Meningen

Best sterk.

Verdrietige en deprimerende film die het moet hebben van enkele confronterende beeldscheppingen. Christiane F. stond al langer op mijn radar en had zelfs in 2020 al gezien moeten worden, maar toen bleek dat ik al een afspraak had staan op de avond dat deze film in KINO werd gedraaid moest de film later worden bekeken. Recentelijk brak die tijd aan.

Deze film grijpt je eigenlijk direct en trekt je al vanaf de eerste minuten mee in de wereld die hier wordt laten zien. Een wereld die echt heeft bestaan, en misschien zelfs nog steeds bestaat. Edel laat regelmatig op een indringende wijze zien hoe drugs vroeger zo'n probleem waren, en die pogingen resulteren in meerdere relatief angstaanjagende beelden van een omgeving waar ik nooit dichtbij ben geweest.

Het acteerwerk van de jonge cast is erg sterk, maar Brunckhorst vond ik de enige die ook daadwerkelijk een interessant personage speelde. Dat moet ook aangezien de film enkel en alleen de focus op haar personage in de wereld van Berlijn legt, maar de andere personages willen nu nooit echt helemaal los komen. Dat ligt niet aan het acteerwerk, gewoon aan beperkte screentime die ze krijgen. Ze zijn genoeg in beeld om diens namen te onthouden, maar ik mis toch een gevoel van betrokkenheid.

Het camerawerk is verzorgd en doet een prima poging om een sfeertje te creëren. De tracking shots zijn intrigerend en de droevige uitstraling van de film werkt goed. Niet elke omgeving is interessant te noemen, de scenes die zich in huizen afspelen zijn bijvoorbeeld wat minder interessant, maar de beelden waarin je echt dichtbij de drugswereld komt op straat maken indruk.

Het tempo is misschien net wat te traag om de volledige speelduur te blijven intrigeren, wat ook lastig is gezien de film 130+ minuten duurt. Ondanks dat het er allemaal droevig uitziet en de beelden van naalden op een nare manier in beeld worden gebracht krijg ik toch het gevoel dat de film echt schokkende beelden nog uit de weg gaat. Misschien om controverse te voorkomen, of omdat de film het al genoeg duidelijk had gemaakt, maar ik kreeg toch een gevoel alsof ze enkele stukjes nog te veilig wilde spelen.

Dat neemt niet weg dat de film een sterk stukje cinema is. Verdrietig, deprimerend en boeiend. Echt geschokt of bedroefd kwam ik er niet vanaf, maar het maakte wel indruk qua beeldschepping. Knap acteerwerk van de jonge lead, dappere rol ook. De allersterkste scenes zijn wat mij betreft de scenes waarop de drugs daadwerkelijk worden toegediend, maar ook een hoop andere beelden maken indruk. Aanrader voor diegene die van droevige en belangrijke cinema houden.

Prima.

Ergens is dit een hele typische Carpenter, maar aan de kant is dit ook weer een beetje anders dan de algemene Carpenter. De lompe toon van Carpenter blijft er wel in, maar qua lomp geweld is het minder. Dan gaat de film meer in op een psychologische toon.

Film verveelt nergens echt. Maar maakt aan de andere kant nergens ook ongelooflijke indruk. Een aantal leuke stunts, maar daar blijft het dan eigenlijk wel bij. Film is vermakelijk, en dat is dan ook wel zo'n beetje alles wat Carpenter hier weet te doen met zijn film.

Soms ook wat klunzig gebracht. 110 minuten is best lang, maar toch voelt de "transformatie" van Gordon te haastig aan. Het gaat gewoon te snel en te chaotisch. Alsof Carpenter het meeste snel even achter de rug wou hebben.

Eenmaal wanneer de horror de overhand neemt, maakt het wat meer indruk, maar ook nooit optimaal. Het lijkt alsof Carpenter zichzelf heeft ingehouden qua bloedig geweld. Dat verklaard ook gelijk de 12+ kijkwijzer. Nu is een auto best een grappig moordwapen, maar de kills zijn niet creatief genoeg op een aantal geinige stunts na.

De film is vermakelijk, maar dat is het dan ook wel weer zo'n beetje.

Na twee best competente horrorfilms af te leveren in 2019 slaat regisseur Joe Begos hier de plank behoorlijk mis. Een film over een moordende kerstmanpop klinkt op het eerste gezicht belachelijk en daar maakt Begos geen geheim van, maar hij perst vervolgens aanzienlijk weinig genot uit het gebeuren. Om te beginnen introduceert Christmas Bloody Christmas hoofdpersonages Riley Dandy en Sam Delich, twee volstrekt oninteressante figuren die slap in het rond lullen zonder enige relevante inhoud. Begos vond de gesprekken zelf niettemin erg boeiend, want voordat de twee eindelijk eens door hebben dat ze worden opgejaagd door de bedreiging zijn we bijna 40 minuten verder en hebben ze vooralsnog weinig anders gedaan dan neuken en slap zeveren. Het helpt er ook niet bepaald aan mee dat Abraham Benrubi totaal geen robotachtige indruk maakt en bovendien weinig charme uitstraalt als killer. De film wordt voorzien van een redelijk kleurrijke omgeving, maar het experimentele FPV-camerawerk oogt slordig en de flow ongebalanceerd. Regelmatig leukt Begos de film nog een beetje op door middel van opvallend brute en gedetailleerde moorden, maar de saaie showdown in de finale geeft uiteindelijk de integrale doodsteek voor een ruime onvoldoende.

Tegenvaller.

Ben wel enigszins bekend met de fameuze legende waarop ook deze film gebaseerd is. Klaarblijkelijk vernoemd als de meest trouwe variant van de legende overigens, dus dat zal wel betekenen dat het geschreven stuk ook donker opgezet is. Dat maakt deze film niet meteen geschikt voor de jongste onder ons, maar niettemin prima te doen.

