Coach (2009)

Hoewel de clichématigheden niet geheel ontweken kunnen worden is Coach toch een prima film. Vooral de scènes tussen Mimoun Elyounoussi en Gaite Janssen zijn erg sterk.

3,5*

Aardige Telefilm met een goede rol van Mamoun Elyounoussi, die soms iets teveel Scarface nadoet. Ook de rest van de cast is goed. Maar ik kan het net geen voldoende geven.

2,5*

Een vermakelijke Nederlandse film. Geen niveau Alles is Liefde, maar wel af en toe zelfde stijl, met de muziek. De muziek was overigens ook goed gekozen. Paar heerlijke nummers zoals Street Spirit van Radiohead.

Het verhaal van Coach is deels origineel en deels erg voorspelbaar. Het coach gedoe is leuk bedacht. Maar ja de relatie tussen twee culturen is natuurlijk niks nieuws, en om eerlijk te zijn werd daar ook niet echt op een vernieuwende manier mee om gegaan. En ja de verschillende culturen zijn dan wel goed in beeld gebracht, alleen is het allemaal wat te overtrokken. En de relatie tussen vader en zoon is een beetje a lá Billy Elliot. De boodschap van de film over vooroordelen komt wel over, alleen is de film natuurlijk één grote ophoping van cliché voorbeelden.

De film heeft een uitstekende cast. Anneke Blok is leuk alleen af en toe is het wat te veel wat ze geeft. Mark Rietman is in zijn kleinere rol erg leuk, zeker de droge opmerkingen zo nu en dan brengt hij leuk. Mamoun Elyounoussi is voor mij een totaal nieuw iemand, blijkbaar al een nominatie op zak voor het Paard van Sinterklaas. Maar hij doet het erg leuk, alleen hoop ik niet dat hij uiteindelijk bij de Shouf Shouf groep valt en daarmee zijn talent laat liggen. En ja Gaite Jansen, kan enkel zeggen "Wow!" Wat een talent. Kan een grote worden samen met Marloes van der Wel. En ja qua looks zit het ook meer dan goed.

Nou geen hoogstaande film, maar voor een tele-film uiterst vermakelijk en toch wel boeiend.

3.5*

Jongens, wat een flater dit. Een enorme berg van ongeloofwaardige scenes en clichématige elementen, met een stel acteurs van het niveau van de lokale toneelclub. Al die wendingen zijn te voorspelbaar om nog maar serieus te nemen. De muziek nekt de film verder volledig, Radiohead in een film over multiculturalisme, gedweep met Simon and Garfunkel, je bedenkt het niet...

Zeer slecht, en hopelijk geen indicatie voor het niveau van de andere telefilms dit jaar.

1*

Wel een aardige film, maar het blijft toch een beetje een slap aftreksel van Najib en Julia. Najib en Julia is, mede door de lengte, beter uitgediept en laat veel beter de twee conflicterende milieus zien. Best een aardige film, prima geacteerd, maar doordat dit al eerder en beter is gedaan, kom ik niet veel verder dan 3*.

De eerste in de nieuwe reeks telefilms is een heel behoorlijke komisch drama over een moeder die iets te graag meedoet aan een project om een jonge Marokkaan te coachen. Haar onuitstaanbare ijver mondt uit in een drama als de jongen blijkt te hebben gelogen naar zijn eigen ouders. Ik vond het wel een grappig verhaal dat mooi aansluit op hoe in onze maatschappij met goede bedoelingen is geprobeerd om de kloof tussen volledige autochtonen en nieuwe generaties Nederlanders, te dichten. Vaak waren die bedoelingen echter zo hol als wat en heeft het tot vele flaters in het politieke beleid geleid. Het probleem aan deze film is dat de karakters soms wel erg karikaturaal zijn. Zo wordt er toch wel een pijnlijk racistisch onderscheid gemaakt tussen ''goede'' Marokkanen, de knappe Soukri, en ''slechte'' Marrokanen, zijn lelijke dorpse vrienden. Ook de hele bovenklasse wordt wel erg simplistisch voorgesteld met hockeymeisjes, botox en verhoudingen. Toch vind ik het best een aardige poging om eens een andere kant van het multi-culti dilemma te tonen dan het gebruikelijke shouf shouf schnitzelparadijs. Het drama is uiteindelijk zwaarder dan je in eerste instantie zou verwachten van het wat lichtzinnige begin.

