Meningen

Melkmuil J.P. Law was inderdaad een slechte keuze en de stem zal wel gedubd zijn. Voor de rest is dit een matige western die met het succes van de Dollars trilogy wil meeliften. De muziek van Ennio Morricone is dan weer puur goud.

Abbott en Costello films zag ik als klein kind weleens, en ik vond hen nooit erg grappig. Ook met deze film heb ik bijna niet moeten lachen. Behalve een beetje bij de ondervraging van Costello door de politie.

"You're gonna sing? Alright, sing!" (En Costello begint te zingen)

Het is dan ook meer een drama dan een komedie, dat is meestal zo als het plot met kinderen te maken heeft. Na 50 minuten wordt het wat leuker, als het duo door de gangsters wordt vastgehouden, maar dat is wel heel laat. En dan komen die vervelende kinderen weer opdraven op de kermis. Dit is de laatste film die Abbott en Costello samen maakten, mogelijks zijn hun eerdere films beter.

Haha iedereen wint dus!
Ik vind overigens dat de film zichzelf juist wel iets te serieus neemt. De hele speelduur is bloedserieus en er is geen moment van luchtigheid of humor te bespeuren.
Een spannende film dus wel, met een goed neergezette badguy door Jai Courtney als de psychopaat Tucker. De blonde hoofdrolspeelster Hassie Harrison acteert eerder op B-film niveau met haar uitdrukkingsloos rare gezichtje. Totaal ongeloofwaardig hoe ze telkens aan de dood ontsnapt, en de enorme haai zelfs heel kalm en bijna met een vredige glimlach onder water in de ogen kijkt, waarna hij rustig wegzwemt.
Ik had eigenlijk nog een soort plotontwikkeling verwacht waarbij Tucker de videobanden aan rijke perverts verkoopt, maar blijkbaar waren die voor zijn eigen plezier gemaakt.

Zombies in een shopping mall, dat doet mij meteen denken aan het videospel Dead Rising. En gelukkig zit in deze film ook enige humor. De combinatie van horror en humor werkt vaak erg goed, denken we maar aan The Cabine in the Woods, Dead Snow, Zombieland en recentelijk Yummy. Dit debuut van Zac Snyder is niet alleen de beste film die hij heeft gemaakt, het is ook de enige film van de man die ik goed vind. En naast wat humor zit er ook spanning in. De openingsscène is bijvoorbeeld erg gedenkwaardig, waarop het lied The Man Comes Around van Johnny Cash tijdens de opening credits weerklinkt. Gedurende de rest van de film wordt dit hoogstaande niveau niet steeds aangehouden, maar over het algemeen zit de vaart er wel in. Erg origineel is dit debuut natuurlijk niet, het is dan ook een remake. Het verhaal is niet vernieuwend en de hoog gesatureerde kleuren zijn er soms wel teveel aan. Aan het einde van de film (na de ontsnapping met de busjes) krijg je alsnog wat hyperactief camerawerk te zien, dat zo typisch is voor dit horror genre. En waarom lopen die zombies zo snel in de moderne zombiefilms? Maar voor een avondje onschuldig vermaak voldoet deze film ruimschoots. Ook na een tweede kijkbeurt!

Die Richard Pace maakt er bijna een komedie van met zijn vissershoedje en bril, en de andere bad guys zijn ook niet meteen de sterren van de hemel aan het acteren. Camille Keaton doet het een stukje beter, maar zij moet het toch vooral hebben van haar kille schoonheid. Het gebeurt niet vaak maar de remake is toch geslaagder. De kills zijn ook niet om over naar huis te schrijven, op het einde was de inspiratie blijkbaar op (dan maar 2 mannen met het motorbootje om zeep helpen! De kill in het bad is dan wel weer ijzingwekkend (vooral voor de mannelijke kijkers!).

Met Mike Connors aka Mannix, die hier de 'badguy' speelt. Het monster ziet er inderdaad erg fake uit, en de 7 mensen in het huis zien er gedurende de hele film even netjes gekleed en gewassen uit hoewel ze in een post-nucleaire wereld rondlopen, maar de broeierige sfeer en soms creepy muziek brengen wel enige sfeer.

Leuk horror filmpje van James Wan met een pop die Billy heet, een muziekscore die doet denken aan de Saw films, en zelfs een cameo van Billy the Puppet uit Saw. Mary Shaw ziet er erg creepy uit en de film heeft een verrassende twist op het einde. De grijsblauwe, bijna kleurloze filter heeft wel iets bijzonder, enkel de kleur rood wordt benadrukt (de auto van Jamie, de stoelen in het theater...).