Wat me altijd wel tegenvalt bij dit soort films is dat Zemeckis voor 5 jaar lang animatie heeft gemaakt, maar dit pakt te vaak erg lelijk uit. Het voelt erg levenloos aan. De gezichtsuitdrukkingen veranderen maar zelden en iedereen ziet er eigenlijk gewoon idioot ontworpen uit. De achtergronden zijn wat beter geanimeerd, maar voor zo'n dure film vond ik het allemaal maar lijken op een 3D-presentatie van Floorplanner.

Stemmencast is zeker naar behoren. Had Carrey als Scrooge ook niet meteen herkend. Achteraf is het best wel een verleidelijke rol voor hem. Een beetje onnozol, maar erg zelfbewust. Het is niet gek dat Carrey akkoord is gegaan met de rol. Overige namen doen het ook best naar behoren, maar er is niemand met een geweldig charmante stem.

Het verloop is soms aardig donker en de variatie in fantasierijke beelden kon ik waarderen. Wel een beetje jammer dat de film wat moeilijk de balans kan leggen tussen dwaasheid en serieuze stukken. Maakt de film niet echt optimaal effectief, al is dat in z'n geheel maar een klein punt van kritiek. Mijn voornaamste struikelpunt is namelijk gewoon de animatie, die ik simpelweg niet serieus kan nemen.

Zemeckis is een apart regisseur. Aan de ene kant tot staat om de meest veilige producties in elkaar te zetten, maar aan de andere kant waagt hij weleens een uitstapje naar wat vreemder terrein. Het meest bizarre daarvan is dat hij er nog veel geld voor krijgt ook, maar ik ben achteraf wel blij dat dit de laatste animatiefilm voor hem betekende. Ik zie hem liever gewoon regulier regisseren.

Een wat slappe kerstfilm.

Ik weet het, een kerstfilm in de zomer is standaard een beetje een gek idee. Toch had ik hem nog in mijn Netflix downloads en hij stond er al zo lang stof te vangen dat ik maar toch eens besloot hem eventjes op op te zetten, ongeacht de periode.

Het lijkt dan bijna grappig dat deze film maar weinig kerstster wert te brengen uiteindelijk. Je krijgt hier totaal geen fijn gevoel van en dat je echt de kerst gaat missen lukt hier ook niet bepaald mee. Het mist die echte warmte gewoon een beetje.

Russell doet het heel prima als kerstman. Vind hem ook wel een echte kerstman hier. De kinderen proberen het wel, vooral dat kleine meisje doet enthousiast mee. Beide hebben echter een slecht script die te moeilijk voor beide kinderen is. Dit soort rollen lukken gewoon niet.

Alhoewel de achtbaan achtige scenes biest leuk zijn, is het visueel niet heel bijzonder. Alles ziet er wel een beetje goedkoop uit en een beetje te Cheesy (de elfen). Alhoewel er meer detail dan de gemiddelde film in is gegaan weet het niet bepaald te overtuigen.

Wel is het allemaal goedbedoeld en kijkt het prima weg. Vooral een avontuurlijk verhaal dat het prima doet uiteindelijk. Alhoewel het de charme mist, zal je je niet snel ergeren aan de uiteindelijk ervaring die je hier te zien krijgt.

Een veilig vervolg van Columbus, maar wel eentje die rond de kerstdagen meer dan degelijk tot z'n recht komt. Russell vertolkt opnieuw de rol van kerstman en dat doet hij best aardig. Wel moet ik daarbij zeggen dan tegenspeelster Hawn niet om aan te zien was. Daar helpt het matig geschreven script van Columbus, Lieberman en Guggenheim niet bepaald aan mee. Drie mensen die aan een script werken en dan komt er toch zo'n voorspelbaar geheel uit. Ze zullen dan wel alleen maar in termen van commercie gedacht hebben, maar het eerste deel van de reeks heeft dat dan beter opgelost. De CGI van een film als deze blijft behoorlijk melig alhoewel passend bij de toon, maar na enige tijd was ik die kinderachtigheid wel een beetje beu. Gelukkig kiest Columbus dan wel voor een relatief spectaculaire finale die lekker wegkijkt. Sowieso kijkt de film lekker weg, maar dat mag je ook wel verwachten van een doorgewinterde regisseur als Columbus. In ieder geval biedt de film gezellig vermaak, maar inhoudelijk kan het niet tippen aan een hoop andere kinderkerstfilms.

De herziening viel me licht tegen en dat wil wat zeggen als de eerste kijkbeurt niet bepaald hoogstaande kwaliteit bracht. A Christmas Horror Story had gerust voorzien mogen worden van "Stories" i.p.v. Story aangezien het een anthologiefilm betreft waarin de verhaaltjes door elkaar vermengd worden. Een plotexperiment dat niet bepaald voordelig uitpakt, maar voor de eindkwaliteit is het ook geen misser. Het verhaal rond de kerstman die het moet opnemen tegen een aantal boosaardige elfjes vormt het hoogtepunt van de film, waar ook het meeste wordt uitgehaald qua sfeeropzet en gore. De overige verhalen (een familie tegenover Krampus, een documentaire-onderzoek rond een verlaten gebouw en een kerstwezentje vermomd als zoon) zijn te serieus en voornamelijk te stompzinnig om een positieve indruk achter te laten. De scenaristen zijn zo creatief mogelijk te werk gegaan om de afzonderlijke verhaaltjes bij elkaar te krijgen, maar uiteindelijk moet je het doen met een enkel leuk segment binnen een afgerond totaalplaatje van 100 minuten.

Simplistisch opgezette kerstfilm voor televisie, met sympathieke personages en een schattig einde. Dit soort projecten zijn uitermate geschikt voor niet al te moeilijk vermaak tijdens de desbetreffende periode, in dat opzicht is Christmas in Conway ongeveer het hoogst haalbare niveau binnen dit universum. Andy Garcia, Mary-Louise Parker en Mandy Moore laten bovendien keurig acteerwerk zien, ondanks het beperkte materiaal waar ze mee werken. Jammerlijk is dat regisseur John Kent Harrison een aantal vervelende zijsporen aantikt (Cheri Oteri valt als gemene buurvrouw volstrekt buiten de toonzetting) en soms te makkelijk valt voor mierzoet sentiment, maar uiteindelijk wist het gebeuren me toch te raken.

