Kinds of Kindness (2024)

Teaser

2 Films in één jaar. Ze zijn lekker op dreef zeg!

Vanaf 4 juli 2024 in de bioscoop (Walt Disney Studios Motion Pictures)

Lekker bezig hoor. Ik vond Poor Things fantastisch, en dit ziet er wederom goed uit. Wat een cast weer.

geweldig interview met Willem Dafoe en Emma Stone.

ze vertellen hoe het werken is met Lanthimos.

Cannes 2024: Emma Stone en Willem Dafoe over Kinds of Kindness on Vimeo

Eurythmics' Sweet Dreams gekoppeld aan submissie. Drieluik van verhalen die een onderling verband vertonen. R.M.F (ongecensureerde link naar Johnny Guitar Watson? ) Deel 1 Dafoe als zakenman die er een aparte vorm van escapisme op na houdt gekoppeld aan narcistische trekjes. Zijn slachtoffers worden geprogrammeerd. Plemons heeft erkenning nodig wat zich uit in totale opoffering aan een vaderfiguur. Stone wandelt op t juiste moment, toeval?, zijn leven in. Deel 2 Plemons, politieagent met vermiste vrouw, Stone, zakt in een mental break down volgens zijn omgeving, maar is dat ook zo? Hoezeer heeft de wil om te overleven qua eten een rol gespeeld gedurende haar verdwijning gezien haar ultieme opoffering uit liefde? En wat gebeurt er in de psyche van Plemons met betrekking tot de waarheid, is wat hij ziet en ervaart ook waar? Dafoe is de vader van Stone met problematiek in de vader-dochter relatie. Deel 3 Stone zoekt met Plemons naar een persoon met de gave van de Christus. Stone heeft haar leven opgeofferd om aansluiting te vinden in een sekte/groep geleid door de vaderfiguur Dafoe en moederfiguur Hong Chau en is hertrouwd met Plemons. Verschillende gebeurtenissen leiden tot de vondst van haar leven, doch haar eigen wanhoop keert zich tegen haar. De film Saló kwam op bij het bekijken van deze film. De verschillende vormen van sex benadrukken de submissie van bij iemand of iets te willen horen. Uiteindelijk gaat t mijns inziens om gezien te worden in alle elementen die het leven in zich heeft en dat eigenlijk geheel uit eigen vrije wil zonder je te conformeren aan welke vorm van onderdrukking dan ook. Houden van jezelf in onvoorwaardelijkheid is de key, en 1 persoon heeft dat in deze film, doch door Stones wanhoop.......

Interessant uitgangspunt en originele verhalen, maar minder eigenzinnig dan Poor Things. Ook betrapte ik mezelf op een diepe zucht na het tweede verhaal ('weer een verhaal'), maar al met al waren alle drie de verhalen best vermakelijk. En de ongeveer 170 minuten voelden niet als zodanig, daarvoor hadden de individuele plots genoeg te bieden.

Lanthimos is een meester. Een sicko. Een psycho. Maar wat een filmmaker.

Qua scenario (en regie) heerlijk uit de bocht, en gelukkig niet qua stijl zoals ik na z'n vorige vreesde. Wat dat betreft; na die publiekslieveling gaat deze niet zo bij de massa aanslaan...twee liepen net al de zaal uit.

Vreselijk drieluik is Dadaïsme op zijn slechtst. Het eerste verhaal betreft een emotioneel kwetsbare man [Jesse Plemons] die zo bang is om zijn geliefde (of is het een manipulator?) [Willem Dafoe] te verliezen, dat hij ingaat op diens verzoek om een moord te plegen. In het tweede verhaal vermoedt een man [Jesse Plemons] dat zijn echtgenote [Emma Stone], die na lange tijd vermist te zijn geweest op een eiland wordt gevonden, iemand anders is. En in het derde verhaal probeert een vrouw [Emma Stone] met hulp van een man [Jesse Plemons] haar waarde te bewijzen aan twee cultleiders [Willem Dafoe, Hong Chau]. Elk verhaal heeft dezelfde ondersteunende cast. In de basis zijn dit verhalen die perfect passen in het format van Alfred Hitchcock Presents/The Alfred Hitchcock Hour. Hitchcock had ongetwijfeld toegezien op een fijne mix van spanning, mysterie en sardonische humor aan toegevoegd. Helaas verruilt Lanthimos amusement volledig voor absurditeit. Het gaat werkelijk helemaal nergens over, de pogingen tot humor slaan volledig dood en om er is een buitengewoon irritante score die je moet doen geloven dat het allemaal heel betekenisvol is. Daar trappen wij niet in, meneer Van Stoffelen!

