Meningen

Een interessant inkijkje in het decante leven van enkele Hollywoodsterren waarmee velen onder ons zijn opgegroeid. Enkele bekende namen van vrienden waarmee Sheen het beest uithing komen aan bod, zoals Nicolas Cage en Sean Penn. Aan de beschuldiging van verkrachting wordt nogal snel voorbij gegaan. De vraag is, waarom zouden de beide Corey's zo'n (valse) aantijging maken? Wel opvallend maar niet helemaal onbegrijpelijk dat vader Martin en broer Emilio niet wilden meedoen aan deze Charlie Sheen show.

Jammer dat deze zaak die toch wel vol bewijslast zat tegen O.J. werd misbruikt om weer eens de rassenkaart te spelen. En zo kwam deze gruwelijke moordenaar ermee weg. Heel erg voor de nabestaanden van zijn slachtoffers.

Jammer dat die vriend nu pas de bekentenis van O.J publiekelijk maakt, maar wellicht had het toch geen verschil gemaakt eens de zaak afgesloten was.

Opnieuw een ramp die had kunnen voorkomen worden, maar zowel onderzoekers als vrienden, een imam en zelfs een voormalig leraar deden hun ogen dicht voor de feiten. Ik zag overigens meteen aan de foto's van de twee verdachten bij de Boston Marathon dat het weer Moslims/Arabs waren. En dan zei de media natuurlijk alleen maar dat het om twee 'caucasians' (blanken) ging.

Met de hoge waarderingen had ik veel van deze SF-serie verwacht. B-movie qualiteit met slecht acteerwerk en stuk voor stuk vervelende karakters. Wat het meest stoort is de dronken cameraman. Het enige positieve aan deze serie is het leuke snoetje van Grace Park.

Ik wou deze serie bekijken omdat Richard Madden meespeelt, een van de vele acteurs die interesse zou hebben om de rol van James Bond te vertolken. Ik zie hem niet meteen in die rol hoor, maar goed daar gaat dit topic natuurlijk helemaal niet over. Ook ik ben over zijn acteerwerk niet erg euforisch, het is gewoon degelijk maar niet meer dan dat. Meestal staat hij heel ernstig en met gefronste wenkbrauwen voor zich uit te staren, met de bedoeling om iedereen die in de buurt van de minister van Binnenlandse Zaken komt te polsen. De eerste paar afleveringen zijn het betere werk en soms best wel spannend. Eens de minister omkomt, wordt het een soort kat en muisspel om de dader(s) te vinden en zijn eigen onschuld te bewijzen, en daar wordt het een stuk minder interessant. Het wordt ook steeds meer ongeloofwaardig, zoals bijvoorbeeld hoe de politie een verdachte laat meedoen aan het speurwerk. De allerlaatste aflevering met de bomgordel vond ik wat langdradig. Je weet toch zo hoe het zal aflopen, anders komt er natuurlijk geen tweede seizoen.

De korte speelduur van deze miniserie (6 afleveringen van een uur) is inderdaad een pluspunt. En het is ook aangenamer om dergelijke series in een paar avonden te bekijken, in plaats van steeds te moeten wachten tot er een nieuwe aflevering op tv komt.

Van de eerste minuut zat ik al helemaal in het verhaal. Bryan Creston zet bijna een Jeckel en Hyde rol neer, een man met een gespleten persoonlijkheid. Hij verkiest om geen slachtoffer te zijn maarhet initiatief te nemen om zijn gezin financieel te ondersteunen. Zoals het gesprek met zijn zwager die politieman is te kennen geeft, is hetgeen maatschappelijk en moreel aanvaardbaar is aan verandering onderhevig. Soms is het even wennen aan de toon van deze serie omdat de (zwarte) humor, het drama en geweld elkaar voortdurend afwisselen. Er is over het algemeen een goed evenwicht, vooral de humor en de actie werken goed. Op naar het tweede seizoen!

"I can't be all about like... spelling and shit!"

Het tweede seizoen begint erg sterk met het conflict met de maniak Tuco en de oude Hector in de rolstoel met de fietsbel. Ook de introductie van de corrupte advocaat Saul Goodman en Jane, de love intrest van Jesse. En Hank de politieman en zwager van Walter krijgt meer uitdieping in dit seizoen.

Dat is inderdaad buitengewoon ongeloofwaardig.

In dit derde seizoen weer veel actie, conflicten tussen de verscheidene karakters en een interessante ontwikkeling van de verhaallijn. De Mexicaanse drugverkoper Tuco is nu vervangen door zijn twee neefjes die op wraak uit zijn. Het leuke is dat geen enkel personage helemaal zuiver op de graat is. Ze hebben bijna allemaal een goede en slechte kant. Walter de liefhebbende vader die meth produceert, zijn vrouw die hem bedriegt en uit zijn eigen huis laat zetten maar zijn kinderen niet wil zeggen dat hun vader een crimineel is, Hank de vrolijke politieman die het niet zo nauw neemt met de wettelijke procedures, zijn vrouw (die blijkbaar gek is van de kleur paars) staat haar man door dik en dun bij maar is zelf een winkeldievegge enz. Jesse wordt meer en meer een vervelend ventje, maar zijn nieuwe rehabiliterende love interest Andrea (die hij net als Jane weer verslaafd wil maken) is een aangename aanwinst maar krijgt slechts een kleinere rol toebedeeld.

