Meningen

Debuut van Watts.

Een verrassend debuut eigenlijk aangezien dit afkomstig is van de regisseur die de meest recente Spider-Man films regisseerde. Twee Marvel-films met een behoorlijk hoog en speels tempo. Clown is daarvan precies het tegenovergestelde. Voor zo'n ridicuul uitgangspunt vond ik het namelijk behoorlijk serieus.

De film is een stuk droeviger en trager dan je op het eerste gezicht zou denken. Het verhaal klonk namelijk redelijk belachelijk toen ik hem voor het eerst las, ook meteen de reden dat Clown überhaupt op de watchlist ging. Ik was dus verrast dat het een hele andere film is geworden.

De film komt snel tot zijn punt maar doet er vervolgens heel lang over om deze uit te werken. Het pak wordt in ieder geval al in de eerste 3 minuten uit de kast getrokken, maar de transformatie duurt vervolgens weer even voordat het echt de horrorkant uitgaat. Alles daarvoor is vooral een dramafilm met een traag tempo.

Iets te traag dus eigenlijk, want het drama is redelijk standaard en vooral erg lang. Het is niet de beste combinatie om zo'n gek concept met zo'n serieus gebeuren te vermengen en Clown slaagt daar ook niet in. Het loopt niet helemaal lekker door en ik zat vooral te wachten tot er eindelijk iets geks ging gebeuren.

De transformatie zelf is ook niet erg origineel, maar eenmaal het op gang komt is het best leuk. De film is wat harder dan de gemiddelde horrorfilm door de gore erg in-your-face te tonen, maar het komt ook voornamelijk door de kille toon van de film. Toch komt de echte horror pas in het laatste half uur echt uit de mand.

De make-up is wel erg bruut en geslaagd, zeker richting het einde neemt het heerlijke vormen aan. Het bloed spat hier en daar hard in het rond en de toon is zoals ik al eerder zei best hard. De regie had alleen wel wat sneller gemogen, want het duurt nu echt wat te lang. Leuk als je een concept zoals dit met een andere invalshoek wil tonen, maar zorg er dan ook voor dat het daadwerkelijk werkt.

Regisseur Eric Forsberg toont potentie door een leuk concept uit te zoeken voor zijn horrorfilm, waar het beperkte budget in positieve wijze mee gecompenseerd kan worden. Helaas brengt hij zijn griezelwerk vervolgens nogal onoverzichtelijk en zonder visie in beeld, waardoor een hoop van de actie niet te volgen valt. Dave Klec overtuigt niet als clown en de make-up die hij toebedeeld krijgt doet dat evenzeer niet, waardoor een hoop van de potentiële dreiging en/of spanning snel verloren gaat. Wat rest is een verhaal met een aantal leuke invalshoeken en genoeg tempo, maar Forsberg zal zichzelf op een hoop vlakken moeten verbeteren voor zijn volgende project. Clown komt namelijk wel erg zielloos en ongecontroleerd voor de dag.

Zeer goedkope en eenvoudige slasher met een aantal opmerkelijk grote namen. Hoe regisseur Jean Pellerin toch aan Christopher Plummer en Margot Kidder kwam is dan ook het interessantste raadsel van de film, want het inhoudelijke gebeuren boeit voor geen meter. Slecht geacteerd en bovendien ontzettend lelijk geschoten. Buiten de slechte kwaliteit om onderneemt Pellerin erg weinig om op visueel vlak meer uit The Clown at Midnight te halen. Enkel de opening belooft een amusant filmpje, maar wat daarop volgt is dermate uitgekauwd, serieus en voorspelbaar dat het niet mag baten.

Regisseur Eli Craig mikt vooral op entertainment binnen het debuut van Clown in a Cornfield, die in schrift nog twee vervolgen kent en daardoor de deur opent tot soortgelijke uitkomsten op filmisch vlak. Het levert daarmee een geheel op met een prettig hoog tempo, pogingen tot originaliteit, genoeg carnage voor de griezelliefhebbers en castleden die het opvallend stabiel doen. Jammerlijk is dat de inhoud van deze film best snel uitgewerkt raakt, waardoor het middenstuk redelijk stilvalt. Een middelmatige plotwending draagt daaraan niet bij, maar Craig schroeft het tempo gelukkig goed op richting de finale. Makers van deze film hadden verder gerust voor explicieter bloedvergieten mogen gaan, maar voor nu staat dit eindgeheel stabiel genoeg en brengt een vermakelijke 96 minuten naar de buis.