Ik kwam de bioscoop uit met de vraag "waar de fuck heb ik naar zitten kijken?". Nou hebben arthouse films vaak een groot wtf gehalte, maar toch heb ik na afloop besloten een "explained" artikel erbij gepakt.

Daarmee wil ik niet zeggen dat het me niet boeide, dat zeer zeker wel. Is Poor Things van dezelfde maker? Die vond ik dan zelf wel beter. Die deed mij meer. En ook zit ik met vragen...

Waarom wilde Dafoe's personage die man dood hebben? Waar was dat goed voor? We komen te weten dat Plemon's personage alles deed dat Dafoe vroeg, dus relatie aangaan met die vrouw, etc, waarom? Misschien stel ik teveel vragen.

In het tweede verhaal zien we dat Plemon's personage alles behalve ok is. Die scene alleen al dat ie schiet op iemand als agent, hij raakt hem in zijn hand en vervolgens likt ie het bloed? Later vraagt ie aan zijn "vrouw" of zij haar vinger wil afsnijden en aan hem serveren. Het is een test, en ze doet het ook nog, why? Maar wie was zij überhaupt? De echte stond ineens voor zijn deur. Wtf?

Weer een fijne trip door het bizarre Lanthimos universum met een afgesneden duim die geserveerd wordt met bloemkool en meer van dat soort fraais. Ook wel weer aardig terug naar de vroegere bizarre films, al is Poor Things natuurlijk ook nog steeds wel vrij apart. Vond alle drie verhalen wel ongeveer even goed. Soms is (bijna) 3 uur me te lang, maar daar heb ik bij Yorgos geen last van.
Zaten maar tien mensen in de zaal, vrees dat ie niet heel lang zal draaien, wil hem eigenlijk nog wel een keer in de bios kijken, dus het zou wel jammer zijn als ie snel weer verdwijnt.

Niet doen, gewoon ondergaan en niet naar verklaringen zoeken. Het is een raar universum en daar gebeuren rare dingen. Onverklaarbare dingen.

"Some of then want to use you

Some of them want to get used by you

Some of them want to abuse you

Some of them want to be abused

Sweet dreams are made of this

Who am I to disagree

Everybody's looking for something"

Hoe duidelijk kan een thema zijn

Ja, dat is duidelijk zat.

Hetgeen niet alles verklaard wat MosquitoSmasher zich afvroeg.

Duidelijk!

Op die manier zijn dit soort films ook beter te waarderen waarschijnlijk. Ik zag ook in een artikel dat de acteur of director had gezegd dat het einde van film 2 is wat jij ervan maakt.

Geniale film, had nog wel 3 uur mogen duren ♡

KINDS OF KINDNESS - Fast Forward review

Nog maar te zien in 8 bioscopen.. ik moet geduld hebben want het is echt bioscoop weer

We worden wel verwend met een nieuwe Lanthimos op korte tijd. En misschien heeft het wel zijn reden, want met Poor Thing trok hij alle aandacht. Een visueel pareltje met een geweldige Emma Stone en Willem Dafoe. Die zijn terug van de partij in Kinds of Kindness, al is die film toch iets zwaarder dan haar voorganger. De cast van dienst speelt diverse rollen in 3 ietwat gelijkaardige kortverhalen. De zwargallige blik van Lanthimos is uiteraard van de partij en wat visueel iets minder is dan Poor Things, wordt goed gemaakt met een groot absurdisme en nog meer WTF momenten.