Iets minder sterk dan de vorige drie seizoenen. Op den duur geraak je wel een beetje uitgekeken op dat meth-lab en die geelkleurige pakken. Jesse wordt met zijn gezeur in de afkickgroep en zijn opstandig gedrag tegenover Walter en Mike hoe langer hoe vervelender, en is eigenlijk totaal overbodig geworden zowel voor Walter als voor Gus. Ik hoopte dan ook dat hij vroeg of laat eindelijk uit de weg geruimd zou worden, maar dat was natuurlijk ijdele hoop. Pas rond aflevering 7 wordt het weer interessant, met het speurwerk van Hank die Gus op de hielen zit en het geschil tussen de verscheidene kartels. Het verhaal blijft wel boeien, hoewel het nieuwe er een beetje af is. Ook is er minder humor en wordt de klemtoon meer op het geweld en de interne ruzies gelegd. Gelukkig is het acteerwerk over het algemeen op niveau, vooral van hoofdrolspeler Bryan Cranston. Het viel mij trouwens op dat twee acteurs een rol hadden in de gangsterfilm Scarface uit 1983: Mark Margolis (als Hector in Breaking Bad en Alberto de hitman in Scarface) en Steven Bauer (als Eladio in Breaking Bad en Manny in Scarface).

Ook dit vijfde seizoen is weer genieten, maar seizoen 1-3 zijn toch de beste. Mr. White is een figuur om nooit meer te vergeten, een glansrol van Bryan Cranston. Jesse is hoe langer hoe ergerlijker, met zijn bloeddoorlopen traanoogjes en emotionele breakdowns. Hank wordt in dit laatste seizoen minder de sympathieke oom en meer de bezeten speurder die zijn eigen opvliegendheid niet in de hand kan houden. De minste rol is wel die van Mari, die zeurkous haalt iedereen het bloed vanonder de nagels. Ook het zoontje van Walter wordt een ettertje en zijn vrouw een bitch. Eigenlijk weet enkel Walter zelf mijn sympathie te behouden, hoewel hij in dit seizoen enkele domme beslissingen neemt zoals zomaar in de valstrik lopen van Hank en Jesse, en de politie bellen vanuit zijn onderduikadres . Op het einde weet hij zich toch nog een beetje te herstellen door Jesse te bevrijden van de bende van Todd's oom en een manier te vinden om het geld aan zijn gezin na te laten.

Opnieuw een interessante Netflix docu. Ik geef die meestal een ruim voldoende met 3,5*.

Inderdaad, Johnson&Johnson werd niet voldoende onder de loep genomen. Ze maakten zich er uiteindelijk vanaf door de families van enkele slachtoffers een onbekende som geld toe te schuiven, zonder officieel schuld te bekennen.

Dat arme meisje, eerst werd ze door de ouders als kindsterretje opgevoerd en vervolgens door een pedo mibruikt en vermoord. Ook vreemd dat niemand vervolgd werd terwijl de moord nochtans werd opgebiecht.

Deze serie zegt eigenlijk meer over de corruptie en innerlijke strijd binnen de verscheidene politiemachten (vooral de omhooggevallen Texas Rangers dan) dan over de walgelijke moordenaar en leugenachtige gluiperd Henry Lee Lucas. Vooral door die Jim Boutwell, die alle moorden in de schoenen van Lucas wou schuiven, om zo als de held voor de dag te komen, hebben tientallen familieleden de moordzaak op hun geliefde niet zien oplossen. Interessant en heel boeiend.

Na de serie ook deze documentaire bekeken, en er wordt veel extra informatie gegeven. Het is vooral interessant om de interviews met Dahmer te horen. Ongelooflijk hoe kalm hij over deze verschrikkelijke toestanden kon praten. Dat hij een psychopaat was mag duidelijk zijn, maar gelukkig werd hij niet ontoerekeningsvatbaar verklaard. Wel gek hoe de gevangenisbewakers hem zomaar alleen lieten met een andere 'inmate', het lijkt wel alsof de moord op Dahmer gepland was.

Weer een goede, toch wel diepgaande en aangrijpende docu-serie over een serial killer. Gacy gaf inderdaad minder details dan Dahmer en in tegentelling tot die laatste toonde Gacy geen spijt over zijn gruwelijke daden. Hij gaf alle schuld aan anderen en vond blijkbaar dat hij nergens schuld aan had. Ongelooflijk dat zijn toenmalige advocaat zegt dat hij vindt dat Gacy de doodstraf niet mocht krijgen, zelfs geen levenslange gevangenisstraf verdiende. Zulke advocaten zouden ze de stoel moeten geven, en dan bedoel ik de stoel die onder stroom staat. De familieleden van de meer dan 30 slachtoffers van Gacy hebben ook enorm lang moeten wachten op gerechtigheid. Eigenlijk is Gacy nog gemakkelijk en pijnloos aan zijn einde gekomen, een spuitje en hij wist nergens meer van. De stoel of ophanging was in zijn geval misschien meer toepasselijk geweest?

Wat een psychopaat, die Bundy. Hij zit doodleuk zijn eigen misdaden en beweegredenen uit de doeken te doen in de derde persoon, oppert waar de politie gefaald heeft, en blijft tegelijkertijd zijn onschuld staande te houden. Men vond hem een aantrekkelijke en vriendelijke jongeman, en velen die hem kenden geloofden dat hij niet in staat was tot enig kwaaddoen, terwijl hij tientallen jonge vrouwen sloeg, wurgde en verkrachtte.

Het beste contact dat Tyson heeft gemaakt met het gezicht van Paul was de bitchslap tijdends de face-off, toen Paul op de voet van Tyson stapte.

4 afleveringen is echt teveel gezien hoe weinig info er werkelijk is in deze zaak. Het hele verhaal had gemakkelijk in 2 afleveringen verwerkt kunnen worden. Vooral de grote stukken met speculatie van de internet amateur detectives had men gerust kunnen weglaten.