Er zit een klein foutje in de film: detective Lipton die schreeuwt terwijl zijn tong is uitgerukt.

Walken maakte ooit met Saterday Night Live een parodie op zijn rol in deze film, genaamd Ed Glosser Trivial Psychic. Daarom kon ik hem in deze film maar moeilijk serieus nemen. Ook van Dreyfus verwachtte ik elk moment dat hij "kill Clouseau!" zou uitroepen. Het gegeven van de film is nogal ongeloofwaardig en wordt weinig diepgaand uitgewerkt. Walken heb ik al beter bezig gezien. Een leuk tussendoortje, meer niet.

In hetzelfde jaar waarin You Only Live Twice uitkwam, kwam ook deze James Bond rip-off uit. Wel, eigenlijk geen rip-off want gebaseerd op de boeken over Hugh "Bulldog" Drummond uit de jaren '20 (terwijl de boeken van Ian Fleming pas in de jaren '50 werden geschreven).
De openingsscène is een typische opening die zo in een Bondfilm zou passen, maar dan met vrouwen als de moordenaars. De Duitse Elke Sommer mag zeker gezien worden, onder andere bekend van A Shot In The Dark (1964) met Peter Sellers. Ze speelt hier de koele en sexy killer met verve. Sommige voorvallen zoals de moord op Bridgenorth, die door Irma en Penelope van het gebouw wordt gegooid, zijn redelijk hard gefilmd en doen aan de Connery-era denken, inclusief de koele oneliner van Irma (Elke Sommer):

"I've had man fall for me before, but never like this!"

De film doet bij momenten denken aan dr. No (1962), toen de Bondfilms nog om de spionage gingen en minder om de actie. Er is nog een andere link met de Bond-films. Laurence Naismith in de rol van sir John Bledlow, zou in Diamonds are forever (1971) de rol spelen van sir Donald Munger.
Deadlier Than The Male is minder een spoof dan bijvoorbeeld Our Man Flint (1966), maar neemt zichzelf eerder serieus. In hoeverre de film de boeken volgt weet ik niet, ik heb ze namelijk nooit gelezen.
Er ontbrak waarschijnlijk een budget groot genoeg om met de Bondfilms te concurreren, er zijn dan ook geen spectaculaire actie-scènes in deze film. Het reusachtige schaakspel vind ik dan wel weer leuk gevonden. Er wordt tamelijk veel gepraat in deze film, en er gebeurt weinig ophefmakend. Na ongeveer 40 minuten valt het allemaal een beetje stil en kreeg ik een beetje het gevoel naar een aflevering van The Saint of The Persuaders te kijken. De muziek in deze film is aangenaam en er heerst een leuk vakantiegevoel eens Drummond en zijn neef naar het eiland reizen, ergens in het Middelandse Zeegebied denk ik, maar waarvan ik de naam niet meer kan herinneren. Het Bondgevoel komt dan weer terug, vooral als de afrekening tussen Drummond en Petersen (Nigel Green) zich afspeelt in het eerder genoemde reusachtige schaakspel.
Richard Johnson is duidelijk geen tweede Sean Connery, maar hij is in ieder geval beter dan sommige Bondvertolkers zoals het model George Lazenby en de huidige Bondvertolker. Johnson is niet zo atletisch als Connery maar heeft suave, charme en een goede timing in de dialogen, wat soms voor wat humor zorgt.

"Who taught you to play?"
"Chess? ... Sir John... Check!"
"Well, he's a good teacher."

Volgens mij werd dat gek mens pas hun aupair nadat Jasons eerste vrouw overleed.
Maar het is ongelooflijk hoe het rechtssysteem zo krom kan zijn en die heks en haar enge vader de ex FBI kwal zomaar vrij rondlopen nadat ze samen Jason de kop hebben ingeslagen. En dan die arme kinderen nog extra trauma geven door hun vermoorde vader zonder enige grond de dood van hun moeder in de schoenen te schuiven!

