Kinds of Kindness (2024)

Eurythmics' Sweet Dreams gekoppeld aan submissie. Drieluik van verhalen die een onderling verband vertonen. R.M.F (ongecensureerde link naar Johnny Guitar Watson? ) Deel 1 Dafoe als zakenman die er een aparte vorm van escapisme op na houdt gekoppeld aan narcistische trekjes. Zijn slachtoffers worden geprogrammeerd. Plemons heeft erkenning nodig wat zich uit in totale opoffering aan een vaderfiguur. Stone wandelt op t juiste moment, toeval?, zijn leven in. Deel 2 Plemons, politieagent met vermiste vrouw, Stone, zakt in een mental break down volgens zijn omgeving, maar is dat ook zo? Hoezeer heeft de wil om te overleven qua eten een rol gespeeld gedurende haar verdwijning gezien haar ultieme opoffering uit liefde? En wat gebeurt er in de psyche van Plemons met betrekking tot de waarheid, is wat hij ziet en ervaart ook waar? Dafoe is de vader van Stone met problematiek in de vader-dochter relatie. Deel 3 Stone zoekt met Plemons naar een persoon met de gave van de Christus. Stone heeft haar leven opgeofferd om aansluiting te vinden in een sekte/groep geleid door de vaderfiguur Dafoe en moederfiguur Hong Chau en is hertrouwd met Plemons. Verschillende gebeurtenissen leiden tot de vondst van haar leven, doch haar eigen wanhoop keert zich tegen haar. De film Saló kwam op bij het bekijken van deze film. De verschillende vormen van sex benadrukken de submissie van bij iemand of iets te willen horen. Uiteindelijk gaat t mijns inziens om gezien te worden in alle elementen die het leven in zich heeft en dat eigenlijk geheel uit eigen vrije wil zonder je te conformeren aan welke vorm van onderdrukking dan ook. Houden van jezelf in onvoorwaardelijkheid is de key, en 1 persoon heeft dat in deze film, doch door Stones wanhoop.......

Vreselijk drieluik is Dadaïsme op zijn slechtst. Het eerste verhaal betreft een emotioneel kwetsbare man [Jesse Plemons] die zo bang is om zijn geliefde (of is het een manipulator?) [Willem Dafoe] te verliezen, dat hij ingaat op diens verzoek om een moord te plegen. In het tweede verhaal vermoedt een man [Jesse Plemons] dat zijn echtgenote [Emma Stone], die na lange tijd vermist te zijn geweest op een eiland wordt gevonden, iemand anders is. En in het derde verhaal probeert een vrouw [Emma Stone] met hulp van een man [Jesse Plemons] haar waarde te bewijzen aan twee cultleiders [Willem Dafoe, Hong Chau]. Elk verhaal heeft dezelfde ondersteunende cast. In de basis zijn dit verhalen die perfect passen in het format van Alfred Hitchcock Presents/The Alfred Hitchcock Hour. Hitchcock had ongetwijfeld toegezien op een fijne mix van spanning, mysterie en sardonische humor aan toegevoegd. Helaas verruilt Lanthimos amusement volledig voor absurditeit. Het gaat werkelijk helemaal nergens over, de pogingen tot humor slaan volledig dood en om er is een buitengewoon irritante score die je moet doen geloven dat het allemaal heel betekenisvol is. Daar trappen wij niet in, meneer Van Stoffelen!

We worden wel verwend met een nieuwe Lanthimos op korte tijd. En misschien heeft het wel zijn reden, want met Poor Thing trok hij alle aandacht. Een visueel pareltje met een geweldige Emma Stone en Willem Dafoe. Die zijn terug van de partij in Kinds of Kindness, al is die film toch iets zwaarder dan haar voorganger. De cast van dienst speelt diverse rollen in 3 ietwat gelijkaardige kortverhalen. De zwargallige blik van Lanthimos is uiteraard van de partij en wat visueel iets minder is dan Poor Things, wordt goed gemaakt met een groot absurdisme en nog meer WTF momenten.