Na een mislukte poging om aan Joey uit de Friends serie een spinoff serie te geven, genaamd Joey, speelt Matt LeBlanc in deze serie gewoon zichzelf en dat bevalt me veel beter! Tot mijn verbazing heb ik vaak moeten lachen met Episodes! In tegenstelling tot de serie Joey, zijn alle acteurs in Episodes heel sterk, met het echtpaar Sean en Beverly Lincoln voorop. Matt heeft hier wel al zijn grijze haren maar nog niet de bierbuik die hij in de Friends Reunion liet zien.

Ook in het tweede seizoen blijft het niveau hoog. Dat is vooral te danken aan het sterke schrijversmateriaal. De acteurs hebben iets om mee aan de slag te gaan, hetgeen in de spin-off serie Joey volledig ontbrak! Erg leuk om Matt LeBlanc een volwassen, realistische versie van zichzelf te zien spelen i.p.v. de kinderlijke Joey. Het is ook heel bevrijdend om mensen gewoon te zien roken (sigaretten en joints), dat zie je niet zo vaak meer in hedendaagse televisie.

Je zal maar het vriendje of de man van die Marjorie zijn. Die zijn blijkbaar allemaal op verdachte wijze om het leven gekomen. Zelfs haar vader wou ze laten vermoorden.

Ozempic to the rescue!

Jammer dat alle deelnemers (behalve een enkeling) hun verloren gewicht terug hebben, en soms zelfs nog meer zijn bijgekomen. Maar de winnaars hebben er in ieder geval wel een dikke pak geld aan overgehouden!

Ik heb de serie Friends ontelbare keren herzien en blijf ervan genieten. De beste seizoenen zijn voor mij 1-5, maar het niveau blijft gedurende de hele serie hoog.

Wat mij wel een beetje stoort aan dit 8ste seizoen, en ik geloof ook in het 9de seizoen, is de afleveringen die vol zitten met herhalingen van vorige afleveringen. Totaal overbodig in deze tijd natuurlijk, waarin fans alle afleveringen kunnen bekijken online of op dvd/Blu ray. Had men geen nieuwe ideeën of dacht men dat de kijkers een heropfrissing nodig hadden? Ik skip nu altijd deze afleveringen!

Wat ook vanaf seizoen 7 opvalt, is het probleem dat Matthew Perry met zijn gewicht had, als gevolg van zijn drugs- en alcoholverslaving. In sommige afleveringen loopt hij er erg afwezig bij. Maar tegen het einde van het 8ste seizoen ljikt hij er weer bovenop te komen.

Ik ben in mijn zoveelste herziening alweer bij seizoen 9 aanbeland, en Friends blijft na al die jaren mijn favoriete serie. Na seizoen 5 ging het wel een beetje bergafwaarts. De vele verhaallijnen omtrent trouwen en baby's krijgen zijn onnodig zoetsappig en ongrappig. Ook de eeuwige aan- en uit relatie tussen Ross en Rachel wordt op de duur vervelend. Van seizoen 7 begint Chandler opvallende problemen met zijn gewicht te vertonen en hij lijkt (door zijn drug- en alcoholproblemen IRL) vaak afwezig voor zich uit te staren. In seizoen 9 lijkt hij terug wat meer aanwezig te zijn. Maar sinds zijn relatie met Monica is hij toch minder grappig dan toen hij single was, en vaak komt hij melig en als een watje of pantoffelheld over. De reünie tenslotte, hier vreemd genoeg als 11de seizoen aangeduid, is totaal overbodig, de meeste van de Friends (behalve Matt LeBlanc dan) herinneren zich opvallend weinig van de show. Je kunt dan beter naar de bloobers kijken die je makkelijk op YouTube kunt terugvinden. Die zijn (bijna) net zo grappig als de serie zelf!

Ik ben het met alle berichten eens. De interviewer is erg misplaatst en ook de cameo's van beroemdheden zoals David Beckham en Cindy Crawford die niets met de serie te maken hebben en de kijkers die kwamen getuigen hoezeer Friends hun leven heeft beinvloed. Het is allemaal erg cringeworthy! De friends zelf zien er ook wat vreemd uit met hun botox gezichten (Monica, Rachel) en bierbuiken (Joey). Ross met zijn hangwangen ziet eruit als een hamster. En Chandler zit er helemaal versuft bij, waarschijnlijk als gevolg van zijn strijd met depressies en zijn drugsprobleem. Phoebe is nog het mooist verouderd.

Maar toch is het leuk voor de fans om de geliefde castleden van hun favoriete serie terug samen te zien. Matthew LeBlanc is duidelijk de tofste van de groep en hij herinnert zich ook het meeste van de serie. Het is verbazend hoe weinig de anderen zich herinneren, waarschijnlijk denken ze liever aan de hopen poen die ze ermee hebben verdiend. Ook leuk om de set helemaal heropgebouwd te zien. De slaapkamer van Joey, de woonkamer en keuken van Joey en Chandler, de gang, de woonkamer van Monica, de slaapkamer van Rachel, en tenslotte Central Perk cafe. Ik heb nooit geweten dat het cafe zich gewoon naast Monica's woonkamer bevond.