Slachtvee komt klem te zitten in een demonisch huis die inzet op diens grootste angsten. Origineel klinkt het desbetreffende concept niet en het origineelste waar je het als kijker binnen Christmas Presence mee zal moeten doen blijkt te zijn dat het zich afspeelt gedurende de kerstdagen. Charlotte Atkinson levert degelijk acteerwerk af en vormt een verdienstelijk hoofdpersonage, maar regisseur James Edward Cook evenals medescenarist Karen Taylor maken er werkelijk een absolute puinhoop van. Zo is de film ontdaan van een competente spanningsboog, oninteressant ingevuld op visueel vlak en vooral dwaas eenmaal de groep oog in oog komt te staan met de tegenstander. Het helpt ook niet bepaald mee dat het de film wel 40 minuten kost om de boel te laten escaleren. Eenmaal dat is gebeurd volgt er een rommelige en chaotische wisselwerking tussen horror, thriller en drama die geen moment effectief weet te zijn. Degelijk acteerwerk en een aardige relatieopbouw tussen Atkinson en William Holstead brengen wat leven in de brouwerij, verder is dit een kersthorrorfilm om snel te vergeten. De werkelijk idiote ontknoping deed mijn uiteindelijke cijfer bijna met een volledige ster kelderen.

Vervolg op een best matig eerste deel. Vaak denk je dat je het met een vervolg wat harder en grootser aanpakt, maar Hall regisseert eigenlijk precies dezelfde film nog een keer. Alleen dit keer met de volgende hoop oninteressante personages. Principe keert terug om dezelfde saaie killer te spelen, deze ChromeSkull dus. Het is eigenlijk heel bijzonder hoe je met zo'n film dubbel en dik inzet op extra brute moorden en het dan vervolgens laat doen door deze lompe koe. Suf masker en geen enkele dreiging. Gelukkig heeft Hall de bal niet laten vallen qua geweld en drukt nog altijd extra hard door met de kills. Die zijn dan ook opvallend gemeen en bruut, maar het maakt weinig uit wie er sterft want het zijn toch allemaal maar inwisselbare personages. Sowieso kan zo'n basisgegeven echt niet meer. Een groepje eentonige politieagenten, een groepje saaie slachtoffers en wat random ingeschreven mensen om tussendoor even om zeep te helpen bij elkaar en daar nog een serieus verhaal omheen werken ook. Je moet het maar durven. Al bij al doet het totale gebrek aan visuele invulling en inhoudelijke creativiteit doet een best potentiële film als Laid to Rest de das om. Altijd jammer.

Herzien. Blijft een creatieve, vermakelijke sciencefictionthriller die profiteert van de intrigerende aanpak. Regisseur Josh Trank dirigeerde deze film op jonge leeftijd, maar dat valt niet aan het eindresultaat af te lezen. Zeker de speciale effecten vallen positief op, waarbij telekineses op een verfrissend natuurlijke wijze wordt geportretteerd. Toen ik de film voor het eerst zag was ik jaloers op de drie heren (die trouwens voortreffelijk acteren), na herziening ben ik dat eigenlijk nog steeds. Er zal ongetwijfeld wat nostalgie bij de ervaring spelen, maar het blijft absoluut één van mijn favorieten.

Iets beter.

In principe blijft dit vervolgdeel constant hangen in het niveau dat het eerste deel ook al had. Niet best dus, een film die wel groots oogt maar nooit het budget op een positieve manier weet te benutten. Het oogt ook allemaal niet zo duur, terwijl er echt wel wat centen voor zijn uitgeteld. Vind het ook jammer dat dezelfde regisseur moest terugkeren.

De vier kinderen vinden een nieuwe manier om naar het land van Narnia terug te keren. Nu de introducties zijn gedaan hoop je dat ze wat sneller door het verhaal kunnen gaan, maar daarin zat ik verkeerd. Wederom zijn er weer namelijk ruim 150 minuten nodig om door het verhaal te trekken. Door wat lelijk in beeld gebrachte bossen, wat saaie actiescenes in het kasteel en ontmoetingen met fantasierijke maar oninteressante personages krijgt Narnia langzaam maar zeker zijn vorm, dat in de finale eindelijk een positieve draai maakt.

Opvallend groots laatste gevecht namelijk, daar kon ik van genieten. Fijn ook dat ze de goedkope aankleding wat hebben versterkt, want nu lijkt het daadwerkelijk alsof we tegen fantasiewezens vechten in plaats van grote mensen in een nog groter kostuum. De effecten zijn wat knapper, detaillering is ook vooral beter, waardoor de slotfase best weet te vermaken. Aangezien dit ook lekker lang duurt heb ik geen problemen ervaren met saaiheid.

Verder blijf ik de kinderen best aardig vinden. Acteren ook beter dan hun volwassen collega's, die ik vooral een saaie indruk vond maken. Het blijft verder opvallend hoe lelijk bepaalde scenes in beeld worden gebracht. Ze mogen dan wel in een fantasieland zitten, maar alles voelt nog te "echt" aan. Al bij al blijft voor een groot deel dezelfde kritiek hangen die ik het eerste deel ook gaf, maar een extra halfje voor het vermakelijke eindgevecht kan er wel bij.

Matig epos.

Het duurde best lang voordat ik deze film zag. Je kan het ondertussen wel als een soort klassieker binnen zijn soort zien. Heb veel verhalen gehoord, maar ik denk dat ik simpelweg veel te laat aan deze film ben begonnen. Nostalgisch was het daarom ook niet. Vlot misschien wel, maar ondertussen sterk gedateerd.