Shawn, you're a douche bag but I still love you
Mom

Shawn is inderdaad heel vervelend, maar dat is natuurlijk opzettelijk om die vervelende influencer/streamers te imiteren. Chrissie vind ik niet zo goed geacteerd, ze komt niet overtuigend over. Ze blijkt dan ook geen echte fan van Shawn te zijn, maar dat leek ze ook niet toen ze voor het eerst kwam opdraven. Het idee van deze film is wel leuk bedacht, maar door de horror met humor te mengen wordt het nooit echt beangstigend. Shawn komt ook nooit echt angstig over, hij blijft zich hetzelfde gedragen en aan overacting doen, ook nadat de spoken in het huis verschijnen. De setting in het huis is nochtans sfeervol en doet aan Resident Evil 7 denken.

Ik lig altijd plat van deze oneliner, als Belg is het natuurlijk extra grappig!

Dit is mijn favoriete Poirot-film met een onvergetelijke Peter Ustinov. Hoewel ik ook een fan ben van David Suchet in de Poirot televisie-serie vind ik Ustinov toch het prettigste om bezig te zien. Hij brengt een beetje humor in zijn rol als Poirot, terwijl de tv-serie met Suchet heel droogjes is.

"They got a pill for what's wrong with you?"

Deep Blue Sea is een goeie actiefilm met haaien. De haaien zien er niet altijd even realistisch uit, ook afgerukte ledematen zijn soms overduidelijk door middel van computeranimatie gecreëerd. Er zit vaart in het verhaal, je verveelt je geen moment.

Dat was inderdaad een onverwacht en eigenlijk ook wel heel grappig moment in de film.

Het is gewoon heel dom hoe mensen met het leven spelen, alleen maar voor de kick of om een record te breken... dat vervolgens weer door iemand anders wordt gebroken.

De docu is wel boeiend en de beelden zijn mooi geschoten. Maar het blijft toch verontrustend om keer op keer de duikers het bewustzijn te zien verliezen.

Dit is zo'n typische klassieker waar je voor moet gaan zitten en je tijd voor nemen. Het enige wat mij echter aantrekt in deze film is het top acteerwerk van o.a. De Niro en Walken, het verhaal zelf kan mij niet altijd boeien en sommige stukken zijn gewoonweg saai en langdradig (het huwelijksfeest).

Mark Harmon doet zijn best om een onberekenbare psychopaat neer te zetten, en slaagt daar redelijk goed in. De film duurt erg lang maar verveelt nergens. Het einde met de rechtzaken en veroordeling van Bundy wordt dan weer snel afgewerkt.De moorden zelf worden, met één uitzondering, niet getoond. Ook de uitvoering van de straf laat men niet zien, wat een beetje jammer is.

Dit is inderdaad een heel middelmatige film, nergens spannend of intrigerend. Eric Bana heeft de uitstraling van een slappe komkommer en die rokende, drinkende priester komt ook niet overtuigend over. De stemmen en geluiden die Sarchie steeds als enige hoort, daar moest ik eigenlijk meer om lachen dan huiveren. Sean Harris doet het zoals steeds weer behoorlijk als de eeuwige villain.

Dat vond ik ook behoorlijk dom, maar wel een erg sterke film hoor! Ik heb hem nu al drie keer (met een paar jaren tussenpauze) gezien en blijf hem goed vinden, terecht een klassieker! De botsing tussen stadsmensen en 'hillbillies', de woeste en ongenadige natuur waar onze wetten niet meer gelden, de innerlijke strijd van het geweten en de drang tot overleven, schuldgevoelens enz... tegenwoordig maakt men nog maar zelden films met zulke diepgang. De nadruk ligt in deze film minder op de actie en het overdreven spektakel, maar er is constant zenuwslopende spanning! Goede acteerprestaties ook van de vier heren, die ondanks hun verschillend karakter door onvoorziene omstandigheden moeten samenwerken en -denken, ze zitten echt "in hetzelfde schuitje", zeg maar!

Jennifer Aniston in een rol waarin ze eens niet Rachel uit Friends neerzet, en het gaat haar nog goed af ook. Clive Owen is een man met slechts één gezichtsuitdrukking, die in elke film dezelfde stilzwijgende norse man met treurig gelaat speelt. Ook ik heb de twist zien aankomen en de figuurlijke stoot in de maag bleef dus uit. De transformatie die Owen ondergaat van willoos slachtoffer naar daadkrachtige held, die er niet voor terugdeinst om de bad guys om te leggen, komt wat ongeloofwaardig en bruusk over. En de laatste scène waarbij we de confrontatie in de gevangenis zien voegt eigenlijk niets toe. Met de wat melancholische sfeer zit het wel goed en de film blijft boeien tot het eind, ondanks enkele opvallende foutjes (de speurder bijt zich helemaal niet vast in de zaak, de oplichtersbende blijft opereren in dezelfde buurt en zelfs hetzelfde hotel, waardoor Charles hen meteen terugvindt, waarom wordt hij wel maar Lucinda niet opgelicht?).

