The Duellists (1977)

Een van de mooist in kleur gefotografeerde films ooit.Misschien wat veel vorm, maar zeker een interessante film.

Wat vorm betreft kan ik je Tokyo Drifter aanraden. Zie mijn reactie bij die film.

deze wil ik nog graag zien. vooral omdat het de eerste echte film was van ridley scott.

Prachtige karakterschets van twee mannen die beide in het leger dienen. De een dominant en agressief; de ander meer genietend van het leven. Telkens opnieuw komen ze elkaar tegen en steeds opnieuw volgt een gevecht met misschien dodelijke afloop. De duels met de sabel worden zeer professioneel uitgebeeld; en maar kijken waar je kan prikken....

Ik hou van verhalen van Joseph Conrad, vooral de manier waarop zijn personages in schijnbaar totaal onverklaarbare situaties onder druk komen te staan staan vind ik interessant. Tel daar een handvol getalenteerde acteurs bij op, een gevatte scenarioschrijver, een innovatieve regisseur, de prachtigste plaatjes op het scherm en je hebt een wereldfilm.

Nog niet zo lang geleden de DVD gekocht en wat een teleurstelling. Zowel Ridley Scott als Harvey Keitel heb ik erg hoog staan maar ik kon er maar niet in komen.

Frank Tidy als cameraman:

Howard Blake als componist:

Gerald Vaughan-Hughes als scenarist naar een verhaal van Joseph Conrad, en Ridley Scott

Wat een compleet meesterwerk waar alles in perfectie bij elkaar komt.

Harvey Keitel speelt een van zijn beste rollen ooit, maar vooral Keith Carradine imponeert.

Ik dacht dat het een big budget film was, maar het bleek een hele kleine film te zijn. De belichting vooral is superb. Op elk straaltje licht is gewacht.

En wat een prachtig verhaal. 4.5* voor dit juweeltje !!

Absoluut. Nog nooit in een film zo fantatisch licht gezien. Werelds! Het eindshot is ook subliem !

Het verhaal op zich is eigenlijk niet eens zo heel erg interessant, maar de uitwerking is grandioos. Een licht en kleurspektakel zoals je er maar weinig ziet.

Ik ging weer eens ongehinderd door enige voorkennis aan deze film beginnen en ik had de indruk van een dure Hollywood productie uit de jaren '90. Wie schetst mijn verbazing dat het budget slechts $900.000,- bedroeg en dat ik er zo'n 20 jaar naast zat? Ongelooflijk staaltje vakmanschap en een film om vaker te zien.

4,5*

Zou ik graag eens willen zien. Misschien een idee voor de pakketservice?

hij is nu overal te koop!

Oops, wist ik niet. Dacht dat dit een vrij zeldzaam filmpje was. Al moet ik toegeven dat ik nooit actief op zoek ben gegaan hiernaar. Bedankt voor de info!

Heel makkelijk om aan te komen inderdaad

Maar makkelijk te koop is geen afwijzingscriterium voor de pakketservice.

Het is al eerder gezegd, maar The Duellists is meer interessant qua vorm en iets minder qua inhoud. Prachtig gedraaid en ook de score van Blake valt positief op.

3,5*

Eeuwig zonde van het povere verhaal. Het kat-en-muis spel had wel iets verrassender gemogen.

Inderdaad schitterende shots in buitenscenes. Het hoogtepunt vond ik Keitel en Carradine samen in de sneeuw.

Wat opvalt is de scherpte van de beelden.

Zou het toeval zijn dat deze film twee jaar na Barry Lyndon verscheen?

Slechts 3 sterren omdat de film me niet altijd wist te boeien.

Nee zeker geen toeval. Ridley Scot was erg onder de indruk van Barry Lyndon.

Ik vind dat Ridley Scott dit debuut nooit meer heeft overtroffen maar ik weet dat ik daar vrij alleen in sta. Als zwak punt van de film zou je kunnen noemen dat niet goed duidelijk wordt waarom deze twee mannen elkaar steeds weer blijven opzoeken, maar dat kun je juist ook als sterk punt zien. 200 Jaar geleden zag men dit waarschijnlijk toch anders dan nu.

Je staat niet alleen hoor Bombong

The Duelists beter dan Alien, Blade Runner én Thelma & Louise? Nah....

toch wel eigenlijk. Na Gladiator vind ik dit Scott's beste.

Viel mij op dat ik zijn films meestal maar matig kan appreciëren. The duellists was wel goed!

Bijzonder fraai, bijna letterlijk schilderachtig gefotografeerde film. Voor een debuutfilm, gemaakt voor nog geen miljoen dollar, een enorme prestatie, alhoewel het verhaal me minder boeide dan de plaatjes. Na de hernieuwde kennismaking met de film op dvd vind ik 'm iets beter dan vroeger, mede door de prachtige transfer, maar ik blijf soms wat moeite hebben met de afstandelijke personages en het grillige verhaalverloop. De dvd is overigens geweldig, met veel interessante extra's, waaronder Scott's eerste korte film, Boy And Bicycle, met in de hoofdrol zijn toen nog zeer jonge broer Tony.