Misschien omdat het voor Disney een wat gedurfdere productie was voor zijn tijd. Ondertussen is het zeer braaf geworden, maar toen zullen de thema's van oorlog en veldslagen vast spannender zijn geweest. Het blijft wel een soort kinderversie van LOTR, maar dat zal voor de jongste onder ons toen geen verschil hebben gemaakt. Ondertussen is het vooral een kitscherige en lompe film die zelden meer indruk kan maken.

Om wel een beetje positief af te trappen: enkele scenes zijn best geslaagd. De sneeuwomgeving was knap gedecoreerd, het gegeven van een kast als poort is sterk en het eerste halfuur is best vlot. Ik vond die kinderen eigenlijk best prima. Uiteraard volgens de norm ingericht, maar iets van een familie die naar dromeland 2.0 trekt spreekt me zeker aan. Gelukkig vergeet regisseur Adamson ook niet om ze elk hun eigen gezicht te geven, hoe simplistisch dit ook wordt weergegeven.

Verder ontzettend verouderd. Onmogelijk lelijke aankleding, belabberde veldslagen en sterk gedateerde effecten. Een titel als Narnia: The Greenscreen, the Dollar Store and the Annoying Villains was treffender geweest. Het ziet er allemaal nogal armoedig en snel gebouwd uit. Dat er nog zo'n kolossaal budget naartoe is gegaan verbaasd me dan ook, want enkel de massascenes en schaarse omgevingen getuigen van enige investering.

Acteerwerk is buiten de kinderen om matig. Bijzonder altijd wanneer de ervaren acteurs weg worden gespeeld door de kleintjes, die veel meer charme hebben. Swinton was een grote fout voor de hoofdrol. In andere personages past ze perfect, niet als kwaadaardige koningin. Bovendien ziet het er ook niet uit, zo'n neppe jurk in normale bossen. Hoe langer de film overigens doortrekt, hoe meer de magie blijft verdwijnen. Ontzettend jammer voor de sfeer die lang werd opgebouwd.

Verder gelukkig nog wel een beetje vlot, maar de film duurt te lang. In die enorme speelduur wordt er eigenlijk niet eens zoveel verteld. Wegrennen voor de boze koningin en eindigen met wat actie. Wellicht dat de ontwikkeling tussen de familie enige tijd nodig heeft, maar het voelt allemaal nogal makkelijk bedacht aan. Punten voor de eerste helft van de film vooral. Overigens bedenk ik me dat CGI wellicht toch niet zo'n slechte uitvinding was als ik naar deze monstertjes kijk. Vooral die Minotaurus. Allemachtig .

Hetzelfde.

Andere regisseur, andere film. Dit derde deel van de Narnia-reeks heb ik gelijk meegepakt om de trilogie integraal af te kunnen sluiten. De regisseur van de vorige delen vond ik niet veel soeps, maar met de finale was hij goed op weg. Bijzonder dus dat deze film het eigenlijk structureel een beetje anders probeert aan te pakken.

Sowieso wordt het allemaal wat vluchtiger verteld. Ik dacht dat de vorige films met 150 minuten te lang duurden, maar deze film laat maar wat goed zien hoe de films eruitzien als ze dan besluiten er 40 minuten uit te halen. Een nogal slordige opbouw, vooral. Het voelt aan alsof de kinders al binnen 3 minuten de wereld binnenvallen waardoor er van rust in het verhaal nooit sprake is.

Veel matige effecten, maar wel qua look een stuk echter en fantasierijker dan de vorige delen. Waar het vorige deel vooral op een 2,5* terechtkwam dankzij de finale, is het nu de hele film die het wat verder trekt. De omgeving van de finale hier vond ik bijvoorbeeld al sterk met wat mooie kleurtjes en decoraties. Sowieso waarschijnlijk de knapst geanimeerde scene uit de volledige trilogie.

Inhoudelijk echter nogal saai. Dat deed het eerste deel dan weer beter. Hier zijn de hoofdpersonages vooral wegwaaiend zand. Laat ze een scene niet zien en de kijker zal nauwelijks doorhebben dat ze afwezig zijn. De personages die verder worden toegevoegd doen weinig en de bestaande personages dienen vooral als leuke herinneringen aan de vorige delen.

Eigenlijk ziet het er vooral beter uit, maar het is qua narratief wat slordiger verteld, en het feit dat deze film dat voor elkaar krijgt is wel merkwaardig. Toch moet ik zeggen dat deze film heel wat beter wegkijkt dan de andere 2, dus daarvoor nog wat extra punten. Het einde van een reeks die ik nooit bijzonder vond, maar waar men het wel nodig vond om er hele schatkisten aan goud in te laten verdwijnen.

Het roer is omgegooid.

Compleet ander vervolg op een film die toen nog wel een eigen smoel had. Pitch Black, ondanks dat die er redelijk brak uitzag, wist nog weleens onvoorspelbaar te zijn en had iets meer dreiging en tempo dan deze film, die in bijna alle opzichten veel meer op een normale Hollywood-film is gaan lijken.

Inderdaad, de CGI is niet altijd even best. Het ziet er wel stukken beter uit dan in deel 1, maar daar werd het nog goedgepraat door de donkere omgeving. Dat is hier niet aan de ode, waar bijna alle actie in fel daglicht af lijkt te spelen. Dat maakt voor de ervaring weinig uit, maar daardoor vallen regelmatig houterige, gelukkig wel gedetailleerde CGI naar voren.

Diesel blijft een wat twijfelachtige acteur. Aan de ene kant zit hij wel goed in zijn element hier en lijkt wel plezier te hebben in zijn rol. Bovendien geeft deze film iets meer verdieping aan zijn karakter waardoor het iets beter van de grond komt. Maar aan de andere kant is het nu wel een basic held geworden die niet veel meer opvalt tussen de andere berg Marvel en DC helden.

