Meningen

Ik heb Harold Lloyd altijd leuker gevonden dan Chaplin en Keaton. Dat komt omdat de 'gewone' man zich beter kan identificeren met de man met het brilletje, maar ook door het spectaculaire stuntwerk waar Lloyd voor bekend staat.

Deze film is mij het meest bijgebleven omwille van de beroemde beklimming van een gebouw met 13 verdiepingen en het hangen aan de wijzers van die klok. Maar ook de rest van de film is uitermate grappig. Een leuk detail is dat Bill Strother, die in deze film Harold's vriend speelt, in het echt de man was die als 'human fly' zo'n hoog gebouw had beklommen, wat Harold Lloyd het idee voor deze film heeft gegeven.

Wat mij ook opviel bij het bekijken van de film is hoe weinig jongeren er op straat liepen in die tijd. Buiten een krantenjongen zie je alleen maar volwassenen op straat, de mannen in een net pak en de vrouwen ook in hun mooiste kleren. Heel anders dan wat je nu op straat ziet lopen.

Pas na een tijdje kijken, besefte ik ineens dat ik deze film ooit al eens gezien had. Een mooi Zuid-Koreaans drama met religieuze (Boeddhistische en Christelijke) elementen. Erg mooie jonge meisjes, die de onschuld en naïviteit perfect weerspiegelen, vooral het meisje dat met een glimlach op het gezicht sterft.

Een zeer mager verhaaltje, ongeloofwaardig en natuurlijk loopt alles weer goed af en komen mama en papa ook nog eens terug samen. Gemakshalve wordt mama's nieuwe vriendje onder een container geplet! Heel voorspelbaar allemaal. Enkel de special effects zijn goed aan deze saaie rampenfilm. En ook de 'cleavage' van mama Emma en dochter Blake mogen gezien worden.

Een rauwe politiefilm, met veel geweld en drama, helemaal anders dan we van Jackie Chan gewoon zijn. Ik vind zijn acteerwerk niet eens zo slecht, maar er had wel wat minder gehuild mogen worden. Ook zijn de jeugdige criminelen wat ongeloofwaardig, met hun online computerspel, skateboarden, kleine fietsjes en belachelijke maskers. Ze zijn wel behoorlijk irritant en je ziet ze maar wat graag het loodje leggen, dat wel. Op het eind, met hun ouders in de bank, worden ze nog eens gedegradeerd naar moederskindjes in plaats van keiharde en gewetenloze politiemoordenaars. Een ding is zeker, Chan kan nog steeds ass-kicken ook al is hij hier al vijftig.

Een behoorlijk saai verhaal en heel matig acteerwerk. Iemand verdrinkt en de anderen zeggen:
"Oh man... fuck!"
"Uh-huh!"
Ook zijn de meeste acteurs irritant, vooral dat zeurende en huilende zoontje. Eendimensionele karakters zoals je normaal gezien enkel in B-movies ziet. Ongelooflijk dat de naam James Cameron hiermee verbonden is. De bombastische muziek moet bij de kijker emoties losmaken, maar daarin slaagt men toch veel beter met stilte en het geluid van de natuur (hier dus het water) en de ademhaling van de mens in een noodsituatie. Less is more! Sommige ondergrondse beelden zijn wel indrukwekkend, maar je krijgt erg weinig tijd om daarvan te genieten.

Redelijk filmpje, hoewel ietwat zeemzoet en ik vind Tom Hanks absoluut niet lijken op Walt Disney (noch qua uiterlijk noch qua spreken). Emma Thompson zet haar rol als Pam Travers heel karikaturaal neer, bijna alsof ze zelf Marry Poppins probeert te spelen. De flashbacks naar haar jeugdjaren vond ik weinig interessant. Na de eindcredits kan je nog een opname horen van de echte Pamela Lyndon Travers, die zowaar nog vervelender lijkt dan de vertolking van Thompson deed vermoeden.