Het heeft lang geduurd voordat ik deze serie een kans gaf, omdat ik er meestal erg tegen opzie om met de nieuwste rage mee te doen. En het is ook leuker om de hele serie achter elkaar te kunnen bekijken zonder te hoeven wachten tot een nieuw seizoen of nieuwe aflevering uitkomt. Game of Thrones is een serie die de kijker helemaal wegvoert en onderdompelt in een andere, fantasierijke wereld. De kwaliteit van deze serie is op het niveau van een Hollywood film, met mooie beelden, sterk acteerwerk en sfeervolle muziek. Zowat elk personage is goed vertolkt, met voorop Sean Bean (die een gelijkaardige rol neerzet als toen hij Boromir speelde in Lord of the Rings) als Eddard Stark en de dwerg Peter Dinklage als Tyrion Lannister. Er wordt behoorlijk wat onverbloemde geweld en seks getoond, waardoor je het gevoel krijgt dat deze serie voor de volwassenen bestemd is. Emilia Clarke laat zich bijvoorbeeld regelmatig van haar mooiste kant zien. Hierdoor krijg je minder het gevoel naar een aftreksel van LOTR of The Hobbit te kijken, maar eerder naar iets in het genre van The King (2019). De grauwe en harde realiteit van de middeleeuwse periode wordt goed neergezet.

De openingsscene van de eerste aflevering doet inderdaad even vermoeden dat men op het genre horror-fantasy gaat inzetten, maar we krijgen al gauw te maken met familievetes, politieke intriges en verraad. En ook nogal veel dialogen, maar toch net genoeg afwisseling met plot- en karakterontwikkeling, en af en toe wat actie. Als ik een verzuchting heb dan is het wel deze, er wordt teveel gepraat en er is te weinig actie. Maar gelukkig eindigt elke aflevering met een leuke twist of cliffhanger, waardoor je als kijker toch geëngageerd blijft en wilt weten wat er nog meer gaat gebeuren.

Ik heb de hele serie in enkele weken bekeken. Bij elke aflevering kon ik het niet laten om de volgende meteen ook te starten, ik zat echt aan het beeld gekluisterd. Het is voor mij dan ook een van de beste series die de laatste jaren is verschenen. In het begin is het nog even wennen aan alle personages die je voorgeschoteld krijgt, en zeker niet gemakkelijk om al die namen te onthouden. Net als vele anderen vind ik de seizoenen 3-4 de beste uit de reeks. En de laatste twee seizoenen van mindere kwaliteit, maar nog steeds erg vermakelijk. Wat jammer dat in seizoen zeven slechts 7 afleveringen en in seizoen acht zelfs maar 6 afleveringen zitten.

Deze geweldige serie had een uitgebreider en beter einde verdiend! Ik sluit me aan bij de meeste kritiekpunten van de anderen, hoewel ik toch een behoorlijk hoge score voor dit seizoen geef. Het bronmateriaal was blijkbaar op en de schrijvers van deze serie zijn waarschijnlijk niet van hetzelfde niveau als heuse romanschrijvers. Ook de dialogen zijn nogal ondermaats, en bepaalde handelingen van verschillende personages passen niet bij hoe ze eerder werden afgeschilderd.

Tyrion die altijd een sluwe en opstandige geest vertoonde volgt nu blindelings zijn nieuwe koningin (en verraadt zelfs zonder verpinken zijn vriend Varys), Jaime slaapt het ene moment met Briènne en loopt vervolgens terug naar zijn zus waarvan hij nochtans eerder wegliep omdat ze hem wou laten vermoorden, lord Varys die altijd erg geslepen was loopt hardop ideeën te verkondigen die op verraad naar zijn koningin toe neerkomen, wat hij natuurlijk met de dood zal moeten bekopen, enz.

De manier waarop de Night King aan zijn einde komt is erg ondermaats. (En hetzelfde kan eigenlijk gezegd worden over de dood van Cersei.) Ik dacht eerst dat Brann zijn gezicht ineens zou wegnemen en dat Arya in de rolstoel zou zitten, die dan de Night King naar de strot vliegt. Maar nee, Arya komt gewoon helemaal uit het niets opdagen, terwijl haar slachtoffer omringd was door hordes Night Walkers. Cersei had zeker een minder poëtische en meer gruwelijke dood verdiend, bijvoorbeeld doordat Daenerys van haar eist om voor haar te knielen en haar dan vanwege haar trotse weigering door haar draak laten verbranden of door haar in het midden van de stad op de brandstapel te zetten. Hiermee zou het volk begrijpen dat zij een nieuwe koningin hebben. Dit zou natuurlijk enkel mogelijk geweest zijn als Daenerys de hele stad intussen niet al had afgebrand.

En hiermee kom ik op een ander punt, de nogal plotselinge ommezwaai van Daenerys, die voorheen steeds de volkeren van hun slavernij bevrijd had en hen de kans gaf om zich bij haar aan te sluiten, maar zich nu ineens tot een massamoordenaar heeft omgetoverd. Er waren weliswaar al eerder aanwijzingen dat de macht haar naar het hoofd zou kunnen stijgen, ze is tenslotte dochter van de Mad King, maar dit slaat echt alles. Het probleem is dat alles erg snel wordt afgehandeld in het achtste seizoen en vooral in de laatste aflevering, en dan ook nog eens op een onlogische en soms onbevredigende manier. Daenerys die de hele bevolking van King's Landing met haar draak wil doden i.p.v. de toren waarin Cersei staat toe te kijken in brand te steken. Haar draak die zijn woede op de iron throne uitwerkt maar Jon niet aanraakt, hoewel hij net zijn 'moeder' heeft gedood. Ook Grey Worm laat Jon om onverklaarbare reden in leven en laat de raad beslissen over zijn lot, hoewel die net zijn geliefde koningin heeft vermoord. Arya en Brann die hun bovennatuurlijke krachten niet gebruiken in de beslissende oorlog tegen de White Walkers of in King's Landing. Bronn die eerst de Lannister broers wou vermoorden, wordt later zomaar een belangrijke rol in de nieuwe regering toebedeeld. Het is allemaal al eerder vernoemd.

