Meningen

Tegenvallende Kenan.

Denk dat hij als regisseur beter is in wat volwassenere horrorfilms met kinderlijk tintje, zoals zijn remake van de klassieker. Ondanks dat maar weinig mensen het op dit vlak met me eens zijn moet ik zeggen dat ik zijn kinderlijkere films wat minder trek. City of Ember heeft dat dan ook vooral in zijn nadeel.

Leuk concept dat de mensheid tegenwoordig ondergronds zit, dat wel. Die wereld wordt ook mooi in beeld gebracht en versiert door Kenan. Deed me soms zelfs een beetje denken aan Jeunet, maar het jammere is dat het niet echt de juiste omgeving is voor zo'n verhaal. De kinderen staan centraal en zorgen ervoor dat de mooie decoraties weinig ruimte krijgen om überhaupt opgemerkt te worden.

Daarnaast vallen de effecten herhaaldelijk tegen en zijn de avontuurlijke elementen te beperkt om een sterke flow te creëren. Kenan weet nog wel een aantal leuke scenes te tonen zoals de "waterglijbaan" maar het mist verder veel qua spanning en avontuur. Originele omgeving die nog wel wat kracht weet in te boeten, maar uiteindelijk komt de film niet veel verder dan een riool en een stad als omgevingen.

Het verloop zat soms zelfs aan de saaie kant terwijl het verhaal juist ontworpen leek te zijn om de kijker vermaakt te houden. Dat het aan de simpele kant is maakt me weinig uit, ik had vooral gehoopt dat ik er wat meer mee kon beleven dan wat ik er nu mee beleef. Toch kent de film wat sterke visueel aantrekkelijke scenes, maar dat weet City of Ember niet aan een voldoende te helpen.

Regisseur Alex Garland vormt zeker geen naam die zich neerlegt bij een enkel genre en dus is Civil War een mengelmoes van allerlei invalshoeken. Het betreft voornamelijk een roadfilm waarin verschillende (gevaarlijke) situaties worden afgewisseld, maar de liefhebbers van grootschalige actie zullen even moeten wachten totdat de finale aanbreekt. De gehele burgeroorlog wordt voornamelijk naar de achtergrond gedrukt en het scenario van Garland verkiest voornamelijk thematiek zoals oorlogsjournalistiek en de psychologische gevolgen daarvan. Dat tweede vond ik bij de personages van Kirsten Dunst en Cailee Spaeny niet zo sterk, maar de intentie is in ieder geval duidelijk en bovendien acteren beide leden zeer naar behoren. Een ware dooddoener voor de algemene sfeer is de opdringerige muziekkeuze, die de beelden voortdurend onderbreekt en geen meerwaarde biedt. Niettemin dacht Garland er blijkbaar anders over, maar doet daarmee zowat elke spannende situatie teniet. Het vormt een gemiste kans, want de sound design is erg indrukwekkend en komt geweldig tot z'n recht tijdens de finale.

Civil War bevat genoeg absurde, bizarre en unieke beelden om memorabel te blijven, maar ik vond het veelbelovende concept niettemin ietwat onbenut en de sfeerzetting erg wisselend. Bovengemiddeld is het absoluut, maar het zou me niet verbazen dat dit bij een deel van het publiek helemaal verkeerd gaat vallen.

Mwa.

Wel een prima remake op een origineel dat ik nog niet gezien heb. Helaas is dit waarschijnlijk ook een geval van betere effecten maken niet meteen een betere film. Neeson en Fiennes doen het goed, maar de rest is eigenlijk gewoon ongeloofwaardig.

Kostuums zijn vooral niet geloofwaardig, het lijkt net alsof ze gewoon naar de speelgoedwinkel zijn geweest voor het filmen. Worthington draagt en overtuigd niet en Fiennes en Neeson komen te minimaal in beeld. Visueel is het wel leuk, vooral de kraken natuurlijk.

Jammer dat de finale ook wat teleurstellend is, de film is te standaard daarnaast. Gelukkig weet de film wel te boeien met al die Griekse mythes erin. Enkele scenes zijn leuk en er is genoeg actie, daarmee is het cijfer een 2,5* geworden.

Regisseursduo Richard W. Haines en Lloyd Kaufman leveren een film af die vooral inzet op excentrieke personages en vergezochte concepten. De opening is gelukkig meteen raak om daar een dikke stempel op te drukken, maar daarna vervalt de film snel in saaiheid en kan het lompe visuele aspect al gauw niet meer compenseren. Het helpt dan ook niet dat Troma-films steeds weer moeten komen met nogal ondermaats en slecht acteerwerk, waardoor een hoop sterk aangezette typetjes totaal niet uit de verf willen komen. De praktische effecten zijn gelukkig aanzienlijk charmanter en passen perfect bij de omgeving die Haines en Kaufman willen opbouwen, maar deze worden spijtig genoeg beperkt tot een minimum. Aangezien het komedie-gehalte niet echt wil werken is vrijwel het volledige middenstuk inwisselbaar, maar de slotfase daarentegen komt opvallend spectaculair en lollig voor de dag.

