• 153.328 films
  • 8.971 series
  • 26.901 seizoenen
  • 595.190 acteurs
  • 336.499 gebruikers
  • 8.670.622 stemmen
Avatar
 
banner banner

The Duellists (1977)

Oorlog / Drama | 100 minuten
3,41 231 stemmen

Genre: Oorlog / Drama

Speelduur: 100 minuten

Oorsprong: Verenigd Koninkrijk

Geregisseerd door: Ridley Scott

Met onder meer: Keith Carradine, Harvey Keitel en Albert Finney

IMDb beoordeling: 7,4 (24.493)

Oorspronkelijke taal: Engels

Releasedatum: 6 oktober 1978

  • On Demand:

  • Google Play Bekijk via Google Play
  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • meJane Niet beschikbaar op meJane
  • Claim tot 100 euro bonus bij Jacks.nl

    Heb je nog geen account bij Jacks.nl? Dan wordt in samenwerking met MovieMeter je eerste storting verdubbeld tot 100 euro! Jacks Claim je welkomstbonus van €100,- bij Jacks.nl
  • Wat kost gokken jou? Stop op tijd, 18+

Plot The Duellists

"Fencing is a science. Loving is a passion. Duelling is an obsession."

Straatsburg in 1800 ten tijde van Bonapartes consulaat. Luitenant Gabriel Ferraud verwondde tijdens een duel de neef van de burgemeester. Luitenant Armand d'Hubert krijgt van zijn superieuren de opdracht Ferraud aan te houden. Ferraud weigert echter op die manier 'vernederd' te worden voor zijn vriendin, Madame de Lionne, en er volgt een gewelddadige ruzie tussen de twee mannen die uitloopt op een duel.

logo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimage

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Film Pegasus

Film Pegasus (moderator films)

  • 29624 berichten
  • 5028 stemmen

De debuutfilm (qua langspeelfilm toch) van Ridley Scott. Een regisseur vol missers en toppers. The Duellist is een misser. De verwijzing naar Barry Lyndon is al meermaals gevallen, bij deze nog maar een keer. Hij heeft een gelijkaardige film willen maken, maar mist toch wel de echte uitstraling van de film. Je hebt fotografen en je hebt mensen met een fototoestel... 2 jaar later doet hij echt zijn ding en is hij als regisseur zoveel creatiever met de horrorfilm Alien en de film daarop Blade Runner.

Scott wil in The Duellist zowel een verhaal vertellen als uitblinken met beeld. En mist daardoor in beide gevallen. Het is allemaal nogal afstandelijk en de beelden zijn vrij droog. Geen memorabele film. Jammer, want hier had misschien wel meer ingezeten.


avatar van Basto

Basto

  • 9235 berichten
  • 6579 stemmen

Mooie film die het voor een groot deel moet hebben van de sfeer en mooie cinematografie. Wat dat betreft heeft de film (of ik) pech dat ik gister een gerestaureerde versie van Polanski’s Tess zag. Een film die op dat terrein toch echt de meerdere is

Kleine 4* voor nu. Een nieuwe restauratie op blu ray of 4k zou welkom zijn.


avatar van starbright boy

starbright boy (moderator films)

  • 20833 berichten
  • 4099 stemmen

Totaal onverwacht steekt deze voor mij Blade Runner naar de kroon als beste van Ridley Scott. En vooral venwege zijn onversierde schoonheid en onnavolgbaar gebruik van natuuurlijk licht, zeker zo'n beetje in het midden van de film. Een eenvoudige, intelligente vertelling waarmee allerlei parallellen te trekken zijn zelfs naar het heden aan toe. Weet niet eens meer waarom ik dit ooit een eurootjesbak viste, op papier trejt het me niet eens een film van Scott die zich in het verleden afspeelt daar heb ik ook geen goede herinneringen aan, maar dit was veel fijner dan gehoopt.