Wie uiteindelijk op de Iron Throne zou zitten, was mij niet meteen duidelijk. Voor mijn gevoel hebben Jon Snow (een Targaryen) of Gendry (een Baratheon) het recht om koning van de seven kingdoms te worden. Het verrast mij wel dat de hele raad ermee instemt dat Bran koning zal worden. Hoezo heeft hij recht op de troon? Het moment waarop Varys een soort van democratie voorstelt, wat meteen door de anderen weggelachen wordt, vind ik wel grappig. Alsook die kerel, zijn naam ontsnapt mij, die koning wil worden maar van Sansa het bevel krijgt om te gaan zitten en dan met zijn zwaard vastzit.

Uiteindelijk kan ik wel leven met de beslissing om Brann tot koning van zes van de zeven koninkrijken, en Sansa tot Queen of the North te maken. Hoewel, als haar broertje koning van het hele rijk is waarom hoeft zij dan eigenlijk nog een apart rijk in het Noorden te hebben? En Jon Snow gaat terug naar het koude Noorden, waar hij zich thuis voelt bij de Wildlings en natuurlijk zijn trouwe wolf Ghost. Hij wou nooit koning worden, wat hem nochtans volgens sommigen juist een goede koning zou maken. Arya tenslotte gaat op avonturenreis ten westen van Westeros. Ik had verwacht dat ze nog een bezoekje mocht verwachten van de Faceless Men van Braavos, maar die zijn haar gelukkig blijkbaar vergeten. Of er was geen tijd meer voor meer plotwendingen, aangezien het laatste seizoen blijkbaar snel moest worden afgerond. Jammer dat het er nu opzit, ik heb echt genoten van GOT. Ik ga de hele serie zeker nog eens opnieuw bekijken, misschien (ik weet het wel zeker) vallen mij dan zaken op die me eerst niet waren opgevallen.

Redelijk interessant maar waarom gebruikt men in films en docu's over Hitler steeds rare magere mannekes met een belachelijk warrig kapsel, die in de verste verte niet op Hitler lijken?

Moord uit zelverdediging kan ik nog begrijpen, maar hoe deze bijna volwassen jongere er zonder straf mee kon wegkomen om zijn controlerende vader met drie schoten dood te schieten, kan er bij echt niet in. Er was geen sprake van een levensbedreigende situatie, er werd nooit enige vorm van fysiek geweld tegen de zoon gerapporteerd. Bovendien lijkt de hele familie niet goed te functioneren, en niet enkel de vader.

Opnieuw een pakkende crime docu van Netflix, maar ik vind die biologische moeder Cathy enorm egotripperig het hele verhaal naar zich toetrekken terwijl zij wel haar eigen dochter zomaar heeft weggegeven en zo (zonder het goed te beseffen natuurlijk) aan de hele situatie heeft blootgesteld. Die tante van Katherine zei heel wijselijk: laten we vooral aandacht schenken aan de vrouwen die slachtoffer werden van het monster.

Ai wat is dit slecht zeg! Friends was een top-serie, maar de vrienden zijn enkel leuk als ze samenspelen en niet op hun eentje een spin-off krijgen. Joey heeft zijn vrienden nodig om grappig te zijn, en niet de zoutloze tegenspelers in deze serie. Geen wonder dat er slechts twee seizoenen werden gemaakt!

Interessant om paartjes elkaar te zien verkennen, beliegen en bedriegen. Er is eigenlijk maar ėėn succesvol huwelijk overgebleven.

Giovanni en Nicola zijn me toch een stelletje narcisten!

En Gergana lijkt een beetje op Scarlett Johansson.

Ik vind dit soort programma's wel interessant om de menselijke interacties gade te slaan. Hoewel je er van kunt uitgaan dat veel ook fake is, de deelnemers soms een show opvoeren en de programmamakers veel informatie weglaten of situaties verkeerd voorstellen door bijvoorbeeld beelden met reacties van de koppels op elkaar te knippen en plakken. Hoe meer je er gaat op letten, hoe meer het opvalt.

Sommige deelnemers zoeken met hun deelname de 'fame' op (Hanni), sommigen zijn players (Ilias), anderen zijn narcisten (Tolga). Die Alina vond ik het hele programma door heel begrijpend en lief, maar in de reünie komt ze ineens nogal bitchy over, in de richting van Hanni.

Marcel komt met zijn gesloten karakter, zijn onbegrip voor wat Jen van hem verlangt, en zijn starende blik nogal vreemd over, mogelijks zit hij ergens op het spectrum.

Je kunt je afvragen in hoeverre de koppels niet op voorhand hebben afgesproken (of op z'n minst hebben besproken) wat hun antwoord zal zijn. En aangezien de tijd om elkaar te leren kennen zo kort is, kunnen ze ook gewoon samen afspreken om niet te trouwen, maar toch samen verder te gaan met hun relatie buiten het programma.

Het is soms tenenkrommend dat gedurende de show iemand zijn partner ervan beschuldigd de relatie niet serieus genoeg te nemen (zoals Yasmin), terwijl juist die persoon "nee" zegt op de trouwceremonie (arme Andi).

Ik kan best begrijpen dat de ouders van de koppels soms tegen het idee zijn om zo snel te trouwen met iemand die ze nog maar enkele weken hebben leren kennen.

Ik vraag mij af of Josefina voor altijd zal kunnen leven met het feit dat Gunnar geen kinderwens heeft. Zijn familie gaat er blijkbaar van uit dat ze hem ooit zal kunnen overtuigen om toch kinderen te hebben. De vraag is, kun je je eigen kinderwens voor iemand anders volledig laten varen, of zal dat probleem vroeg of laat toch weer opduiken?

