Logboek

Twee Belgen die naar Syrië trekken met elk hun eigen doelen en dromen. Wel een aparte filmstijl met hun geborgen huis dat aan flarden geschoten is met op de achtergrond de verwoeste straten in één of andere Syrische stad. Het leek wel decor vanuit een toneelvoorstelling.

Goed camerawerk en montage. Best spannend ook en dus zeker van genoten. Het toont ook aan dat de oorlog iedereen meezuigt. En niets is zwartwit.

The Dead Don't Hurt is een film in een westernjasje, maar wie actie en revolverhelden verwacht, zal enigszins teleurgesteld zijn. Zoveel wordt er niet geschoten. Eens in het begin en op het einde en dat is het zowat denk ik. Het is eerder een romantische film met de setting van een western.

Toch vond ik het een bijzonder onderhoudende film waar ik me nooit heb verveeld. Dat komt ook door de aanpak van Mortensen die bewijst een uitstekend scenarist/regisseur te zijn. Het verhaal verloopt in flashbacks en -forwards. De timing en de duur zit steeds juist en hij zorgt ervoor dat de kijker mooi meezweeft op het tempo van de film.

Vervolgens heb je met Mortensen zelf en met Krieps een mooi duo waar de chemie toch van afspat. Klef wordt het nooit, daarvoor is zelfs de gezamenlijke screentime te beperkt. Het helpt ook wel dat Krieps een boeiende rol speelt als zelfstandige eigengereide vrouw.

Knap in beeld gebrachte documentaire over de ontwikkelingen van een vermist jeugdvoetbalteam in Thailand. Het overschouwde enkele jaren geleden de media over de hele wereld. Een docu waar moeite en tijd is ingekropen waarbij de reddingsactie goed wordt nagespeeld dit in combi met authentieke beelden.

Het wordt al snel duidelijk hoe complex de hele operatie is. Op dat vlak misschien ook wat technisch en langdradig, maar wel vrij volledig. Bovenal ook spannend - ook al weet je hoe het zal aflopen. Dat alleen al is zeer sterk.

Een zuivere familiefilm voor het hele gezin waarbij een hond de hoofdrol opeist in het koude en woeste Alaska. Togo mocht dan misschien te klein zijn en minder sterk ogen, zijn dapperheid, doorzettingsvermogen en koppigheid overtreft alle andere honden. Een ideaal sausje dus voor Disney om er wat van te maken.

Grootste pluspunten zijn toch wel het fenomenale landschap. Sowieso erg mooi, maar ook zeer goed in beeld gebracht. Ook de opbouw is prima met af en toe een flashback van het leven van Togo. Vertederend en grappig, beetje sentimenteel ook bij momenten, maar dat hoort er gewoon bij. Ook Dafoe doet het prima.

Een must see voor dierenliefhebbers en specifiek hondenliefhebbers.

Matig verhaal dat niet uit de verf komt en inderdaad eindigt op het moment dat het misschien net interessant begon te worden. Geen idee waar de film heen wou, over dromen nastreven en zelfrespect ja, maar verder inhoudsloos. We zien in een klein rolletje Kenneth Vanbaeden die we beter kennen uit De helaasheid der dingen.

Wat je mag verwachten van een vijfde deel. Veel van hetzelfde - omdat de formule Lawrence-Smith nu eenmaal werkt - en dit in combi met een hoog spektakel en veel actie. Misschien bij momenten een overkill aan Martin Lawrence die na zijn bijna doodervaring helemaal aan het flippen gaat. Het begint zelfs op het randje van irritant te worden, al zijn er wellicht velen die het erover vonden.

Net als Beverly Hills Cop haalt de ouderdom de film en de acteurs is. Het is soms heel duidelijk en superfit ogen ze niet (altijd) meer. Het ouderwetse gekibbel tussen de twee blijft wat hangen tussen flauw en voorspelbaar. Er zit wat sleet op de formule. Toch heb ik een nostalgische band met Bad boys, dat is ook veel waard.

Best wel een hoog tempo en veel spektakel, wat we van El Arbi/Fallah mochten verwachten. Inhoudelijk pover met het cliché verhaal van allen tegen de rest, politie incluis. Nipte voldoende.

Prima aankleding van een rijk negentiende eeuws gezin waarbij de vader meer dan de dochter lief is weg is in het buitenland. Hij brengt dan wel van alles mee om haar te paaien, maar het liefste wil ze zelf op ontdekkingstocht. Dat is zonder haar moeder gerekend die haar overbeschermt en haar liever als een kastplantje ziet. Puberende tieners, het is van alle tijden. Inhoudelijk net niet, maar de omkadering maakt veel goed. Zeer nipte voldoende.

Ik heb ook het gevoel dat dit een mindere film is dan de eerste twee delen, zeker ten aanzien van de debuutfilm. Niet omdat we het al eens gezien hebben, want de invasie in New York was echt wel goed gedaan. Ook die stofwolken of die creaturen die van de wolkenkrabbers liepen, het had iets apocalyptisch. Prima in beeld gebracht ook.

De rustige momenten en de ontwikkelingen tussen de twee hoofdpersonages kwamen echter te weinig uit de verf. Het voelde inderdaad langdradig en saai aan. Zelden was er een connectie met de kijker of had ik het gevoel dat het een meerwaarde betrof.