Enorm absurd en hoewel ik wel de kwaliteit zie (het volstrekt normaal vinden van die absurditeit dat sterk wordt gebracht, de bloedmooie fotografie) is het mijn humor niet en de film raakt mij lange tijd niet. Ik kijk ernaar en dat is het. Het is allemaal niet vervelend om te zien maar de film doet mij niets. Geen idee of en zo ja welke metaforen er allemaal in zitten: op het moment dat een verhaal op basisniveau gewoon raar is dan werkt dat niet voor mij. Allicht nog in een korte film, niet in zo'n lange als deze (al zijn dit eigenlijk drie korte films). Niettemin gaan die 165 minuten uiteindelijk best snel voorbij. Zeker omdat het laatste deel mijn meeste interesse had, vermoedelijk ook omdat dit deel veel minder absurd was en best realistisch. Daarmee sluit de film voor mijn ervaring wel positief af. 3,0*

Op zich hou ik wel van wat absurdisme met een zwart randje, maar net als met Lanthimos z’n eerdere werk is het net iets te fragmentarisch en te lang uitgesponnen. Waar hij met Sacred Dear, The Favourite en Poor Things hoge ogen bij mij scoorde, vind ik deze toch net wat minder. Had zo 10 minuten per verhaal uitgekund wat mij betreft.

3,5

Of en hoe bevredigend deze film uitpakt, is afhankelijk van de kijker. Er wordt hier al terecht beweerd dat je niet te veel vragen moet stellen, gewoon kijken. En dat onderschrijf ik. Als groot liefhebber van het werk van Alex van Warmerdam, kon ik me hier uiteindelijk wel doorheen navigeren. Heerlijk ongemakkelijk en prachtig uitgevoerd. Het is een stuk serieuzer dan Van Warmerdams werk, echter, en heeft nog het meeste weg van Borgman.

Eigenlijk kun je zelfs een parallel trekken met films als The Godfather en shows als Breaking Bad of The Sopranos. Puur in de zin dat je weet dat wat de hoofdpersonen doen verwerpelijk is, maar je als kijker toch aan hun kant staat. Hier ben je je er volledig van bewust dat alles wat de personages doen en overkomt compleet bizar is, maar toch ga je in die gang van zaken mee zodra je het patroon eenmaal doorhebt. En daar hou ik wel van. Zeker wanneer een film visueel zo beeldschoon is als deze en voorzien wordt van dergelijke simplistische maar onheilspellende muziek.

Klik hier voor mijn volledige recensie.

Yorgos doet dit wel slim ja door met dit nummer te openen. Je moet overigens wel wat oplettend zijn (of gewend zijn naar symboliek te kijken) want 2 vrienden van me hadden het niet direct door. Ze vonden desondanks de film erg vet, maar zo'n laagje van herkenning geeft het toch net wat extra's.

Was zelf wel benieuwd hoe Yorgos twee dikke films maken kort achter elkaar zou handelen, maar Kinds of Kindness is ook weer heerlijk Yorgos eigen. Wel iets minder qua stilering dan Poor Things, maar dat is volkomen logisch. Wel krijgen we heerlijke Lanthimos weirdness waar mensen dialogen voeren zonder al te veel emotie. Dit zorgt voor een lekkere mix aan thriller en komedie. Doet me ook altijd weer even denken aan Black Mirror.

Verder heerlijke rollen van Stone, Qualley, Dafoe, en Plemons. Dafoe is natuurlijk perfect voor dit werk, zeker dat eerste verhaal ligt hem als gegoten. De toevoeging van Plemons is een schot in de roos, die is echt perfect voor Yorgos zijn stijltje. Leuk ook om wat meer van Qualley te zien hier (uiteraard ook al veel te zien in The Leftovers), en ze speelt haar rollen ook echt geweldig.

Mooi dat de verhalen niet per se met elkaar te maken hebben maar het op het einde toch weer rond is.

Wederom een film die lekker blijft hangen, heel blij dat Yorgos ondanks z'n nieuwe populariteit nog gewoon even Yorgos is gebleven. Hopelijk blijft dat zo want dit soort films zie ik graag.

Op zich best onderhoudend, maar uiteindelijk toch wat aan de saaie kant. Bepaalde thema's die Lanthimos voor velen geweldig of juist afschuwelijk maken (zelfverminking, onconventionele relatievormen, niet-romantische seks) raken mij eigenlijk niet zo, en dan blijft er weinig over.

Maar het waren drie vermakelijke verhalen. Er zat telkens iets bevreemdends in, iets wat het verhaal onder spanning zette. Niet altijd werd je honger gestild, maar soit.

Echt grappig vond ik het bijna nooit. Alleen de running gag van dat achterlijke gescheur met die paarse automobiel in het laatste deel kon mij bekoren.

