzeer niet worden. Het feit dat de uiteindelijke bedreiging ook niet al te bijzonder wordt vormgegeven maakt een matig cijfer vervolgens af, maar het kijkt goed weg en kent genoeg gevoel voor het thema.

Tegenvaller.

Recentelijk kwam ik meerdere 80s horrorfilms tegen die leuker waren dan ik vooraf dacht. Ik hoopte dat deze streak er met Pumpkinhead ingehouden kon worden, maar dit bleek helaas een tegenvaller te zijn. Het concept is leuk en biedt genoeg ruimte om leuke dingen te doen, maar het probleem is dat die leuke dingen helaas uitblijven.

De film begint nog wel aardig, maar wordt gaandeweg iets saaier. Deze film staat onder de horrorliefhebbers vast bekend als een film met een geweldig monster, maar het is lang wachten voordat deze ook echt in beeld mag komen. Wanneer dat eindelijk wel gebeurt is het weinig indrukwekkend omdat regisseur Winston toch niet de juiste dreiging kan meegeven aan deze verschijning.

Het verhaal is origineel te noemen, maar weinig boeiend uitgewerkt. Ik begon me al snel te vervelen en Winston kan geen enkel personage uitwerken die de tijd wat vlotter laat verlopen. Ieder personage is nogal saai en vullen erg typerende verschijningen in. Het acteerwerk is ook niet geweldig, dus dat zit de film ook niet mee. Te verwachten van dit soort films, maar dat maakt de kritiek niet ongeldig.

De horror is verder ook tam en het bloedvergieten gaat er beperkt aan toe. Weinig interessante moorden die veilig buiten beeld worden gelaten. Jammer is het wel, want het kon meehelpen aan de dreiging van dat beest, die helaas niet bepaald spannend in beeld wordt gebracht. Het blijft op deze manier een relatief vermoeiend resultaat hier en daar, helaas.

Wel is het zo dat regisseur Winston de setpieces en decoraties erg goed in de hand heeft. De passie valt er regelmatig vanaf te lezen, en daar kan ik de film op prijzen. Jammer alleen dat het qua mosnter, personages en verhaal zelf weinig interessant is om met de volle aandacht te blijven volgen. Wat mij betreft een gemiste kans, helaas.

Slappe, onzorgvuldig in elkaar gezette horrorhap met over de grote lijn slecht acteerwerk en een gebrek aan opvallende moorden. Enkel Pumpkinhead zelf ziet er gelukkig nog altijd lekker praktisch uit en de keuze om het flink te laten stormen als dit monstertje zijn intrede doet, is effectief. Regisseur Jeff Burr lijkt in de essentie zijn hart op de juiste plaats te hebben, maar doet zichzelf te kort door zowel de sfeerzetting als de spanning af te raffelen. Het wil nergens echt loskomen en de finale is toch wat aan de belachelijke kant, gelukkig duurt het allemaal daartegenover niet te lang. Diverse clips van deze film werden twee jaar later gebruikt voor een game.

Typerend direct-naar-video-vervolg van regisseur Jake West, die hier beslist geen comfortabele indruk achterlaat. Ashes to Ashes brengt eigenlijk precies wat je ervan kunt verwachten en dat is weinig vernieuwing. Het monstertje moet bovendien geregeld plaatsmaken voor een computergegenereerde variant, die zeker tijdens de wat grotere momenten nogal tegenvallend overkomt. Links en rechts hangt er een aardig sfeertje en de moorden vermaken degelijk, maar wanneer dit soort vervolgen uit de as ontstaan, weet je als liefhebber dat het gedaan is met een horrorreeks.

Uitstekend.

Maar dat mag je ook wel gewend zijn van PTA, die wat mij betreft in zijn vroege jaren serieus zijn stempel op een film kon zetten. Van zijn latere, rustigere films heb ik nog niet veel gezien. Om dat verschil te zien of het verband te leggen moet ik ze natuurlijk eerst zien.