"Higgy baby!!"

Een leuke jaren '80 serie die in het begin wat traag op gang komt. Het hele gedoe rond het soldatenverleden van Thomas kan mij eerlijk gezegd gestolen worden! Dit is geen drama maar een komische detective serie. De rode Ferrari 308 GTS, de zwarte helicopter met gele en rode strepen van TC, de kust van Hawaii, het gebikkel tussen Thomas, TC, Rick en Higgins, de norse Brit met zijn twee Dobermannen, de villa van Robin Masters... het brengt je helemaal in een zomers,vrolijk vakantiesfeertje. Het bekende deuntje met de electrische gitaar wordt pas geïntroduceerd in aflevering 8 bij de eind credits en vanaf aflevering 12 ook tijdens de opening credits.

Weer zo'n serie waarin mannen slecht en vrouwen goed zijn. Margaret Qualley speelt de rol van Alex, een vrouw die denkt dat ze het recht heeft om haar kind te ontvoeren en van haar vader te vervreemden, terwijl ze zelf totaal onverantwoord is (haar kind op een snelweg alleen in de auto laten).

Een nogal eenzijdige docu waarbij de feiten worden belicht vanuit het standpunt van de nogal asociale Avery familie, met weinig aandacht voor het slachtoffer zelf en de deftige Albach familie. Gelukkig werden dat uitschot en zijn domme, leugenachtige neefje door de jury niet gespaard en zitten ze nu waar ze thuishoren. Dat een deel van de politie corrupt is weten we wel, maar dat maakt de daders niet onschuldig, ongeacht wat die gluipers van een advocaten beweren. Ongelooflijk dat ook in deze zaak een onnozel wicht verliefd wordt op en een relatie begint met een veroordeelde moordenaar. Dat gebeurt blijkbaar nogal vaak.

Dit tweede seizoen begint met een verwijzing naar hoe de familie Hallbach geraakt wordt door alle sensatiebeluste media-aandacht en hoe iedereen er geld wilt uitslaan, waarna ze er zich doodleuk nog een tweede keer aan bezondigen.

En ook dit seizoen wordt bijna uitsluitend de kant van de Avery's belicht.

Deze keer krijgt ook advocate Zellner de kans om zich te profileren als mediaster.

Ze beschuldigt hierbij bijna iedereen, behalve de veroordeelde criminelen, waaronder de (corrupte) politiemacht, Kratz de advocaat van het OM, de buurman van de Avery's, Ryan Hillega het ex-vriendje van Teresa Hallbach, Bobby Dassey de broer van Brendan Dassey, en diens stiefvader Scott Tadych.

Inderdaad, zowel Zellner als de andere advocaten van de verdediging gaan er gewoon vanuit dat Avery en zijn neef onschuldig zijn, en gaan daar dan bewijzen voor zoeken, terwijl ze net het OM daarvan verwijten. Daarom vind ik dan ook dat het speur- en forensisch onderzoek niet objectief kan uitgevoerd worden.

Rommelig, wijkt totaal af van de waargebeurde feiten, het Ernie-stemmetje van Hunnam, de schandalige portrettering van het tweede slachtoffer (als we de broer niet meerekenen) Bernice Worden, het vriendinnetje van Gein dat volledig verzonnen is, het belachelijke einde waar Gein zogenaamd helpt om Ted Bundy te arresteren , maar vooral de sympathie die men voor Ed Gein wil opwekken alsof hij slechts een slachtoffer is van zijn religieuze moeder en van zijn geestesziekte (hij herinnert zich blijkbaar niet of hij de moorden heeft begaan). Natuurlijk is eigenlijk de maatschappij weer schuldig en niet de dader. Waarom dit 'The Ed Gein Story' noemen, als bijna het hele verhaal verzonnen is? Dan kijk ik liever naar een degelijke docu over het leven van een seriemoordenaar.

Tja, dit is een stuk minder goed dan de oorspronkelijke Britse tv-serie en Carell is duidelijk geen Gervais. Steve probeert Ricky wat na te bootsen, maar de Amerikanen zijn gewoon minder subtiel in het departement wat humor heet. De meeste tekst en grappen zijn bijna rechtstreeks overgenomen, maar worden met minder finesse gebracht. Ook de acteurs in de bijrollen zijn minder goed, behalve misschien Dwight. Hij is weliswaar minder gek dan Gareth, maar ik heb toch enkele keren moeten lachen om zijn idiotie. Een slap aftreksel dus, maar nog altijd beter dan het meeste wat de Amerikanen hebben geproduceerd op het gebied van komische series, en dat zegt heel veel over de kwaliteit van de oorspronkelijke Britse serie.

Er zitten een paar onwaarschijnlijkheden in deze serie die het allemaal erg ongeloofwaardig maken. Na elk spel wordt een speler beloond en vrijgelaten. De spelers krijgen ook de kans om te stemmen om het spel te verlaten. Toch heeft nooit iemand uit de biecht geklapt over deze moordpartijen. Soms stoppen de bewakers onderlinge ruzies en vechtpartijen tussen de deelnemers, maar op een ander moment staan ze Jang Deoksu toe om een speler in de slaapzaal dood te slaan. Hwang Jun-ho, de politieman die op zoek gaat naar zijn broer, heeft een gsm met een batterij die nooit leeg geraakt. Waar kan je die kopen? Voor het overige is dit een leuke serie, met de nodige humor en drama, en met een redelijk voorspelbaar einde. Ook nog even opmerken dat HoYeon Jung die Kang Sae-byeo speelt beeldig mooi is.