Men probeerde het ook meermaals met de kat en het beestje kwam te voorschijn wanneer het de filmmakers uitkwam om dan weer totaal onlogisch te verdwijnen. Niet slecht allemaal en op groot scherm komt het allemaal nog wat anders binnen, maar dit is sowieso een minder deel van de franchise.

In het verlengde van zijn laatste short Résumé d'un Divorce (Film, 2023). Ghesquière creëert wederom een surrealistische backside down film waarbij recht krom is en krom recht. Personen met het syndroom van Down staat hier centraal en zij worden beschouwd als de regelmaat in de samenleving. Mensen zonder het syndroom van Down zijn afwijkingen en per definitie abnormaal (om dat lelijke woord te gebruiken).

Het levert wat leuke en grappige beelden op. Spitsvondig ook bij momenten. En ook daar merk je dat minderheden in staat zijn om de wereld te verbazen en hun steentje bij te dragen. Wederom met Nico Storm (als volwassen man), die ik als acteur ten zeerste apprecieer.

Niet geweldig, niet goed zelfs, maar ook niet zo slecht dat ik vreesde. Bij momenten zeer flauw en men tracht humoristisch uit de hoek te komen, maar men sloeg de bal soms compleet mis. Het is sowieso niet makkelijk om een misdaadverhaal in een humoristisch sausje te gieten. De film mist flair, messcherpe dialogen en kwaliteitsvolle satire om goed te zijn.

Met een dom blondje en een leeghoofd alleen red je het niet, dat bleek wel snel. Al bij al toch een matige wegkijker die snel voorbij vliegt. Lene Maria Christensen eens in een totaal andere rol dat ik van haar gewoon ben.

Simpel en clichématig, maar goed voor een keertje. Zeker geen hoogvlieger, neen.

Het is vaak nogal polariserend om een film die gebaseerd is op een (populair) boek te beoordelen. De lezers maken ongetwijfeld de vergelijking met het boek en de niet-lezers zijn meestal enthousiaster omdat ze louter de film voor ogen hebben.

Ik las het boek ook nog niet en kan dus geen vergelijking maken. Ik merk wel op dat de film vrij fragmentarisch is bij momenten. Plots is er een ander decor of gebeurtenis. Nogal bruusk bij momenten waarbij ik veronderstel dat de overgang in het boek gemoedelijker is.

Puur filmisch wel een prima film. Goed in beeld gebracht en sowieso een erg boeiend aangrijpend verhaal. Het Afghanistan van de jaren 70 en voor de inval van de Russen is niet het Afghanistan met de Taliban. De Amerikanen en diens invloeden toen waren erg welkom. Leuk zo die Amerikaanse films waar de jonge Amir en Hassan zo gek van waren. Lang voor me uitgeschoven, maar zeker de moeite waard om te bekijken. Ik had wel te doen met de vader die streng was voor zijn zoon en erg gevoelig was wat men over hem dacht, maar toch erg altruïstisch in het leven stond.

Een film die me op één of andere manier steeds is bijgebleven. Geen topper en ook niet zo heel bekend, maar zeker erg degelijk van wie van een paranoïde thriller houdt. Bij momenten wat bij de haren getrokken en ook op het einde komt er maar geen eind aan, daar zondigen vele van dit soort films zich wel vaker aan, maar onderhoudend is hij zeker.

Michaël ondervindt het aan den lijve wanneer hij een politieman beschuldigt van intimidatie en stalking. Hij en zijn knappe vrouw staan er alleen voor. Leuk uitgangspunt en bijzonder spannend. Het kat-en-muisspel kan beginnen. Prima rol van Liotta die precies de rol van zijn leven speelt, al mogen we Goodfellas ook niet uit het oog verliezen.

Een film met gebreken en met nogal wat eenzijdigheid en clichés, maar ik vond hem best genietbaar. Nipte voldoende.

Degelijke misdaadfilm. Geen zuivere oorlogsfilm. De setting van de Tweede Wereldoorlog in Warschau is louter decoratief, maar het is wel een erg boeiende setting en eens geheel iets anders. Best een onderhoudende film waarbij een inspecteur op zoekt gaat naar de moordenaar op een vrouw. Op de achtergrond speelt dan wel het nazisme en de Gestapo een rol.

Ik bekijk de laatste tijd geregeld eens een (moderne) Poolse film, toch wel een filmland dat lof verdient. Vrij professioneel en sterk gefilmd steeds. Ik heb weinig voeling met Polen, dus ook op filmvlak zal het niet tot mijn favorieten behoren, maar het is een filmland om niet zomaar links te laten liggen.

Ooit zeker al gezien uiteraard. Toch wel een semiklassieker. Bijzonder goed uitgevoerd en ligt wat in de lijn van The Gift (Film, 2015), Unlawful Entry (Film, 1992) of zelfs Cape Fear (Film, 1991). Bij allen draait het rond stalking, intimidatie of afpersing. Steeds onderhoudende thrillers en dat is hier niet anders.

Ik zag hierboven een kleine discussie passeren dat overspel al dan niet wordt goedgekeurd in de film. Nouja, het is niet correct wat Dan deed en hij verbrandde er zijn vingers serieus aan. Aan de andere kant is die Alex zo verknipt dat je niets anders dan medelijden hebt met Dan. Ik vraag me zelfs af dat zelfs bij een afwijzing deze Alex het er zomaar bij gelaten zou hebben.