Uiteraard doet Sandler in de hoofdrol wat spanningen oplopen, maar PTA weet precies wat hij met Sandler aanmoet. Een erg geslaagde rol van Sandler dit, anders dan zijn wat minder subtiele rollen. Hij mag soms zichzelf zijn, maar slaagt er vooral in om een best uniek figuur te spelen. Zo hoort het in een romantische komedie.

Qua regie ook uitstekend. Ik had mijn verwachtingen wel iets te hoog opgeschroefd, en vooral in de verkeerde hoek geduwd. Ik verwachtte iets in het kader van Magnolia. Zo fris of goed als deze vond ik hem niet, deze heeft wat mij betreft iets minder snelheid en trucages. Maar dat maakt het niet perse veel slechter.

Enkele scenes springen er uit, vooral die waar Rajskub en Watson Sandler voor het eerst komen bezoeken. Om knetternerveus van te worden die scene. Uitstekend geregisseerd ook. Maar ook de beelden in de supermarkt vond ik bijna betoverend. Hier en daar vond ik de film wat snelheid missen. PTA trekt je er soms helemaal in en van sommige scenes wordt je behoorlijk nerveus, maar om het tempo daarna behoorlijk te laten vertragen heeft een verkeerd effect wat mij betreft.

De chemie tussen Sandler en Watson is wel geinig, maar ik kan niet zeggen dat het feel-good effect erg op me overkwam. Toch is het lekker apart en bij vlagen met leuke en aparte humor. De rol van Hoffman vond ik ook erg grappig. Toch is het Sandler zelf die hier alle aandacht naar zich toe trekt.

Het is vooral de snelheid die soms mist, voor de rest is dit een geslaagd product vanuit de kant van PTA. Duurt ook lekker kort, voor iets simpels als deze hoef je ook geen speelduur te hebben van 120 minuten. Lekker fris gefilmd hier en daar, en leuk geacteerd. Meer hoef ik eigenlijk niet over deze film te zeggen. Ik verkies alleen wel zijn periode tussen 1997 en 1999 tot nu toe.

Wel ok.

Wraakfilms vind ik meestal wel leuk om naar te kijken. Meestal door een lompe aanpak en lekker weinig sympathie voor de andere. Kan ik altijd wel waarderen. Ook is dit echt een rol voor Jane, met zijn glinsteroogjes en dodelijke blik.

Ook deze film is soms behoorlijk grof, vooral aan het einde. Maar ook door een paar scenes heen waarbij ik de rus in het matrozenpakje het hoogtepunt vond. Zag er soms wel leuk uit. Langdradig maar niet snel saai. Een prima uitkijkertje.

Heb niet de extended cut gezien, geen idee of de actie daar lomper is. Maar had naar mijn mening, ook al was hij best grof, nog iets harder mogen zijn.

Leuk.

Het is alweer een aardige tijd geleden dat ik de eerste film uit de reeks heb gezien. De serie laat ik ook maar even voor wat het is, maar deze War Zone wilde ik niettemin nog even graag zien. Klaarblijkelijk benoemd als één van de bruutste superheldenfilms die er is, en op basis daarvan moet ik het natuurlijk op z'n minst een kans hebben gegeven.

De status liegt er niet om. De film is opvallend lomp qua gebruik van geweld, en het vermaakt zeker. Het heeft sowieso wel een eigen charme wanneer een redelijk dure film qua opzet ook echt eens uit durft te halen qua geweld. Tel daarbij een harde toon, een leuke sfeerzetting en wat vreemde personages bij op en je hebt een film die zonder moeite een regenachtige middag voor je kan wegtikken.

Wat wel jammer is, is dat Alexander er niet echt in slaagt om een goed gevecht naar voren te krijgen. Als het aankomt op schieten weet de grote hoeveelheid bloed nog wel voor wat wonderen te zorgen, maar de knokgevechten worden zo waardeloos in elkaar gestoken dat je alleen maar in ongemak kan zitten. Het fijne is dat de schurken best vermakelijk zijn, maar je hebt toch liever dat ze gewoon door midden worden geknald.