Het lijkt wel alsof seizoen 2 een aflevering (of twee) mist, het eindigt heel abrupt en met losse eindjes waarvoor de kijker tot juni 2025 moet wachten op seizoen 3. Waarom niet dit verhaal mooi afronden in seizoen 2, en als je dan persé er nog een derde seizoen wilt uitpersen begin dan met een nieuwe invalshoek en eventueel met nieuwe spelers.

Dit had inderdaad beter een film geweest i.p.v. een serie van 3 uur.
De hoofdrolspelers overleven blijkbaar alles, wat een onzin. De vulkaanuitbarsting en de vloedgolf zien er gelukkig wel goed uit.

Mooie Spaanse vrouwen, maar een saaie serie.

Na Love is Blind de US versie verschenen ook de Engelse, de Italiaanse, de Franse versie enz. Leuk om de internationale versies in eigen taal te zien, maar de kijker kan ook de gedubde Engelstalige versie bekijken. Opvallend aan deze Franse versie is dat de cast vooral uit zwarten en aziaten bestaat, je krijgt in de finale eigenlijk slechts twee blanke mannen te zien. En er zit ook een man en vrouw in die alleenstaande ouder zijn.

Ik heb het behoorlijk lang uitgesteld om deze serie een kans te geven, en eerlijk gezegd valt het eerste seizoen me nogal tegen. Jerry Seinfeld is een erg matige 'acteur' (eigenlijk speelt hij gewoon zichzelf) en als standup comedian is hij totaal niet grappig.

"Why do people give the finger? Why not the toe?"

Het enige pluspunt is Kramer, maar die komt in het eerste seizoen maar weinig aan bod.

Eens.

Dit tweede seizoen is niet veel beter dan het eerste matige seizoen. Ik zit nog steeds te wachten op een grap, en die stukjes standup comedy van Jerry zijn zo flauw en storend. De man kan niet acteren en hij is helemaal niet grappig. De lachband die je steeds te horen krijgt, doet nochtans vermoeden dat het allemaal erg grappig is.

Toch kijkt dit seizoen makkelijk weg doordat het met de chemie tussen de hoofdrolspelers wel goed zit, misschien zijn het vrienden irl? George en Kramer zijn wel leuke (rand)figuren, maar ze hebben maar heel weinig materiaal om mee te werken.

Hopelijk wordt deze serie beter in de volgende seizoenen, anders krijg ik spijt dat ik na vele jaren uitstel aan deze serie ben begonnen.

In seizoen 3 wordt deze serie een stuk beter, eindelijk enkele leuke situaties en wat meer taferelen buiten het saaie appartementje van Seinfeld.The Note, The Pen, The tape, The Red Dot en The Limo zijn leuke episodes, de rest is wat minder. Seinfeld zelf kan nog steeds niet acteren. Hij is gewoon zichzelf en heeft de hele tijd een grijns op zijn gezicht, ook al moet hij boosheid of irritatie uitbeelden. Elaine is met haar gekke klederdracht en oma-kapsel moeilijk om te plaatsen: is ze nu eigenlijk aantrekkelijk of lelijk? George vind ik soms teveel de neuroot spelen maar Kramer blijft wel grappig. De nieuwe toevoeging het dikkertje Newman is ook wel leuk. De vervelende korte standup bits van Jerry vind ik storend, niet grappig en vaak een afleiding.

Dit vierde seizoen is weer een stuk minder dan het vorige seizoen. Voortdurend wordt aangehaald hoe grappig Jerry is, en de luidruchtige lachband moet dat bevestigen. Het enige dat hij doet is met een hoog stemmetje praten op een hyperactieve manier. De stukjes standup 'comedy' tussendoor zijn erg flauw en beginnen meestal met de woorden: "What's with...?", waarna het publiek op de grond ligt te gieren.

Jerry met zijn paardengebit lijkt een beetje op een combinatie tussen een jonge John Travolta en een jonge Urbanus. Elaine heeft nog steeds een lelijke kledingkeuze met bijhorend wespennest-kapsel. In een aflevering (s3e8) laat ze d'r haar even los, en eerlijk gezegd ziet ze er dan veel beter uit. Kramer is nog steeds de leukste van de groep. En dit seizoen heeft met Teri Hatcher de mooiste Seinfeld babe.

Jerry en George die een scenario voor een tv-show over niets schrijven met zichzelf als onderwerp, is wel enigzins grappig aangezien ze in een serie spelen die over Seinfeld zelf gaat en waarin maar weinig gebeurt. Niet dat daar iets mis mee is!

"To me if bungee jumping is a sport, so is being a crash-test dummy."

Dit vijfde seizoen verveelde me minder dan het vorige, zij het dat Seinfeld zelf nog steeds niet kan acteren en zijn stand up routines erg flauw zijn. Hij lacht ook steeds als hij boosheid of ergernis moet spelen. Maar de anderen doen het dan weer beter. Kramer krijgt wat meer te doen dan voorheen. En het storende gejubel van het publiek telkens hij binnenwaait, is volgens mij nu verdwenen. Hij doet me met zijn gestuntel altijd een beetje aan Goofy denken. Elaine Is nog steeds gekleed als Schanulleke en ze heeft nog steeds haar Helena Bonham Carter kapsel, maar het is nu een een tiental cm minder hoog.