Actie is bombastisch, maar minder gedurfd dan deel 1. Waarschijnlijk om geld in het laatje te bergen. Aangezien deze ook duidelijk een hoger budget heeft dan de vervolger, die wel 16+ was. Maar het maakt deze Riddick echter totaal niet speciaal meer als film.

De actie overtuigd niet vaak, het camerawerk is te klassiek en de CGI is regelmatig brak. De film weet wel vaak te boeien gelukkig en heeft genoeg tempo. De loop van de film slaat soms als een tang op een varken maar enkele ideetjes zijn wel gaaf. Vooral de lenskoppen zijn wel degelijk grappig.

Jammer dat deze film minder een eigen smoel heeft dan voorgaand deel. Minder spanning, meer actie, meer Hollywood. Een beetje jammer, maar het vermaakt gelukkig nog wel.

Half.

Ik had van tevoren gehoopt dat deze film de route van I Saw the Devil zou bewandelen, maar daarin zat ik na een tijdje verkeerd. Het eerste halfuur lijkt die richting wel op te gaan, daarna doet de film zijn eigen ding. Dat maakt me in principe niet uit, maar de richting die de film dan uiteindelijk kiest om op te gaan vond ik niet al te effectief.

Het acteerwerk binnen deze film zit wel snor, maar het zijn de personages die de film wat in de weg zitten. Voor personages die zo'n professioneel beroep hebben vond ik er namelijk te veel nogal kinderachtig, de hoofddetective daarbij voorop. De killer wordt in deze film met een onstabiel karakter ingericht, een leuke keuze maar wel een keuze die ervoor zorgt dat hij als seriemoordenaar niet erg dreigend is.

De cinematografie binnen deze film ziet er fantastisch uit. De dreigende en rauwe atmosfeer is voelbaar, kamers worden heerlijk bericht en de fotografie zit helemaal op z'n plek. Jammer genoeg krijgt regisseur Na de spanning niet zo goed mee. De dreiging binnen deze film ontbreekt volledig, waardoor scenes die meer op het vlak van thriller leunen verloren gaan.

Wat brute acties tussendoor moeten voor de hardere momenten zorgen, maar de film weet het niet vaak in zijn voordeel te trekken. Naast de visuele kwaliteit kon ik ook het tempo en de intrigerende beelden waarderen. Ik miste wel wat stijl, en een betere soundtrack. Ook de voortdurend irritante personages bleven gedurende een speelduur van 123 minuten te hinderlijk.

The Chaser is geen slechte film en ik ben blij dat ik deze film achter de rug heb. Het is een boeiende besteding van 2 uur en 3 minuten, maar ik vond het geen briljante film verder. De potentie is er, ook de visuele meerwaarde, maar de dreiging en spanning ontbreken omdat de kijker niet wordt beloond met een daadwerkelijk enge seriemoordenaar.

Oei.

Dit lag toch een partij niet in mijn rijtje. Normaal ben ik al geen fan van dit soort films, maar Chungking Express had een behoorlijke status. Een kijkbeurt geven kan dan op den duur nooit kwaad. Het probleem is dat ik na afloop eigenlijk nog steeds niet doorheb waarom deze film zo'n status heeft.

Het begint allemaal gelukkig nog wel luchtig. Verhaaltje wordt op een vlotte manier vertelt, maar dit betreft echter alleen maar de eerste 10 minuten. De film takelt daarna namelijk snel af naar een nogal brak resultaat. Een resultaat waar ik maar weinig mee kan, want ik kon hier eigenlijk op maar weinig manieren echt van genieten.

De kwaliteit is al redelijk brak, maar dit valt nog te vergeven voor budgettaire beperkingen. Alles wordt redelijk rauw en stijlloos in beeld gebracht, en dat kan natuurlijk vooral beeldschepping zijn. Dat lukt aardig, maar dat gecombineerd met een vlottere vertelmethode en pogingen tot stijlvolle regie gaan dan al snel vloeken. Zeker als die pogingen niet lukken.

Camerawerk gaat daarbij voorop. Kar-wai slingert zijn camera alle kanten op en probeert zo energiek mogelijk te zijn, maar het komt niet verder dan een gevoel dat er een malloot achter de camera staat. Montage is verder na een tijd ook wat sloom en de soundtrack wordt tot een bedroevend niveau uitgemolken. Vaak dezelfde nummertjes opzetten, leuke trademark hoor, maar het wordt uiteindelijk veel te veel uitgebuit.

Wat rest zijn ook nogal saaie personages, op die van Wong na die behoorlijk uniek staat te spelen. Eigenlijk trekt zij in haar uppie de boel een beetje naar boven, want van de andere personages komt het niet. Zo krijg je een redelijk saai verhaaltje met mislukte regie. Was na afloop blij dat dit over was, want ik vond het behoorlijk vermoeiend.

De Franse regisseur Jean Epstein beheerst het visuele aspect van deze film uitstekend, waarmee een spookachtige sfeerzetting wordt opgeroepen. Het zorgt ervoor dat de surrealistische aspecten van The Fall of the House of Usher overtuigend voor de dag komen en het bronmateriaal biedt daar dan ook alle ruimte voor. Nu is de achtergrond van de legende aanzienlijk spannender dan het gefilmde bronmateriaal, maar niettemin doen de makers er alles aan om de presentatie ervan op orde te krijgen. Het acteerwerk is weinig steekhoudend en het middenstuk sleept behoorlijk, maar het is duidelijk waarom deze film de status van griezelklassieker heeft gekregen.

Overdonderend.

City of God heeft me compleet weggeblazen. Van begin tot eind zijn de rauwe beelden en tegelijkertijd droevige beelden perfect gedaan. Ik wist dat hij goed was maar deze was verreweg ongelooflijk. Een van de beste films die ik ooit heb gezien.

De beelden te soms erg schokkend zijn want a shot in the hand or feet? zijn natuurlijk hard, maar er zitten dan toch af en toe lichtpuntjes in. Zoals de jongen met de camera. Het acteerwerk is heel goed. En het geweld is fors in beeld gebracht.