Waarom geven jullie zoveel weg in plaats van spoilertags te gebruiken?

Best een enge film, vooral voor mensen zoals ik die lijden aan claustrofobische fobie. Mooie beelden in de natuur en in de grotten, met veel gebruik van groen en rood. Leuk dat het team uit alleen maar vrouwen bestaat, dat zie je niet zo vaak. Vooral Natalie Mendoza als Juno is niet enkel erg knap, maar acteert ook naar behoren. Jammer dat zij het onderspit moet delven, door het verraad van Sarah. Toch een leuk einde waarin de kijker even op het verkeerde been wordt gezet. De andere dames vind ik wat minder. Het Engels van Saskia Mulder als Rebecca is niet bijster goed, ze heeft een duidelijk Nederlands accent!

De verrassing is natuurlijk al een beetje weg als je het eerste deel hebt gezien. Dit vervolg is dan ook minder spannend en claustrofobisch, en maakt meer gebruik van luide geluiden om goedkope jumpscares te scheppen. Er zitten enkele bloederige kills in deze film, maar het bloed is weliswaar veel te lichtrood gekleurd. De crawlers zien er nog steeds erg goed uit. Wel jammer dat het einde van de vorige film gewoon ongedaan wordt gemaakt, een einde dat toch verrassend was.
Het is trouwens geheel onlogisch dat het getraumatiseerde slachtoffer uit de eerste film gewoon opnieuw in die onderaardse grotten wordt meegesleurd door die gekke sheriff.
Wel leuk dat Natalie Mendoza als Juno weer terug is, het beste personage uit het eerste deel! Het einde van de film lijkt op een derde deel aan te sturen. Laat maar komen, zou ik zeggen. Maar aangezien dit deel uit 2009 stamt, lijkt dat plan niet te zijn doorgegaan.

"No Juno, Sarah is your friend!"
Hoezo, zij liet haar toch in het vorige deel voor dood achter? Juno had beter Sarah achtergelaten toen die aan de afgrond hing. Dat had ze wel verdiend! Ook vreemd dat drie vrouwen niet een man (de sheriff) naar boven kunnen halen.

Ik ben normaal ook niet zo'n fan van animatiefilms, zeker niet omdat die meestel veel te sentimenteel en voorspelbaar zijn, maar deze Despicable Me is toch erg geestig! De minions zijn bijzonder grappig en de stem van Steve Carell (als Gru) is bijna onbegijpelijk maar leuk. Het enige wat ik minder vond is hoe snel de gemene schurk Gru verandert in een good guy, die evolutie had toch wel iets meer aandacht mogen krijgen. Het lijkt wel alsof de makers kort na het begin van de film ineens van gedacht zijn veranderd wat betreft het karakter van Gru, en er dan maar snel een goedzak van hebben gemaakt. Maar goed, een leuke animatiefilm en het vervolg is van hetzelfde niveau, de derde in de reeks heb ik nog niet bekeken.

Inderdaad een leuk vervolg op deel 1. De minions blijven grappig met hun onderbroekenhumor! Een leuke rol ook van Kristen Wiig, die ik altijd erg grappig vond in SNL. Ik blijf het een beetje jammer vinden dat Gru zijn schurkenrol heeft opgeofferd voor een brave vaderrol, dat neemt toch een aantal mogelijkheden weg. Steve Carell geeft Gru een leuk maar soms moeilijk te begrijpen stemmetje, ik ben wel een fan van hem! En nu op naar deel 3.

Despicable M3, dat ze die 'E' veranderden in een '3'... dat was eigenlijk nog het grappigste van deze film. Dus je kan het al raden: ik heb niet veel moeten lachen om dit derde deel!

Na een heel leuk eerste en tweede deel viel dit derde deel wat tegen. De animatie en de muziek blijven erg leuk in deze films, maar het scenario laat te wensen over. Een heel onsamenhangend verhaal en erg weinig humor. Bovendien vond ik het allemaal te chaotisch en te luid, er zit zelden een rustpunt in de film.