Daarnaast is het acteerwerk van enkele leden echt om te janken. Wat al die regisseurs hebben gezien in Benz ontgaat me volledig. Het moet toch wel duidelijk zijn dat ze totaal niet geschikt is voor deze rol. West en Hutchison doen het wel leuk gelukkig. Stevenson is een beetje een zoutzak, maar de lengte en lichaamstaal die hij gebruikt past gelukkig wel perfect.

Al bij al heb ik me wel vermaakt. Vooral het gespeel met lichtinvallen kon ik regelmatig waarderen. Inhoudelijk stelt de film niet heel veel voor, maar dat is logisch bij een superheldenfilm. Ik kwam voor een aantal schurken die op lompe wijze naar het hiernamaals worden verwezen, en dat heb ik zeker gekregen. Fijn vermaak voor een luie middag.

Best geslaagd.

Stond al heel lang op de watchlist, misschien zelfs 1 van de titels die er het langst opstonden. Het verhaal vond ik destijds intrigerend en ik had er zeer hoge verwachtingen van. In de loop van de jaren is die interesse een beetje gaan doven, maar laatst kwam ik deze weer tegen en heb toen maar gekeken.

Dit soort films scoren echt op de manier van filmen. Punishment Park werkt dan ook vooral omdat deze erg realistisch en grauw opgezet is. Het voelt bijna ten alle tijden aan als een echte reality-film en daardoor is de film al na enkele minuten erg intrigerend om naar te kijken.

Concept blijft ook nogal bijzonder, maar het is natuurlijk een klein excuus om wat politieke boodschappen door de film te verwerken. Watkins doet dit vaak echter weinig subtiel, mede omdat er meerdere stukjes zijn waar de karakters hun meningen geven (verhoringen) en dat in volle glorie doen.

Ik vond die verhoringen echter storend. Vooral omdat ze allemaal in herhaling leken te vallen. Iemand komt zijn punt maken, krijgt vervelende weerwoorden om dan vervolgens te knappen. Om nou 6x elke keer een boos iemand uit de zaal getrokken zien te worden vond ik wat te geforceerd en overdreven.

Ook met diverse manieren van editen wordt de boodschap flink door de strot geduwd. Daardoor voelt het bij vlagen geforceerd aan, maar ik moet zeggen dat het voor een groot deel erg goed werkt. Enkele frustrerende momenten door de film heen die hun werk zeker goed doen.

Het gedeelte in het strafpark werkt ook goed. Het realisme dat de film uitademt doet zijn werk volledig en daardoor werkt de film wel. Enkele confronterende stukjes tussendoor die doeltreffend zijn en ook het einde werkt uitstekend. Het is wel een apart project, deze Punishment Park, en een project dat duidelijk met een doel komt, maar bij vlagen net iets te veel zijn best doet om deze door de strot te duwen van de kijker.

Mwa.

Een film met een duidelijke boodschap, maar naar mijn mening een cruciaal element mist: geloofwaardigheid. Dit heeft onder andere te maken met de cast, die maar saai en met weinig overtuiging speelt om echt geloofwaardig over te komen.

Daarnaast komt de film zelf ook niet altijd geloofwaardig over, de karakters gedragen zich abnormaal, het idee voor de kaping komt plots op je bord liggen. Wat dan wel weer goed is is dat de film niet te lang de tijd neemt om de kaping te laten zien.

De kaping zelf is wel interessant, helaas vond ik de interviews die daar tussendoor gaan niet al te interessant maar emotioneel waren die tenminste wat geloofwaardiger. Vooral die vader was wel goed, voor de rest is de film mwa. Stort zich soms goed op de feiten, dat dan weer wel.

Voor de rest niet al te bijzonder dit. Goed onderwerp, had geloofwaardiger uitgewerkt moeten worden.