Een must see !

De titel maakt alvast duidelijk wat de volledige inhoud van deze documentaire wil najagen, en dat is dan ook precies wat je te zien krijgt. Regisseursduo Cavi Borges en Luciano Vidigal zoeken diverse leden op van de misdaadklassieker uit 2002 en vragen hen wat er van hun leven gekomen is. Zeventig minuten lang krijg je dus een rits aan verhalen voor je kiezen die wellicht interessant uitpakken voor de liefhebber, maar uiteindelijk dermate onopvallend zijn dat het als geheel de neiging heeft om te vervallen in saaiheid. Borges en Vidigal doen niettemin hun best om het tempo wat op te voeren door met de montage te experimenteren, maar je kan dit soort materiaal niet veel interessanter maken dan dat het is. Op een gegeven moment vond ik de beelden van de sloppenwijken beduidend interessanter dan de personages aan het woord en dan weet je min of meer dat je niet heel geboeid zit te kijken. Extra punten voor de toewijding om zoveel acteurs binnen deze omgeving op te sporen, maar hoger dan het huidige eindcijfer gaat het helaas niet krijgen.

Die Branagh.

Eigenlijk vind ik hem deels als regisseur echt helemaal niks. Maar aan de kant weet hij een film op visueel aspect wel zijn mannetje te staan. Ook deze Cinderalla ziet er erg netjes uit op de visuele kant. Op dat gebied kent Branagh zijn vak wel.

Maar ik zie hem toch wel iets liever voor de camera dan achter de camera voor de rest. Vooral omdat het lijkt alsof hij achter de camera het idee heeft dat hij in 1950 leeft. Dit heb ik bij hem al meerdere keren terug gezien. Als hij de kans krijgt, maakt hij ouderwets getinte films.

Opmerkelijk aangezien de film zelf heel fris en nieuw aanvoelt. Maar Branagh wil het allemaal zo klassiek mogelijk en netjes mogelijk naar voren brengen. En dan slaan de ongemakkelijke momenten wel weer toe helaas, momenten die ikzelf gewoon niet kan waarderen.

De dialogen zijn zo erg ouderwets. Kon me op geen enkele manier zo inleven met de personages. Maar ook de romantisch getinte scenes voelen erg ongemakkelijk en onwerkelijk aan. Disney heeft wel heel erg zijn best gedaan zo weinig mogelijk creatief te zijn richting het script en verhaal.

En zo blijft de film braaf voortkabbelen. Een brave, uitgesmeerde versie van de animatiefilm. Eigenlijk doet de film niks nieuws, op een paar nieuwe dialogen na en wat andere invulling met de personages. Vond het niet heel goed werken helaas, maar uiteindelijk valt daar nog wel overheen te schilderen.

Maar de film kent wel een mooie visuele look. Tot in de puntjes verzorgd, charmante inrichting van de kastelen en dorpjes, en fantasierijke look. Wel nogal kinderachtige CGI (buiten het concept familiefilm om). Deed me een beetje denken aan Goosebumps.

Ook prima acteerwerk. James krijgt een serieus moeilijke rol, maar voert hem toch met volle overtuiging uit. Met Blanchett heb ik wat minder. Ook Madden lijkt er niet bijzonder veel zin in te hebben. Wel nog andere lollige bijkarakters die iets beter van de grond komen.

Wel vriendelijk en lief, maar dit soort film geeft me een wat ongemakkelijk gevoel. Romantiek lag me totaal niet. Vond het allemaal maar eng ouderwets. Niet mijn soort cinema dit, al kan ik er niet omheen dat het er erg gedetailleerd en mooi uitzag.

De moderne herbewerking van regisseuse Kay Cannon heeft niets te maken met de Walt Disney Studio's, maar leent uiteraard wel wat inspiratie van het klassieke verhaal. Alles binnen deze film schreeuwt dat het zo hedendaags mogelijk moet zijn, maar vergeet daardoor ook creativiteit toe te voegen. Het is uiteindelijk vooral de combinatie tussen middeleeuwse thematiek en hedendaagse invloeden die niet helemaal doordacht blijkt, maar daarmee bedoel ik niet zozeer de politieke kant. Cannon & Co spelen geregeld leentjebuur bij klassieke popnummers die ze vervolgens muzikaal bewerken, maar het ritme min of meer exact overnemen. Ik kan niet zeggen dat ik de nummers vreselijk vond, maar uiteindelijk merk je dat ze er op muzikaal vlak niet veel werk van hebben gemaakt en vooral geïnteresseerd waren in de choreografie. Ook die blinkt echter niet bepaald uit, evenals het nerveuze acteerwerk van Camila Cabello. Regelmatig onderbreekt Cannon de film voor een redelijk nietszeggend muzieknummer waardoor de film structureel weinig te melden heeft, maar de nummertjes denderen lekker door in hoog tempo. Ondanks de vele controverses vond ik de rol van Billy Porter overtuigend en het zangwerk van Cabello uiteraard sterk. Vanwege de onlogische structuurindeling en het vertikken van inhoudelijke meerwaarde is Cinderella een film die regelmatig doodvalt, maar uiteindelijk geen ramp. Geïnteresseerde kijkers dienen wel even te weten dat er meer gezang dan gesprek in deze film zit.

Veilig.

Ron Howard heeft zich altijd wel gericht op echte verhalen. Soms voegt hij daar vanuit de regie ook lekker veel aan toe, maar soms kiest hij voor de meest klassieke stijl mogelijk. Cinderella Man is daarop geen uitzondering, en dat is ook precies de voornaamste reden van mijn kritiek. Het is allemaal niets nieuws.

Sterker nog, dit soort films voelen te herkenbaar aan. Het voelt aan alsof ik deze film eerder heb gezien, maar dan met een ander (bestaand) persoon in de hoofdrol. Ik ben er wel zeker van dat elke bokser een ander leven heeft gehad, maar waarom elke biografiefilm in dat kader dan steeds weer hetzelfde aanvoelt ontgaat me volledig. Maakt de film een stuk voorspelbaarder en saaier.