De film zit wel goed in elkaar en is vrij spannend. Goede acteerprestaties ook. In de eerste plaats van Close, maar ook wel van Douglas. Een heel klein beetje erotiek, beetje in de lijn van toenmalige films als Basic instinct of Indecent proposal. Tijdloos!

Ik ben sowieso niet zo´n fan van muziekfilms. Binnen dit genre, daar waar een straatmuzikant wordt opgemerkt en het feel good gehalte erg hoog ligt, is al meermaals belicht. Die typische Ierse (Britse) sfeer dito accent is een plus, maar erg boeiend vond ik het allemaal niet.

Erg clichématig en voorspelbaar met enkele happy toevalstreffers om de protagonisten vooruit te helpen. De songs zijn dan wel pop catchy, maar daar heb ik weinig behoefte aan.

Kijkt al bij al lekker weg, de korte speelduur hielp daarbij. Beide hoofdpersonages doen het wel goed waarbij er toch ook onderling een match is.

Weinig en nietszeggend. Ik kon er weinig uit opmaken. Ik zal de synopsis dan maar geloven. Heel veel stiltebeelden en statisch camerawerk. Nauwelijks dialogen en geschoten in zwartwit of met erg donkere beelden door de duisternis. Weinig verklarend en vervolgens niet erg interessant. Jammer.

Een vrij ongemakkelijke situatie op een bus wanneer een zwarte man de hypocrisie en de onverschilligheid van het Westen aankaart in Afrika.

De man kan ergens wel een punt hebben, maar wat wil hij ermee bereiken op de bus? Niemand heeft er op dat moment een boodschap aan, of hij nu zwart, latino, blank of Oosters is. Er zijn andere manieren om je ongenoegen te uiten. Hier bereik je alleen maar het tegenovergestelde.

Er is er dan wel eentje die hem erop aanspreekt en dat aanvankelijk goed doet. Alleen gaat die dan zelf ook wat uit de bocht door ook niet te willen afhouden.

Oei, ik verschil blijkbaar enorm van mening met de meesten hier. Jim Carrey is vaak nogal een hit or miss bij mij. Hoewel ik bewondering heb voor zijn stijl en zijn flegmatiek die overigens onnavolgbaar is, kan hij ook erg irritant overkomen.

Dat is hier niet anders. Niet zozeer het personage Andy Kaufman zelf dan, dat viel nog mee, maar dan eerder het personage Tony Clifton dat ik bijzonder enerverend vond. Ook inhoudelijk vond ik het weinig boeiend. Veel shows en optredens, weinig ergens naar leidend.

Blijkbaar een biopic, maar daar was ik niet mee vertrouwd. Sterke rol wel van Carrey, net als DeVito, maar me echt vermaakt heb ik niet.

Wat ruwe arbeiders die zwaar werk verrichten op een vrij afgelopen plaats. Erg zelfstandig en op zichzelf aangewezen. Een groentje vindt vervolgens moeilijk zijn draai. Is wat onbeholpen, erg onzeker en lijkt een makkelijke prooi. Een short met weinig dialoog. Wat een survival of the fittest. Niet zo bijzonder, maar de boodschap is wel duidelijk.

Een bijzondere ontmoeting tussen twee verschoppelingen. De één blijkt een politieman te zijn of geweest te zijn na een corruptieschandaal. Zij een prostituee. Blijken ze vader en dochter te zijn. Het vertrouwen en het leren kennen van elkaar groeit stelselmatig. Ook de film groeit op dat vlak, maar écht betrokken raakte ik nooit.

Mooi camerawerk, deels handheld, maar ook stabieler. Mooie kleurschakeringen in vooral groen en rood. De passende soundtrack doet de rest voor de sfeerschepping. Acteerwerk inderdaad meer dan op niveau.

Harold is een bizar kereltje met zijn fascinatie voor de dood. Best wel inventief hoe hij zijn dood (of zelfmoord) een aantal keer in scène zet, al was het maar om zijn moeder op stang te jagen. Zijn moeder weet intussen wel beter. Heerlijk die droge commentaar wanneer hij het nogmaals tot het uiterste drijft.

Het contrast met Maude is groot. Hij levensmoe, zij een levensgenieter en dat terwijl hun leeftijd omgekeerd evenredig is. Hun kijk op het bijwonen van begrafenissen verbindt hen. Het is een film die de heilige huisjes en clichés omver stampt. Dat alleen al verdient lof.

Bovendien is de film geloofwaardig en is het duo erg goed op elkaar ingespeeld. Ondanks het zware onderwerp blijft de film luchtig en energiek. Prima acteerwerk ook van beiden. Een film die diverse emoties bespeelt, van ontroerend tot humoristisch. Fijn!

ScarJo behoort tot één van mijn favoriete actrices. Hier als minderjarige. Niet dat ze hier de pannen van het dak speelt, maar haar carrière heeft nadien toch een hoge vlucht genomen. Soms moet je wat geluk hebben. Het is vooral Birch die hier centraal staat, als een op hol geslagen tiener die vanuit haar onzekerheid maar een grote bek opzet tegen alles en iedereen. Soms opent het deuren - de vriendschap met Seymour, maar dikwijls worden de deuren ook gesloten. Dat laatste gewoon ook veelvuldig.