Enorm absurd en hoewel ik wel de kwaliteit zie (het volstrekt normaal vinden van die absurditeit dat sterk wordt gebracht, de bloedmooie fotografie) is het mijn humor niet en de film raakt mij lange tijd niet. Ik kijk ernaar en dat is het. Het is allemaal niet vervelend om te zien maar de film doet mij niets. Geen idee of en zo ja welke metaforen er allemaal in zitten: op het moment dat een verhaal op basisniveau gewoon raar is dan werkt dat niet voor mij. Allicht nog in een korte film, niet in zo'n lange als deze (al zijn dit eigenlijk drie korte films). Niettemin gaan die 165 minuten uiteindelijk best snel voorbij. Zeker omdat het laatste deel mijn meeste interesse had, vermoedelijk ook omdat dit deel veel minder absurd was en best realistisch. Daarmee sluit de film voor mijn ervaring wel positief af. 3,0*

Of en hoe bevredigend deze film uitpakt, is afhankelijk van de kijker. Er wordt hier al terecht beweerd dat je niet te veel vragen moet stellen, gewoon kijken. En dat onderschrijf ik. Als groot liefhebber van het werk van Alex van Warmerdam, kon ik me hier uiteindelijk wel doorheen navigeren. Heerlijk ongemakkelijk en prachtig uitgevoerd. Het is een stuk serieuzer dan Van Warmerdams werk, echter, en heeft nog het meeste weg van Borgman.

Eigenlijk kun je zelfs een parallel trekken met films als The Godfather en shows als Breaking Bad of The Sopranos. Puur in de zin dat je weet dat wat de hoofdpersonen doen verwerpelijk is, maar je als kijker toch aan hun kant staat. Hier ben je je er volledig van bewust dat alles wat de personages doen en overkomt compleet bizar is, maar toch ga je in die gang van zaken mee zodra je het patroon eenmaal doorhebt. En daar hou ik wel van. Zeker wanneer een film visueel zo beeldschoon is als deze en voorzien wordt van dergelijke simplistische maar onheilspellende muziek.

Klik hier voor mijn volledige recensie.

Yorgos doet dit wel slim ja door met dit nummer te openen. Je moet overigens wel wat oplettend zijn (of gewend zijn naar symboliek te kijken) want 2 vrienden van me hadden het niet direct door. Ze vonden desondanks de film erg vet, maar zo'n laagje van herkenning geeft het toch net wat extra's.

Was zelf wel benieuwd hoe Yorgos twee dikke films maken kort achter elkaar zou handelen, maar Kinds of Kindness is ook weer heerlijk Yorgos eigen. Wel iets minder qua stilering dan Poor Things, maar dat is volkomen logisch. Wel krijgen we heerlijke Lanthimos weirdness waar mensen dialogen voeren zonder al te veel emotie. Dit zorgt voor een lekkere mix aan thriller en komedie. Doet me ook altijd weer even denken aan Black Mirror.

Verder heerlijke rollen van Stone, Qualley, Dafoe, en Plemons. Dafoe is natuurlijk perfect voor dit werk, zeker dat eerste verhaal ligt hem als gegoten. De toevoeging van Plemons is een schot in de roos, die is echt perfect voor Yorgos zijn stijltje. Leuk ook om wat meer van Qualley te zien hier (uiteraard ook al veel te zien in The Leftovers), en ze speelt haar rollen ook echt geweldig.

Mooi dat de verhalen niet per se met elkaar te maken hebben maar het op het einde toch weer rond is.

Wederom een film die lekker blijft hangen, heel blij dat Yorgos ondanks z'n nieuwe populariteit nog gewoon even Yorgos is gebleven. Hopelijk blijft dat zo want dit soort films zie ik graag.

Op zich best onderhoudend, maar uiteindelijk toch wat aan de saaie kant. Bepaalde thema's die Lanthimos voor velen geweldig of juist afschuwelijk maken (zelfverminking, onconventionele relatievormen, niet-romantische seks) raken mij eigenlijk niet zo, en dan blijft er weinig over.

Maar het waren drie vermakelijke verhalen. Er zat telkens iets bevreemdends in, iets wat het verhaal onder spanning zette. Niet altijd werd je honger gestild, maar soit.