Eén van de beste films met Tom Hanks. Wat een openingscene op het strand van Normandië, heel realistisch en gruwelijk in beeld gebracht. Het laat je echt zien wat oorlog is, in tegenstelling tot zoveel andere oorlogsfilms. Vele games baseerden zich op deze scene, waaronder Medal of Honor: Frontline als ik mij niet vergis. Tom Hanks laat nog maar eens zien dat hij een goed acteur is en niet enkel een grappige kerel.

Deze nog eens in de herziening gegooid en het blijft een sterke thriller. Waarschijnlijk ook het beste deel in de reeks. Het enige wat mij wat tegenstaat is de matige acteerprestatie van dr. Gordon en ook het minder geslaagde make up werk (zijn poederwitte gezicht) nadat hij veel bloed verliest. De plottwist op het einde vond ik heel goed gevonden, tijdens de eerste kijkbeurt toch.

Inderdaad, ik heb nog nooit fuschia gekleurd bloed gezien! Dat was vooral duidelijk zichtbaar in de eerste 'trap', waarvan ik mij ook wel afvraag hoe de dader deze hele setup kon regelen in een winkeletalage in het midden van een drukke straat.
Dit zevende deel moet het vooral hebben van de bloederige traps en niet van een goed verhaal, hoewel het wel een leuk idee is met die auteur die doet alsof hij een overlevende van Jigsaw is. De acteerpresaties van de slachtoffers en ook van de speurders zijn weer ondermaats en ook de muziekscore is in dit deel inspiratieloos. Enkel Tobin Bell als Jigsaw en is altijd wel goed maar hij komt in dit deel heel weinig voor. Toch leuk om Cary Elwess als dr. Gordon terug te zien, hoewel het wel heel onwaarschijnlijk is dat een slachtoffer die in het eerste deel zijn voet verloren heeft ineens medeplichtige van Jigsaw wordt. Een stuk minder goed dan deel zes, maar ondanks de ondertitel "The Final Chapter" zou er toch nog een achtste deel volgen. Op dus naar het achtste en waarschijnlijk het laatste deel van deze serie?

In de herziening weer genoten van deze film. Iets minder psychologische thriller dan de eerste film, maar meer actie, meer kills en ook meer Jigsaw. Ook ik vind het overdreven hyperactieve montagewerk soms irritant. De twist die we altijd aan het einde van een Saw-film krijgen is weer leuk bedacht!

Ik vermoed dat er helemaal geen gifgas in het huis was. Misschien waren de kandidaten ingespoten met een soort gif. Maar het zoontje van de politieman en natuurlijk Amanda zelf mochten niet sterven. Waarschijnlijk waren de spuitjes met anti-gif ook maar 'fake', het was meer een test om te zien of ze kunnen samenwerken dan wel elkaar zouden tegenwerken of doden.

Dit deel vind ik tot zover het minste deel van de Saw reeks. De spanning en de sfeer van vooral het eerste deel is hier wat zoek. En de scenes zijn heel rommelig en volgen elkaar heel snel op, waardoor je nooit het desolate gevoel van de slachtoffers uit eerdere delen meer voelt. Wel leuk dat het achtergrondverhaal van John kramer uit de doeken wordt gedaan. En de films worden almaar goorder, vooral die operatie aan het begin van de film.

Na een mindere vierde deel is ook deze vijfde Saw film van mindere kwaliteit dan de eerste drie. Wel wordt er weer veel uitgelegd en het hele verhaal klopt wel, maar dat maakt deze film er niet spannender op. De meeste acteurs lijken eerder soapacteurs dan echte filmacteurs, vooral die rechercheur heeft weinig persoonlijkheid en ook de opvolger van Jigsaw heeft weinig charisma. Het blijft leuk om de hele serie te bekijken, maar ik voel op geen enkel moment mee met de slachtoffers die stuk voor stuk onsympathiek worden neergezet, en eigenlijk wil je gewoon zo snel mogelijk zien hoe ze op de meest gruwelijke manieren om het leven komen. Vooral de laatste kill is heel memorabel! Het meest originele aan de Saw reeks zijn de constante plot twists, zoals in dit vijfde deel de ontknoping dat het de bedoeling was dat het groepje slachtoffers diende samen te werken in plaats van elkaar om te brengen om hun eigen huid te redden.