Het maakt van Ghost world een aangename en fijne coming of age. Met een vleugje drama, maar vooral veel satire en fijne cynische dialogen. Fijn ook dat Steve Buscemi deel uitmaakt van de cast, steeds een plezier om naar te kijken.

Een film die tegen de schenen schopt en mainstream uit de weg gaat, dit via de personages Rebecca en vooral Enid. Fijn!

Best een vermakelijk Netflix zonder echter hoge toppen te scheren. Binnen het thema best wel wat beters op de markt waaronder Game Night (Film, 2018) of Perfetti Sconosciuti (Film, 2016) of een gezellige praatfilm onder vrienden met Letzter Abend (Film, 2023). Nu, deze film heeft een veel komischere insteek. Bij momenten wel een aantal grappige momenten, soms echter slaat men de bal totaal mis.

Beetje typisch voor dit soort films is dat het erg zoet en voorspelbaar is. Je weet dat de prille relatie onder hoogspanning komt te staan om dan uiteindelijk toch als held naar boven te komen. Op dat vlak wat een "Meet the parents-gevoel".

Vrij vervelende vrienden allemaal. Hoogdravend en neerkijkend op een fietsenmaker, -verkoper., behalve K. dan. Maar de film vliegt voorbij, perfecte speelduur in minder dan 90 minuten.

Moeilijk om hier een voldoende aan te geven. Daarvoor te beperkt en te veel een niemendalletje. Toch wel knap camerawerk te bespeuren hier, zie je toch wel de hand van Lanthimos in.

Veel meer dan een pistolenduel zoals je dat ziet in westerns is dit verder niet. Twee minuten is ook niet erg lang natuurlijk.

Een drieluik dat niet iedereen zal smaken. Niet in de eerste plaats omwille van de lengte - twee uur en drie kwart - is wel wat, maar misschien ook omwille van de absurde insteek van Lanthimos. Lanthimos was al even Griekenland ontvlucht en brak al even door in de rest van de wereld. Nu slaagt hij er sinds Poor things definitief in naamsbekendheid te verwerven bij het grote publiek.

Sterk drieluik alvast waarbij onvoorwaardelijke liefde of het gevoel om erbij te horen, no matter what, opsteekt bij de personages. De eerste twee verhalen vond ik het sterkst. Hoe ver ga je om je baas te plezieren? Hoe ver gaat je loyaliteit? Het tweede verhaal heeft wat weg van Body snatchers, heerlijk! Het laatste verhaal vond ik iets minder al maakte het slotdansje van Emma Stone zoveel goed!

Sterk acteerwerk alweer, in de eerste plaats van Emma Stone die voor mij één van mijn favoriete actrices is. Ook Jesse Plemons ontgoochelt nimmer. Het plezier straalt er vanaf! En Lanthimos is wederom lekker zichzelf, houden zo!

Vrij bevreemdende deprimerende film. De film doet noir aan, veel regen, donker mistroostig decor, veel gerook ... maar ik miste iets om het echt sfeervol te houden.

Een moordzaak dient zich aan, maar de focus gaat al snel naar de besoinges van de inspecteur zelf. Worstelend met zichzelf en met de zwangerschap van zijn vriendin.

Naar het einde toe wordt het nogal verwarrend, met droomsequenties en vaagheid. Al bij al redelijk onderhoudend mede door de relatief beperkte speelduur. Degelijk, maar ook niet meer dan dat. Er zijn er betere gemaakt uit China, om Yimou Zhang maar te noemen.

Gallipoli is een film die al jaren op mijn lijstje stond, maar het kwam er maar niet van. Een film die voornamelijk zijn bekendheid in stand houdt door de jonge Mel Gibson. Hij had toen al Mad Max achter de kiezen en Australië zou hem stilaan ontgroeien.

Vreemd dat ik deze als liefhebber van WOI nog nooit eerder zag. Het blijft een raar fenomeen wanneer bij de enlisting een horde enthousiaste jonge mannen afzakt om ten strijde te trekken tegen de vijand. Wie zich niet aanmeldt is een slappeling.

We spreken half het jaar 1915, de erste licht van april was reeds vertrokken en wist al hoe laat het was. De oorlog woedde in Europa al haast een jaar, de eerste twee slagen bij Ieper achter de rug, Kerstmis werd niet gehaald, de mobiele oorlog werd ingeruild voor een stellingenoorlog. Én toch zie je er hier het enthousiasme en de overtuiging van een walk in the park er vanaf lopen.

De film focust zich ruim drie kwart van de film op de broederschap Frank en Archie. Veel aandacht ook voor de opleiding en de kampen in Egypte. Interessant, maar wellicht niet voor iedereen. Wie een zuivere oorlogsfilm verwacht, zal wellicht ontgoocheld zijn.

Bijzondere Vlaamse film over een seriemoordenaar in het toilet in het station van Kortrijk. Beetje een belabberd werkje met slecht en geforceerd acteerwerk. Hier en daar zag ik er wel de humor wel van in. Het is die humor - voornamelijk van absurde aard - die toch wel wat dat extra beetje peper en zout toevoegt aan de film.

Niet dat het allemaal zo geweldig is. Veel dialect ook wel, misschien minder toegankelijk dan voor onze Noorderburen. Had er nog nooit van gehoord, maar al bij al blij deze gevonden te hebben. Zwevend tussen 2,5* en 3,0*.

Leuk om Bert Gabriëls, de standup comedian, hier ook even aan het werk te zien.