Vermoeiend vervolg op vermoeiend bronmateriaal, een wereld die bovendien ook niet echt uitnodigt om een sequel op te maken. Waarbij het eerste hoofdstuk echter nog kon profiteren van het maffe concept en de eigenzinnige aankleding, is dat effect met dit tweede deel volledig voorbij. Het acteerwerk is nog altijd bijzonder slecht, veel highschool zit er ondertussen niet meer in en het nogal oninteressante basisidee wordt eindeloos lang uitgesponnen. Heel af en toe presenteert regisseursduo Eric Louzil en Donald G. Jackson gelukkig een grappig moment en gebruiken ze praktische effecten om de horror mee vorm te geven. Dat levert een aantal verdienstelijke momenten op, maar dit zijn er te weinig om dit zielloze, oeverloos saaie project mee omhoog te krikken.

Leuk.

A Classic Horror Story moet het misschien iets meer van de opbouw hebben, die al vroeg in de film goed bewijst te zijn. Bovendien zag ik ook nog eens Lutz terug als actrice. Heb ik altijd een erg leuk snoetje vonden hebben, en als ik haar vervolgens zowat uit het niets zie verschijnen heb je het al film al snel goed voor elkaar.

Om te beginnen ziet deze film er visueel erg geslaagd uit. Ik krijg wel het gevoel dat deze Italiaanse horrorfilm erg zijn best doet om een Amerikaanse horrorfilm na te apen, maar qua vermaak maakt het weinig verschil. Het maakt de film wat veiliger voor het grootste deel, maar uiteindelijk kent de film wel een concept waarbij de vork net wat anders in de steel steekt en dat is fijn.

Aardig strak cameragebruik en fraaie cinematografie, A Classic Horror Story is een plaatje om naar te kijken voor het grootste deel dat de film duurt. Het acteerwerk is niet geweldig en de personages zijn uiteindelijk niet memorabel genoeg. Ze worden wel aardig uitgediept in het eerste halfuur, dat ik ook meteen het beste stuk van de film vond. De horrorkant vond ik iets minder geslaagd.

Ondanks dat de film geen gebrek aan creativiteit kent is het de uitvoering en regie die wat verkeerde keuzes maakt. Uiteindelijk is de horror van de film namelijk te onoverzichtelijk door donkere belichting en te veel off-screen gebeuren. De moorden hadden erg naar kunnen zijn, maar eigenlijk zie je er maar weinig van, en dat neemt een hoop narigheid weg die de film wel goed had kunnen gebruiken.

Deze film zit werkelijk vol met goede ideeën en sprankelt dan ook genoeg. Het eerste halfuur straalt van de entertainment, en de opbouw is sterk te noemen. De film mist wat spanning, maar ziet er goed genoeg uit om nergens in te zakken. Het had alleen wat betere regie mogen includeren als het op horror zelf aankomt. Op dat vlak zag ik gewoon te weinig goede regie. Verder een leuke film.

Aardig.

Binnen een tijd waarin technologie steeds populairder en prominenter wordt binnen onze leefomgeving zien we ook steeds vaker dat technologie zijn plek gaat innemen binnen de cinemawereld. The Cleansing Hour is daarvan een voorbeeld, gezien de film exorcisme met een internetaanpak vermengt.

Ondanks dat het onderwerp zo steeds minder origineel wordt weet het wel een erg leuke combinatie te vormen met exorcisme. Dit soort films beginnen steeds uitgekauwder te worden en daarom is het leuk om te zien dat ze nog steeds bestaan. Het jammere is dat The Cleansing Hour niet echt perfect is geworden.

Het voornaamste probleem waar de film mee kampt is de donkere uitstraling. Ik moest serieus mijn scherm op een hogere helderheid zetten om de film te blijven volgen. Het blijft allemaal te donker, waardoor zeker de opening niet altijd makkelijk te volgen is. Dat donkere blijft helaas de hele film aanhouden, en wat mij betreft is dat voor de volledige speelduur niet de beste keuze.

Wel ligt het tempo hoog en er wordt aardig geacteerd. LeVeck beseft wat nodig is om zijn publiek te vermaken en stopt de film propvol met horrorscenes die elkaar in noodtempo opvolgen. Veel aardige ideeën waarbij er goed gebruikt is gemaakt van de invloed. Jammer dat de CGI niet best is en dat de film ook nergens echt eng weet te worden, en daarmee te veel op geluid steunt.