En de minions komen weinig aan bod, behalve dat stuk in de gevangenis waar ik de humor niet van kon inzien. In de vorige films vond ik ze erg grappig (behalve de Minions stand-alone film want die heb ik niet gezien), maar hier was de inspiratie van de makers blijkbaar echt op. Tweelingbroer Dru vond ik in het begin nog wel leuk, maar later verwatert hij tot een flauwe vod die steeds door Gru op sleeptouw genomen dient te worden. Voor de allerkleinsten zal wellicht plezier te beleven zijn met deze film, maar degenen die wat meer kwaliteit verwachten blijven volgens mij op hun honger zitten.

Deze reeks zou interessanter zijn als Gru terug zou vallen op zijn schurkenrol, dat zei ik eerder al. En blijkbaar zijn de Minions zelf het ook met mij eens, niet voor niets verlaten ze hun meester in DM3. En zelfs zijn broer wil samen de misdaad ingaan, maar hij wordt door Gru in de zak gezet! Op het einde van de film besluit Dru om dan maar alleen de schurk uit te hangen, een duidelijke verwijzing naar een vervolgfilm maar dat hoeft voor mij echt niet meer.

Ik hoorde ook een stukje Dire Straits!

Duidelijk een stuk minder goed dan Chocolate (2008). Waar Chocolate een goed verhaal en interessant uitgangspunt had (autistisch meisje leert zich uit te drukken door middel van martial arts) en de gevechten sterk en overzichtelijk gechoreografeerd waren, is dit bij deze Raging Phoenix veel minder het geval. Bijna de hele film door wordt Yanin Vismistananda (Deu) als een soort verlengstuk gebruikt door Kazu Patrick Tang (Sanim). Ze wordt als een natte dweil heen en weer geslingerd, wat wel leuk is voor een keertje maar hier teveel wordt uitgemolken. Ik zie haar liever zelf haar mannetje staan.

De gevechten lijken, zoals anderen ook al opmerkten, veeleer danspasjes waarbij de tegenstanders mooi op elkaar inspelen. Dat is soms wel vermakelijk om te zien, maar het maakt dat er nooit gevaar of pijn bij betrokken lijkt te zijn. Capoeira is uiteindelijk toch meer een dans dan een vechtstijl. Ook de komische begeleidende muziek helpt hier niet bij. Alleen aan het slotstuk van de film (als Sanim dood is) wordt er overgegaan op een overdaad aan dramatische muziek. Deu huilt ook erg veel in deze film, het lijkt wel een Thaïse dramatische televisie-film.

Het dieptepunt is wel het gevecht op de hangbruggen, die hele setting in de grotten oogt erg 'fake'. Hoe kan een klein meisje als Deu twee volwassen mensen zo lang vasthouden, zelfs als Sanim zijn hand opent, en tegelijk ook nog een gesprekje met hem aangaan? Nog erger is het moment waarop Sanim eindelijk naar beneden valt, maar wel nog even zijn amulet omhoog kan gooien, dat natuurlijk netjes aan de hangbrug blijft hangen. En dan verschijnt Jaguar opeens weer, die nochtans even daarvoor van de hangbrug in de dieperik was getuimeld.

Zo zitten er wel meer fouten in de film: tijdens het gevecht tussen Jaguar London en Sanim is deze laatste duidelijk aan het verliezen, maar in het volgende shot loopt hij met de twee meisjes weg en is Jaguar nergens te zien. Is er geknipt in de film en verdween een scène op de editingvloer?

Niet dat deze film echt slecht is hoor, maar hij kan absoluut niet tippen aan de eerste film van Yanin. Ze slaagt er met deze film niet in om die erg sterke start door te zetten. Hopelijk wordt haar derde film weer beter: minder drama en fake danspasjes, een sterker verhaal en vooral betere, rauwere gevechten.

Het beste deel was de (wel heel korte) opleiding in de ruïnes, waarbij enkele acrobatische stunts te zien zijn zoals de dubbele handenstand. Ik vind het dan wel weer jammer dat er na de film geen stunts of bloopers worden getoond, zoals in de eerste film. Dat is altijd leuk om te zien bij martial arts films, en het doet je appreciëren wat de acteurs moeten doorstaan. Net als bij de Jackie Chan films, is dat het leukste stuk van de hele film.