Een grote verbetering op de laatste Saw films. In deze wordt het hectische camerawerk enkel toegepast op momenten waarop het past en niet zomaar doorheen de hele film. Er zit ook meer verhaal in deze film. De grote plottwist die we in de meeste Saw films op het einde voorgeschoteld krijgen, mankeert hier weliswaar een beetje. Maar dit is toch een van de beste vervolgfilms in deze reeks!

Saw X, John Kramer en Amanda Young zijn weer terug! Ze zien er intussen natuurlijk 20 jaar ouder uit en dat terwijl deze film zich afspeelt tussen Saw en Saw II. Is deze Saw X een terugkeer naar de glorie van weleer? Hij is in ieder geval een stuk beter dan de laatste drie Saw films. Maar is hij zo goed als de eerste 4-6 delen?

Deze keer zit er meer verhaal in de film, en ook is Tobin Bell nu veel meer te zien. Hij wordt nu meer dan ooit afgeschilderd, niet als een schurk maar als de held die zijn verdiende wraak wil nemen. Je staat als kijker eigenlijk de hele film aan zijn kant en wil niets liever zien dan dat slachtoffers het loodje leggen, het liefst zo gruwelijk als mogelijk. Het nadeel hieraan is, dat John Kramer/Jigsaw niet meer die mysterieuze, angstaanjagende psycho uit de eerste Saw films is die achter de schermen de vernuftige death traps bedient. Kramer praat deze keer ook vaak met zijn slachtoffers. Het is ook vreemd om hem als naïef, ziek oud mannetje te zien die redelijk gemakkelijk om de tuin wordt geleid. Dat past niet echt bij het karakter van de gewiekste Jigsaw.

Een ander belangrijk minpunt in Saw X is dat degene die het meeste verdiend om een (gruwelijke) dood te krijgen (een goede rol van het voormalige Noorse model Synnøve Macody Lund), als enige overleeft. De kills zijn wel oké, maar na tien Saw films hebben we de meeste traps wel al gezien en het is blijkbaar moeilijk om nieuwe inventieve traps te bedenken (Ik vind het wel moedig dat er deze keer een kind in een trap terechtkomt).

De plottwist die we aan het einde van elke Saw film weer krijgen, is deze keer nogal matig uitgewerkt en makkelijk te voorzien. In de eerste Saw films krijg je aan het einde steeds een "wow"-gevoel, en dat ontbreekt bij Saw X toch wel een beetje. Ook ziet alles er nogal 'netjes' uit, terwijl de kijker in de eerste films bijna tetanus zou krijgen alleen al bij het zien van de smerige kamertjes vol troep, bloed en roestige voorwerpen. Blijf overigens even zitten voor de post-credit scene!

Als je net als ik de afgelopen dagen de eerste vier delen hebt gezien, dan valt deze 'requel' erg tegen hoor! Wat is een 'requel' anyway? Dit is natuurlijk gewoon het vijfde, volstrekt overbodige deel, en geen reboot, requel of welk fancy woord je er ook wilt voor gebruiken. En dat brengt mij bij het eerste punt van kritiek: de over de top meta self-awareness waarnaar in deze film wordt verwezen, daar heeft Scream 5 zelf enorm last van! De kijker wordt constant eraan herinnerd hoe iedereen bewust is van het feit dat hij in een 'Stab'-sequel zit en hoe de meeste sequels ass sucken! Er wordt zelfs over de drie andere vervolgdelen gekotst, terwijl die veel beter zijn dan dit vijfde deel.

