The Duellists (1977)

Het is al eerder gezegd, maar The Duellists is meer interessant qua vorm en iets minder qua inhoud. Prachtig gedraaid en ook de score van Blake valt positief op.

3,5*

Eeuwig zonde van het povere verhaal. Het kat-en-muis spel had wel iets verrassender gemogen.

Inderdaad schitterende shots in buitenscenes. Het hoogtepunt vond ik Keitel en Carradine samen in de sneeuw.

Wat opvalt is de scherpte van de beelden.

Zou het toeval zijn dat deze film twee jaar na Barry Lyndon verscheen?

Slechts 3 sterren omdat de film me niet altijd wist te boeien.

Zeer matige Scott. Grootste probleem is toch echt wel het zeer povere script. Hoeft niet direct een probleem te zijn als je dit weet te compenseren met innemende personages en audiovisuele pracht, maar van het eerste is al absoluut geen sprak (twee bordkartonnen personages anderhalf uur lang volgen is een straf) en van het tweede punt zien we enkel in het laatste shot een glimp. Een shot dat The Duellists nog een extra half puntje weet mee te geven.

Scott heeft er zeer goed aan gedaan het hierna te zoeken in het science fiction genre, want dit is simpelweg saaie cinema.

2,5*

Vrij moeilijk in de komen film vond ik het. Vooral omdat het verhaal en het inhoudelijk niet bijzonder interessant is.

Gelukkig maken veel prachtige shots veel goed, soms echt fantastisch, misschien nog wel strakker dan in Blade Runner. Hier miste ik wel wat sfeer, en ook de soundtrack vond ik niet echt denderend. En ik vind vooral Keitel de show stelen, misschien omdat hij veel mysterieuser overkomt, maar t.o.v. Carradine die ik toch een stuk minder vond, is het misschien jammer dat het verhaal niet uit diens personage verteld was.

3*

Het unieke van the Duellists is zijn visuele kracht. Echt schitterend. Ben twee keer gebeld een keer naar de WC gegaan en bij het stilzetten van het beeld (op volslagen willekeurige momenten dus), waren het drie keer prachtige stills. Zou ze zo ophangen in huis. De duels zorgen voor leuke momenten, de scenes in Rusland waren prachtig (in beeld gebracht vooral), net als het eind. Het idee dat in een tijd vol oorlog en geweld de mens zo gek is daar nog een schepje bovenop te doen met zinloze duels was wel aardig. Die heel eerkwestie werd ook wel belachelijk gemaakt. Grappig ook, de manier waarop Kietel Carradine opjaagde, waardoor de film op een gegeven moment trekken van een komedie en weer later van een thriller kreeg.

Maar als je technisch zo'n goede filmer bent als Scott, waarom is hij dan uitsluitend in staat om kille en afstandelijke films te maken? Wat schiet hij tekort op het vlak dat zo belangrijk is bij een film, het gevoel dat je je kijker geeft. Wanneer heb je in een film van Scott ooit eens een bloedmooie liefdesscene gezien? Of een moment met emotioneel geladen diepgang? Hier is het prachtig om van een afstandje naar te kijken en je blijft ook op afstand, maar het verhaal pakt je dus niet. De karakters interesseren je geen fuck. En daar hebben zijn films te vaak last van. Misschien de enige film die hier niet onder valt is Thelma & Louise. Zelfs Alien en Blade Runner hebben hier last van, hoewel het bij die laatste film door de setting en thematiek juist niet erg is (en in beide films wordt het gecompenseerd door tal van andere punten). Black Hawk Down is samen met deze film het beste voorbeeld. Technisch perfect, maar slecht ontwikkelde personages, een leeg verhaal en totaal geen emotionele binding met wat dan ook.

Ik vind deze film op momenten zo ontzettend mooi in beeld gebracht, dat ik echt een heel bijzondere en unieke film heb gezien. Dit had gewoon een van de beste films ooit kunnen zijn, beter nog dan Barry Lyndon. Toch 4 sterren. Maar Scott zal door zijn manko nooit een echte favoriet worden.

Ja, leuke film....

MAAR!