Wel een leuke short. In een soort van Wes Anderson setting/stijl, maar dan veel somberder. Eentje die ik Van Warmerdam ook zo zie maken. Mocht gerust wat langer duren van mij. Erg prima rol van Nico Sturm als vader, een onderschat en hoewel geregeld opdravend, onbekende Vlaamse acteur.

Heerlijk hoe hier de rollen worden omgedraaid en tegelijk stuitend om aan te voelen hoe diep een scheiding er op kan inhakken. Diegenen die er het meest onder lijden, hebben er net het minste impact op. Sterk!

Net als in Mexico os er een belangrijke subcultuur rond worstelen in Japan. Een kleine grappige ode vervolgens via deze mini short.

Visueel en grafisch mindernmijn ding. Een zeer kleurrijk spektakel, dat wel, maar een speelfilm in deze grafische vorm en stijl zou ik niet volhouden.Leuk om eens mee te pikken, maar ook niet meer dan dat.

Goede afsluiter van de trilogie. Ik kon deze best smaken en voor mij ligt deze in de lijn van de twee andere films. Wat een karakterkop heeft die Buric. Perfect voor zo´n malafide drugsdealer.

De man zijn wilde jaren lijken al even achter zich te liggen. Hij gaat zelfs naar de rehab. Dat in functie van zijn dochter. Hij gebruikt dan wel niet meer, over dealen zelf is er geen ontwenningsprogramma beschikbaar. Het blijft een bezige bij en tegelijkertijd moet hij nog een verjaardagsfeestje voor zijn dochter organiseren.

Best wel grappig wanneer hij aan het koken slaat voor zijn kompanen. Het einde is het toetje waar het bloed in het rond spettert. Erg luguber en wansmakelijk. Prima!

Een verzameling kortfilms over Tokyo die wat alle kanten opgaat. Geen Japanse regisseurs achter de knoppen en misschien ook mede daardoor niet echt de sfeer van Tokyo kunnen opsnuiven, Bong daarbij uitgezonderd.

De film slaat alle kanten op en de kwaliteit of de amusementswaarde lijdt daar toch wat onder. Bong is veruit de beste van de drie met een bijzondere aandacht voor de hikikomori waarbij een man zichzelf opsluit en geen contact meer zoekt met de buitenwereld. Zeer sereen en poëtisch weergegeven met onder meer die pizzaleveringen.

Dat eigenaardige creatuur van Carax vond ik er wat over, weinig overtuigend en meer een karikatuur. Het begon me na twintig minuten ook te vervelen en irriteren.

Van Gondry begreep ik de clue niet zozeer al vond ik het individualistische samenspel van het koppel wel interessant. Ook de kleine woonst waar ze tijdelijk konden verblijven en hun zoektocht naar een eigen stek geeft wel die typische benepen ruimtes weer waar elke vierkante cm wordt benut.

Heerlijke film die verschillende hoofdplots in elkaar overbrengt. Mede door de sterke personages en uitstekend acteerwerk een film die boven zichzelf uitstijgt. Zo is Keitel goed op dreef als uitbater van een sigarenwinkel. Een plezier om naar te kijken.

De film kabbelt rustig voort zonder echt noemenswaardige feiten. Hurt fungeert als uitgeblust auteur en vangt een jongeman op waardoor er terug wat schwung in zijn leven komt.

Eenvoud en naturel, zo kan je de film best omschrijven. Ik heb ervan genoten alvast.

Een degelijke, maar geen geweldige film van Scott. We tekenen ergens begin de jaren 1800, ten tijde van Napoleon net na de Franse Revolutie. Scott maakt geregeld enkele sprongen voorwaarts in de tijd. Maar wat steeds hetzelfde blijft zijn twee onverbeterlijke kemphanen die met elkaar de degens kruisen.

Waarom is hen allang niet meer duidelijk en ook voor mij was het vaag. Iets met eergevoel en trots. Daarvoor wou men nog wel sterven in die tijd.

Mooi in beeld gebracht, dat zeker en ook de omgeving is knap, maar verder stelt het allemaal niet zo heel veel voor. Fijn om eens gezien te hebben, maar erg warm werd ik er ook niet van.

Niet mijn genre film, inhoudelijk misschien wel, maar de omkadering dan weer wat minder. Ik ben wellicht te oud geworden om me te laten meeslepen door een aantal dolgedraaide gillende grieten.

De idee van who dunnit is best wel prima. Alleen vond ik het visueel ook niet altijd even aantrekkelijk. Veel dondere beelden, net iets te veel goed goed te zijn. Wat variatie had gemogen, ook in de onderlinge beschuldigingen. Uiteraard komen er leugentjes en wat geheimpjes naar boven. Niets nieuws onder de zon.

Ik vond de vorige al niet geweldig, maar wou deze meepikken om er vanaf te zijn. Had ik beter niet gedaan, want ook deze vind ik niet te best. Ik blik dan vooral nostalgisch terug naar de originele films uit de eighties.

Vind het voornamelijk erg flauw. Waarschijnlijk is het de bedoeling om de jonge kijkers mee te krijgen in de franchise. De wat oudere generatie, ik dus, zal wellicht verdeeld zijn. Wolfhart is wel een prima zet en borduurt verder op zijn Stranger things doorbraak.