Echt grappig vond ik het bijna nooit. Alleen de running gag van dat achterlijke gescheur met die paarse automobiel in het laatste deel kon mij bekoren.

Op een dieper niveau haalde ik er niet veel uit. Ik vond ook niet dat de afzonderlijke delen elkaar versterkten, zoals je dat bijvoorbeeld wel zag bij Relatos Salvajes.

Dát het drie losse verhalen waren, vond ik dan wel weer fijn. Voor geen van de drie was ik zo lang in de bioscoop blijven zitten en nu deed ik dat wel. Zo zie je maar weer. Hij is niet gek, die Lanthimos.

Een drieluik dat niet iedereen zal smaken. Niet in de eerste plaats omwille van de lengte - twee uur en drie kwart - is wel wat, maar misschien ook omwille van de absurde insteek van Lanthimos. Lanthimos was al even Griekenland ontvlucht en brak al even door in de rest van de wereld. Nu slaagt hij er sinds Poor things definitief in naamsbekendheid te verwerven bij het grote publiek.

Sterk drieluik alvast waarbij onvoorwaardelijke liefde of het gevoel om erbij te horen, no matter what, opsteekt bij de personages. De eerste twee verhalen vond ik het sterkst. Hoe ver ga je om je baas te plezieren? Hoe ver gaat je loyaliteit? Het tweede verhaal heeft wat weg van Body snatchers, heerlijk! Het laatste verhaal vond ik iets minder al maakte het slotdansje van Emma Stone zoveel goed!

Sterk acteerwerk alweer, in de eerste plaats van Emma Stone die voor mij één van mijn favoriete actrices is. Ook Jesse Plemons ontgoochelt nimmer. Het plezier straalt er vanaf! En Lanthimos is wederom lekker zichzelf, houden zo!

De eerste Lanthimos voor mij. Tja, filmen kan hij wel en met deze cast gaat dat nog gemakkelijker, maar dat neemt niet weg dat de vaagheid en het absurdisme iets te veel van het goede zijn voor zo’n lange zit. Blijft voor mij te afstandelijk op deze manier.

Uitstekende film die bestaat uit drie verschillende verhalen met grotendeels dezelfde cast die andere rollen op zich nemen. Een originele film waarbij het verloop zich allerminst gemakkelijk laat voorspellen. Het is allemaal lekker bizar en soms vrij macaber waarbij de verschillende machtsverhoudingen tussen de personages als ziekelijk bestempeld kunnen worden. Goeie cast waarbij Jesse Plemons de meeste indruk weet te maken.

Regisseur Yorgos Lanthimos keert met dit bizarre drieluik terug naar de meer duistere thematiek en sfeer van zijn eerdere werk. De cast duikt op in compleet verschillende rollen in de afzonderlijke verhalen, een gewaagde gimmick die gelukkig goed uitpakt. De drie verhalen zijn wat mij betreft ongeveer even sterk, maar mijn voorkeur gaat uit naar het middelste deel. Wellicht zijn de plotlijnen iets te gericht op een verrassende ontknoping, maar het is allemaal wel weer heerlijk vervreemdend en surrealistisch.

Ik ben er na deze film wel achter dat de in mijn ogen verschrikkelijke 'stijl' van deze regisseur mij niet ligt. Ik hou best van absurd of vaag maar vind wat hij doet gewoon raar en vaak niet leuk om naar te kijken. Dat was helemaal zo met de vorige film. Je ziet dat er een diepere betekenis in zit maar eerlijk gezegd wekt het bij mij niet genoeg interesse op om er het fijne van te weten. Simpel gezegd, het boeit mij niet.

Acteerwerk is goed maar dan is in mijn ogen al het positieve wel gezegd. Na deze 2 films ga ik er van uit dat elke vervolgfilm deze lijn blijft volgen en zal ik ze ook vermijden.

Verbazingwekkend trouwens hoever deze regisseur zijn acteurs krijgt in wat ze doen en met name bij Emma Stone.

Die lijkt zich nergens voor te schamen.