avatar van Collins

Collins

  • 5471 berichten
  • 3310 stemmen

Het is welhaast onvoorstelbaar hoezeer het eergevoel rond 1800 in Frankrijk een grote rol speelt tussen mannen uit de hogere klasse. Als op het scherm de degens weer eens worden gekruist of in de morgenstond twee mannen bloedserieus tegenover elkaar staan met getrokken pistolen, kan ik het niet helpen dat ik in de lach schiet over zoveel onzinnigheid. Ik kan het niet helpen een duel ter wille van de goede eer belachelijk te vinden. Tegelijkertijd besef ik dat het geplaatst in de tijd helemaal niet belachelijk is, maar heel normaal en bijna dagelijkse kost,
Regisseur Ridley Scott maakt met The Duellists naar een roman van Joseph Conrad een film waarin een duel tussen twee legerofficieren centraal staat. Een duel dat door verschillende oorzaken steeds wordt afgebroken, nooit wordt beëindigd en zich met tussenpozen derhalve jarenlang voortsleept. Scott confronteert de kijker niet met een duidelijke reden die de aanleiding is voor de tweestrijd. De betrokken heren weten het niet eens meer. De reden doet er trouwens na al die jaren ook niet meer toe. Voorop staat dat iemand ooit in zijn eer is aangetast en zich wil wreken. De ander heeft geen andere keus dan te riposteren. Steeds als beide heren zich in het gewoel van de Franse revolutie treffen, wordt het duel voortgezet. De situatie is absurd.
Ridley Scott ensceneert met de film niet slechts een ordinair duel tussen twee eerzuchtige mannen. Hij gebruikt de camera om te schilderen. De plaatjes zijn werkelijk prachtig. Scott liet zich inspireren door schilderijen van de landschapschilder John Constable. De fantastische atmosfeer die de beelden in de film brengen zijn ongekend. Intens, overweldigend en ontroerend. Neem bijvoorbeeld de ontmoeting tussen beide protagonisten tijdens de Russische veldtocht van Napoleon in 1812. Het decor is een afschrikwekkend schilderij. Intens ijzig en gruwelijk. Geschilderd met een palet aan kille kleuren. De sfeer is surrealistisch. De beelden zijn adembenemend mooi.
Tegen zoveel beeldend geweld zijn al die duels niet bestand. Die gaan volkomen ten onder in landschappelijke en natuurlijke schoonheid. De onzinnigheid van menselijk handelen en de nietigheid van zijn daden zijn overduidelijk. Eergevoel is een menselijke eigenschap maar betekent in feite niets meer dan verspilde energie.
Steeds weer die duels in prachtige schilderachtige decors. En steeds weer de confrontatie met de onzinnigheid ervan. De vete kan maar op één manier worden opgelost. Strijdend tot de dood erop volgt. Dat gebeurt dan ook. Maar toch. In deze film zijn de levens van de rivalen jaren lang getekend door een onoplosbare en steeds terugkerende kwestie Wat een verspilling. Sommige mensen sterven al tijden hun leven.


avatar van FlorisV

FlorisV

  • 1473 berichten
  • 591 stemmen

mister blonde schreef:

Maar als je technisch zo'n goede filmer bent als Scott, waarom is hij dan uitsluitend in staat om kille en afstandelijke films te maken? Wat schiet hij tekort op het vlak dat zo belangrijk is bij een film, het gevoel dat je je kijker geeft. Wanneer heb je in een film van Scott ooit eens een bloedmooie liefdesscene gezien? Of een moment met emotioneel geladen diepgang? Hier is het prachtig om van een afstandje naar te kijken en je blijft ook op afstand, maar het verhaal pakt je dus niet. De karakters interesseren je geen fuck. En daar hebben zijn films te vaak last van. Misschien de enige film die hier niet onder valt is Thelma & Louise. Zelfs Alien en Blade Runner hebben hier last van, hoewel het bij die laatste film door de setting en thematiek juist niet erg is (en in beide films wordt het gecompenseerd door tal van andere punten). Black Hawk Down is samen met deze film het beste voorbeeld. Technisch perfect, maar slecht ontwikkelde personages, een leeg verhaal en totaal geen emotionele binding met wat dan ook..

Mis ik bij Kubrick ook. Het zijn technisch perfecte maar afstandelijke filmers. Bij Scott zou je GI Jane en Gladiator kunnen noemen als films waarbij je vanwege het onrecht toch echt wel voor de protagonist voelt maar dat is vooral door het verhaal, niet perse de kunst van de filmer, Scott is eerder wars van sentiment. Bij Blade Runner is het vooral de muziek die enorme bezieling geeft.

Scott is ook een werkpaard die vooral niet wil stoppen. The Last Duel vond ik onder zijn nivo, het was gewoon 3x hetzelfde verhaal achter elkaar. Het gevoel en de beleving van de karakters waren anders, maar dat kan hij dus niet overbrengen.

De vraag is dan, welke regisseur kan dit heel goed? Spielberg wordt al snel te sentimenteel gevonden. Ik vind dat Terry Zwigoff bijvoorbeeld goed in staat is sympathie te kweken voor zijn antihelden, maar die blijven ook stripachtig. John Hughes? Tsja, in de tienerwereld gaat de volumeknop van emoties flink omhoog.


avatar van Basto

Basto

  • 9235 berichten
  • 6579 stemmen

FlorisV schreef:

(quote)

Mis ik bij Kubrick ook.