De oude cast komt ook nog eens op de proppen, maar toen boeide het me al niet meer. Ik krijg een wat uitgewrongen gevoel bij deze franchise.

Sissako heeft nogal vaak de neiging zijn optimistische humanistische visie los te laten op zijn films. Zijn personages verkeren in een soort van ballingschap op zoek naar hun nieuw geluk.

Aya geeft haar leven een totaal nieuwe wending door te emigreren van Afrika naar een Chinese metropool. Haar toekomstige man liet ze wijselijk achter. Stern begin overigens van de film, maar nadien werd het maar slappe thee. Thee als bindmiddel tussen haar cultuur en de Chinese.

De ontluikende en geheime liefde met Cai is wat geforceerd. Ik vond het magertjes en veel chemie viel er niet te bespeuren. Hier en daar wat subplotjes zoals de moeilijke verstandhouding tussen de Afrikaanse gemeenschap en China, maar te weinig om me te boeien. Jammer.

Altijd wel leuk om Scamarcio aan het werk te zien. Niet dat hij altijd in geweldige films meespeelt, maar hij heeft zo´n typische karakterkop waar ik wel van hou.

Hier als wanhopige vader die het omgangsregeling van zijn kinderen tracht te weerhouden. Komt daarbij zijn verleden van schulden waardoor er een subplot ontstaat met de lokale maffia om die gasten simple te omschrijven.

Hij heeft al last genoeg met zijn knappe, maar weinig te onderschatten ex. Een aantal leuke plotwendingen, best onderhoudende film, maar geweldig is het zeker allemaal niet. Beetje Netflix-niveau, onderhoudend, maar ook niet meer dan dat. Fijn om eens meegepikt te hebben.

"Lik" is niet "Belgisch", het is zuiver dialect en in de Nederlandse taal is "gelijk" in deze context spreektaal of een overbodig woord. Dit terzijde overigens.

Soit, Goyo dan maar. Een film over een autistische man die als gids opdraaft in een museum in de Argentijnse stad Santa Fé. Geen Rain man, maar ook gen doordeweekse benadering van autisme of Asperger. Maar al bij al functioneert de man wel in de maatschappij mits hij een aantal regels voorhanden houdt voor zichzelf.

De man krijgt een aimabele factor, zelfs een wat 'komische' benadering en daar is het romantische sausje niet vreemd aan. Het feit dat de echtgenoot van Eva wordt opgevoerd als een bekrompen bullebak versterkt dit alleen maar.

Toch is de film vrij onderhoudend en kijkt hij lekker weg. Veel feel good in de film met dat typische dieptepunt na ongeveer driekwart film. Vrij typische Netflix ook, niet slecht, maar ook met enkele 'maars'.

Boeiende docu die de klemtoon legt op de persoon Bini en zijn leven in Eritrea en zijn opmars in Europa waardoor deze docu minstens even interessant wordt ook voor niet liefhebbers van de wielersport.

Ik zag gelukkig de lange versie. Geen idee waar ze zouden geknipt hebben. Wielrennen is uiteraard de rode draad van de docu, maar er wordt niet met wielertermen, overdreven training of tactiek, ... gesproken. Ook geen getuigenissen van wielermanagers of ploegleiders. De focus ligt holledig op Bini zelf en dat is een verademing.

Leuk hoe het eraan toeging in Eritrea en in Rwanda, lekker ongedwongen en met het dosis amateurisme. Leuke beelden! Ook daar in Aigle met het internationale jongerenprogramma van de UCI. De moeite!

Iets minder enthousiast dan sommigen hier, maar ik ben wel overtuigd van de sterkte van deze docufilm over een groep speologen in Zuid-Italië. Vooral erg fraai op visueel gebied. Fijne montage, rustig tempo op maat van de bewoners daar, mooie shots en ga zo maar door. Zeer sfeervol en cinematografisch sterk.

Een docufilm zonder woorden. Eentje die de beelden laat spreken en daarin wordt geslaagd. Observerende cinema waarin je je moet laten onderdompelen. Best fijn!

Eindelijk te streamen! Hier keek ik lang naar uit sinds hij uit de zalen verdween. Alweer een erg fijne Miyazaki die me vooral het eerste gedeelte het meest kon boeien.

Wederom bijzonder fantasierijk met die reiger en de wereld achter de toren met allerlei figuurtjes en personages. Moet het nog gezegd dat de film visueel geweldig is? Zeer sfeervol en vol details. Vooral ook tijdens de beginscènes met de vuurzee.

Ik zat bijzonder goed in de film, maar naar het einde toe was de film me een beetje kwijt. Ik miste wat samenhang, maar kon me voldoende optrekken aan zoveel magie en fantasie. Moet niet onderdoen voor zijn andere werk.

Er wordt van alles gedaan met Jared vanuit het oogpunt van bezorgdheid en de liefde, behoudens dat er naar hem geluisterd wordt. Vaak gaat het ook van wat anderen denken en hoe veroordelend ze zouden kunnen zijn. De vader bvb is zelf een dominee. Als je zoon dan zelf homo blijkt te zijn, dan kan ik me inbeelden dat het gegeven extra binnenkomt.

Toch wel een enge film over godsdienstfanatici die ten strijde trekken tegen homoseksualiteit. Sommigen jongeren komen er gewoon nog slechter uit dan voorheen. Getuige daarvan die ene jongen die zelfmoord pleegt.