Rommelige actiehorrorfilm met een prominent afgebeelde Randy Couture op de poster, ondanks dat zijn aanwezigheid niet veel langer dan 5 minuten in beeld is. Het laat meteen de weinig passievolle intentie zien vanuit regisseursduo Asif Akbar en Lance Kawas, die hier vooral een goedkope mengelmoes maken van allerlei moeilijk te combineren invloeden. Aan het concept van clowns in een motel is het in ieder geval niet erg trouw, want het zijn vooral ondode Indianen die hier de boel op stelten zetten. De castleden doen verder hun best met het materiaal dat ze voorgeschoteld krijgen en de volstrekt onzinnige scenes zijn zeker naarmate de finale vordert best komisch, maar verder valt er binnen Clown Motel niet al te veel te beleven.

Een groep bovennatuurlijke en oersaaie clowns vliegen een stadje door en trekken allerlei willekeurige mensen bloederig uit elkaar. Dat is de enkele zin waar deze C-film van regisseur Todd Sheets in z'n volledigheid mee omschreven kan worden. Het concept waarbij een tornado de clowns opzuigt en naar eigen verzoek weer ergens neerplant is natuurlijk stompzinnig, maar een ideaal excuus om qua plezier flink uit te halen. Spijtig genoeg propt Sheets zijn film vol met volledig oninteressante figuren en voegt zelfs dramatische plotelementen toe aan het geheel. De castleden deden me sterk denken aan acteurs en actrices die duizenden keren zijn geweigerd bij andere audities en dit toen als hun laatste hoop zagen, want aan acteertalent een groot gebrek hier. De leider des clowns doet niet veel anders dan stom uit z'n kop kijken en op een geforceerde manier lachen, waardoor ook de tegenstanders van de protagonisten hard in het water vallen. Het meest bijzondere aspect van Clownado is wellicht dat Sheets het geheel tot wel bijna 100 minuten heeft weten te rekken. De make-upeffecten zijn praktisch en uitzonderlijk grafisch, maar verder was deze film een absolute verschrikking om door te komen en het plezier wat andere gebruikers hieraan hebben beleefd is me persoonlijk volledig ontgaan.

Hm.

Een film die vooral onder het publiek bekend staat vanwege het verhaal buiten de schermen, dat eigenlijk ook enger is dan de film zelf. Hoe vervelend dat verhaal ook is, ik ga dat verhaal niet gebruiken om deze film de laagste beoordeling te geven, want dat is niet eerlijk.

Het is geen hele goede film, maar ook geen hele slechte. Het is inderdaad vooral een kinderhorrorfilm, normaal ideaal voor de kinders die vroeg aan de horror willen beginnen. Jammer dat deze film bijna niet te verkrijgen is of in slechte kwaliteit te bekijken is op YouTube.

Film is wat traag en loom. De opbouw duurt erg lang voor een film die maar 81 minuten duurt. Plot zelf is ook erg slecht uitgedacht, maar dat kan je ook wel verwachten van een film uit het jaar 1989. Goedkoop is het ook zeker, dat zie je aan de simpele schmink van de clowns die allemaal niet erg memorabele figuren staan.

De film moet het vooral hebben van degelijk acteerwerk, waaronder het talent van Rockwell al vroeg te herkennen was. De soundtrack is ook heerlijk creepy, zorgt voor een aantal sfeervolle scenes. Sfeervol is het soms ook, en zeker in het laatste half uur als het tempo wordt opgeschroefd komt dit weleens ten goede.

Laatste half uur is uiteindelijk ook best leuk. Salva heeft een paar aardige shots hier en daar en horrorclowns blijven altijd wel een leuk onderwerp. Heel saai is de film ook niet, maar er zijn wel te veel momenten waarbij je als kijker denkt "nou, komen de moorden nog of hoe zit dat".

Het is gewoon het niveau van een slasher uit de jaren 80, maar dan wat kinderlijker en tammer uitgewerkt. 0 bloederige kills en een wat trage opbouw. Als de kinderen en de clowns uiteindelijk gaan vechten wordt het pas echt interessanter.

Juist.

Je had het al kunnen verwachten met een enkele blik op de titel en poster. Je zou natuurlijk nooit kunnen indenken dat een film als deze maar enigszins boven een cijfer van een dikke 1,0* uit zou kunnen komen. Om maar meteen antwoord te geven op die mogelijke twijfelingen voor mezelf: dat was inderdaad het geval.

