Coach (2009)

Deze wilde ik vooral zien vanwege Gaite Jansen, niet enkel een bijzonder mooie meid maar ook veruit de beste Nederlandse actrice van haar eigen en vele andere generaties. Zolang ze maar een beetje normale dialoog krijgt - haar acteerwerk in hetzelfde jaar uitgebrachte Lover of Loser lag dus vooral aan het zwakke script- speelt ze met gemak iedereen van het scherm, hoeveel cliché's er ook bij zitten. Nu waren die cliché's hier expres ingezet, maar wel als half werk. Was dan echt als regisseur all the way gegaan en had echt een deprimerend en reëel beeld geschetst. Nu is het meer een sprookje dat wel graag stout wil zijn maar het nooit helemaal wordt. Anneke Blok verder was prima, de rol van haar vriendin als praatbuis slim gevonden en de stukjes met muziek waren er dan wel te vaak, maar hielden de vaart erin. Maar ook al te vaak verzandde de rest is stroperige langzame en vooral saaie scène's. Stem 900 is hierbij een 3,0*. Zonder Gaite al snel een punt lager.

Alleszins behoorlijke televisiefilm van eigen bodem met een herkenbaar verhaal en degelijk acteerwerk van Anneke Blok (lekker vet aangezet) en van Gaite Jansen, die net als in Lover of Loser schijnbaar moeiteloos de show steelt.

Tja, wat moet ik hiervan zeggen. Na de film restte me vooral het gevoel dat ik het al eens eerder had gezien. ,,Jongen uit arm milieu krijgt een kans en wordt verliefd op rijk meisje",all over again Daarnaast probeert de regisseur zich te onderscheiden door de film een multicultureel thema mee te geven. Maar had dan, zoals mjk87 zegt, ook een problematische situatie geschetst. Hierbij had ik vooral het gevoel dat de film uiteindelijk een happy-ending-sprookje moest worden, en dat er als opvulling nog wat clichés in de film waren gepropt. Want cliché was het. Van de conservatieve vader naar de botox-vriendin van de moeder, van de scooter van Gaite tot de foute vrienden van de jongen, ALLES was cliché.

Als laatste wil ik wel opmerken dat ik Gaite Jansen erg goed vond acteren. Alhoewel haar rol nou niet bepaald de meeste stof bevatte, stak ze er voor mijn gevoel met kop en schouders bovenuit.

Matig, 2*

Clichés worden vaak als negatief beschouwd, maar in deze film pakken ze juist goed uit.

Het is namelijk de kunst van een hedendaags sprookje om clichés goed te laten aflopen met de nodige spanningen er tussendoor.

De cliché van een jongen uit een "arm" milieu dat verliefd wordt op een "rijk"meisje is in dit geval gewenst.

De jongen behoort namelijk tot een etnische minderheid en het meisje uit een autochtone bovenlaag.

Zij zien er beiden nog eens leuk uit ook.

Deze film zal om die reden mogelijk de aandacht trekken van zowel voor- en tegenstanders met betrekking tot de multiculturele samenleving.

Dit is alleen maar goed.

Deze film past volgens mij in deze tijd.

Mijn waardering voor de film is daarom een stuk hoger dan die van de meeste kijkers.

Wil ik zien, er spelen hele goede acteurs/actrices in mee. Hoe zou je in deze tijd de multic. samenleving kunnen ontkennen? In mijn stad zijn er al meer dan 200 nationaliteiten en die kom je ook overal tegen. Oud nieuws, oude film ook. Anneke Blok, de stem van de droge Zeemanreclames, is ook altijd top.

Susanne [Anneke Blok] combineert haar werk met losse, persoonlijke projecten die ze meestal niet afmaakt. Echtgenoot Leon [Mark Rietman] en dochter Sophie [Gaite Jansen] lopen dan ook niet over van enthousiasme wanneer ze zich aanmeldt als coach van Soukri [Mamoun Elyounoussi], die slecht presteert op school en klem zit tussen de Nederlandse cultuur en de normen en waarden van (vooral) zijn Marokkaanse vader [Ahmed Salah]. Soukri’s kennismaking met Susanne en haar gezin blijkt van grote invloed te zijn voor alle betrokkenen. Scenarist Frank Ketelaar haalt interessante thema’s aan, vooral over hoe we groepen mensen beoordelen zonder er contact mee te hebben, maar vermijdt diepgang en kiest voor de gemakkelijke weg door ze als komische elementen te behandelen. In grote lijnen grenst het acteerwerk aan het karikaturale, al bewijst Gaite Jansen dat ze een mooie filmcarrière tegemoet kan zien.

Dramafilm met maatschappijkritische inhoud, onder handen genomen door regisseur Joram Lürsen. Vooral het concept van vooroordelen wordt hier aangepakt en bekritiseert, maar dat wordt de kijker niet veel makkelijker gemaakt door van Mamoun Elyounoussi een nogal onbegrijpelijke en onsympathieke verschijning te maken. De helft van de film wordt gespendeerd aan zijn personage dat zichzelf dieper en dieper in de nesten werkt, totdat er geen weg meer terug is. Erg amusant of plezierig is dat niet voor de kijker in dit soort films, maar Elyounoussi speelt uiterst sterk en het duurt allemaal niet te lang. Lürsen maakt er bovendien een boeiend schouwspel van met genoeg ontwikkeling, inhoud en tempo. Vanwege een gebrek aan visuele afwerking en een irritante rol van Anneke Blok krijgt Coach net geen voldoende, maar het valt zeker voor Nederlandse cinema goed te doen.