Ik ben een enorme fan van barry lyndon en dan is het onvermijdelijk dat ik deze film met Barry Lyndon ga vergelijken. Ten eerste mis ik dan de geweldige muziek van schubert, ten tweede de magistrale cameravoering van kubrick en ten derde het verhaal is gewoon erg voorspelbaar. Deze hele film is een herhaling van zetten. Hoofdrolspeler wordt steeds uitgedaagd door dezelfde persoon, vlak voor zijn promotie. De hele film is het een beetje onduidelijk waarom dat gebeurd en daarbij vind ik dat de hoofdrolspeler compleet ondergesneeuwd wordt door Harvey Keitel. En vervolgens een redelijk matte acteerprestatie van de diverse vrouwen in het leven van de hoofdrolspeler.

Desalniettemin door de relatief korte speelduur en soms leuke momenten kan ik deze bestwel een 3,5 geven. Maarja, er gaat toch niks boven Barry Lyndon

Ugh.

Scott's eerste is absoluut geen film die aan mij besteed was. Begon ook al erg slecht, want om de één of andere reden had ik op basis van de poster geen film uit de jaren 1800 verwacht. Absoluut geen idee waarom maar dacht eigenlijk een soort van post-apocalyptische film voorgeschoteld te krijgen, volgende keer toch maar iets nauwkeuriger naar de poster gluren.

Tijdens de film was er eigenlijk maar één titel waaraan ik moest denken. Ben ook niet de enige die de link met Barry Lyndon (ook al zo'n persoonlijke favoriet) gelegd heb zo te zien. Had ik een woordbingo gemaakt dan had ik in ieder geval naast Barry Lyndon ook het woord "schilderijtje" goed gehad.

Vind het zelf een aardslelijke periode, vloeit uit voort dat ik deze film ook absoluut niet mooi vond. Lelijke kleuren, tafereeltjes die gepikt lijken van een Duitse ansichtkaart en mannen met vlechtjes en veel te hoge hoeden. Zo'n eindshot doet mij ook absoluut helemaal niks, dat Scott het dan nog links en rechts afwerkt met wat goedkope lichtfiltertjes (paar keer zwarte fade-outs bovenaan het scherm gezien ... niet slim als je dan nog eens rond-pant) maakt de armoe compleet.

Verhaal duurde ook best lang alvorens er een rode draad in te vinden was. Eenmaal duidelijk dat het duel tussen de twee centraal zou komen staan (de titel van de film had ik blijkbaar ook aan me langs laten gaan) was mijn geduld zo'n beetje op. Platte personages, een weinig enerverend verhaaltje en wat thematische paadjes die volledig langs me heengingen.

Vond het een draak van een film. Geen seconde geboeid geweest, een periode die me sowieso al erg slecht ligt. Blij dat Scott daarna wat anders gaan doen is, al zou hij met Gladiator en Robin Hood nog twee soortgelijke wanproducten afleveren.

0.5*

"The duellist demands satisfaction. Honour, for him, is an appetite. This story is about an eccentric kind of hunger. It is a true story and begins in the year that Napoleon Bonaparte became ruler of France."

Dan toch maar eens een keer Ridley Scott's eerste film bekeken.

Best aardige film. Het acteerwerk is goed, vooral de chemie tussen Keith Carradine en Harvey Keitel. De film is erg mooi opgenomen en heeft erg goede cinematografie. Helemaal op locatie opgenomen en dat is positief te zien. Ook mooie soundtrack van Howard Blake, past erg goed bij de 1800-setting.

Een nadeel aan de film was echter dat ik er niet erg veel van begreep. Niet dat de film saai is maar het was toch wel een lange zit en de film slaagt er maar net in mijn interesse te behouden. Toch vond ik het einde wel erg mooi.

Je moet de filmmakers wel nageven dat ze een perfect beeld van 1800 hebben geschetst. De costums vond ik niet goedkoop en aardig realistisch. En op een enkele vliegtuigstreek in de lucht zijn er geen enkele sporen dat de film veel later is opgenomen. Wel is het dan raar dat ze geen Frans praten, maar goed...

Al met al zeker geen slechte film maar bij lange na niet zo goed als Scott's tweede film Alien, een heeel ander soort film. Toch moet je Scott nageven dat hij een goede keus heeft gemaakt om niet een of andere slechte afstudeerfilm te maken maar meteen te beginnen met een hoogstaande drama.

