Meningen

Mooi gefilmd, leuke locaties ook, maar de muziek is veel te overdonderend en doet heel ouderwets aan. Ik zag een gedubde versie, het Engels klinkt dan ook wat vreemd en gaat niet samen met de bewegingen van de mond. Soms spreken de acteurs verschillende talen (Frans, Italiaans en Engels) door elkaar heen.

Het verhaal zit redelijk goed in elkaar, maar 606 en 008 slagen er zeker niet in om 007 te onttronen. De Italiaan Alberto Lupo is best stoer en heeft een harige borst net als Sean Connery, maar lijkt niet echt op een Britse spion en de Duitse Ingrid Schoeller is niet bijzonder aantrekkelijk en overtuigd niet in de actiescènes.

Zeker een immigrant die door de Britse geheime dienst in dienst is genomen?

"Lo-ho-se-her!!"

Ook mij konden enkel de mooie beelden in de ruimte boeien, het mager verhaaltje liet mij nogal koud en Brat Pitt acteert hier niet echt op topniveau.

Asperger syndroom wordt hier redelijk goed neergezet, ik herken in ieder geval erg veel van mezelf in Adam. Hoewel hij wel wat overdreven houterig doet. Maar dat is typisch voor filmkarakters natuurlijk, er moet wat overdreven worden om de film interessant te maken.

Aw, na de trailer had ik nog goede hoop maar dit kinderfilmpje valt me erg tegen zeg. Flauw, geen humor, geen chemie tussen de volwassen en jeugdige Adam, een heel luchtig, oppervlakkig verhaal en geen enkele spanning. De bad guy/girl ziet er meer uit als de directrice van een basisschool. Adam slaat een cybersuit met blote vuist in het gezicht zonder enige pijn te voelen, maar als hij zijn vader in het gezicht slaat, doet zijn vuist wel pijn. En als de vijanden sterven zie je natuurlijk geen druppel bloed, ze spatten gewoon uit elkaar in een rood wolkje. De 'emotioneel geladen' momenten zijn ook erg flauw:

I love you!
That's why I know you will find me again.

Een mooi, romantisch drama dat niet veel nieuws brengt, maar door de realistische liefdesrelatie tussen Richard en Tami en de mooie beelden van de storm en Tahiti toch weet te overtuigen. De twist op het einde hebben we ook al eerder gezien, maar anders was het maar een saaie verfilming geweest met slechts een overlevende aan boord.

Sgt Orville: "Do you have a brother whose first name is Sherlock?"
Sigerson Holmes: "I do not!"
Sgt Orville: "You do have a brother?"
Sigerson Holmes: "I do!"
Sgt Orville: "Might I inquire as to his first name?"
Sigerson Holmes: "Sheer-luck!"


Deze film weet altijd een glimlach op mijn gezicht te toveren. Ik heb sowieso al een zwak voor Gene Wilder, vooral als hij samenwerkt met de altijd schattige Madeline Kahn die haar prachtige zangkunst mag laten horen. Ik hou normaal niet van gezang in een film, maar voor Kahn en Wilder maak ik graag een uitzondering.

Wat mij vooral stoorde aan Haddock is zijn grote kop en het feit dat hij maar een klein beetje groter is dan Kuifje. Het lijkt wel een dwerg met een reuzenhoofd. Ook vond ik zijn kleine oogjes nogal eng!

Op de extra's van de dvd zegt Spielberg dat hij eerst van plan was een life action movie te maken, dat had volgens mij beter geweest. Niet dat ik dit een slechte animatie-film vind, maar waarom gebruik maken van omslachtige 3D motion-capture om alles zo echt mogelijk te laten lijken en niet gewoon... echte acteurs laten zien?

De muziek van John Williams, vooral tijdens de openingscredits waarin hij een jazzy deuntje laat horen, vond ik wel heel leuk.