Afgelopen zondag bekeken en het zakt alweer erg, erg snel weg. Een film die helaas vooral heel voorspelbaar was en met grote halen door het verhaal heenstapt. Daardoor verzandt de poging om genuanceerd te zijn toch weer in veel makkelijke karikaturen en is de verliefdheid tussen Soukri en dochterlief nauwelijks geloofwaardig.Het is vooral aan de leuke rol van Blok te danken dat de film nergens onuitstaanbaar wordt, maar heel veel vond ik het niet voorstellen.

2.0*

Dit viel mij helemaal niet tegen. Joram Lürsen neemt een thema over de wrijving tussen allochtone en autochtone Nederlanders en gaat verder dan het clichématige drama of de bedroevende komedie die er normaal van wordt gemaakt door net iets verder te gaan. Vooral tegen het einde verbaasden de scènes bij het Marokkaanse gezin mij nogal en hoe minimalistisch ook; Lürsen verbreekt wel een barrière. Echt heel intens of ontroerend wordt het nooit en met het oog op het weinig uitdagende verhaal zat dat er ook niet in, maar Coach is niettemin erg interessant en zeker entertainend.

Deze wilde ik vooral zien vanwege Gaite Jansen, niet enkel een bijzonder mooie meid maar ook veruit de beste Nederlandse actrice van haar eigen en vele andere generaties. Zolang ze maar een beetje normale dialoog krijgt - haar acteerwerk in hetzelfde jaar uitgebrachte Lover of Loser lag dus vooral aan het zwakke script- speelt ze met gemak iedereen van het scherm, hoeveel cliché's er ook bij zitten. Nu waren die cliché's hier expres ingezet, maar wel als half werk. Was dan echt als regisseur all the way gegaan en had echt een deprimerend en reëel beeld geschetst. Nu is het meer een sprookje dat wel graag stout wil zijn maar het nooit helemaal wordt. Anneke Blok verder was prima, de rol van haar vriendin als praatbuis slim gevonden en de stukjes met muziek waren er dan wel te vaak, maar hielden de vaart erin. Maar ook al te vaak verzandde de rest is stroperige langzame en vooral saaie scène's. Stem 900 is hierbij een 3,0*. Zonder Gaite al snel een punt lager.

Alleszins behoorlijke televisiefilm van eigen bodem met een herkenbaar verhaal en degelijk acteerwerk van Anneke Blok (lekker vet aangezet) en van Gaite Jansen, die net als in Lover of Loser schijnbaar moeiteloos de show steelt.

Clichés worden vaak als negatief beschouwd, maar in deze film pakken ze juist goed uit.

Het is namelijk de kunst van een hedendaags sprookje om clichés goed te laten aflopen met de nodige spanningen er tussendoor.

De cliché van een jongen uit een "arm" milieu dat verliefd wordt op een "rijk"meisje is in dit geval gewenst.

De jongen behoort namelijk tot een etnische minderheid en het meisje uit een autochtone bovenlaag.

Zij zien er beiden nog eens leuk uit ook.

Deze film zal om die reden mogelijk de aandacht trekken van zowel voor- en tegenstanders met betrekking tot de multiculturele samenleving.

Dit is alleen maar goed.

Deze film past volgens mij in deze tijd.

Mijn waardering voor de film is daarom een stuk hoger dan die van de meeste kijkers.

Dramafilm met maatschappijkritische inhoud, onder handen genomen door regisseur Joram Lürsen. Vooral het concept van vooroordelen wordt hier aangepakt en bekritiseert, maar dat wordt de kijker niet veel makkelijker gemaakt door van Mamoun Elyounoussi een nogal onbegrijpelijke en onsympathieke verschijning te maken. De helft van de film wordt gespendeerd aan zijn personage dat zichzelf dieper en dieper in de nesten werkt, totdat er geen weg meer terug is. Erg amusant of plezierig is dat niet voor de kijker in dit soort films, maar Elyounoussi speelt uiterst sterk en het duurt allemaal niet te lang. Lürsen maakt er bovendien een boeiend schouwspel van met genoeg ontwikkeling, inhoud en tempo. Vanwege een gebrek aan visuele afwerking en een irritante rol van Anneke Blok krijgt Coach net geen voldoende, maar het valt zeker voor Nederlandse cinema goed te doen.