Films als deze zou je eigenlijk zelf wel kunnen maken. Alles dat je in principe nodig hebt zijn wat goedkope kostuums voor de clowns en een regisseur die niet veel zin heeft om het allemaal op te vrolijken. Wel krijg ik de indruk dat het achter de schermen best leuk was om te maken, maar erg veel kan de film dat niet in het voordeel gebruiken. Daarvoor wordt alles wel opvallend serieus gebracht.

Het acteerwerk is best waardeloos en de editing te opvallend als het wat trucjes wil uithalen. Toch weten ze richting de finale de deur nog te openen voor wat effecten. Daarnaast kon ik enkele luchtige dialogen wel waarderen voordat het allemaal op een wat meer typerende film uitkomt. Het is allemaal zo bijzonder vreemd dat je wel blijft kijken. Daar gaan mijn punten naar uit.

Wat kan ik er verder over zeggen? Niet veel. Ik vond het allemaal maar een flauwe bedoening die niet veel beter aanvoelt dan een film die je als meester of juffrouw met je klas kan maken. Ik denk dat de makers hiervan niet snel hoeven te rekenen op studio's die ze een hoog budget gaan aanbieden voor hun volgende project.

Een Spaanse slasher met behoorlijk wat potentie en zelfkennis. Regisseur Alonso-Ojea lijkt goed te weten waar hij mee bezig is en heeft alvast veel slasherelementen aangevinkt om te gebruiken en soms de spot mee te drijven. Echter, omdat de film zijn eigen genre zo goed kent is het me een compleet raadsel waarom het in de tweede helft dan toch vervalt in basiselementen. De onthulling waar wordt getoond hoe de vork uiteindelijk in de steel zit is behoorlijk flauw, vooral omdat Alonso-Ojea zijn verhaal onnodig doordraaft. Een simpele whodunnit was meer dan voldoende geweest, maar die twist van de tweede seriemoordenaar gaat ver over de schreef. Daarnaast vond ik het hoofdpersonage waar het dan uiteindelijk om draait erg saai, en dat valt vooral op omdat het groepje waar ze omheen hangt heel karikaturaal geschreven is. Ik vond het uiteindelijke verhaal nogal een rommelige uitwerking bevatten, maar dat neemt niet weg dat er een aangenaam tempo hangt, de eerste helft erg lekker wegkijkt en de moorden er zeker mee door kunnen. Slashers met interactieve moordenaars mogen wat mij betreft veel vaker gemaakt worden, maar de volgende keer graag een stuk minder infantiel.

Simpel.

Zonnige slasher gemaakt door personen die werkzaam zijn in de komediebusiness. Dat valt er ook goed vanaf te lezen aangezien deze film er genoeg van bevat. Jammer is alleen dat weinig grappen het doel raken, maar het blijft in ieder geval vermakelijk en dat telt waarschijnlijk meer.

Zoals wel vaker bij slashers is de omgeving waarin het bloedvergieten zich afspeelt leuker dan het verhaal zelf. In dit geval bevinden we ons op een eiland in een soort zomerkamp, een bijna ideale omgeving om je horrorfilm in te settelen. Het wordt er allemaal snel leuker op, en het tempo schiet er op een gekke manier mee omhoog.

Acteerwerk is in ieder geval best slecht, op een paar namen uitgezonderd. Regisseur Chandrasekhar besloot zelf mee te spelen bijvoorbeeld en gaat helemaal op in zijn rol, maar grappig is hij niet. Een hoop van de humorelementen bevatten ook seks- en ledematengrappen die vaak het doel misslaan.

De meeste kracht wordt uit de setting en de murder mystery gehaald. Het is alleen jammer dat je als kijker nooit echt kan puzzelen aangezien er te veel personages zijn die te weinig worden uitgediept. Zo kan je nooit echt iemand verdenken, en uiteindelijk blijkt de dader zelf compleet uit het verband gerukt te zijn.

Kills zijn verder best grappig en zelfs met een knipoog soms. De horror is vaak ook op komedie gericht door veel van de kills op een lollige manier uit te voeren. Het zorgt voor een aantal aardig lompe momenten die zeker opvallen, en regelmatig ook met genoeg bloed en grappige aftermaths.

Buiten het feit dat het wat te lang duurt kijkt Club Dread aardig weg en kent genoeg tempo en gebeurtenissen om de boel vermakelijk te houden. Erg hilarisch is het allemaal niet, maar er zitten wel genoeg lompe moorden in en een gezond tempo om het leuk te houden. Niet verkeerd voor een keertje, maar ook niet briljant nee.