Mooie cinematografie, kostuums en setting (prachtige groene en weelderige bomen). Knappe zuid-Koreaanse schonen, vooral Kim Tae-Ri. Een intrigerend erotisch geladen verhaal met intriges, passie en verraad. De film duurt wel iets te lang en het middenstuk is ook voor mij het zwakste deel. De herhalingen vanuit een ander perspectief en bijhorende twists shockeren namelijk niet, daarvoor is de manier van filmen te verwarrend en de montage te chaotisch. De kijker krijgt ook geen aha-moment. In andere films, The Usual Suspects om maar een voorbeeld te noemen, is de verrassende ontknoping veel impactvoller. Of bijvoorbeeld in een willekeurige aflevering van Agatha Christie's Hercule Poirot.

Weerom een degelijke crime docu uit de stal van Netflix, over de moorden en de doodstraf van de prostituee Aileen Wuornos. Tijdens een interview na de moordzaak gaf ze toe dat ze enkel de eerste moord beging na een vermeende verkrachting door een klant. De zes andere moorden beging ze blijkbaar om minder ernstige redenen, zoals een klant die drugs verhandelde en een andere klant die haar op de hand geslaan zou hebben. Je zult maar zo iemand in je auto laten instappen, hopende op een snelle wip!
Opvallend ook dat veroordeelde seriemoordenaars dikwijls fans aan de buitenzijde hebben (en zelfs mensen die verliefd op hen worden) terwijl ze op de uitvoering van hun doodstraf wachten.

"That's what people do, they run. And when they walk they wear running shoes, and when they go to the store they wear running shoes, and when they work they wear running shoes. That's what they do!"

Een leuke jaren 80 setting en muziek (Dire Straits, Violent Femmes, Harold Faltermeyer, Cyndi Lauper en Bruce Springsteen). Matt Damon met een buikje en grijze haren. Jason Bateman brengt altijd de nodige humor. Van Ben Affleck ben ik geen fan, ik vind het geen goede acteur. En Chris Tucker is met zijn hoge stemmetje en hypergedrag zoals altijd erg vervelend. Hij heeft nu een dik gezicht gekregen. De Nike secretaresse, gespeeld door Jessica Green, mag ook extra vermeld worden vanwege haar opvallende schoonheid, lange zwarte haren en diepblauwe ogen. Basketbal is een typische Amerikaanse sport die mij totaal niet boeit, maar dit ontstaansverhaal van het contract tussen schoenengigant Nike en basketbalspeler Michael Jordan is best vermakelijk.

Wat een film, het verhaal is erg spannend en meeslepend. Alle acteurs diepen hun rol echt goed uit, ik kon mij helemaal in hun situatie inleven. De dialogen zijn ook van een hoogstaand niveau!

Maar even ernstig, dit filmpje had ik een hele tijd geleden al eens gezien. Het idee is zeker interessant: 4 mensen zitten opgesloten in een kamer en moeten elkaar allerlei dingen laten aandoen tot iedereen behalve de uiteindelijke winnaar het opgeeft. Saw meets Japanse porno. Met een hoger budget had dit iets kunnen worden, maar deze film schreeuwt goedkoop!

De opbouw gaat zoals te verwachten eerder traag, de eerste uitdagingen zijn redelijk tam maar langzamerhand neemt het bloedvergieten toe. Had de eerste kandidaat die de 'king card' getrokken heeft meteen een uitdaging bedacht die niemand zou volbrengen, dan was dat natuurlijk realistischer geweest maar dan had de film nog korter geweest dan hij al is.

Een leuk idee dus, en Sheena Nagamori is een knappe Japanse meid, maar het had beter gekund. Ik wil deel 2 weleens bekijken, hopelijk was daarvoor een groter budget beschikbaar?