Toch is het voor een middag een aardig tussendoortje en vormt een vernieuwende film binnen zijn genre. De uitwerking zelf is dan niet bepaald origineel, het vermaakt wel en daar komt de film alvast een heel eind mee. Er zitten genoeg momenten in die je op je hoofd laten krabben, maar als je daar een beetje omheen kan kijken wachten je 94 minuten aan aardig vermaak. Prima voor een keertje.

In de huidige tijdsperiode is het niet nieuw meer dat er honderden miljoenen in filmprojecten worden gestopt, maar de getroebleerde productie van Cleopatra zou in tegenwoordige tijd ongeveer 260 miljoen hebben gekost (het exacte bedrag is per bron anders) en doet dus zeker niet onder. Net als bij alle andere dure films maakt een groot budget niet meteen een goede film en zo ook het geval met dit epos van regisseur Joseph L. Mankiewicz. Opvallend zijn de gedetailleerde, werkelijk kolossale decors, die met geweldige versiering worden opgeleukt. De makers doen er alles aan om Cleopatra te voorzien van een authentieke look en dat lukt ze goed, bovendien doet Elizabeth Taylor het zeer verdienstelijk. Spijtig genoeg begint de epische speelduur van 243 minuten (mijn versie) al na een uur flink te wegen. Een gebrek aan interessante tegenspelers voor Taylor is hier een aanleiding van, evenals de beduidend oninteressante liefdesontwikkeling tussen de hoofdpersonages. De oorlogsscenes ogen indrukwekkend, maar de inhoudelijke beeldspeling op de grote achtergronden is behoorlijk matigjes. De onwerkelijk geschreven dialogen zorgen er bovendien voor dat deze autobiografische geschiedenisles (al zal het een en ander wel verdraaid zijn) nooit aanvoelt als een daadwerkelijk gebeurd verhaal.

Gelijkwaardige voortzetting. Het universum van Clerks moet je ding zijn als liefhebber van komedie, maar de humor van regisseur Kevin Smith is mij persoonlijk te lomp. Zeker naar het einde toe wordt er te sterk geleund op absurde inslagen die eerder ongemakkelijk voor de dag komen dan grappig. De personages zijn daarnaast niet al te interessant, maar de sketchachtige scenes tussendoor zorgen voor het benodigde tempo en vermaak. Over de grote lijn wordt er aardig geacteerd, ook al zijn de rollen niet bepaald voorzien van moeilijke karaktereigenschappen. Het cijfer eindigt dan ook op hetzelfde eindresultaat als de voorganger.

De eerste Smith.

Toen het uitkwam moet het vast een andere indruk hebben gemaakt. Ondertussen heeft Smith dit soort humor regelmatig herhaalt en als je die films ziet, dan zie je ze in principe allemaal. Clerks is wat minder ambitieus dan veel andere projecten van Smith, en daaruit kan het voordelen maar ook nadelen trekken.

Een voordeel is dat het allemaal lekker simplistisch wordt ingericht. Het moet op je lachspieren werken en veel meer probeert het niet te doen. Door middel van een aantal bizarre situaties presenteert Smith zijn komedie op een rauwe manier, maar dat zal wel met het beperkte budget te maken hebben gehad. Eigenlijk vond ik de achtergrond rondom deze film een stuk interessanter dan de film zelf.

Acteerwerk is best slecht, veel grappen komen ook niet helemaal door. Daarnaast rekt de film zichzelf wel erg lang uit, terwijl de speelduur niet eens zo belachelijk lang is. Het voelt als geheel behoorlijk aan als een soort sketch, maar net als met echte sketches vind ik dat deze z'n effect na maximaal 30 minuten verliezen. Clerks is daarin niet anders. Na enige tijd heb je het allemaal wel gezien.

Er zit nog wel een soort rode draad door het verhaal heen, maar verder is het vooral een pretentieloze komediefilm geworden. Het vermaakt wel en er gebeurt genoeg om het niet dood te laten vallen, maar het is ook een film waarin je tussendoor keurig even naar de WC kan lopen zonder dat je iets essentieels mist. Halve cijfer voor het halve werk. Soms is het lollig, maar soms ook totaal niet.

Schokkend en beklemmend bronmateriaal wordt door regisseur Alex Kalymnios en scenarioschrijver Stephen Tolkin nogal geforceerd in een zeer beperkte speelduur gepropt. Het verhaal van 88 minuten moet namelijk een periode van 11 jaar belichten, maar deze jaren worden onduidelijk aangegeven en het tempo ligt veel te hoog om ergens als kijker bij stil te kunnen blijven staan. De personages worden er bovendien niet veel sympathieker op, ondanks het overtuigende acteerwerk. Enkel Raymond Cruz valt als misdadiger redelijk buiten de boot, vooral omdat zijn figuur een intimiderende uitstraling mist. Het waargebeurde aspect zorgt ervoor dat je geboeid blijft kijken naar de voortgang, al maakt de rommelige invulling dat nodeloos ingewikkeld.