Het verhaal, waarbij op kunstmatige manier ieder personage gelinkt wordt aan iemand uit de vorige delen, raakt kant noch wal. En elk personage is zo oninteressant en slecht geacteerd, dat het mij niet eens kan schelen wie wat is en wanneer zij het loodje zullen leggen. De enige drie personages die de echte Scream-fan kunnen boeien, zijn Dewey, Gale en Sydney. Maar zij hebben weinig screentime en worden er eigenlijk maar met de haren bijgesleept. Gale, het hoofdpersonage waar alle vorige films om draaien, wordt vervangen door Sam, die niet in de schaduw van haar voorgangster kan staan, en haar zusje Tara, die een oneindige reeks van messensteken moeiteloos weet te overleven. In de vorige films is het Ghostface die bijna niet dood te maken valt, maar nu zijn het dus de slachtoffers. Behalve Dewey dan, wat met hem gebeurt is echt onvergeeflijk. Voor het shockgehalte wordt hij namelijk om zeep geholpen, nota bene de enige acteur die er iets van terecht brengt in Scream 5. En ook zijn collega deputy Judy, die blijkbaar haar dienstwapen niet kan vinden, wordt zomaar opgeruimd. Dat haar zoontje Wes wordt genoemd, is een dieptepunt van alles er zo dik mogelijk bovenop leggen en een gebrek aan subtiliteit. Dat deze film trouwens wordt opgedragen aan Wes Craven, zal hem wel in zijn graf doen omdraaien.

Wat de daders betreft, wordt eigenlijk het plot van de eerste Screamfilm nog eens herhaald, het zijn nogmaals het liefje en een partner van hem die de Ghostface masker en bijhorende mantel aantrekken. Richie vond ik meteen verdacht en Amber kwam eigenlijk bijna niet voor in het verhaal, het enige dat mij aan haar opviel was haar dikke lippen en slaperige ogen. wat mij brengt bij Courteney Cox of miss Botox. Wat heeft die met haar gezicht gedaan? Ze was ooit een aantrekkelijke vrouw. Iemand in haar vriendenkring had haar moeten beschermen tegen die waanzin.

Waar in de Screamfilms altijd een gezond evenwicht is tussen spanning en humor, zit in dit deel bijzonder weinig humor. De kills zijn inspiratieloos en veel te hard voor dit soort film. De film oogt ook niet mooi, de grijze kleurenfilter past wel goed bij het gebrek aan inspiratie voor dit deel. Ik kan nog wijzen op een pak andere onlogische momenten, zoals een ziekenhuis dat 's nachts helemaal leeg is. En Billy Loomis die opeens als een geest komt opdagen in het hoofd van zijn dochter, what was that about? En hoe kan hij een kind hebben gemaakt terwijl hij als tiener stierf en met Sydney aan het daten was? Hij kan haar natuurlijk bedrogen hebben, maar opnieuw voelt dit aan als overbodige fanservice en het kunstmatig proberen linken van dit vijfde deel aan de eerste film. Maar het voornaamste punt van kritiek is dat deze film totaal overbodig en helemaal niet leuk is. De overmatige zelfrelativering en het zichzelf oh zo belangrijk vinden, de andere delen afvallen terwijl het zelf niets nieuws te bieden heeft, enz. Een dieptepunt dat voor mij niet hoort bij de Screamreeks, maar dat jammer genoeg zeker wel nog vervolgdelen zal kennen. Zoals in de film zelf wordt aangegeven, er moet altijd een goedkope cash grab komen.

Daar ben ik het dus mee eens. Dit is duidelijk het zwakste deel in de reeks. De eerste blijft vooralsnog de beste. Ik ben ze alle vier opnieuw aan het kijken, vanavond nog maar eens het vierde deel opnieuw in de blu-ray speler steken. Het valt me trouwens op dat Courteney Cox in de eerste film nog erg mooi was, maar in elk deel wordt ze magerder en lelijker. Vooral haar haardracht is echt afzichtelijk in dit deel.

Beter dan het vijfde deel. Minder meta self-awareness, hoewel nog steeds de overbodige verwijzingen naar de zogenaamde Stab movies, wat ooit een aardige grap was maar de kijker nu gewoon uit het verhaal haalt. De hoofdrolspelers acteren nu alsof ze in een Stabfilm meespelen. Sinds Scream 2 worden de Stab movies als een soort film-in-film gepresenteerd, maar niet alsof de main characters zelf in een Stabfilm meespelen, dus dat is een beetje gek.