Ik denk dat ik The Duellists nog maar een keer moet gaan herzien. En dan met Nederlandse ondertitels, misschien dat ik hem dan meer kan waarderen.

Uitstekende film over een jarenlange vete tussen twee Franse soldaten dat leidt tot verschillende duels. De film speelt zich af aan het begin van de 19de eeuw en de verstandhouding tussen deze twee mannen vormt het middelpunt van de film. Het ziet er allemaal prachtig uit met een mooie aankleding, locaties en camerawerk (waaronder een bijzonder mooi eindshot). Een kleine 4.0 sterren voor dit regiedebuut van Ridley Scott.

“You've insulted me!”

“I have strained my patience in order NOT to insult you.”

Prima film van Ridley Scott. Dat dit zijn eerste film was is ontzettend knap, want The Duellists is spannend, dramatisch, soms grappig en straalt zelfvertrouwen uit. Scott heeft hier al echt een eigen visie, en dat is bewonderenswaardig. Carradine en Keitel zijn uitstekend op dreef en hun strijd mag soms wat potsierlijk overkomen, trots en eer waren toen nog woorden om voor te strijden en soms te sterven. Een prima uitgangspunt voor een sfeervolle film.

Mooie film van Scott. Een visuele oefening vooral, dat kan je zien aan de vele mooie shots en het spelen met de belichting. Soms leek het wel wat geïnspireerd door Barry Lyndon op dat vlak. Vooral de laatste scène is een waar schilderij. Twee lagere officiers van Napoleon (van gelijke militaire graad) raken in een jarenlange persoonlijke vete verwikkeld door een akkefietje over gekrenkt eergevoel. Ze vechten talrijke duels uit die echter nooit tot een bevredigende uitkomst eindigen. Op de achtergrond vinden de oorlogen van de keizer plaats (het stukje in Rusland was ook weer van een onaardse schoonheid) en uiteindelijk zijn val. Hoewel de haat tussen beide mannen koortsig en vurig is, blijft het plot te oppervlakkig en te mager om hier een echt groots meesterwerk in te zien. De relatie tussen beide hoofdpersonages mag zelfs onrealistisch genoemd worden. Ik heb toch ook genoeg goeds gezien die een 4* in mijn ogen rechtvaardigt.

De debuutfilm (qua langspeelfilm toch) van Ridley Scott. Een regisseur vol missers en toppers. The Duellist is een misser. De verwijzing naar Barry Lyndon is al meermaals gevallen, bij deze nog maar een keer. Hij heeft een gelijkaardige film willen maken, maar mist toch wel de echte uitstraling van de film. Je hebt fotografen en je hebt mensen met een fototoestel... 2 jaar later doet hij echt zijn ding en is hij als regisseur zoveel creatiever met de horrorfilm Alien en de film daarop Blade Runner.

Scott wil in The Duellist zowel een verhaal vertellen als uitblinken met beeld. En mist daardoor in beide gevallen. Het is allemaal nogal afstandelijk en de beelden zijn vrij droog. Geen memorabele film. Jammer, want hier had misschien wel meer ingezeten.

Totaal onverwacht steekt deze voor mij Blade Runner naar de kroon als beste van Ridley Scott. En vooral venwege zijn onversierde schoonheid en onnavolgbaar gebruik van natuuurlijk licht, zeker zo'n beetje in het midden van de film. Een eenvoudige, intelligente vertelling waarmee allerlei parallellen te trekken zijn zelfs naar het heden aan toe. Weet niet eens meer waarom ik dit ooit een eurootjesbak viste, op papier trejt het me niet eens een film van Scott die zich in het verleden afspeelt daar heb ik ook geen goede herinneringen aan, maar dit was veel fijner dan gehoopt.