Ik hou wel van films die zich afspelen op een plek, zoals deze in een lift. Ik heb zelf last van claustrofobie en zou dus niet graag op zo'n plaats vastzitten, maar zie wel graag andere mensen in die benarde situatie. Leedvermaak!
Dit is best wel een spannende film en ik kon echt niet raden wie de duivel was toen ik hem voor het eerst zag. Nu wist ik het dus wel al, maar toch weer genoten van deze "Devil". Spannend van begin tot einde.
"If the devil is real, then God must be real, too."

Ja, hij zegt ook dat de moeder elke dag stiekem Sominex in hun voeding deed, een kalmerend middel dat verwardheid, hallucinaties, en zelfs een coma of de dood kan veroorzaken na langdurig gebruik. Ook de vader geloofde niet in het verhaal van de bezetenheid. Hij dacht dat zijn zoon een psychisch probleem had. Ik vermoed dat de Warrens inderdaad faam en rijkdom wilden vergaren met hun bovennatuurlijke zaakjes en in deze zaak hun kans schoon zagen om de kip met de gouden eieren te slachten. En dat Arne, het vriendje van de zus van het zogenaamde bezeten kind David, het verhaal omtrent David heeft gebruikt om te ontsnappen aan de verdiende straf voor zijn eigen moordzaak. Hij vermoorde zijn huisbaas Bono omdat die ooit een relatie met zijn vriendin Debbie had.

Ik vind het eigenlijk pervers van het Warren koppel dat ze betrokken partij waren in de rechtszaak en het vonnis probeerden te beïnvloeden door de advocaat van de schuldige en ook reporters te benaderen, met succes nota bene want de moordenaar heeft slechts vijf jaar in de cel doorgebracht. Hij kreeg weliswaar 10 tot 20 jaar, maar werd veel eerder vrijgelaten voor goed gedrag. En na zijn vrijlating is Arne blijkbaar ineens niet meer bezeten, poef weg is de boze geest, en de Warrens verdienden een fortuin aan het boek en de bekende Conjuring verfilmingen, leuk voor hen toch?

Diamonds Are Forever heeft één van de beste Bond theme songs gezongen door Shirley Bassey, een knappe Bondgirl Jill St. John als Tiffany Case en de beste Bondvertolker Sean Connery.

Connery was toen 40, een beetje dikker dan in vorige films en droeg een haarstukje. Maar zijn charme en nonchalance was nog steeds aanwezig en hoewel ik de film vroeger één van zijn mindere Bondfilms vond, heb ik nu toch enig plezier beleefd aan een zoveelste kijkbeurt.

Het is duidelijk een jaren 70 film en een stuk minder serieus dan voorgaande Bondfilms. Het homoduo mr. Kidd en mr. Wint met hun flauwe oneliners, Blofeld in vrouwenkleren alsook het acrobatische meidenduo Bambi en Thumper zijn daar een goed voorbeeld van.

De vechtscène met Peter Franks in de lift in Amsterdam is daarentegen heel sterk en voelt wel realistisch aan, een beetje zoals de harde gevechtscènes die Daniel Craig later in zijn Bondfilms uitvoert. Ook de scène bovenop de lift aan het Willard Whyte Hotel is legendarisch.

Dat James Bond in Amsterdam Duits spreekt in plaats van Nederlands is inderdaad onvergeeflijk. Het is betreurenswaardig dat men niet wat beter nazoekwerk heeft gedaan, want dit neemt de geloofwaardigheid van Bond toch wat weg.

Er zitten zoals steeds enkele heel leuke oneliners van Bond in deze film. Enkele voorbeelden hiervan:

Bond tegen Peter Franks: "You are english? I speak english! Who is your floor?"

Bond tegen Tiffany Case: "That's quite a little nothing you're almost wearing!"

Bond tegen Rodney die een nachtelijk rendez-vous met Plenty O'Toole onderbreekt: "I'm afraid you've caught me with more than my hands up."

Tiffany Case was in het begin van de film nog een interessant personage die schijnbaar haar mannetje kon staan. Later in de film verwordt ze echter tot het typische onnozele Bondmeisje dat in haar kleine bikinietje de ene na de andere flater slaat.

Het thema met de diamanten en de sateliet die een laserstraal schiet doet me een beetje denken aan het plot van Die Another Day. Ik weet niet of men zich op deze film of op hetzelfde boek van Fleming gebaseerd heeft of niet.

Met de setting in Las Vegas wou men het Amerikaanse publiek aanspreken, voordat Connery akkoord ging om terug te komen als Bond had men zelfs al een Amerikaanse acteur John Gavin ingehuurd om James Bond te spelen. Gelukkig is dat dus niet doorgegaan.