Regisseur Otto Baxter wordt omschreven als "De eerste (Engelse) regisseur met het syndroom van down", dus het feit dat er diverse castleden zijn met deze afwijking laat zich qua intentie meteen verduidelijken. De boodschap is leuk en wordt door Baxter prima in het geheel vermengd, maar als horrormusical blijft het niettemin erg pover. Matige detaillering, een fantasieloze vormgeving, een scherp randje dat amper werkt en muzieknummers die niet bepaald overtuigen. De acteurs doen niettemin hun best (vooral Paul Kaye blijft een betrouwbare naam) en laten het eindresultaat wel oprecht aanvoelen, maar op filmisch vlak maakt dit voor een debuutfilm geen overdonderende indruk. Wel leuk dat Baxter erin is geslaagd om dit initiatief neer te zetten.

Niet verkeerd.

Maar op zijn beurt ook geen goede horrorfilm. Puppetmaster was een van de allereerste horrorfilms waar ik kennis van had genomen, maar het heeft jaren geduurd voordat ik de film ook daadwerkelijk zag. Recentelijk is daar verandering in gekomen en heb ik de film uiteindelijk eens gezien. Viel niet bepaald tegen.

Dit soort horrorfilms halen hun voordeel uit het concept. Die popjes weten het beeld zeker goed te vullen, en Schmoeller maakt best aardig gebruik van de creativiteit waar hij beschikking over heeft. Leuk dat elk popje een eigen gave heeft. Maakt ze ook meteen een stuk meer memorabel. Dit soort eigenzinnige dingetjes kan ik ten zeerste waarderen.

Jammer genoeg is dit op z'n beurt ook geen briljante vorm van horror, die voornamelijk door het zeer slechte acteerwerk altijd wat ongemakkelijk aanvoelt. Ook de regie zelf voegt nog wat te weinig toe. In het begin is de camera die over de vloer rolt nog wel leuk om te zien, maar later beperkt het zich tot wat aardige sfeerzettingen en moorden. Verder heeft de film niet veel te bieden.

Uiteindelijk vervaagt het fantasierijke sfeertje ook en de oersaaie personages blazen weinig leven in de brouwerij. Hierdoor komt de druk op andere elementen in de film te liggen, die wel wat beter geslaagd zijn gelukkig. Helaas zijn de moorden net niet smerig en/of expliciet genoeg om die druk ten alle tijden te verdragen waardoor de film een klein beetje intuimelt.

Het is geen slechte film, laat dat in ieder geval duidelijk zijn. Dankzij soms creatieve beelden en erg leuke popjes kan het zijn kracht ergens goed vandaan halen en gebruiken. Wanneer het op andere attributen aankomt zoals smerigheid, acteerwerk en algemene versiering dan valt de film wat door de mand. Ooit zal ik nog wat verder in de reeks duiken, maar voor nu nog even niet.

Campy genoeg om niet volledig door de ondergrens te zakken, maar dit vierde deel kan het niet halen bij het niveau van de voorgangers. Regisseur Jeff Burr maakt gebruik van de (soort van) psychologie die deel 3 kende, waardoor de poppen wederom protagonisten zijn en niet langer meer de tegenstanders. Het tweede komt namelijk in de vorm van kleine demoontjes, maar het gebrek aan variatie in vormgeving maakt dat ze weinig intimiderend overkomen. Wederom kent de productie ook acteurs die belabberde prestaties afleveren, met Gordon Currie die de kroon spant in onkunde. Toch vindt men het nodig om dramatiek en aanzienlijke uitdieping aan het geheel toe te voegen, waardoor het extra wordt benadrukt dat er weinig acteertalent aanwezig is. De opbouw is verder niet al te interessant, maar de finale brengt gelukkig een hoop bombastisch vermaak. Dat pakt leuk genoeg uit om het cijfer op een nipte 2,0* te brengen.