Intens triest dat grote namen als Stallone zich lenen voor dit soort B-actiefilms. Een verhaaltje dat waarschijnlijk op de keerzijde van een bierviltje is neergepend, slecht hyperactief camerawerk met een lelijke donkere kleurloze filter, en ondermaats acteerwerk. Scott Eastwood kan duidelijk niet in de schaduw van papa Clint staan. En dat ligt niet aan zijn kleinere gestalte (1m80 tegen 1m93), maar aan een enorm gebrek aan charisma en talent.

Not my cup of tea, maar zeker mooi gefilmd en barstensvol speciale effecten en computeranimatie die er soms heel goed en soms nogal matig uitzien.

Er gebeurt werkelijk niets in deze film!
De film is de naam thriller niet eens waard, een drama dat dan weer wel. Zoals Collins al aangaf, als je man (of vrouw) je slecht bejegent, verlaat hem/haar dan. Dit is zowat de enige boodschap die deze film brengt. Voor het overige wordt de lijdensweg van Alice eindeloos uitgerokken en haar besluiteloosheid is tergend te noemen. Anna Kendrick zet haar rol als onderdanige, angstige vrouw degelijk neer, maar op den duur wordt hetzelfde truukje steeds herhaald: in de badkamer op de vloer de haren zitten uittrekken.

Alien 4 lijkt meer een parodie op de serie te zijn dan een serieuze film. Ik heb dan ook meer zitten grinniken dan huiveren bij deze film. Vooral dat hibride monster op het einde ziet er niet uit, en hoe die aan zijn einde komt was meer grappig (en viezig) dan treurig (de tranen van Ripley ten spijt)!

De film heeft inderdaad een dubbel gevoel: enerzijds wordt het allemaal te gek om los te lopen en minder aux serieux dan de eerdere films, maar anderzijds probeert Sigourney Weaver om aan haar karakter conflict- en moederlijke gevoelens naar de hibride aliens mee te geven; eh okeej! Het enige moment waarop de film mij toch eventjes op emotioneel vlak aangreep, was toen we de mislukte klonen te zien kregen. Ik vroeg mij wel af of er geen meer humane manier was om die ene pratende Ripley-kloon af te maken, een kogel door het hoofd lijkt me toch minder pijnlijk dan in brand gestoken worden!

Winona Ryder als Call vond ik een beetje miscast in de film, met haar korte haar liep ze een beetje verloren als een kleine jongen achter de anderen aan. En de 'verrassende ontknoping' dat ze een robot is sloeg ook niet aan. Helemaal niet te vergelijken met de android Ash uit de eerste Alienfilm, gespeeld door Ian Holm. De rest van de cast is perfect gekozen om een groep rare kwiebels te spelen die op de lachspieren werken: Ron Perlman met zijn monsterlijke kop, Dominique Pinon als rare dwerg, Brad Dourif als gekke geleerde en Dan Hedaya als... gekke legeroverste.

Het dieptepunt vond ik, net als vele anderen neem ik aan, dat hibride monster op het einde met de grote treurige ogen (oogholten?) en het kleine slurfje als neus; echt te belachelijk voor woorden! Het maakt dat de film eerder een komedie wordt dan een spannende sc- fi, en past niet helemaal in de sfeer van de vorige drie films in de Alien franchise. De overige aliensmonsters (xenomorphs) zien er overigens wel erg goed uit! Eigenlijk zijn enkel de eerste 2 films de moeite waard. Toch heb ik mij wel geamuseerd met Alien 4, en in een gulle bui geef ik hem 3 sterren.

Mijn review is blijkbaar verdwenen, dus hou ik het maar hierbij: Alien met tieners,... not good!

Eindelijk dit derde deel eens bekeken en het haalt bijlange niet het niveau van de twee voorgangers. Het verhaal is weinig boeiend, de personages ongeïnspireerd en het monster, de Xenomorph, ziet er erg nep uit. Het enige hoogtepuntje is Sigourney Weaver, die weer de rol opneemt van de stoere Ripley. Ik dacht aan het einde van de film dat dit nu echt het laatste deel moet zijn aangezien Ripley het niet overleeft, maar ik zag hier op MovieMeter dat er ook nog een vierde deel gemaakt werd dus dat deel wil ik ook wel eens zien. Maar het ziet er naar uit dat deel één en twee de beste delen zijn!