Kunstzinnige dramafilm met overtuigend acteerwerk en een apart concept, maar evenzeer met een afstandelijke en oninteressante presentatie. Regisseuse Jessica Hausner gooit het in vergelijking met haar vorige werk over een andere boeg en kiest voor een directe en kleurloze aanpak. Statisch camerawerk en een gebrek aan visuele ondersteuning maken van deze Club Zero op die manier een nogal trage film die zelden weet te beklijven. Een aantal opvallend smerige scenes schrikken de kijker wakker uit zijn of haar slaap, verder is dit een erg langzaam gebeuren met een groot gebrek aan hoogtepunten.

Leuk.

Clue doet me wat denken aan Murder by Death. Beide films kennen een combinatie tussen een whodunnitfilm en een komedie. Het verschil tussen de twee films voor mij is dat ik MbD zeer vermoeiend en vervelend vond, terwijl deze Clue wel de juiste toon bij me raakt. Grappig, want ik had vaak wel het gevoel dat beide films erg op elkaar leken.

In ieder geval heeft deze film al snel een grote sterrencast bij elkaar gesprokkeld. Enkele leden doen het ook serieus leuk, Curry daarbij voorop. Ook Lloyd, in 1 van zijn jongere rollen, doet het erg leuk. Niet iedereen is echter top, enkele leden zijn ook best onzichtbaar. Clue geeft ook niet ieder personage in de uitwerking het juiste gezicht. De motieven zijn duidelijk, maar de karakters zelf zijn wat onzichtbaarder.

Ik miste ook nog een gehalte waarbij het echt aan de kijker wordt overgelaten om te puzzelen. De film mag dan wel mysterie centraal hebben staan, veel gepuzzel heb ik er niet aan overgehouden. Dat heeft er vooral mee te maken dat deze film zich iets te omslachtig op de komedie concentreert en er liever een grapje doorheen mengt i.p.v. een raadsel, waardoor de balans tussen de genres toch weleens uit evenwicht wil raken.

Dat is echter dan ook weer alle kritiek die ik erop heb. Clue is oprecht best grappig soms. Lynn legt veel druk op zijn cast, maar zodra die castleden het ook goed weten op te lossen zit je toch wel goed. Ik ben dan ook lekker vermaakt met Clue. Redelijk tempo, sterke decoraties en aardige regie. Alles wordt charmant in beeld gebracht en tussendoor kennen we ook sequenties die visueel de moeite zijn.

Echt super is het niet, maar wel een stuk leuker dan soortgenoot MbD omdat de komedie bij deze film ook echt werkt. Charmant, schattig en vermakelijk. Clue kent veel van de elementen die dit soort films moeten hebben en weet er goed mee om te springen. Voor liefhebbers van Tim Curry een absolute must-see, dit is duidelijk 1 van zijn betere rollen.

Herzien.

Beviel me dit keer toch wel een stuk beter dan voorheen. Ik keek de film een aantal jaar geleden eens en toen maakte het weinig indruk. Recentelijk toch maar eens opnieuw aangezet omdat het gezelschap het graag wilde zien, en misschien was dat wel de doorslaggevende factor. Het was namelijk gewoon een schattige en gezellige film.

Silverstone. Wellicht wat te jong om sterk op haar pootjes te staan, maar qua uitstraling treffend in deze film. De stem en houding passen er goed in, zorgt er ook voor dat enkele scenes die helemaal niet zo bijzonder zijn juist heel goed werken. De romantiek wordt er ook een stuk schattiger mee, maar tevens weet ze de best domme, naïeve maar vriendelijke uitstraling goed te beheersen.

De film kent wat lollige momenten en een sfeerzetting die je ding moet zijn, maar als je dat kan waarderen zal de film al snel in je straatje liggen. Ik weet niet wat er dit keer anders was, maar ik heb toch wel een aantal keer kunnen lachen om de film. Misschien dat het alleen weinig goede voortgang maakt, maar dat is enkel een klein puntje van kritiek tussen het plezier dat de film wel biedt.

Verder kent de film wat lollige bijrollen en een vlot tempo. Het jammere is wellicht dat de regie iets vlotter en consistenter had moeten zijn om de film bij te houden. Echt luchtig wordt het nergens, maar Clueless hangt in zo'n eigen charme dat de film niet meteen naast soortgelijke films gelegd kan worden. Wel moet het gezegd worden dat de film moeizaam had gewerkt mocht Silverstone niet aanwezig zijn geweest.