De voorgaande delen boden nog wat pulpvermaak, maar dit vijfde deel is domweg als pure drek te bestempelen. Binnen een goedkope reeks als Puppet Master is het natuurlijk een kwestie van tijd voordat de eerste drollen eruit komen rollen, maar de makers hier hebben het in ieder geval nog een film of 5 volgehouden. Dat is natuurlijk een kleine felicitatie waard, maar maakt het uitzitten van dit geheel beslist niet makkelijker. Het verhaal gaat verder waar het vorige deel er mee ophield (dus heb je hetzelfde concept, dezelfde personages en dezelfde tegenstanders) en dat brengt dermate weinig vernieuwing dat het al snel verzandt in een vermoeiende zit. De poppen komen bovendien steeds minder in actie en het geweld wordt steeds verder teruggeschroefd, niet bepaald veranderingen waar een film als deze baat bij heeft. Daarbij komt nog kijken dat alle castleden over weinig acteerkwaliteiten beschikken, waardoor er weinig te spotten valt dat actief vermaakt. Volkomen ellendig om doorheen te komen en dat motiveert niet bepaald om de overige 9 delen nog uit te zitten.

Goedkope horrorfilm met voorspelbare minpunten, maar ook met een uitermate schattige vormgeving. Regisseur David Allen lijkt zijn film te omarmen en werkt met een leuke, authentieke locatie. Uiteraard vormen de poppen zonder twijfel het hoogtepunt van de film, maar toch zal je als kijker even moeten wachten voordat ze definitief naar de voorgrond worden geschoven. Helaas moet er namelijk ook nog een verhaal zijn om alle onzin aan elkaar te naaien en dat werkt beduidend minder effectief. Het acteerwerk is behoorlijk ondermaats en de makers hadden gerust wat meer met praktische effecten mogen werken, om over de redelijk idiote finale maar te zwijgen. Dat neemt niet weg dat er niettemin genoeg plezier te beleven valt met de moorden en algemene creativiteit. Zeker Torch is erg leuk bedacht en steelt zonder twijfel de show, dat zijn wel de kleine dingetjes waar een film als deze het van moet hebben.

Regisseur David DeCoteau brengt het verhaal ter oorsprong terug naar de Tweede Wereldoorlog en stopt wat meer gewicht in de inhoud, maar dat zijn niet bepaald de elementen waar een concept als Puppet Master van profiteert. Uiteraard wordt dit deel door een grote hoeveelheid van de liefhebbers beschouwd als het beste dat de reeks te bieden heeft, maar ik vond het vooral uitgesponnen en geregeld zelfs saai. De poppen zijn niettemin leuk en kennen met Six Shooter een uitstekende toevoeging, waardoor de film geregeld opleeft. Uiteindelijk kan ik de keuze om een oprechte poging te doen voor de inhoudelijke versterking ook wel begrijpen, maar toch gaat het geheel ten onder aan een uitgekauwde invulling en griezelscenes die onvoldoende plezier uitstralen. Wat dat betreft leek het voorgaande deel toch een beter recept te hebben voor een vermakelijke dosis aan horrorplezier, ondanks de overduidelijke tekortkomingen.

Binnen het horrorgenre zijn crossoverfilms altijd wel een leuk idee, vooral wanneer het tussen goedkope concepten gaat. Dan heb je natuurlijk een wat minder grote aanhang om tevreden te stellen en kan je als regisseur en scenarioschrijver meer van de creatieve vrijheid genieten. Regisseur Ted Nicolaou is echter geïnteresseerder in de weinig imponerende personages en de uitwerking van de uitgekauwde inhoud, waardoor de uiteindelijke showdown veel te lang op zich laat wachten en slechts minuten mag duren. Het maakt vooral een bedriegende en onoprechte indruk, aangezien je er wel mee aan de haal gaat binnen de marketing en er uiteindelijk amper wat mee aanvangt. Toch zijn alle poppen best lollig, doet Corey Feldman het prima en omtrent het geheel genoeg vermakelijke pulp (alhoewel lelijk in elkaar gestoken). Vanuit een kwalitatief standpunt slaat het allemaal volkomen nergens op, maar dat valt nog enigszins te vergeven binnen dit soort producties. Dat geldt echter niet voor de uitermate teleurstellende finale.