De vraag is dan, welke regisseur kan dit heel goed? .

PTA is daar natuurlijk een grootmeester in. Zijn personages zijn altijd warm en bijzonder levendig. Denk daarnaast aan de Safdie broertjes, Andrea Arnold of

Vroeger had je Altman en John Cassevettes.

Maar overigens hou ik juist ook wel van het afstandelijke van Kubrick en Scott.


avatar van ZAP!

ZAP!

  • 4288 berichten
  • 3271 stemmen

avatar van mister blonde

mister blonde

  • 12170 berichten
  • 5069 stemmen

Zijn er genoeg hoor. Bergman, Ozu, Tarr, Kurosawa Tarkovsky of Bresson. Interessant punt mbt Kubrick, dit is immers wat hem immer verweten wordt. Maar ik vind dat ie in genoeg films hart en ziel er in brengt. Barry Lyndon is een goed voorbeeld, omdat die hele film vergelijkbaar is. Het hoofdpersonage in die film is toch oneindig veel beter uitgewerkt in elke seconde dan hier het geval is? Ja het is nog steeds een ironisch portret, maar de tragiek zit er in. Dat mis ik hier.

Maar over Kubrick verder; De slotscène in Paths of Glory, het filosofische eind in 2001 of zelfs de tragiek van de anti held in A Clockwork Orange, vind ik onomstotelijk bewijs van een filmmaker die geeft om zijn personages en de wereld waarin ze zich begeven. Dat heb ik bij Scott alleen bij Thelma en Louise gezien (en dan ook nog eens veel minder sterk) en qua thematiek Blade Runner, maar dan kan ik er nog wel 8 Kubricks bijhalen.


avatar van FlorisV

FlorisV

  • 1473 berichten
  • 591 stemmen

mister blonde schreef:

Zijn er genoeg hoor. Bergman, Ozu, Tarr, Kurosawa Tarkovsky of Bresson. Interessant punt mbt Kubrick, dit is immers wat hem immer verweten wordt. Maar ik vind dat ie in genoeg films hart en ziel er in brengt. Barry Lyndon is een goed voorbeeld, omdat die hele film vergelijkbaar is. Het hoofdpersonage in die film is toch oneindig veel beter uitgewerkt in elke seconde dan hier het geval is? Ja het is nog steeds een ironisch portret, maar de tragiek zit er in. Dat mis ik hier.

Maar over Kubrick verder; De slotscène in Paths of Glory, het filosofische eind in 2001 of zelfs de tragiek van de anti held in A Clockwork Orange, vind ik onomstotelijk bewijs van een filmmaker die geeft om zijn personages en de wereld waarin ze zich begeven. Dat heb ik bij Scott alleen bij Thelma en Louise gezien (en dan ook nog eens veel minder sterk) en qua thematiek Blade Runner, maar dan kan ik er nog wel 8 Kubricks bijhalen.

Het moeilijke blijft dat je in wezen niet zozeer het regiewerk beoordeelt als wel het script.

Kubrick had erg veel moeite om een echtpaar geloofwaardig te maken in Eyes Wide Shut, werd er zelf zowat gek van. Ook geen mensenmens denk ik. Hoe dan ook ik zie zowel bij hem en Scott een zekere klinische, afstandelijke stijl. Barry Lyndon heeft misschien ook daarom nog een (erg betrokken klinkende) voice over, naast muziek, die emotie moeten toevoegen.

Wat jij ziet bij die "warmere" Kubricks zie ik dus trouwens wel bij Gladiator of GI Jane. Maar zoals gezegd dit soort dingen zitten iig deels ook in een script.


avatar van mister blonde

mister blonde

  • 12170 berichten
  • 5069 stemmen

Het blijft allemaal subjectief natuurlijk. Gladiator vind ik een sentimentelere versie van Spartacus. Toevallig van Kubrick. Die zag dat als een zwart schaap uit zijn oeuvre, omdat ie zijn identiteit er niet in kwijt kon. Was in feite een hired hand. Ik zie bij Gladiator ook niet zo in wat Scott hier nu in legt dat van hem is, anders dan dat het technisch weer een ijzersterke film is.

En over het script. Tja, dat kun je van alles zeggen. Camerawerk, visuals, acteerwerk. Het gaat er om hoe de regisseur dat naar het beeld vertaalt. Wat is regie anders?