Dat neemt overigens niet weg dat deze sentimentele sportbiografiefilm niet zonder zijn goede scenes zit. Moment waarop Crowe zich moet wenden tot investeerders kwam goed binnen. Daarnaast was ik ook wel te spreken over de boksscenes. In het begin voelen ze repetitief aan, maar richting de tweede helft (in het specifiek 't laatste uur) komen ze goed uit de verf met aardig kleurgebruik en een passende stilering.

Verder vond ik het allemaal maar een beetje aan de saaie kant, vooral omdat het te bekend aanvoelt. Cinderella Man vormt wat mij betreft één van de meest veilige biopics die zijn geregisseerd en waarbij Howard vergeet om er ook daadwerkelijk wat aan toe te voegen. Alle problemen, conflicten en situaties die zich binnen de grenzen van deze film afspelen voelen te bekend aan. En natuurlijk zijn die problemen ook relevant, maar dit riedeltje steeds op dezelfde manier presenteren wordt na enige tijd wel vermoeiend.

Overigens leuk om Bierko in deze rol te zien. Ken hem eerder van de flauwe parodiefilms, en om hem nu in een soort antagonistische en dreigende rol te zien kon ik erg waarderen. Als film zelf is Cinderella Man verder niet perse slecht. Professioneel ingericht en uitgevoerd, maar Howard onderneemt te weinig om van Crowe een eigen figuurtje te maken. Had liever wat eigenzinnigers gezien, iets dat van Crowe echt een herkenbaar figuur maakt. Nu zal ik zijn personage snel weer vergeten en dat is jammer.

Erg interessant.

Wel een verrassend laag gemiddelde voor een film die in mijn ogen zo goed slaagt in zijn simpele gegeven. Het is allemaal spannend, sfeervol en zeer boeiend en vermakelijk. Vooral het "wat-zou-ik-doen' gehalte is erg geslaagd in dit filmpje.

Duurt niet al te lang, heeft eigenlijk de juiste speelduur om zoiets als dit echt te laten werken. Het heeft geen irritante flashbacks, afleidingen of andere dingen, dit filmpje blijft gewoon in het verhaal en geeft de kijker weinig tijd om echt op adem te komen van de gebeurtenissen.

Nergens nagelbijtend spannend, daarom ook een 9+, maar de sfeer en spanning zelf blijft er altijd wel in. Al is het meer boeiend dan echt heel spannend, en meer heeft de film ook niet nodig. Het helpt hier ook goed bij om zelf mee te denken met het verhaal.

Acteerwerk is voldoende. Hier en daar is het net iets te enthousiast en er had wat meer chaos in gemogen, waarmee er ook frustratie bij kon komen en dat is wat deze film dan ook een beetje mist. Dan was het namelijk wel een nagelbijter geweest. Maar misschien had dat op zijn beurt weer afbreuk gedaan aan het verhaal zelf.

Setting is ook best gelukt. De kamer heeft genoeg mystery en sfeer om geloofwaardig te zijn. Genoeg detail met zo'n kleine ruimte ook, en interessante sciencefiction daarbij vermengt. Al staat de sciencefiction niet echt in de spotlight, maar is de psychologische thriller die hier wellicht het stuur neemt.

En dat werkt allemaal uitstekend. Ik had wel het gevoel dat de mensheid tot dit soort conclusies kan komen met elkaar, en dat de ware natuur naar boven komt. Dat allemaal is keurig en geduldig uitgewerkt en is ook best bizar te noemen.

Een wat onbevredigend einde, al had het erger gekund. Dat die kerel wint is misschien het meest onbevredigende voor mij. Maar met dat "zoveelste Alien gedoe" heb ik weinig problemen mee. Al had een experiment ook niet verkeerd geweest. Maar om dit soort filmpjes een echt goed einde te geven is dan ook wel moeilijk.

Erg genoten, wat mij betreft de film van de week voor mij. Ben benieuwd of dit ergens op DVD te krijgen is, kan het nergens vinden.

De Singaporese regisseur J. D. Chua komt met een monsterfilm op de proppen die de verkeerde aanpak kent, aangezien er duidelijk een tekort was aan financiële middelen. De vreemde keuze om het monster na een halfuur voortdurend volop in beeld te brengen is daar een voorbeeld van, waardoor de houterige effecten meteen opvallen. Het ontwerp ervan is trouwens buiten die effecten om erg infantiel en maakt vooral een samengeraapte indruk, waardoor het effect eerder lachwekkend overkomt. Het acteerwerk is verder niet al te sterk, maar de setting in de donkere treinsporen is goed gekozen en het eerste halfuur loopt redelijk vlot. De productie wat minimaler en rustiger houden had wonderen kunnen doen; nu heb je een film die voortdurend op sensatie uit is en dit simpelweg niet kan veroorloven.

Regisseur Christopher Ray beschikt over redelijke castleden en filmcollega's die zich wel raad weten met aankleding, maar helaas benut hij er slechts de helft van. Het concept toont gelukkig potentie, waarin een aantal luidruchtige en gevarieerde personages moeten zien te overleven in een spookhuisattractie. Helaas mist de visie van Ray de benodigde creativiteit, waardoor de situaties waarin de figuren terechtkomen niet erg interessant voor de dag komen. De clowneske bedreigingen en Tim Abell zelf willen ook niet overtuigen, maar gelukkig pakken de makers wel uit met praktische effecten en genoeg tempo. De attractie ziet er verder lollig, maar niet sfeervol genoeg uit. Scott Beck en Bryan Woods deden dat twee jaar later in ieder geval veel beter.

Rommelig.

Sowieso al een beetje te kinderachtig afgemaakt, al heb ik geen idee of het originele boek een jeugdboek is (zal vast wel) of een boek met weinig kinderachtig materiaal. Maar als ik dit zo zie, is waarschijnlijk het eerste wat gelijk in me op zal komen.