Haast perfect! Zijn tweede beste film na Blade Runner! En ik heb hem 4 keer moeten zien om tot deze conclusie te komen. Spijtig dat hij na zijn eerste drie films als regisseur zo veel veranderd is.

Geef mij maar zijn recentere films...

Zeer matige Scott. Grootste probleem is toch echt wel het zeer povere script. Hoeft niet direct een probleem te zijn als je dit weet te compenseren met innemende personages en audiovisuele pracht, maar van het eerste is al absoluut geen sprak (twee bordkartonnen personages anderhalf uur lang volgen is een straf) en van het tweede punt zien we enkel in het laatste shot een glimp. Een shot dat The Duellists nog een extra half puntje weet mee te geven.

Scott heeft er zeer goed aan gedaan het hierna te zoeken in het science fiction genre, want dit is simpelweg saaie cinema.

2,5*

Dat de personages weinig inhoud hebben is de bedoeling van het verhaal. En zo ongelaagd is het helemaal niet. De film laat een droog beeld zien van blinde woede en hoe je hier mee om moet gaan als het je overkomt. Carradine komt uit de hogere klassen van voor de Franse Revolutie en Keitel komt uit de lagere klassen, die sinds de Franse revolutie een grotere kans op een carriere hadden. Keitel speelt iemand die leeft op woede zonder dat hij daar een directe aanleiding voor nodig heeft, maar zijn achtergrond, jaloezie en verbitterdheid zijn daar eigenlijk de oorzaak van. Het personage van Keith Carradine is net zo interessant. Hij heeft in zijn leven eigenlijk nooit tegenslag gehad, het is hem zichtbaar komen aanwaaien, en dat zie je ook aan zijn gedrag en zijn voorkomen en dan krijg je dit! Keitel gaat in tegen alle conventies en etiketten en Carradine doet daar zijn hele leven over om een passende reactie te ontwikkelen. Het is precies als de geschiedenis van Europa van 1789 tot 1848 waarin de politieke veranderingen voor een nieuwe mentaliteit en andere opvattingen vragen.

Zonder dit verhaal ooit gelezen te hebben ruikt het trouwensnaar Joseph Conrad. (Heart of Darkness, Lord Jim, the Secret Agent) Dat Scott dit weet over te brengen vind ik erg geslaagd.

Niet zo slim dan van Scott om de twee hoofdpersonages erbij te laten lopen als lege hulzen. Zo bind je niet echt een publiek aan je film.

Dit klinkt dan weer erg tegenstrijdig met wat je hiervoor zegt. Desalniettemin is je uitleg erg interessant om te lezen, vooral de paralellen met het Europa van toen, maar boeien deed het mij allang niet meer. Enkel het laatste shot is mij wel bijgebleven .

Nee hoor, het is gewoon geen film voor het grote publiek. The Duellists mag je niet vanuit je gewoonlijke 'luie stoel' perspectief bekijken (het perspectief dat Gladiator veel punten oplevert) want hij werkt niet op die manier. Zelf vind Ridley Scott dat The Duellists en Blade Runner bij z'n beste en meest persoonlijke werk horen. Ik geef hem volkomen gelijk. Saaie cinema? Die benoeming zou ik eerder aan de meeste van zijn andere films geven. The Duellists is echte cinema! Net zoals Blade Runner is het namelijk cinema waar het beeld het woord voert en waar je als kijker gevraagd wordt een bijdrage te leveren. In vergelijking met The Duellists zijn de andere film van Scott commerciële kinderfilms te noemen.

Gladiator zul je mij nooit horen verdedigen, maar mag een film die niet voor het grote publiek is gemaakt wegkomen met povere personagevorming? Verder mag The Duellists niet eens ruiken aan de magnitude van Blade Runner en Alien. Twee films die visueel wél magistraal zijn. Hoe je kan zeggen dat beeld hier het woord voert ontgaat mij echt compleet. Ik zag enkel registraties van een saai en veel te lang uitgesponnen duel. Echt niets om over naar huis te schrijven.

Ik was me er ook van bewust.

Scott laat niet veel los over de personages, maar ik vond dat hier wel werken omdat de agressie daardoor richtingslozer en random overkomt, en daardoor het wtf gevoel bij Carradine en dus bij mij versterkt. Maar tussen de regels door blijken het juist wel interessante personages te zijn zoals ik hierboven probeerde uit te leggen. Maar je bent niet de enige die over het verhaal en de personages valt. Kan me het ook wel voorstellen.