Verrassend.

Sandler heeft me eigenlijk nog nooit weten te overtuigen, en dat deed hij mij in dit begin ook niet heel erg. Soms blijft hij wat vervelend maar gelukkig blijft dat in deze film heel beperkt. Soms weet hij een klein momentje te verpesten maar stoorde niet.

De cast was best ok (lollige rol van The Hoff), het verhaal soms wat cliche maar ook origineel. Qua komedie niet heel erg geslaagd maar het laatste half uur met de Drama juist heel erg geslaagd naar mijn mening. Sandler laat ook echt zien dat hij best kan acteren. soms greep de film je dan zoals Sandler die afscheid neemt van zijn vader door de afstandbediening terug te spoelen.

Blijft een simpel verhaaltje, maar goed uitgewerkt.

Een film die leunt op hedendaagse technologie en cultuur, maar te veel gebruik maakt van stereotypetjes en een gebrek aan lef kent. Een hoop bloederige stukken zijn bijvoorbeeld leuk bedacht, maar dermate goedkoop uitgewerkt dat het weinig impact achterlaat. Het acteerwerk is verder aardig, maar niet meer dan dat. Veel acteurs en actrices krijgen erg makkelijke rollen toebedeeld en daar hebben de castleden profijt van, ondanks het chronische gebrek aan inhoudelijke logica. Uiteindelijk is het de voorspelbaarheid die het geheel integraal de das omdoet, want regisseursduo Katherine Barrell en Melanie Scrofano stoppen te weinig verrassing en/of vernieuwing in de film. Het kijkt prima weg en de absurditeit werkt aanstekelijk, maar toch voelt het allemaal te braafjes en bekend aan om doorlopend indruk te maken. Jammer, maar ze zijn in het verleden slechter gemaakt.

Zoals bij een handjevol van zijn films heeft regisseur Joel Schumacher geregeld de neiging om serieuze, tragische verhalen op te blazen met Hollywoodiaanse onzin. Ook deze The Client loopt over van karikaturale personages die in een wereld als deze totaal niet thuishoren. Daarnaast slaagt Schumacher er niet in om het gevaar correct en doeltreffend vorm te geven, waardoor enige vorm van spanning of urgentie nooit weet toe te slaan. Verder oogt het op visueel vlak ook weinig opvallend, maar evenzeer niet ondermaats. Het acteerwerk van Susan Sarandon en de jonge Brad Renfro is aardig en het vermaakt op het algemene vlak zeker, maar alle extra plotelementen die erbij worden gehaald zorgen ervoor dat het nooit gaat aanvoelen als aanklacht of realistische tragedie.

Regisseur Renny Harlin heeft doorgaans een goed oog voor entertainment, maar verslikt zich met Cliffhanger in nogal bekend terrein. Niettemin is de hoogte een interessante keuze voor een gijzelingsfilm, iets dat gelukkig tot op zekere hoogte compenseert dat de personages weinig te vertellen hebben. Sylvester Stallone overtuigt niet in de hoofdrol, Michael Rooker zit opgescheept met een ondankbare bijrol en John Lithgow is veel te stereotiep als ultieme boosdoener. Niettemin haalt de opening goed door en schrikt Harlin niet terug voor een aantal grootschalige actiemomenten, maar Cliffhanger verzuipt simpelweg in de clichés en weinig boeiende ontwikkelingen tussen de personages.

Voor een kind van 4-8 jaar kan je als regisseur weinig verkeerd doen met een film die over een grote rode puppy gaat. Voor hen is de middelmatige CGI-uitwerking van Clifford dan ook geen probleem, maar vanuit een volwassen perspectief is het inderdaad opvallend hoe geanimeerd het dier eruitziet (niettemin stiekem wel een beetje snoezig). Regisseur Walt Becker richt de film dan ook totaal niet in voor een wat ouder publiek, waardoor de clichés haast door je scherm heen branden. Het houdt in dat ieder kind te slim is voor zijn of haar leeftijd en elk volwassen persoon zich gedraagt als een malloot, dat ik persoonlijk niet meteen de leukste manier van humor vind. De makers lijken al helemaal geen moeite te hebben gestoken in de rol van Tony Hale, die de antagonist van de film speelt. Vreselijke invulling, waarvan ik verwacht dat de kids hier ook geen bal aan zullen vinden. Darby Camp en Isaac Wang zijn een sympathiek duo en de rollen van Jack Whitehall en John Cleese (die een verwijzing naar de schrijver van de boekenserie vertolkt) zijn degelijk, maar uiteindelijk moet je wel heel beperkt ingesteld zijn op kritisch vlak om hier echt van te kunnen genieten.