Jesse Huston: "I'm not getting married here and spending my honeymoon swinging from vines and checking the bed for snakes."

Allan Quatermain: "Those weren't the only things i had planned."


Swarma: "Find the wall of Jalpora.
Pay heed to its secrets.
Seek the devil's heart."

Allan Quatermain: "Sounds like helpful travel tips!"


Wat, behalve enkele komische dialogen, kan ik nog meer zeggen over deze film dat goed is? Richard Chamberlain zag er goed uit met een baard, Sharone Stone had een mooi snoetje, de main theme van Jerry Goldsmith is heel 'catchy' (hoewel het veel te veel herhaald wordt doorheen de film).

Ik herinner mij dat ik de eerste film 'King Solomon's Mines' (1985) als tiener niet heel goed maar toch wel amusant vond. Dit vervolg vind ik bij herziening toch een grote teleurstelling (een saai verhaal en heel slechte special effects), benieuwd wat ik bij een herziening van de eerste ga vinden.

"So, tell me true... are you guys for suba?"


Heel grappige film met Ben Stiller als neurotische loser en Jennifer Aniston... wat heeft die een mooi kontje zeg!

Tony Randall zet waarschijnlijk een van de beroerdste vertolkingen neer als Hercule Poirot, met het slechtste Franse accent ooit (na Steve Martin's erbarmelijke Jacques Clouseau dan). Wel leuk om Robert Morley weer te zien, hoewel ik hem niet echt als Hastings kan beschouwen. Ook David Lodge als politieagent is een leuke toevoeging. Margaret Rutherford, die in een paar erg goede Miss Marple films de hoofdrol heeft vertolkt, maakt samen met mr. Stringer ook even een cameo, volledig met het opgewekte vioolmuziekje bekend van de Miss Marple films uit de jaren '60. Deze film is nog wel grappig, zolang je het niet als een Hercule Poirot film beziet maar gewoon als een dwaze Britse komedie die helemaal nergens over gaat. Randall zelf beleeft er blijkbaar wel plezier aan.

Leuke film met een sterk acterende Tom Cruise, in een rol waarin we hem niet vaak zien (een soort anti-held die altijd weer op zijn pootjes terecht komt, althans voor een hele tijd). Ook de manier van filmen is heel vlot en het oogt soms bijna als een docu, hoewel ik gok dat het verhaal erg afwijkt van de ware feiten zoals meestal wel het geval is met dit soort films.

Wat een monster, kon hij niet gewoon een echtscheiding aanvragen om met zijn fitness scharrel te leven zonder zijn vrouw en jonge kindjes te vermoorden? En dan nog het lef hebben om haar te beschuldigen van de moord op hun dochters!

Erg leuke film over een groep oversekste tieners die hun maagdelijkheid willen verliezen. Bijna alle personages in deze film zijn grappig, vooral Eugene Levy als Jim's vader en Seann William Scott als Stifler. En Shannon Elizabeth als Nadia is natuurlijk sexy as hell! American Pie is niet enkel flauwe onderbroekenlol, maar bevat ook voldoende sentimentaliteit en aandacht voor de onhandigheid en onzekerheid van tieners die hun plaatsje trachten te vinden tussen leeftijdsgenoten en in hun verkennende omgang met leden van het andere geslacht.

"Ooh Finchie... Finchie!"
"Woow, Stifler's mom!!"

Bijna net zo leuk als de eerste. De jongelui zijn hier wat rijper geworden en komen dan ook minder onzeker over. Stifler en de vader van Jim blijven voor mij de leukste rollen, maar ook Michelle is deze keer erg leuk met haar muzikale sekslessen voor Jim.