Sterke film om even bij stil te staan. Sterke prestatie wederom van Crowe. Ook van Kidman overigens al vond ik haar pruik/kapsel wel heel opvallend.

Het is inderdaad een film die een bepaald standpunt inneemt en handelt vanuit progressieve ideeën. Toch slaat de slinger niet geheel door. Ondanks de eigen visie redelijk gematigd en niet karikaturaal.

Inderdaad een vrij typische Britse film met de nodige eigengereide humor en de portie drama in die cosy Engelse setting. Maggie Smith is nog niet versleten en eist hier de spotlights op met haar prestatie. Prima samenspel overigens met Alex Jennings.

Na verloop van tijd begon de film wat voor mij in te zakken. De schwung raakte er wat uit omdat het plot wat bleef hangen. Je had het na een uur wel gezien hoe egocentrisch en koppig de oude miss Shepherd kon zijn.

Het blijft toch een opmerkelijk verhaal van een oude dakloze vrouw die met haar busje zich een stoep toe-eigent in een gegoede buurt. De rol van de maatschappelijk werker blijft maar wrang, nogal stigmatiserend, maar dat is eigen aan het Britse systeem daar.

Fascinerend. Interessante docu waarbij de gebeurtenissen me compleet onbekend waren. Een docu over Peter Madsen, zowat de Deense Richard Branson/Elon Musk die met zijn geld de ruimte in wil. Een wolf in schapenvacht zo blijkt. De docu focust zich op het ruimteproject en op de gebeurtenissen na de onrustwekkende verdwijning van een Zweedse journaliste die samen met Madsen in zijn duikboot was.

Er wordt geregeld geschakeld tussen het wetenschappelijke programma en het politie-onderzoek. Dat laatste vooral via beelden vanuit de media en vele getuigenissen van naaste medewerkers. Mooie balans tussen beide verhalen. Boeiend en beangstigend is het om de interviews met Madsen te horen wetende wat later nog zou gebeuren. Makkelijk praten achteraf natuurlijk. Dat geldt ook voor de medewerkers en zelfs vrienden die totaal verrast en verbijsterd achterblijven. (Veel) mensen hebben toch een duister donker kantje. De moeite om te bekijken!

Nu niet dat die Poolse instroom op Netflix geweldig zijn, degelijk zijn ze meestal wel. Een beetje een aparte rechercheursfilm met Kozuchowska in de hoofdrol. Geen doorsnee flik alvast. Hier en daar wat vreemd en stroef, maar het plot is best interessant waarbij men een seriemoordenaar tracht op te sporen. Er is ook een modus operandi die sterk aan Se7en doet denken al is het alvast maar een afkooksel ervan.

Het tempo is hoog en de film duurt niet al te lang. Men windt er alvast iet te veel doekjes om. Het nadeel is dan evenwel dat het soms wel allemaal erg vlug of vluchtig gaat. Hier en daar best wat expliciete beelden. Acteerwerk is matig, maar al bij al wel een fijne meepikker.

Pure nostalgie. Alleen daarvoor geef ik deze film al een ruime voldoende. De film teert enorm op het succes van de oude trilogie en valt ook wel wat in herhaling. Vernieuwend is de film zeker niet. Wat niet onlogisch lijkt en zelfs nogal voorspelbaar is het verhaal van het verloren misbegrepen kind. Het is een plotlijn dat in andere actiefilms ook vaak terugkomt.

Hoewel ik zeker genoot van de vele actie en de explosieve scènes, welk erg goed in beeld werden gebracht, had ik toch het gevoel dat het trio "too old was for this shit" om de woorden van Murtaugh uit die andere legendarische buddy cop te gebruiken. Aan de andere kant ben ik zeker blij dat ze deze nieuwe film opvoerden. Beetje gemengde gevoelens dus.

Jammer dat Rosewood zo weinig screentime heeft, ik hou wel van zijn personage. In zijn geheel het voordeel van de twijfel, maar ik snap de criticasters ook wel een beetje.

Blijkbaar heb ik de 2e BHC vergeten quoteren. Snel even meegepikt op Netflix vooraleer ik de 4e bekijk. Blijft een geweldige politie actiekomedie. Heerlijke Eddie Murphy als Axel Fowley en zijn 2 hilarische stijve sidekicks Rosewood en Taggart.

De film borduurt verder op het succes van de 1e film en de 3e film herhaalt hetzelfde concept. Het verhaal is steeds hetzelfde, maar Fowley maakt er iets geweldigs van. Ongelooflijk hoe hij zich telkens overal uit lult.

Het gedoe met de Ferrari was inderdaad overbodig, maar de vele andere explosieve actiescènes maken veel goed.

Een bijzondere experimentele film in de wereld van travestieten en seksbars. Eddie en Leda zijn twee travestieten die elkaars bloed kunnen drinken. Tot zover is het allemaal wel te volgen.

Neem daarbij de droomsequenties en het getroubleerde verleden van Eddie en de film wordt al wat minder rechtlijnig. Filmisch sowieso bijzonder met hier en daar een scène in interviewstijl. Filmisch zeker interessant met een knappe montage en camerawerk. Die zwart wit beelden voegen er ook iets poëtisch aan toe.

Mooi in beeld gebracht, zeker ook de erotische scènes waarmee de film ook begint en met de deur in huis valt. Geen rechttoe rechtaan verhaal, maar zeker de moeite om eens mee te pikken.