Toch meer van gehoopt.

Dat dit meer iets anders zou worden, had ik natuurlijk meteen verwacht. Maar iets anders is niet meteen een topfilm, want mijn hoge verwachtingen zijn maar voor de helft vervuld. Alhoewel deze film op een hoop vlakken enorm indrukwekkend is, voelde het toch niet compleet aan.

Een soort elastiekje dat tot het uiterste uitgerekt wordt, daarmee wil ik zeggen dat dit op een film van 45 minuten lijkt maar is uitgerekt naar 96. Zo zijn er talloze scenes die net wat te lang doorgaan waardoor ik opeens merkte dat mijn aandacht verslapte.

Daarmee, na de indrukwekkende longtake van 15 minuten, is de film voor 30 minuten lang een heel lang uitgerekte film van praatjes over vieze dingen en dansjes. Hier was niet altijd even makkelijk doorheen te komen, maar de aandacht bleef er genoeg bij om het allemaal nog te volgen.

Dan komt er plots vaart in en zorgt Noé ervoor dat je duizelig wordt met zijn indrukwekkende cameratechnieken, al weet ik wel 100% zeker dat Noé meer in zijn mars heeft dan dit. Het leek alsog hij zich aan het inhouden was. Het had allemaal nog wat uitdagender gemogen van mij.

Al zuigen de laatste 45 minuten je goed naar het scherm toe met goede cameratechnieken, mooie belichtingen, een pakkende soundtrack en indrukwekkende lange takes. Het leek zelfs allemaal 1 take te zijn, misschien was het dat ook wel. Ik was toen al helemaal in het verhaal.

Geen slechte film, helemaal niet zelfs, maar een beetje frustrerend omdat Noé zijn gaspedaal niet in lijkt te willen trappen. Ik wilde helemaal duizelig de zaal uit lopen met een bleek gezicht, maar dat gebeurde daar verre van zelfs. Desondanks is het een vreemde maar best leuke ervaring.

Hm.

Bizarre thriller met een aantal confronterende momenten, maar die in het algemeen terugvalt op matigheid. Toch wel jammer dat thrillerfilms zoals deze toch niet sterk genoeg weten te zijn in de uitvoering. De potentie was er namelijk wel en met zo'n uitgangspunt als deze moet je toch wel wat kunnen.

De film neemt redelijk de tijd voor de inleiding, maar ook niet al te lang. Verwacht dus niet dat je a la Roth 45 minuten aan inleiding te zien krijgt. Het is eigenlijk precies goed, omdat de omslag naar horror en daarna thriller redelijk vlotjes en plots gaat. Het grijpt je aandacht wel direct, al kan de film deze niet vasthouden helaas.

Er zitten een aantal sterke scenes in The Clinic, maar zodra de dames elkaar tegenkomen en samen gaan overleven daalt het niveau van de film. Het wordt minder spannend en vooral minder geloofwaardig waardoor zowel het tempo als de impact dalen. Wel jammer, want de film had daarvoor een aantal erg sterke momenten.

Acteerwerk is niet bepaald sterk. Bethell is niet sterk genoeg voor de lead en ook Whitfield kan maar weinig met zijn rol. Verder zijn de villains en de bijpersonages ook niet van de meest interessante soort. Een beetje standaard karikaturen die nergens bijzonder uitgewerkt worden waardoor je als kijker niet veel hebt om echt op te letten of mee in te leven.

Visueel is het oké. Een aantal duister ingerichte scenes maar in het algemeen valt het toch wat tegen. Er had wat meer gespeeld mogen worden met verlichting en vooral spanningsopbouw. Het gaat er allemaal net wat te lomp aan toe, waardoor het nooit serieus spannend wordt. Het ziet er verder wel redelijk uit, maar de echte impact komt van de meer sinistere scenes i.p.v. spanning.

Het duurt niet te lang, maar er had meer ingezeten. Dit had zo een geweldige horrorfilm kunnen worden. Leuk concept, en soms sterk uitgewerkt, maar in het algemeen schiet het te kort. Jammer, want ik keek best uit naar The Clinic. De teleurstelling was dus best groot, maar het is wel een film die te doen is.

Uh.

Film die klaarblijkelijk is gebaseerd op een toneelstuk. Zelfs voordat ik dit bericht over de aftiteling zag rollen had ik me al kunnen indenken dat het op een dergelijk scenario gebaseerd is. Een werkelijke overvloed aan personages met allemaal een eigen probleem, waarbij theater zelfs een centraal onderwerp vormt. 't kan bijna niet anders.