Vermakelijk maar laat me toch beetje koud. Ben meestal niet zo'n fan van omnibusfilms, en de manier waarop de verhalen gelinkt worden werkte ook niet helemaal, omdat de verhalen zich in aparte universums afspelen (voor mijn gevoel dan). Afzonderlijk vond ik de verhalen trouwens best leuk, beetje Twilight Zone-achtig soms, maar had toch liever gezien dat van het meest veelbelovende deel een film was gemaakt. Ben er alleen nog niet helemaal uit welk deel dan, en dat had Lanthimos wellicht ook. Plemons, Stone, Dafoe zijn fijne acteurs en ook leuk Qualley weer eens te zien na The Leftovers, die is wel on the rise in Hollywood.

Oh getver, Lanthimos doet aan crazy credits.

We kunnen dan wel iets denken als, ach het is maar heel kort, maar het voelt toch als een drempel, iets waarvoor er ergens een grijsbaardige oude man op een hachelijke brug staat, en iets prevelt als ‘tot hier en niet verder’ en misschien zelfs ‘over mijn lijk’. En als je daar dan tegenover staat dan hoor je dus ineens zomaar bij die anderen, de tegenpartij, de as van het kwaad, die mensen waar antifa tegen is. Het moment waarop je had moeten inzien dat je niet langer bij de good guys hoort, het moment waarop jouw biografie dat ene detail prijsgeeft waar het misging, het moment waarop duidelijk wordt dat jijzelf in de film over je eigen leven niet de final girl bent. Zo werkt het met principes - of je bent goed, of je zult eeuwig branden in de hel, die speciale hel die je eigen geloof je toegezegd heeft, en waarvan je altijd dacht dat die er voor ‘de anderen’ was.

Draaf ik door? misschien, maar evengoed vind ik dit beslist niet Lanthimos’ beste werk, en hoewel er beslist wel een paar erg, erg sterke scenes zijn, het ontbreekt eerst en vooral aan iets magisch of episch dat die scenes samenbindt, en zonder die samenhang lijkt het toch ongemakkelijk veel op wat interessantdoenerij zonder motief of moraal van betekenis. Vergelijk het eens met de films uit de gloriedagen van een Louis Malle, een Jean-Luc Godard. Lanthimos wil te graag, maar mist de inhoud, de diepte, de identiteit. Een beetje als de jonge hond op de receptie die zijn taart laat vallen, en zich geen raad weet met de situatie. Genant, voor alle aanwezigen.

Sowieso een misser van jewelste om de hele film aan Plemons op te hangen - acteurs die hun carriere in een of andere serie opgebouwd hebben, nee. Doe dat nou gewoon niet, het werkt niet, en BrBad is daar wel het best denkbare voorbeeld van. Die hele cast had na de serie gewoon een beroepsverbod moeten krijgen. Op Giancarlo Esposito na dan.

Lanthimos heeft de wind mee, maar gebruikt dat voordeel hiermee wel op een erg consumptieve manier. Triest, want het is tegelijkertijd ook zo duidelijk dat hij heel, heel veel meer kan dan dit.

Anthologie van drie verhalen van ongeveer een uur: een onderdanige architect gehoorzaamt zowel professioneel als privé aan zijn manipulatieve baas; een politieagent ziet zijn lang vermiste vrouw weer maar heeft zijn twijfels over haar en in het laatste segment laat een vrouw haar gezin in de steek voor een krankzinnige cultleider.

Het is de vijfde film van Lanthimos die ik zag. Twee vielen in mijn smaak: “The Killing of a Sacred Deer” en “The Favourite” maar de andere drie vind ik verschrikkelijk om door te komen. “Kinds of Kindness” hoort daar ook bij en voelt geforceerd en gratuit aan, zonder richting of duidelijke boodschap. Lanthimos lijkt met zijn omnibus te vervallen in verwrongen narratieven die nergens naartoe leiden. De film geeft de indruk dat het ergens heen wil met zijn verwarde, chaotische en absurde plot, maar eindigt met een leegte die eerder frustrerend dan bevredigend is. De karakters voelen kil en afstandelijk aan; geen van de personages krijgt genoeg ontwikkeling om hun acties of motivaties interessant te maken. De soundtrack bestaat net als bij "Poor Things" grotendeels uit dissonante muziek en is ook al een tegenvaller.