Er zit trouwens een plot hole in de film: als Bond en Tiffany Plenty O'Toole in het zwembad vinden wordt niet verklaard wat Plenty in het huis van Tiffany doet. Het schijnt dat een gedeelte uit de film werd weggesneden waarin Plenty inbreekt in het huis van Tiffany, wat toch een beetje slordig overkomt.

Diamonds Are Forever is zeker niet de beste Bondfilm, maar ook niet de slechtste en de film is best genietbaar als je de campy toon erbij neemt.

We zijn weer bij de laatste Bondfilm beland met Pierce Brosnan. De opening in Noord Korea is leuk, met de geheime infiltratie op het strand door drie surfers: gewoon echte mannen op de woeste golven zonder lelijke CGI beelden (wat ging er dan later zo fout in deze film?). Mooie, snelle auto's, hoovercrafts, veel actie, een goede start dus. Bond die gevangen genomen en gefolterd wordt. We zien Brosnan verwilderd en met lange haren en baard, het is eens iets anders. Een heel grappig moment wanneer hij in pyamabroek een hotel binnenstapt in Hong Kong. Dat doet mij een beetje denken aan John Wick die na een doodstrijd het hotel der huurmoordenaars binnenkomt. Zao, de man met de diamanten in zijn gezicht, is een ok tegenstander.

De song van Madonna is niet naar mijn smaak en het is nog meer jammer dat ze zelfs een kleine rol in de film heeft, maar heel storend is het nu ook weer niet. Ook zure pruim Judy Dench doet weer mee als M. En dan krijgen we de mooie ronde vormen van Halle Berry te zien die heupwiegend uit de zee komt en direct het bed induikt met Bond, eens hij in Cuba aanbelandt. Als bedreven spion brengt Berry het er niet veel beter af dan als Catwoman, haar stoere oneliners zijn echt tenenkrommend ("Read this, bitch!").

In Londen ontmoet Bond Gustave Graves en de knappe ijskoningin Miranda Frost. Het zwaardgevecht tussen Bond en Graves doet niet onder voor een goede oude Errol Flyn film. In het lab van Q branch zien we John Cleese terug, die sinds The World Is Not Enough Desmond Llewelyn vervangt. Cleese doet duidelijk zijn voorganger na met opmerkingen als "Now look!", "Pay close attention, 007." en "I never joke about my work". De chemie tussen hem en Brosnan is in ieder geval beter dan tussen Bond en dat jonge nerdje in de Craig films. Ook leuk om in het lab enkele memorabilia terug te zien uit de oude Bondfilms. Het is hier dat we de onzichtbare Aston Martin te "zien" krijgen, een signaal dat het niveau van de film zal inzakken als een ijstaart.

Bond en Frost worden door M naar Ijsland gestuurd, waar we in het ijspaleis terechtkomen. Het ijspaleis ziet er heel fake uit, duidelijk in een filmstudio gefilmd. Ook het verhaal en de badguys met hun snode plannen komt eerder ongeinspireerd over. Graves, die eigenlijk kolonel Moon is die met een lichtmasker en gentherapie niet alleen zijn gezicht maar blijkbaar ook zijn ras heeft gewijzigd, wil een oorlog in Korea starten door middel van Icarus, een satelliet die de energie van de zon gebruikt om mijnen te laten ontploffen.

Als we eindelijk het ijspaleis gedeelte achter de rug hebben, volgt een ontsnapping op het ijs en water met de lelijkste CGI en blue screen technieken. En dan nog een eindgevecht op het vliegtuig, de natte virtuele droom van Moneypenny en het diamand in de navel moment met Jinx. Gaap! De eerste helft van Die Another Day verdient 4* en de tweede helft slechts 2*, zo kom ik uit op een gemiddelde van 3* en dan ben ik nog heel gul.

Deze film heeft een heel interessant gegeven. Niet alleen vrouwen maar ook mannen kunnen seksueel geïntimideerd worden door vrouwen, net zoals vrouwen mannen geestelijk en fysiek kunnen mishandelen. Maar zulke klachten worden zelden serieus genomen. Een spannende film uit de hoogdagen van Michael Douglas, die ook schitterde in andere films met boeiende onderwerpen rondom seksualiteit en machtsmisbruik, zoals Basic Instinct (1992) en Fatal Attraction (1987).