Op een dieper niveau haalde ik er niet veel uit. Ik vond ook niet dat de afzonderlijke delen elkaar versterkten, zoals je dat bijvoorbeeld wel zag bij Relatos Salvajes.

Dát het drie losse verhalen waren, vond ik dan wel weer fijn. Voor geen van de drie was ik zo lang in de bioscoop blijven zitten en nu deed ik dat wel. Zo zie je maar weer. Hij is niet gek, die Lanthimos.

Een drieluik dat niet iedereen zal smaken. Niet in de eerste plaats omwille van de lengte - twee uur en drie kwart - is wel wat, maar misschien ook omwille van de absurde insteek van Lanthimos. Lanthimos was al even Griekenland ontvlucht en brak al even door in de rest van de wereld. Nu slaagt hij er sinds Poor things definitief in naamsbekendheid te verwerven bij het grote publiek.

Sterk drieluik alvast waarbij onvoorwaardelijke liefde of het gevoel om erbij te horen, no matter what, opsteekt bij de personages. De eerste twee verhalen vond ik het sterkst. Hoe ver ga je om je baas te plezieren? Hoe ver gaat je loyaliteit? Het tweede verhaal heeft wat weg van Body snatchers, heerlijk! Het laatste verhaal vond ik iets minder al maakte het slotdansje van Emma Stone zoveel goed!

Sterk acteerwerk alweer, in de eerste plaats van Emma Stone die voor mij één van mijn favoriete actrices is. Ook Jesse Plemons ontgoochelt nimmer. Het plezier straalt er vanaf! En Lanthimos is wederom lekker zichzelf, houden zo!

De eerste Lanthimos voor mij. Tja, filmen kan hij wel en met deze cast gaat dat nog gemakkelijker, maar dat neemt niet weg dat de vaagheid en het absurdisme iets te veel van het goede zijn voor zo’n lange zit. Blijft voor mij te afstandelijk op deze manier.

Ik heb hem een 7 gegeven, net als Poor Things. De lange speelduur is te overzien omdat het een 3 luik is. Toch, had het ook zonder afbreuk te doen aan de verhalen in 3x 45 min gekund. Ik denk toch dat ik ergens zijn oudere werk meer kan waarderen. Omdat hij nu groot publiek bereikt moet hij wel voldoen aan de verwachting van het publiek (die toch iets weirds verwacht) terwijl hij in de tijd van Dogtooth of The Killing of a Sacred Deer gewoon die film kon maken die hij wilde maken. Beetje wat uiteindelijk Lynch ook de das om heeft gedaan met Inland Empire. Althans dat vind ik.

Rode lijn is de vraag wat je er voor over hebt om "ergens" bij te horen en wanneer ga je de grens van machtsmisbruik over...

Ik begrijp wat je bedoelt.

Lanthimos staat al jaren in mijn top 10 van favoriete regisseurs. Ik ben blij dat hij een breder publiek bereikt, maar dat betekent ook dat je handelt naar de verwachtingen van het bredere publiek. Weirdness OK, maar dan ook weer niet té. In welke mate blijft Lanthimos zichzelf in plaats van zich te moeten schikken naar meer internationale producers, productiehuizen, bioscopen, kijkpubliek, enz ...

Uitstekende film die bestaat uit drie verschillende verhalen met grotendeels dezelfde cast die andere rollen op zich nemen. Een originele film waarbij het verloop zich allerminst gemakkelijk laat voorspellen. Het is allemaal lekker bizar en soms vrij macaber waarbij de verschillende machtsverhoudingen tussen de personages als ziekelijk bestempeld kunnen worden. Goeie cast waarbij Jesse Plemons de meeste indruk weet te maken.

Regisseur Yorgos Lanthimos keert met dit bizarre drieluik terug naar de meer duistere thematiek en sfeer van zijn eerdere werk. De cast duikt op in compleet verschillende rollen in de afzonderlijke verhalen, een gewaagde gimmick die gelukkig goed uitpakt. De drie verhalen zijn wat mij betreft ongeveer even sterk, maar mijn voorkeur gaat uit naar het middelste deel. Wellicht zijn de plotlijnen iets te gericht op een verrassende ontknoping, maar het is allemaal wel weer heerlijk vervreemdend en surrealistisch.