Dramafilm met maatschappijkritische inhoud, onder handen genomen door regisseur Joram Lürsen. Vooral het concept van vooroordelen wordt hier aangepakt en bekritiseert, maar dat wordt de kijker niet veel makkelijker gemaakt door van Mamoun Elyounoussi een nogal onbegrijpelijke en onsympathieke verschijning te maken. De helft van de film wordt gespendeerd aan zijn personage dat zichzelf dieper en dieper in de nesten werkt, totdat er geen weg meer terug is. Erg amusant of plezierig is dat niet voor de kijker in dit soort films, maar Elyounoussi speelt uiterst sterk en het duurt allemaal niet te lang. Lürsen maakt er bovendien een boeiend schouwspel van met genoeg ontwikkeling, inhoud en tempo. Vanwege een gebrek aan visuele afwerking en een irritante rol van Anneke Blok krijgt Coach net geen voldoende, maar het valt zeker voor Nederlandse cinema goed te doen.

Van het begrip "subtiliteit" lijkt regisseur Thomas Carter geen kaas te hebben gegeten, want Coach Carter kent een behoorlijke vrachtlading aan doorgedrongen dramatiek en sentiment. Zodra je de kinderen ziet die (een briljant spelende) Samuel L. Jackson hier onder zijn hoede neemt, kan je hun persoonlijke problematiek zowat meteen al raden, waardoor een deel van het kijkplezier verloren gaat. Daarnaast is er beduidend weinig aan competitieve sport te zien, het lijkt toch vooral te gaan om de succesboodschap die de scenaristen aan het gebeuren hopen mee te geven. Het personage van Jackson is gelukkig erg interessant en zijn methodes bieden genoeg om als kijker op te kauwen, ondanks dat het weinig genuanceerd wordt gebracht. De finale mag er wezen, maar de film zit wel heel tjokvol aan nodeloos getraan waardoor het tempo onevenwichtig uitpakt. Voor een keertje is het allemaal best te doen, maar realistisch vond ik het allerminst.

Leuk.

Vooraf op wonderbaarlijke wijze in geslaagd om geen enkele trailer of foto te zien van Cobweb voordat ik deze bezocht in de bioscoop. Alleen een blik op de poster gehad, maar die zag ik ook maar half, dus de betekenis hiervan liet me koud. Erg opgelucht dat ik dit allemaal heb weten te ontwijken, want de trailer geeft nogal wat weg.

In ieder geval is Cobweb een horrorfilm die lang de klassieke paden binnen het genre volgt. Bodin kiest ervoor om alles vanuit het perspectief te filmen van Norman. Een geslaagde keuze, zodat de film niet verzandt in de onhandige cliché van "Kind ziet spoken en ouders weten niet wat ze moeten doen". De film maakt daarmee een iets naïevere indruk en dat praat daarmee veel van de soms twijfelachtige beslissingen goed door het vanuit de logica van een kind te vertellen.

Verder komt een film als deze misschien net wat te vroeg, omdat het duidelijk gebaseerd is op de Halloween-feestdag. In Oktober was dit misschien net wat leuker. Het acteerwerk van Caplan vond ik overigens weinig bijzonder, leunt iets te veel op makkelijke waanzintrekjes. Starr vond ik wat geloofwaardiger in zijn rol zitten, al is de vormgeving van beide ouders net wat te "obvious". Hierdoor wordt de kijker te vroeg op het spoor gezet dat er iets niet klopt, maar dat maakt de onthulling(en) er niet minder op.

Cobweb is nooit echt heel spannend of griezelig, maar er hangt een zeer aangename sfeer en eenmaal de stoppen doorslaan in de finale zit je garant voor een stevig stukje vermaak. Fijn dat regisseurs nog verrassende wendingen kunnen nemen, want Cobweb is daarmee een best verrassende horrorfilm met een erg lekkere finale. Ik heb ontzettend genoten in de bios, al had een film als deze gerust spannender en bloederiger kunnen zijn. Weinig te klagen, want het is nog altijd bovengemiddeld leuk.