Het probleem is dat de vier heren zelf ook nogal wat theater maken, waardoor er geen enkel figuurtje echt aan weet te slaan. De volslagen achterlijke dialogen maken het je als kijker namelijk onmogelijk om de film serieus te nemen. De onderwerpen zijn zwaar en de toonzetting is voortdurend serieus, maar door het nogal stompzinnige gedrag van de hoofdpersonages zijn deze makkelijk weg te wuiven.

Ik kon de visuele opmaak soms waarderen, maar al bij al laat ook dit een nogal goedkope indruk achter. Camerawerk is niet te doen en de editing laat ook weinig mooie dingen zien. In principe schreeuwt werkelijk alles van deze film dat het professioneel moest zijn, maar ik proef vooral hopeloos ouderwets zijn en een gebrek aan ballen. Enkel de combinatie van kleuren werkt goed, verder blijft het audiovisuele vlak herhaaldelijk tegenvallen.

Cloaca is een film die zichzelf slim vindt en daarvoor ook genoeg basis en steun kent vanuit het verhaal. Het probleem ontstaat vervolgens als je schrijvers aansprakelijk stelt die klaarblijkelijk niet met het echte leven in aanraking zijn geweest, want in principe voelt geen enkele interactie naturel aan. Het blijft zonde, want ergens zit een sterke film verborgen met enkele kunstzinnige uitspattingen.

Het langspeelfilmdebuut van regisseuse Alexis Jacknow is zeker niet onopvallend, maar schiet al bij al toch wat tekort om ver boven het horrorniveau uit te stijgen. Wellicht dat de inhoudelijke makers zich iets te veel hebben laten leiden door het brengen van een politieke boodschap, want dit zorgt zeker richting de finale voor wat beelden die veel te weinig subtiel zijn. Dianna Agron levert verder een overtuigende acteerprestatie af in de hoofdrol, de overige personages neigen iets te veel naar karikatuur. Wellicht dat Jacknow ze ook niet genoeg ruimte biedt om echt onderscheidend te zijn, maar uiteindelijk zijn het dan ook niet de personages die het hem doen. De horrorkant van Clock maakt de film namelijk compleet, met een opvallende hoeveelheid aan sfeervolle beelden. Het geheel heeft even de tijd nodig om op te starten, maar naarmate het laatste halfuur nadert wordt de kijker ruimschoots beloond. Je moet het alleen wel enigszins onheimelijk vinden op psychologisch vlak, anders zal een film als Clock snel zijn effectiviteit verliezen. Een wat subtielere finale, wat meer aandacht naar de sciencefictionkant en een wellicht iets minder trage aanloop hadden wonderen kunnen verrichten, maar ik heb geboeid gekeken naar de uiteindelijke ontrafeling.

Best goed.

Gekeken vanwege de naam Kubrick, waar ik eerder deze week 2001 van zag. Van die film was ik best van onder de indruk, en dat was bij deze niet echt. Ondanks de lollige taal en natuurlijk mooie decors. Ook het uit het raam smijten van je camera was leuk bedacht

McDowell zet hier zijn beste rol neer in tijden, vooral omdat hij nu geen interessante rollen meer krijgt aangeboden. De rest hangt er wat slap bij en acteert wel heel overdreven, had iets minder gekund. Daarnaast is het verhaal lollig bedacht.

Eerste deel is vermakelijk, maar erg bruut. Kubrick maakt soms ook erg gewaagde keuzes in zijn scenes. Tweede deel in de gevangenis was voor mij het hardst om naar te kijken, vooral omdat nogal echt overkwam. Derde deel is gedeeltelijk In Your Face maar toch het minst.

Toch wel een echte Kubrick, ook zeer aangeraden onder Kubrick fans.

De regie van Lukas Dhont is niet onaardig maar wat mij betreft is het camerawerk van Frank van den Eeden de echte winnaar in het kader van sfeerbepaling, met een aantal zeer geslaagde trackingbeelden. Close kreeg nogal wat waardering afgelopen jaar, maar de film ging voor enige tijd langs me heen. Eigenlijk konden alleen de eerste 45 minuten wat in me losmaken, een aanloop naar een indrukwekkende plotwending waarin De Waele zelfmoord pleegt. De weergave van de breuk tussen de jongens vormt het sterkste punt van de film, maar na bovengenoemd moment kon Close me plots nergens meer beetpakken. Ik vond de volwassenen vooral abstract en vreemd in gedrag en het trage geknip van de regie nutteloos. Ik heb weinig met de thema's van verwerking en verlies omdat ik zelden vind dat ze interessant kunnen worden vormgegeven. Na enige tijd vond ik de afwisseling van natuurlijke stilte, het lang uitgesponnen camerawerk(ongeacht de sfeerbepaling) en de emotieloze gezichtsexpressies vermoeiend ogen waardoor de film een klus werd om nog af te sluiten. Genoeg potentie en vooral indrukwekkend als je voeling hebt met de inhoud, maar als "buitenbeentje" kon de film me weinig bekoren.