Ik vind het een beetje jammer dat de vertrouwde omgeving van het stadje Woodsboro nu verlaten wordt. Ook komen slechts weinig van de oorspronkelijke karakters terug, en de nieuwe personages uit deel vijf vormen nu de 'core four' (high five).

De trailer pretendeert dat men het nu helemaal anders aanpakt, maar het zelfde riedeltje wordt weer herhaald en deze keer zijn er zowaar drie killers. Er wordt gezegd dat ook de hoofdpersonen nu niet veilig meer zijn, maar in werkelijkheid lopen ze na ontelbare dodelijke messteken even later weer doodleuk rond. Misschien teveel kritiek ontvangen toen het geliefde personage Dewey in deel 5 werd omgebracht?

Bill Murray kan soms grappig zijn, maar niet in deze flauwe versie van A Christmas Carol. Ook dat kleine schreeuwlelijke ventje is onuitstaanbaar slecht. Heb geen enkele keer moeten lachen!

John Cho kende ook ik enkel van komedies, zoals American Pie. En Debra Messing van de komische serie Will& Grace. Maar ze doen het absoluut niet onaardig in deze film. Heel spannend wordt het nergens, maar het verhaal zit wel goed in elkaar. Na Run (2018) opnieuw een succes voor Aneesh Chaganty.

Mee eens, het einde had wel realistischer en minder happy mogen zijn. Dat had de kijker met een stomp in de maag achtergelaten, en dan vergeet je de film minder snel.

Soms kunnen (beste) vrienden beter gewoon vrienden blijven. Want eens ze met elkaar het bed delen maar de relatie niet doorgaat, gaat de vriendschap mogelijks ook verloren.

Dit is wel typisch een vrouwenfilm, of een film die mannen meekijken om hun partner te plezieren.

Veel drama, gehuil en gepraat, weinig actie of diepgang. Misschien geef ik een wat hogere waardering dan ik gewoonlijk zou doen doordat het om een Filipijnse film gaat.

"Was there or wasn't there a woman?"
"Are you serious?"
"Yes, I'm goddamn serious!"
"Fuzzy Wuzzy was a woman?"
"What the hell is he talking about?"
"He reads lips, you're talking too fast."

Een typisch jaren '80 film vol onnozele humor met het duo Wilder/Pryor, die erg goed op elkaar inspelen. En Kevin Spacey met zijn snorretje en fake Britse accent is ook erg grappig. Ook na al die jaren blijf ik deze film grappig vinden. Naast Stir Crazy (1980) is dit hun beste film samen.

Dit filmpje is wel grappig soms, maar ook niet dat je ligt te schaterlachen van de lol! Gewoon onnozele humor zoals alleen de aziatische cinema kan brengen. Als Chan zijn tweelingbroer tegenkomt, zijn de special effects redelijk maar als hij zichzelf in de ogen kijkt ziet het er wel fake uit.

Degene met oorbelletje en paardenstaartje is de vechtersbaas, voor de rest zien ze er identiek uit.

Inderdaad wat een irritant ventje toch! Die hadden ze er beter uitgelaten.

Seraphim Falls nu voor de tweede keer gezien en ik blijf erbij dat dit een heel sterke western is. Eén van mijn favoriete films van 2006. Mooie natuurbeelden in de sneeuw maar ook in de woestijn. Sterke vertolkingen van Liam Neeson en Pierce Brosnan. Sfeervolle, ingetogen muziekscore. En een erg sterk einde met een mooie moralistische insteek. "Doe uw zwaard terug op zijn plaats, want allen die naar het zwaard grijpen, zullen door het zwaard omkomen." (Mat.26:52) In dit geval geen zwaard maar een mes, dat Brosnan eerder in de film recht naar beneden liet vallen om een man te doden, maar op het eind van de film recht naar beneden in de aarde om de spreekwoordelijke bijl te begraven waardoor hij verlossing voor zijn ziel vindt.