Het is welhaast onvoorstelbaar hoezeer het eergevoel rond 1800 in Frankrijk een grote rol speelt tussen mannen uit de hogere klasse. Als op het scherm de degens weer eens worden gekruist of in de morgenstond twee mannen bloedserieus tegenover elkaar staan met getrokken pistolen, kan ik het niet helpen dat ik in de lach schiet over zoveel onzinnigheid. Ik kan het niet helpen een duel ter wille van de goede eer belachelijk te vinden. Tegelijkertijd besef ik dat het geplaatst in de tijd helemaal niet belachelijk is, maar heel normaal en bijna dagelijkse kost,
Regisseur Ridley Scott maakt met The Duellists naar een roman van Joseph Conrad een film waarin een duel tussen twee legerofficieren centraal staat. Een duel dat door verschillende oorzaken steeds wordt afgebroken, nooit wordt beëindigd en zich met tussenpozen derhalve jarenlang voortsleept. Scott confronteert de kijker niet met een duidelijke reden die de aanleiding is voor de tweestrijd. De betrokken heren weten het niet eens meer. De reden doet er trouwens na al die jaren ook niet meer toe. Voorop staat dat iemand ooit in zijn eer is aangetast en zich wil wreken. De ander heeft geen andere keus dan te riposteren. Steeds als beide heren zich in het gewoel van de Franse revolutie treffen, wordt het duel voortgezet. De situatie is absurd.
Ridley Scott ensceneert met de film niet slechts een ordinair duel tussen twee eerzuchtige mannen. Hij gebruikt de camera om te schilderen. De plaatjes zijn werkelijk prachtig. Scott liet zich inspireren door schilderijen van de landschapschilder John Constable. De fantastische atmosfeer die de beelden in de film brengen zijn ongekend. Intens, overweldigend en ontroerend. Neem bijvoorbeeld de ontmoeting tussen beide protagonisten tijdens de Russische veldtocht van Napoleon in 1812. Het decor is een afschrikwekkend schilderij. Intens ijzig en gruwelijk. Geschilderd met een palet aan kille kleuren. De sfeer is surrealistisch. De beelden zijn adembenemend mooi.
Tegen zoveel beeldend geweld zijn al die duels niet bestand. Die gaan volkomen ten onder in landschappelijke en natuurlijke schoonheid. De onzinnigheid van menselijk handelen en de nietigheid van zijn daden zijn overduidelijk. Eergevoel is een menselijke eigenschap maar betekent in feite niets meer dan verspilde energie.
Steeds weer die duels in prachtige schilderachtige decors. En steeds weer de confrontatie met de onzinnigheid ervan. De vete kan maar op één manier worden opgelost. Strijdend tot de dood erop volgt. Dat gebeurt dan ook. Maar toch. In deze film zijn de levens van de rivalen jaren lang getekend door een onoplosbare en steeds terugkerende kwestie Wat een verspilling. Sommige mensen sterven al tijden hun leven.

Een degelijke, maar geen geweldige film van Scott. We tekenen ergens begin de jaren 1800, ten tijde van Napoleon net na de Franse Revolutie. Scott maakt geregeld enkele sprongen voorwaarts in de tijd. Maar wat steeds hetzelfde blijft zijn twee onverbeterlijke kemphanen die met elkaar de degens kruisen.

Waarom is hen allang niet meer duidelijk en ook voor mij was het vaag. Iets met eergevoel en trots. Daarvoor wou men nog wel sterven in die tijd.

Mooi in beeld gebracht, dat zeker en ook de omgeving is knap, maar verder stelt het allemaal niet zo heel veel voor. Fijn om eens gezien te hebben, maar erg warm werd ik er ook niet van.

"The Duellists" is het regiedebuut van Ridley Scott en speelt zich af tijdens de Napoleontische oorlogen. De film volgt twee officieren, Feraud (Harvey Keitel) en d’Hubert (Keith Carradine), die jarenlang door een reeks duels met elkaar in conflict blijven. Regisseur Scott maakt indruk met sfeervolle beelden en sterk camerawerk, en zet thema’s als eer en obsessie centraal. De duels zijn levensecht en met zorg gechoreografeerd door schermmeester William Hobbs, wat zorgt voor authenticiteit en spanning. De acteerprestaties van Keitel en Carradine geven hun confrontaties diepgang, terwijl de authentiek gefilmde duels en oog voor detail de film tot een overtuigend historisch drama maken. Een mooie prent, destijds ook gewaardeerd door de kijkers van onze filmclub.