Suf.

Close Calls lijkt een soort project te zijn van een student die zichzelf maar wat graag naar voren wilde stoten als nieuw talent. De film loopt werkelijk over van allerlei ambitieuze stijlen en vreemde toonzettingen. En alhoewel dit soms effectief kan werken, laat deze film juist zien dat zoveel ideeën ook weleens niet kunnen werken.

Wat vooral mak is, is het acteerwerk. Er lopen echt idioten rond in deze film, met Phipps daarbij voorop. Ik denk dat een gemiddelde kijker wel snel kan zien waarom ze gecast is, want ze loopt de hele film rond in ondergoed. De verklaring daarvoor wordt in het midden gelaten. De verklaring wordt verder ook in het midden gelaten over de best prominente betrekkingen van seksuele onderwerpen in de tweede helft. Film voelt daardoor eerder aan als een soort kinkfilm dan cinema.

Veel kleuren, soms knappe effecten en zeker de finale kent bepaalde punten die best indruk weten te maken. Het wordt alleen vaak wat onderuit gehaald door een regisseur die nogal edgy is. Verder hangt het verhaal als los zand aan elkaar en is de keuze om logica uit de film te trekken juist een vervelende keuze. We mogen dan wel constant zweven, maar uiteindelijk kijk je twee uur tegen opgeblazen onzin aan.

Wat het verder toch vooral onderuit haalt is dat het gewoon nergens op slaat. Personages lijken te teleporteren, dingen gebeuren uit het niets en de verklaring naar het einde toe is onnodig onduidelijk en vaag. Ik heb wel een idee van de intentie van de film, maar ik vond het toch maar flauw uitgewerkt allemaal. Eerder vervelend dan indrukwekkend. Punten voor wat kleurtjes en stijloefeningen in de finale, maar verder is het eigenlijk een onuitstaanbare film.

Mwa.

Geen al te beste Spielberg, deze film. Hij behoort zeker tot een van mijn favorieten, maar deze film is toch wel een van de minste die hij heeft gemaakt. Alhoewel het thema best relevant is, is het allemaal nogal langdradig en soms saai.

Dreyfuss is redelijk als geobsedeerde man. De mystery is niet altijd even slecht gedaan, maar het verhaal leunt soms te veel op standaard cliches. Soms is er wel een stijlvolle scene in te vinden, zoals dat kind dat ontvoerd wordt. Maar dat is het dan wel.

Geen al te goed film, die me geen seconde wist te boeien. Ook aan het einde niet, terwijl de finale wel goed zou moeten zijn.

Tijdens de bizarre openingsscene wordt een knaap uit een rijdende achtbaan gesmeten, maar dat is nog niet eens de meest absurde gebeurtenis binnen deze absolute horrorpuinhoop van regisseur Jay Woelfel. Zijn scenario wekt de indruk dat hij iets teveel naar Inception heeft gekeken en dat levert een rommelig geheel op waarin realiteit en fantasie constant in elkaar overlopen, tot op het punt waar je als kijker door de bomen het bos niet meer kan zien. Het acteerwerk van de protagonisten evenals Joe Unger is werkelijk schrikbarend onder de maat en de invulling aan de horrorideeën uiterst simplistisch. Het is enkel de verlaten pretparksetting die de boel nog voorziet van een zekere sfeer, maar Woelfel vangt er alleen niets mee aan. Bovengenoemd resulteert in een haast onkijkbaar geheel dat op wonderbaarlijke wijze uitgerekt is tot 114 minuten.

Op het vlak van acteerwerk en sfeerzetting scoort dit horrorproject van regisseur Kim Kwang-bin een voldoende, maar The Closet valt waar soortgelijke concurrenten ook door vallen. In dit geval is dat vooral het veelvuldig in beeld brengen van de geesten (en de tijd dat spookkinderen nog eng waren ligt helaas al achter ons), waardoor de kijker zich nooit vastgegrepen voelt. Hoe dan ook toont Kwang-bin te beschikken over gebrekkig geduld en bekommert hij zich te weinig om de spanningsopbouw. Hierdoor zit het eindgeheel vast aan een interessant concept met goed uitgekozen acteurs en een hoog tempo, maar weet het zichzelf op kwalitatief vlak nooit verder te ontstijgen.

Leuk!

Van de matrix-zusjes Wachowski. Dit duo en daarbij Tykwer ook nog leveren een uiterst vermakelijk en visueel mooi project hier op het doek af. Vooral de cast viel positief op, de acteurs spelen vaak meerdere rollen en dat doen ze allemaal stuk voor stuk keurig.