Ik hou wel van de opmerkelijke rollen van Luis Tosar, toch één van mijn favoriete Spaanse acteurs. Hier als de erg energieke straathoekwerker die overuren klopt en zijn eigen gezin meermaals in de steek laat. Zijn inzet en onbaatzuchtigheid verdient lof, maar om nu te zeggen dat hij goed bezig is, is veel gezegd. Dat hij altijd en overal te laat komt of zijn beloftes niet kan nakomen, je zou er medelijden mee krijgen, maar hij roept het zelf over zich ...

We volgen enkele gezinnen in de Madrileense marge. Een fijne rol ook alweer van Cruz. Schrijnende toestanden van gezinnen met huisvestingsproblemen, schulden, enz ... Er worden verschillende gezinnen gevolgd, maar die met Cruz is veruit diegene die het meest aan bod komt.

Even gaat het de kant op van Une Soeur (Film, 2018), de kortfilm met ook Veerle Baetens en de meer gekende Den Skyldige (Film, 2018). Gelukkig gaat het plot verder en krijg je het verhaal van twee meningen, twee waarheden ook waarbij de kijker aan het twijfelen slaat wie de waarheid spreekt. Of is de waarheid genuanceerder? Voor dit soort film hou ik wel van een open einde omdat ik meer waarde hecht aan de weifelende spanning dan aan de ontknoping. Jammer dat de regisseur voor dit laatste heeft gekozen.

Niet dé hoofdrol voor Veerle Baetens hier. Wel een nogal vreemd personage die contact opzoekt met het slachtoffer van haar oproep. Interessanter is het plot en naweeën van de man en vrouw. Elk proberen om te gaan met de gebeurtenis, de éen in zak en as, de ander verdringt het. Best wel OK acteerwerk.

Geen slechte film, geen topper, maar gewoon erg degelijk. Fijn om meegepikt te hebben.

Een treurige roadmovie over twee jonge kinderen die Griekenland doorkruisen op zoek naar hun vader die in Duitsland woont. Hoe ze de man gaan vinden is me een raadsel, want erg veel info hebben ze niet. Het lijkt een vlucht naar een beter bestaan, tegen beter weten in.

Zoals aangenomen kan worden is de reis niet zonder gevaren. Sympathieke minder sympathieke (lees: gevaarlijke) individuen kruisen hun pad. De film is minimalistisch gefilmd, ook dialogen zijn erg karig. Erg optimistisch is het allemaal niet.

Vrij toegankelijke film ook, rechttoe rechtaan. Een film waarbij je een symboliek van de afwezige vader kan creëren, maar dat is absoluut niet nodig. Goed acteerwerk ook van de jonge kinderen. Fijn!

Ooit wel al eens gezien, maar die moest ik meekijken met mijn dochter. Misschien net daarom nog een aangenaam tijdverdrijf. Veel van hetzelfde van in de eerste film. Ik vind het dan ook vreemd dat de FBI totaal niet weet wie het personage Big Momma is als ze dan toch van alles zo goed op de hoogte zijn. Zoals steeds in dit soort films komen ze dom en incompetent over.

Geen Murtaugh familie hier, de familie Turner wil van Malcolm een huismus maken met zo weinig mogelijk risico's. Niet naar de zin van Malcolm zelf die meer actie prefereert. Eventjes leuk en ik vind die zijsprongetjes met zijn vrouw best leuk.

Verder een wat Mrs. Doubtfire gevoel hier. Allemaal best OK, maar zo geweldig is het nou ook weer niet. Flauwe grappen en misplaatste moppen wisselen elkaar af. Erg matig acteerwerk en het script is verder ook niet geweldig.

Zwakke film die ik alleen maar meepikte omdat hij Ijslands was. En misschien ook een beetje omdat Timothy Spall meedoet. Het begon echter niet slecht. Het gehele stuk vóór de landing was best aangenaam. Altijd wel leuk om mensen te observeren met panische angsten. Hun irrationele gedrag z'n gelaatsuitdrukkingen zijn interessant om te volgen.

Nadien verwatert de film compleet. Niet meer grappig en zelfs ronduit vervelend. Gelukkig duren dit soort films nooit echt lang waardoor je het wel overleeft.

Een niemendalletje voor Spall die zo veel meer in zijn mars heeft.

Een film die me deed denken aan de Iraanse kortfilm Bacheh (Film, 2014). Zoals zo vaak in Iraanse films wordt de weinig benijdenswaardige positie van de vrouw belicht. Hoe de ongehuwde moeder aan haar kind is geraakt, wordt niet echt duidelijk, feit is dat ze door het Iraanse systeem sowieso veroordeeld wordt.

Wanneer hij ouders op bezoek komen dient ze de baby te verbergen. Het is frappant dat ook zij niet op de hoogte zijn van de situatie. De vrouw heeft bijzonder veel moeite om een oplossing te vinden en het is tekenend voor de situatie waarin de vrouw zich bevindt.

Ik hou wel van de Iraanse films waarbij menig regisseurs via film kritiek uiten op het systeem of een kwetsbare groep in the picture brengt. Hoopvol en erg kwaliteitsvol zijn de films die ons van daar bereiken. Een sterk verhaal dat je tot nadenken stemt hoe evidente zaken soms geheel niet vanzelfsprekend zijn.