Absurdistische horrorkomedie met een spaarzame hoeveelheid lollige scenes, al bestaan die vooral uit de beer zelf die zijn slachtoffers bloederig uit elkaar trekt. Wanneer het op de personages aankomt biedt regisseuse Elizabeth Banks namelijk niet heel veel, ondanks de sterk aangezette karikaturen. Keri Russell loopt daar overigens redelijk verdwaald tussen, die een veel te serieus typetje speelt voor de totale ongein die Banks en haar team hier proberen neer te zetten. De computereffecten zijn verder houterig, maar het concept is best lollig en blijft redelijk vermaken. Cocaine Bear vormt daarmee een typische film met een lollig gegeven, maar een beperkte uitwerking.

Tja.

Opnieuw een zomedy, maar dit keer met oudjes en een paar anderen. Opzicht wel een leuk idee, maar niet al te bijzonder uitgewerkt. De humor is typisch een beetje Brits, maar gelukkig niet zo plat en af en toe wel komisch.

De film is niet heel boeiend, maar kent wel een aantal leuke scenes. Soms ook geen gebrek aan gore, dat de film ook wat naarboven helpt. De cast doet het heel prima, maar de film weet nergens echt bijzonder grappig te zijn of verfrissend.

Opzicht wel een leuk tussendoortje, maar de film weet niet bepaald ergens in uit te blinken. Prima voor een keertje bankhangen, maar voor een echt goede zombiefilm kan je beter een andere pakken.

Vermakelijke romantische komediefilm met een ongekend rommelige en onlogische inhoud, maar niettemin een zeer vlot verloop. Regisseur Roger Donaldson is dan ook niet de minste met dit soort projecten, alhoewel Cocktail natuurlijk zeker niet zijn beste project is. Tom Cruise zit in ieder geval op zijn plek binnen een personage dat hem op z'n lijf geschreven is en vormt samen met Bryan Brown een treffend duo. Donaldson dirigeert verder met een gezond tempo en een hoop gebeurtenissen, ondanks dat Cocktail soms van de hak op de tak springt. Zeker de slotfase vereist veel te veel goodwill om gecompenseerd te worden, maar dat neemt niet weg dat de speelduur van 104 minuten zo om is.

Redelijke pixar.

Pixars zullen nooit mijn genre worden. In het vliegtuig naar Amerika toch maar meegepakt vanwege de oscar nominaties en hoge recensies. Ik dacht dat hier echt een juweel op het scherm zou zijn, maar ik zat ernaast, en is het voor mij niet veel meer dan een cliche pixar maar dit keer in Mexico.

Begon best hoopvol, toegegeven, de Mexicaanse buurten zijn mooi geanimeerd en komt de cultuur dan ook soms vrij dichtbij. De voice actors waren niet zo irritant als dat pixar meestal weleens wil doen. De grappen voelen ook iets minder geforceerd aan.

Helaas is het wel een cliche pixar waarvan je eigenlijk al naar het verhaal kan raden. Alleen hierom vind ik dat de film vrij weinig nieuws onder de horizon brengt en wist me daarom ook niet echt te overtuigen.

De Oscarwinnaar.

Het was een vreemde uitreiking. Ik zag het niet live, ik laat dat evenement al enige tijd een beetje langs me heen gaan en pik er wat winnaars uit, maar om de nieuwsberichten van die klap kan je gewoon niet heen. Wat was dan de film die onder al die gekkigheid toch het ultieme beeldje mee naar huis mocht nemen? CODA dus.

Opvallende keuze, aangezien ik enige tijd de indruk kreeg dat de Oscars de prijzen gaven aan films die een wat apartere stijl kennen, of gewoon buitenlands zijn. CODA is in dat opzicht heel anders. Het is eigenlijk de meest veilige, brave film die je maar kan maken. Niet vreemd ook dat het een remake betreft van een film die nog braver (en irritanter) is dan deze film.

Ik wist alleen niet dat CODA een remake was vooraf, dus toen ik de elementen herkende van een film die ik in het verleden een 2,0* heb gegeven maakte me niet bepaald vrolijk. En eigenlijk blijft de kritiek voor een deel hetzelfde. De eerste helft is wat absurder en de familie wordt redelijk kinderachtig neergezet. De vreemde manieren die ze kiezen om hun problemen op te lossen zullen nooit sympathie bij me opwekken, maar ook de overige overdreven personages zoals Derbez halen me uit de film.

Verder een film die wel een wat sterkere tweede helft kent met wat goed geplaatst sentiment, maar vrijwel alle bekende elementen om een zogenaamd goede film neer te zetten keren terug. Dat hoeft niet perse slecht te zijn, maar daarmee is het ook een veilige en voorspelbare film. Een film die het dan waarschijnlijk beter doet omdat het wat traantjes en lachjes uit de kijker teweeg kan brengen.