Vooral visueel valt de film behoorlijk op. Alles is keurig gefilmd en zelfs de meest oninteressante verhalen zijn uitermate boeiend verfilmd. Groot compliment naar de Wachowski zusjes, voor het verfilmen van een 172 minuten lange Sci-fi die uitermate boeiend blijft. De verhalen zijn meestal ook vrij origineel gebracht.

Je bent zo door te film heen. Dat is een groot compliment, ik heb me erg vermaakt. De film behoort ook onder andere tot mijn favorieten en zou ik zo opnieuw kunnen kijken. Briljant is het nergens, maar wel zeer vermakelijk!

Goed.

Helemaal geen verkeerde thriller, die ver boven mijn verwachtingen uitkwam uiteindelijk. Het is wel een indie-thriller, dus speciale effecten of grootst opgezette decors zullen hier niet echt opgemerkt worden. In plaats daarvan krijg je een kalm thrillertje.

Verhaal is niet bijzonder, en deze film weet er niet heel veel magisch mee te doen. Het is vooral de sfeer en onderhuidse spanning die het hem doet. En die werkt erg goed. Paranoia is duidelijk voelbaar, zeker in het eerste deel. Eerste deel is ook iets beter dan het tweede, waar de sfeer af en toe inzakt.

Knap acteerwerk, McDermott is zeer sterk maar ook Plummer mag genoemd worden. Soms zakt het acteerwerk van Plummer eventjes in, maar dat heeft meer te maken met zijn script, die heel af en toe ook wat wankelt, en daar kan Plummer dan weinig aan doen.

Spanning is in orde, drama werkt pas richting het einde wat beter. Beklemmend tot het einde, af en toe iets waardoor de sfeer wat inkakt maar in het algemeen blijft hij voelbaar. Hij werkt dan ook beter in de bios dan thuis voor je laptop of TV, dus raad ik je aan hem nog te zien nu hij nog draait.

Camerawerk is voor de rest klassiek, maar dat maakt hier vrij weinig uit aangezien het tempo ook traag en rustig is. Maar de paranoia blijft desondanks goed zitten hier, hij blijft eigenlijk altijd wel aanwezig. Film eindigt ijzersterk, maar neigt soms ook iets te veel naar typische tienermystery.

Maar nog steeds een ruim voldoende.

Herzien om een griezelavond met een knal af te sluiten en Cloverfield stelt binnen dat vlak zeker niet teleur. Regisseur Matt Reeves komt met een opvallend claustrofobisch en spectaculair werkje voor de dag, eentje die door de manier van aanpak bijzonder goed weet te boeien. Ondanks dat de meeste kijkers wellicht al zullen weten wat er precies gaande is, blijft de aanpak te allen tijde raadselachtig genoeg en onthult bij elke actiescene precies genoeg om dat mysterie draaiende te houden. Het valt vooral op hoe bombastisch de makers het geheel aanpakken zonder de controle maar een moment te verliezen. Het acteerwerk is links en rechts niet altijd even sterk en de humor voelt enigszins misplaatst aan, maar eenmaal de boel losgaat is dat amper een zorg meer. Jammer dat dit soort films niet vaak meer worden geproduceerd voor het grote doek.

Mwa.

Net iets te irritant en te weinig Cloverfield om echt een deel in de reeks te kunnen zijn. Leuk dat ze de ruimte ingaan, als er tenminste iets Cloverfield aan is. Nu was het vooral een normale sci-fi/thriller die op 1 scene na, gewoon een eigen film had kunnen zijn.

Acteerwerk is prima, iedereen acteert overtuigend en fijn dat ze de Chinese actrice gewoon Chinees laten spreken. Hiermee stijgt ze al snel het niveau uit dat de gemiddelde Chinese actrice in een Amerikaanse film neerzet. Dat was goed.

Visueel ook prima, er zit wel degelijk een behoorlijk budget in en dit levert prima sci-fi scenes op. Helaas is het verhaal zelf een beetje vreemd. Het lijkt net alsof Onah een soort bingo heeft gedaan met ideeën en deze dan maar aan elkaar heeft verbonden. De meeste waren gewoon belachelijk en krijgen niet eens een antwoord in hoe dat in godsnaam gebeurt.

Daarnaast zijn de keuzes van sommige karakters weer te stom voor woorden, zo stom dat ze zelfs mij beginnen op te vallen. Debicki wil graag de laatste 3 neerschieten om haar planeet te redden, waarom slaat ze dan Raw eerst neer, waarom schiet ze haar niet gelijk neer?

Een te ongeloofwaardige film dus eigenlijk soms, die soms gewoon irritant is. Sommige scenes voelen misplaatst aan en daar kan een goed acterende cast niet echt meer tegenop. Onah maakt er gewoon een rommeltje van, terwijl ik zijn verhaal nog best wel leuk bedacht vond.

Ook een heel tof einde. Dus blijft mijn cijfer op een 2,5*