Alleszins niet een film voor iedereen: de opinies zijn verdeeld. Persoonlijk helemaal niet aan mij besteed.

Met Kinds of Kindness keert regisseur Yorgos Lanthimos samen met zijn coauteur Efthymis Filippou na de meer publieksvriendelijke films The Favourite (2018) en Poor Things (2023) terug naar zijn minder toegankelijke wortels. Hoewel beide films evenals Kinds of Kindness met veel experimentalistische grepen zijn doortrokken, absurdistisch gekleurd zijn en een bepaalde asociale grofheid etaleren, zijn ze helderder van toon en lichter verteerbaar. De drie episoden waaruit Kinds of Kindness bestaat alsmede de personages die de episoden kleuren, zijn een graadje abstracter en een graadje lastiger te duiden.

Emma Stone speelt Liz. Of misschien speelt ze een persoon die doet alsof ze Liz is. Wie zal het zeggen. Ze houdt ergens in de film een monoloog over honden en autoriteit, honger en vertwijfeling, genoegzaamheid en inzichtelijkheid. Hoewel de monoloog in het licht van de film redelijk te begrijpen valt, spreidt de monoloog een hoog rariteitsgehalte tentoon. Het is een van de talrijke momenten tekenend voor de behoorlijk abstracte en hoogst absurdistische inhoud van de film. Ondanks de vaak ongrijpbare en onwezenlijke toonzetting, slaagt Lanthimos er trouwens wonderbaarlijk wel in om steeds weer een brok menselijkheid in zijn personages door te laten schemeren. Kinds of Kindness is geen film die wars is van emoties. Ook al ligt dat misschien wel voor de hand omdat de verhalen en de personages daar niet expliciet op inzetten.

In de eerste episode gaat het om ondergeschiktheid en zelfbeschikking. Controle wordt uitgeoefend. Manipulatie wordt bedreven. De personages spreken monotoon. Dialogen klinken bijna alsof ze worden opgelezen. Alsof de personages proberen zich als normale mensen te gedragen, terwijl ze dat niet zijn. Alsof de personages een afgeleide vorm van de mens zijn. Een ingestudeerde versie die raakt aan het menszijn maar het wezen net niet weet te treffen.

De hoofdrollen in dit eerste fascinerende verhaal zijn voor de ondergeschikte Jesse Plemons en zijn chef Willem Dafoe. Plemons zet met overtuiging een man neer die zich uit angst en waarschijnlijk ook uit een gegroeid gevoel van gemakzucht afhankelijk opstelt en zich voegt naar de nukken van zijn baas. Dafoe is geweldig en speelt heerlijk arrogant en emotieloos. Het is pijnlijk om de lijdzame situatie te aanschouwen maar ook verrekte fascinerend. Het verhaal heeft wat mij betreft aansluiting met soortgelijk gedrag in de samenleving van nu waarin (met name door de vloek van de sociale media) wordt voorgeschreven wat de leden moeten denken en voelen.

De tweede en derde episode zijn even fascinerend en werpen dezelfde thema’s op. Met Stone, Plemons en Dafoe als de vertolkers van de belangrijkste personages maar wel steeds in een andere rol. Ook de tweede en derde episode vertellen bizarre verhalen die bijzonder goed vermaken terwijl ze intrigerend kritisch zijn over de oprechte intenties van de personages. Er worden vragen opgeworpen die de verhaallijn prettig prikkelen.

Het is genieten. Er zijn happy endings met een bittere nasmaak. Er is controle die omslaat in geweld. Er is treurnis gevolgd door een uitbundige dans. Van die dingen. Absurd is het zeker. Scherp ironisch ook. Verontrustend af en toe. Onbehaaglijke klanken van de componist Jerskin Fendrix begeleiden het geheel. Ruimtelijk camerawerk behoedt de kijker voor teveel benauwenis. En ondertussen is het gewoon genieten geblazen. Kinds of Kindness is een geweldige film.