Voor mij persoonlijk is het alleen een film die te absurd is om leuk te zijn. De komedie is gewoon ronduit irritant, waardoor de film op een wat sentimenteler vlak niet aanslaat voor me. Dat neemt niet weg dat het een best boeiende film is die goed wegkijkt en wat mooie scenes in de tweede helft kent. Geen verrassende winnaar, wel een erg saaie winnaar.

Regisseur Jeff Chan heeft duidelijk aanleg voor het sciencefictiongenre en probeert dit te bewijzen met Code 8, maar maakt het zichzelf niet gemakkelijk met dit voorspelbare verhaal. Robbie Amell acteert bovendien te theatraal als protagonist, zeker zijn uiting van z'n elektrische gaven komt niet erg overtuigend voor de dag. Chan maakt daarnaast gebruik van een weinig opzienbarende inhoud en profiteert enkel van de kwalitatieve visualiteit. De actiescenes evenals de opgebouwde wereld zien er goed uit, maar dat is niet genoeg om Code 8 boven de middelmaat uit te laten stijgen.

De herziening laat een gedeelte van de magie verloren gaan. Coherence profiteert van een compacte inhoud en een leuk concept, maar als je het allemaal in het verleden al een keer hebt gezien hangt er toch een mate van verveling in de lucht. Het acteerwerk is gelukkig bovengemiddeld en de realistische aanpak van regisseur James Ward Byrkit is goed gekozen, maar aan de spanningsopbouw schort uiteindelijk teveel. Nadat de boel begint te escaleren blijft de film te veel op dezelfde lijn toeren, maar eindigt gelukkig wel sterk en met genoeg open deuren. Nog altijd is het leuk om met dit project mee te denken, maar wellicht geschikter voor een enkele kijkbeurt.

De makers van Blood Curse worden zelf geteisterd door een vreselijke vloek, een vloek die ervoor zorgt dat hun film oersaai, spanningsloos en ontdaan van interessante gebeurtenissen is. Het is uiterst bijzonder om te zien hoe regisseurs Tiago Guedes en Frederico Serra zo'n leeg geheel naar het grote doek hebben weten te brengen, maar haast zullen ze niet gehad hebben. Buiten enkele schimmen, een matig uitgevoerde seance en veel inhoudelijke gesprekken over behekste geschiedenis en nog wat biedt de film dan ook helemaal niets. Enkel de finale toont eindelijk een beetje peper in de reet, maar is dan ook zo weer voorbij. Er wordt meermaals aandacht besteedt aan zowel het psychologische als emotionele aspect van het verhaal, maar met dit slakkentempo en deze oninteressante figuren komen die potenties niet bepaald tot hun recht. Ik heb moeten vechten om elke minuut van de totale 97 uit te zitten, maar feliciteer mezelf er van harte mee dat ik de eindcredits heb gehaald.

Niet bijzonder.

Tijdens de eerste helft is Cold Creek Manor een soort vroegere versie van The Intruder. Het meest ironische daaraan is dat Quaid in The Intruder de rol van schurk speelt, terwijl hij hier juist aan de goede kant staat. In principe vind ik beide films op hetzelfde niveau hangen, buiten dat deze film in de tweede helft een iets andere richting neemt.

Het is allemaal een erg veilig gebeuren. De spanning is voorspelbaar, evenals het narratief zelf. Figgis mag misschien zelf denken dat hij hiermee iets geweldigs origineels heeft neergezet, maar voor mij is het niet veel meer dan een standaardrecept dat met een paar nieuwe ingrediënten wordt opgeleukt. De kern blijft echter nog altijd hetzelfde.

Acteerwerk is prima maar niet bijzonder. Evenals het narratief en de spanningsboog zijn de personages niet bepaald vernieuwende figuren, en in kader van het verhaal is dat ook geen vereiste. Ik had alleen gehoopt dat er wel iets te zien zou zijn dat wat te bieden had. Cold Creek Manor echter niet, waardoor het niet perse een vervelende zit was, maar ook geen enerverende zit. Meer heb ik er niet over te melden.