Dat viel mij ook al op, een foutje als je het mij vraagt?

The Raid is een rechttoe rechtaan actiefilm zonder veel achtergrondverhaal en overbodig gelul. Met veel geschiet en later in de film vooral vuistgevechten en martial arts. Het enige wat mij af en toe stoort, is het camerawerk met te weinig lange takes, wat over het algemeen een gebrek aan vakkundig stuntwerk verraadt. In de meeste films van Bruce Lee en Jackie Chan deed men dat toch beter, naar ik mij herinner

Ook ik vind dit vervolg minder goed dan de eerste film. Juist de claustrofobische omgeving uit deel een brengt zoveel spanning. Nog steeds erg vermakelijke martial arts gevechten met krakende ledematen en emmers vol bloed, dat wel, maar het verhaal en de extra locaties voegen weinig toe en een paar kleine zaken beginnen toch te storen. De opvallende groenblauwe filter bijvoorbeeld en het schokkende camerawerk, dat vooral tijdens de handgevechten enorm stoort. Die cameramannen met ADHD mogen ze toch eindelijk eens vervangen door iemand met een vaste hand. Ik mist ook wel de vuurgevechten uit het eerste deel. Ook de Engelstalige voice-over is slecht gedaan. Als de film in originele taal kan bekeken worden, met ondertitels, dan zal de ervaring waarschijnlijk beter meevallen. Er mag ook flink in de tijdsduur geknipt worden. Het leukste deel is het duo hamer meisje en baseballknuppel jongen.

Een typische vrouwenfilm, erg saai en zeemzoet wat mij betreft.

Jeff Fahey is zo'n typische acteur die steeds in B-movies optreedt. Serpent's Lair heeft een duister sfeertje maar het verhaal verloopt erg traag en de hele film straalt 'goedkoop' en 'straight-to-video' uit. Een extra puntje voor de sexy Lisa Barbuscia.

Een vlot misdaadfilmpje over een originele manier om een bank in Zwitserland te overvallen. Een aangename jazzy soundtrack van Armando Trovajoli. Gefilmd voor de "Credit Suisse" bank in Genève, Zwitserland en in Rome. Philippe Leroy doet het goed als de 'professor', het brein achter de overval. Rossana Podestà ziet er erg sexy uit in haar strakke nylon pakje. Zelfs de dominicaanse monniken aan de overkant van de straat kunnen blijkbaar niet aan haar weerstaan.

"Punctual boys, aren't they?"
"No. Seven seconds behind!"

Howard Keel op zijn best. Ik ken hem vooral van films als Kiss me Kate en Showboat, films die ik vroeger bij mijn grootouders zag. Deze Seven Brides for Seven Brothers vond ik het leukst, minder zoetsappig dan Howard Keel's andere films en de acrobatische dansen van de zeven broers vond ik ook wel leuk om te zien. Milly is een soort Sneeuwwitje die de zeven dwergen... ik bedoel broers, wil veranderen in gentlemen zodat ze een vrouw kunnen vinden.

Leuke Buster Keaton film, die net als de meeste van zijn films traag start. Dat trage begin merk je wel vaker in stomme films. Het gegeven van lukraak vrouwen ten huwelijk vragen is grappig en had wel wat beter uitgewerkt kunnen worden, hoewel dat stukje waar mister blonde het over heeft met dat papiertje dat in snippers terug naar beneden valt heel grappig is. De achtervolging door de dolle mina's duurt inderdaad wat lang, maar het stuk met de steenlawine is erg goed gedaan (hoewel je kan zien dat het geen echte stenen zijn).

Die witte man met schoensmeer op zijn gezicht viel voor mij ook uit de toon, jammer want er zaten inderdaad ook zwarte acteurs in deze film... zelfs een zwarte actrice (aan wie Keaton niet wil vragen om te huwen). Andere tijden inderdaad, waar nu een overdaad aan politieke correctheid is was er toen misschien te weinig van.