Massoglia lijkt het niet aan te durven, en weet eigenlijk geen enkele emotie te spelen. Hierdoor komen zijn dialogen er allemaal wel heel neutraal uit, alsof hij er geen zin in heeft of gewoon te verlegen is. Maar dan moet je daar als regisseur toch echt wel een stokje voor steken.

Zeker omdat Hutcherson wel lijkt te willen, en dan staat Massoglia er maar een beetje bij. Reilly is eigenlijk de enige met echte charme, al kan ik weinig van de volwassenen afzeiken. Behalve Hayek dan, ze blijft matig. De film is vaak wel bedenkelijk kinderachtig, met types die wel heel overdreven zijn. Vooral Dafoe ziet er suf uit, krijgt ook te weinig om iets mee te kunnen.

De effecten zien er houterig, heel houterig uit. Dit haalt je al voor een deel een beetje uit het fantasiesfeertje, die goed is gedaan het eerste uur. Het eerste uur heeft ook de beste montage, want alles wat daarna komt begint al snel te vervelen, iets wat niet moet in een fantasy film. Vooral de scenes van de spin in de schoolgang of Reilly met de maan op achtergrond op het kerkhof zijn visuele uitschieters. De rest is houterig en suf.

Het voelt ook wat gehaast en rommelig aan, met onderwerpen die eigenlijk weggelachen worden inplaats er emotioneel van te zijn of sympathie voor te voelen. Sommige stukken zijn ook op schoonheid gewoon matig, zoals de meid met apenstaart die zichzelf met haar staart veel eerder had kunnen bevrijden.

Zo voelt het allemaal rommelig, suf en slecht aan, al zitten er soms echt wel leuke stukken bij. Hutcherson en Massoglia hadden van rollen moeten wisselen, laat de verlegen jongen dan maar meer uitblinken in slechte rollen. Jammer, dit had gewoon beter gekund.

Wisselvallige thrillerfilm met een aantal gemene momenten, voornamelijk in de eerste 10 minuten. Daarna neemt regisseur Ciarán Foy even het gas terug om het verhaal uit de doeken te doen en de personages vorm te geven, waarna hij weer terugkomt op de griezelelementen. Het spijtige is dat buiten een aardig neergezette sfeer en een aantal stressvolle momenten er weinig in Citadel zit om blij van te worden. De spanning wil nooit uit de verf komen, de personages zijn geen moment invoelbaar en het duurt echt veel te lang voordat de finale aanbreekt. Het trage tempo is dan ook een vreemde keuze voor een film die vooral profijt kent van de snellere momenten. Foy hoort duidelijk in dit genre, maar echt grootse meesterwerken zijn er nog niet van gekomen.

Goed.

Oude films gaan er altijd maar wisselvallig in, zeker als deze zwart-wit zijn. Maar films die zo'n status als Citizen Kane hebben verdienen natuurlijk wel een kans. En ik was zeer positief verrast. Het moest revolutionair zijn, maar het is dus wel mogelijk dat oudere films een lekker enthousiast staaltje regiewerk kunnen tonen.

Welles gaat namelijk erg enthousiast aan de slag met zijn film. Zeker de eerste 15 minuten zijn gaaf. Een hoog tempo, veel detail, sterk camerawerk. Ik was helemaal verrast om te zien dat dit toch nog een goede film ging worden. Van saaiheid is er in het eerste gedeelte ook absoluut geen sprake.

Welles zet voor de rest ook een solide personage neer. Goede make-up die daarbij komt kijken. Misschien een tikkie overdreven hier en daar, maar hij speelt een leuk karakter. Al zal Charles Foster Kane nooit kunnen aansluiten bij mijn favoriete filmpersonage-lijst.

Visueel is het zeer solide. Opvallend sterk cameragebruik, het zag er top uit. Lekker veel detail in de scenes hier en daar. Een gezond tempo. Pas richting de finale ging het langzaam inkakken waardoor de aandacht toch niet vast gehouden kon worden. Zodra de film net iets te veel in de drama springt is het namelijk beduidend minder interessant.

Voor de rest ook fijn dat over-acting niet aanwezig is bij Citizen Kane. Dat zijn toch vaak de punten waarbij ik snel afhaak. Niet iedereen acteert top, maar er stoort weinig. Enkel Comingore vond ik wat steken. Maar aangezien ze niet de grootste rol krijgt is het ook een niet al te grote stoorzender.

Na ongeveer 70 minuten vond ik het verhaal langzaam inkakken. Het tempo sluipt er toch wel wat uit, waardoor 119 minuten uiteindelijk misschien toch wat te lang zijn. Maar het eerste deel van de film was weer erg solide. Zeker 1 van de betere klassiekers die ik heb gezien.

De remmen gaan volop los in dit vierde deel van de reeks, die gelukkig weer wat dichter tegen het eerste deel aanzit en minder moet hebben van de gebeurtenissen in het tweede en derde hoofdstuk. Deze film opent met een gijzeling, waarin je als kijker direct met de neus op de feiten wordt gedrukt. Flauw en kinderachtig, maar behoorlijk fout en lekker lomp. Regisseur Lloyd Kaufman weet als geen ander dat zijn effecten in deze film praktisch gehouden moeten worden en profiteert daar met volle teugen van. Het slaat allemaal volkomen nergens op, maar effectief is het gelukkig wel. Echter, het blijft niet effectief voor een uitgesponnen speelduur van bijna 110 minuten en als kijker merk je al snel dat de ideeën haast ter plekke verzonnen zijn. De finale is ietwat vermoeiend en niet heel komisch (de beste scenes bevinden zich dan ook in het eerste halfuur), maar het is een stap voorwaarts ten opzichte van de voorgaande delen en dat maakt dit toch een geheel stuk entertainender. Lekker ongeremd fout doen is iets dat in het huidige tijdperk wordt gemist, waardoor een film als deze meteen opvalt.