Rommelige horrorthriller waarin regisseur Fabien Delage het vooral moet hebben van opgebouwde spanning in een koude omgeving, maar helaas komt dit er zeer beperkt uit. Cold Ground kent een aantal onheilspellende momenten omdat het geluid aardig onder de beelden wordt gemonteerd, maar de tegenstander die in de sneeuwrijke locaties rondloopt is geen moment dreigend. Daarbij komt kijken dat er veel te veel personages zijn die allemaal niet weten te onderhouden, waardoor het extra jammer is dat je een behoorlijk lange tijd met ze opgezadeld zit voordat het allemaal loskomt. In termen van vormgeving verdient deze film een aantal punten voor originaliteit, maar in de kern is het net zo uitgekauwd als zijn soortgenoten.

Prima.

Film die in het begin als een soort TV-film aanvoelt, maar uiteindelijk later wel zijn draai weet te vinden in een soort rauwe setting. De sfeer komt in ieder geval wel over. Je voelt gelijk dat je wel een beetje in het jaar 1989 rondloopt, en dat is goed.

Film heeft wel een bijzondere loop, waardoor het verhaal voorspelbaar lijkt, maar uiteindelijk helemaal niet is. Mickle weet gelukkig nog iets ervan te maken in plaats van een standaard wraakfilm waardoor je nooit echt een idee hebt waar de film heen gaat.

Goed acteerwerk. Shepard en Johnson vond ik er helemaal bovenuit steken. C. Hall lijkt nog net iets te veel recht uit een TV-serie gelopen. Alhoewel de meeste hem ook van een serie kennen, lijkt het nog net iets te veel een TV-movie te zijn.

Uiteindelijk is het tempo wat traag, vooral in de eerste helft had de spanning er net iets meer over mogen hangen. In het tweede deel is de film boeiend, met goed acteerwerk, maar uiteindelijk ook niet veel meer. Je mist echt een beetje een "wow" gevoel van de film.

Maar de finale is gelukkig wel leuk. Ondanks dat het verhaal compleet ongeloofwaardig wordt, is het niet minder leuk aan de ervaring. Visueel wordt er ook iets meer uit de trukendoos gehaald en is het nog wel leuk. Al had het nog net iets grover gemogen naar mijn mening. Maarja.

Stijlvolle, maar brave actiethriller met een passende Henry Cavill in de hoofdrol. Regisseur Mabrouk El Mechri toont dat hij over een aardig oog voor detail beschikt, waardoor The Cold Light of Day vol zit met mooie locatiekeuzes en komt met een fraai in beeld gebrachte actiefinale. Het jammerlijke is dat de inhoud te weinig verrassing brengt om dat gepast te kunnen ondersteunen, daarnaast is het gebrek aan innovativiteit ook spijtig. Tussendoor zitten er namelijk meerdere achtervolgingen en kogelwisselingen in die nogal braaf voor de dag komen en daardoor niet beschikken over een memorabele natuur. Het acteerwerk is over de grote lijn degelijk (ondanks de ongeloofwaardigheid van Sigourney Weaver als schurk) en het duurt allemaal niet te lang, maar El Mechri doet zich er goed aan de onderscheidendheid actiever op te zoeken.

Nee.

Met erg hoge verwachting opgezet. Gens met zijn Frontiers was erg vermakelijk toen ik hem zag en ook in The ABCs of Death stak hij als een van de weinige bovenuit de andere filmpjes. Daarom was ik wel geïnteresseerd in nog een filmpje.

Helaas is dit een enorme tegenvaller. Ik verveelde me enorm voor een filmpje waarin niet eens zo weinig actie of bloed in zit. Soms is het ook wel redelijk maar ik kon me gewoon niet vinden in de personages en ook de wezentjes zagen er maar matig uit.

Heb erg vaak op de klok gekeken, en ik was eerlijk gezegd best blij dat het voorbij was. Dit lag me gewoon niet helemaal.

Vermakelijke, maar ook teleurstellende genremix waarin een buitenaardse fungus de boel op stelten zet. Zeker op dit vlak pakt regisseur Jonny Campbell niet hard genoeg door, want het aantal praktische effecten blijft redelijk beperkt. Gegruwel ziet er zeker in de laatste akte wel tussen, maar niet gedurfd genoeg om de liefhebbers bij te blijven. Gelukkig zijn de twee hoofdpersonages sympathiek genoeg en worden ze degelijk neergezet door Joe Keery en Georgina Campbell. Qua inhoud blijft Cold Storage verder erg mager en mist er een gevoel van urgentie en dreiging, maar de beknopte speelduur leent zich voor effectief en hersenloos entertainment.