Jim: "What are you doing?"
Michelle: "I just shoved a trumpet in your ass."
Jim: "Ok, I think you just crossed my treshold!"

Wat een plotseling einde, en dan lees je dat dit een waargebeurd verhaal is wat je nogal naar de keel grijpt tenzij als je die kennis al had natuurlijk. Ware het niet dat dit een waargebeurd verhaal is, dan zou deze film mij minder aangrijpen omdat ik door de dramatische gezinstoestanden niet echt aangegrepen werd.

Ik keek vooral uit naar het verder verloop van het verhaal in Irak. Het stuk waarin de vrouw een granaat aan haar kind geeft en later als een ander kind een bazooka opraapt, onwetend dat hij door de Amerikaanse sniper onder schot gehouden wordt, vind ik in tegenstelling tot het gezinsgebeuren wèl emotioneel aangrijpend.

Bradley Cooper is in mijn boek zeker niet de beste acteur, zeker niet als hij een getraumatiseerde soldaat moet spelen, maar hij volstaat en lijkt uiterlijk blijkbaar wel wat op Chris Kyle met zijn baardje.

De vuurgevechten in Irak zijn spannend en goed gefilmd, niet met overdreven snelle camerasprongen zoals tegenwoordig vaak in actiefilms voorkomt. Ik vind dit wel een goede film, maar vind andere moderne oorlogfilms, zoals bijvoorbeeld Lone Survivor, toch beter.

Vlot filmpje met een leuke combinatie tussen humor en actie. Was mij aanbevolen door een mede-moviemetermember. Eisenberg en Stewart zijn een schattig stelletje. Eisenberg is altijd wel goed in dergelijke onzinnige rolletjes, denken we maar aan het uitstekende Zombieland (2009), en Stewart acteert beter dan ik had verwacht. Ze heeft alleen maar een leuk snoetje, dacht ik toen ik stukjes zag van het gedrocht dat de naam Twilight (2008) draagt. Maar blijkt dat ze ook nog kan acteren, tenminste voldoende voor dit soort geinige filmpjes. Ik vond haar heel lief, hoe ze achter haar vriendje blijft staan ondanks zijn neuroosjes en onzeker gedrag. Topher Grace, bekend van That 70's show, is een lichtgewicht en hij doet alsof hij als de main villain in een superheldenfilm rondloopt, maar zijn personage past wel in dit genre. Geen uitmuntende acteur waarschijnlijk, maar wel grappig als nerd die stoer probeert te doen. Zoals sinterklaas al opmerkte, valt deze film een beetje in het genre van films als Kick-Ass en RED, over the top actie, een onzinnig verhaaltje en zichzelf helemaal niet serieus nemend. De actie is soms lekker hard en het bloed spuit in het rond. Wel leuk voor op een luie namiddag als je niets anders te doen hebt.

In dit derde deel van de American Pie serie doet Jim eindelijk waar elke vrouw van droomt en waar iedere man aan wil ontkomen, namelijk zijn vriendinnetje Michelle ten huwelijk vragen. Seann William Scott is minder sympathiek dan in de vorige delen, maar hij wordt dan ook door de anderen gemeden als de pest en is niet welkom op het huwelijk. Je zou voor minder boos worden. Zijn interactie met de ouders van Michelle is echt grappig. Ik vind eigenlijk vooral Finch een beetje een eikel in dit derde deel. Eugene Levy als de overbezorgde maar liefdevolle vader van Jim steelt weer de show, hoewel hij niet zo vaak in de film voorkomt. Ik vind de eerste twee delen beter. Het hele gedoe met die twee strippers is heel flauw. En Alyson Hannigan als Michelle is niet grappig meer.

Finch: "Marriage is a binding, unifying, eternal, never ending, permanent chaining together of two people! ... Jim, have you thought this through?"