De Griekse Lanthimos pakte vorig jaar groots uit met Poor Things. Nu lijkt hij weer terug te grijpen naar het nihilistische niveau van de films uit zijn thuisland. Dan wel met zijn vorm van humor.

Ik schrok eerst een beetje van de speelduur, maar toch weet de film niet te vervelen en kom je er goed doorheen. Misschien ook omdat het hier een drieluik betreft. Het zijn letterlijk drie films van een uur, met drie keer een aftiteling. Maar het blijft wel bij één selectie acteurs. Voornamelijk Emma Stone (die ook in Poor Things als die Frankenstein-dame speelde), Willem Dafoe en Jesse Plemons; die ik nog ken van zijn genadeloze rol als racistische militair in Civil War.

Het eerste verhaal lijkt heel logisch te zijn. Overduidelijk schetst Lanthimos hier een situatie neer die eigenlijk de hele samenleving grijpt. Namelijk dat je je afhankelijk stelt van een ander, zonder zelfbeschikking te hebben. Je zou eerst denken aan social media, maar het kan ook je chef zijn. Deze chef heet Raymond en wordt hier ijskoud en haast apathisch neergezet door Willem Dafoe. Zou je zeggen dat hij een huurmoordenaar is? Of een sekteleider? Dat is voor de kijker zelf in te vullen. Robert (Plemons) laat zijn leven erdoor afhangen en laat hem door hem de dingen in zijn oor fluisteren. Totdat hij het op een dag niet ziet zitten om een opdracht voor hem te doen; in dit geval, een ongeluk in scene te zetten. Raymond is slechts teleurgesteld en stelt hem voor om gewoon terug te keren naar zijn eentonige gezinsleven. Het lijkt een makkelijke keuze, maar dat ligt toch hier net even anders. Deze scheve vertoning; dat haast werkelijkheid had kunnen zijn weet Lanthimos op een subtiele wijze binnen te brengen. De momenten waarbij Robert een andere vrouw ontmoet maakt het alleen maar sterker.

In het tweede deel speelt Plemons Sherrif Daniël diens vrouw een tijd vermist is geraakt. Hij lijkt de hoop al een beetje te hebben opgegeven totdat hij vreemde telefoontjes krijgt... en de stem van zijn vrouw blijkt te zijn.
Opgelucht? Verre van zelfs. Je zou hier haast denken aan Changeling van Clint Eastwood. Het lijkt erop alsof de kijker wederom de rest in mag vullen. Is Liz daadwerkelijk een dubbelganger of zit het slechts allemaal tussen Daniëls oren? Het vormt in ieder geval een pijnlijk verloop van de relatie waarbij het uitgangspunt wel de grenzen doet verschuiven en wordt hier de ware aard van Daniël ook blootgelegd. En ja, het eindshot: Je zou echt denken dat dit gewoon een waan of fantasie is.

Het derde deel was ietwat moeilijker te volgen. Het gaat over een een of andere sekscult die doden tot leven wekt? Of mensen zuivert van het gif? Dit laatste wordt getest door in de sauna het zweet van het lichaam te likken? En zo wordt Rebecca verbannen omdat er drugs in zit en ze hierdoor vergiftigt blijft? Interessant en stijlvol geschoten concept, met Willem Dafoe in een wel hele opmerkelijke look. Toch raakte ik een beetje de draad kwijt en lijken er twee concepten tegelijk door elkaar verweven te worden.

Naar aanleiding van Bugonia; die deze week is uitgekomen had ik deze titel maar gezien. Lanthimos gaat ineens zo snel met zijn loopbaan dat ik wel even bij moest blijven. Kinds of Kindness is in vele vlakken zeer geslaagd.
De geliktheid van een typische Amerikaanse film gecombineerd met het nihilisme van een bepaalde realiteit; of iets wat nog wel eens realiteit had kunnen zijn. De Griek weet hierin ook prima te slagen en het in de goede timing te plaatsen. Op naar zijn volgende...

4,0*