De serie is er duidelijk op vooruit gegaan, alleen verveelt dat eeuwige bassgitaar deuntje na een tijdje wel. Cosmo Kramer blijft de leukste van de bende. Seinfeld blijft steeds met een grimas op zijn gezicht een poging tot acteren doen en zijn standup routines zijn bijzonder flauw, ongeacht wat het hysterisch lachende publiek je wilt doen geloven. George als succesvolle werknemer bij de N.Y. Yankees die dates heeft met modellen, blijft heel ongeloofwaardig. Zijn pruikje (en ook dat van Gary, een leuke bijrol van John Lovitz) in episodes 13 en 15 ziet er nochtans tamelijk overtuigend uit.

Ik ben heel laat begonnen aan deze serie, de hype heb ik totaal gemist. Een degelijk eerste seizoen. Niet echt angstaanjagend of spannend, eerder op het niveau bovennatuurlijke jeugdfilm. Het monster komt duidelijk uit de CGI animatiebox. Het ontwerp met de mond die als een bloem opent lijkt sterk geïnspireerd te zijn door de Majini undead uit Resident Evil. De kinderacteurs doen het niet slecht, het zijn wel stuk voor stuk rare snuiters. Eleven is oorspronkelijk geheimzinnig en intrigerend, maar later als ze meer gaat praten valt dat grotendeels weg. Wat leuk om Winona Ryder nog eens op het scherm te zien, ik had als tiener een crush op haar. Ze is zo heerlijk weird en edgy. Ik ben het wel eens met de stelling dat ze hier wat overacteert, ik weet niet of ze altijd zo is of enkel in deze serie? Ze ziet er wel nog erg goed uit voor haar leeftijd. ☺️

Dit derde seizoen is nog steeds vermakelijk, met goede acteerprestaties, emotie en een leuke jaren 80 setting. De spanning is in seizoen 3 al een beetje weg. Dus gooit men er nog een paar extra monsters tegenaan. De continuïteit is ook niet helemaal logisch: waar voorheen de monsters op bloed afkomen en hun slachtoffers doden, worden ze nu willy-nilly uitgekozen en omgevormd tot een leger zombies. En Billy lijkt ook gecloond te worden? Waar het lab oorspronkelijk door de US secret service wordt geleid, zitten nu opeens de boze Russen aan het roer. Die eersten schoten eerst zomaar onschuldige mensen dood, maar later geven ze gezellig de nieuwsgierige stadsbewoners een rondleiding in het lab om ze dan gewoon te laten gaan. De Russen laten trouwens de geheimzinnige dozen onbewaakt liggen, zodat een stel kinderen zomaar een kijkje kan nemen. Het is ook wel heel toevallig dat het lab precies onder het winkelcentrum ligt waar onze vrienden hun speurwerk beginnen. Er zijn hier en daar wat slordige montagefoutjes te bespeuren, waarbij bepaalde personen twee keer dezelfde handeling uitvoeren. Winona ziet er met haar langere haren wel heel leuk uit!

Minder flauw en campy dan het vorige seizoen, maar ook een stuk minder spannend en interessant eens Eleven haar superkrachten verliest. De momenten in de Russische gevangenis zijn niet heel interessant. De Russen die een monster gevangenhouden dat even later op erg simpele manier zonder enig probleem kan ontsnappen (en daarbij bijna het volledige personeel uiteenrukt). De toevoeging van een behoorlijk irritant personage met haar tot op zijn kont, dat van Argyle, die niets aan het verhaal toevoegt anders dan wat infantiele comic relief, helpt ook niet. De acteerprestaties zijn over het algemeen wel nog steeds even sterk, en de chemistry tussen de talloze hoofdpersonages blijven overeind staan. Winona Ryder met haar grote bruine ogen en vreemde gezichtsuitdrukkingen is ook erg leuk! Eleven als CGI kindje ziet er niet heel goed uit, maar het achtergrondverhaal van nummer Een die bewaker werd en later ook de bad guy, is wel interessant. Dat hun 'papa' eigenlijk in seizoen 1 al was gedood, zien we maar gewoon door de vingers.

Tegen mijn verwachtingen in is de final episode weer iets beter dan de vorige afleveringen, zij het toch een lichte teleurstelling. Vooral het eindgevecht tegen Vecna en de Mind Flayer. De coming out van Will duurde langer dan deze final battle! En de eindbazen worden veel te makkelijk verslaan. Niemand van de hoofdrolspelers gaat dood behalve Kali, waar niemand om geeft, ze houden er zelfs geen schrammetje aan over. Eleven offert zich zogenaamd op voor de goede zaak, maar blijkt later toch te leven.

Terwijl er eerder werd op aangestuurd dat Henry net als Will slechts een onschuldige pion van de Mind Flayer is, wordt hij in dit slot gewoon als een eendimensionele badguy afgeschilderd. In dit seizoen breekt hij overigens geen enkel bot van zijn slachtoffers. En hoewel de Mind Flayer oorspronkelijk als een soort ongrijpbare demi-god was, die in stofdeeltjes elke vorm kan aannemen en bezit kan nemen van zijn slachtoffers, wordt hij nu in zijn eigen wereld gereduceerd tot een overgroeid, vleselijke spinnenbeest dat door wat vuur en een machinegeweer kapot gaat.

Er is ook geen leger van demogorgons, demodogs en vleermuizen meer, de X dimensie is slechts een lege wereld met een omgekeerde spin en een machteloze Vecna. Als Eleven en Vecna in het lichaam van de Mind Flayer belanden, staan ze gewoon op de grond in het zand in plaats van binnenin een lichaam met organen.

Veel zaken werden in dit slotseizoen niet verklaard. Hoe kwam de geleerde in de grot aan de steen? Waarom krijgen we het achtergrondverhaal van de jonge Henry niet te zien? Hoe zit het met de ouders en zus van Derek? Op het graduatiefeest verschijnt opeens de vader van Mike en Nancy, die men eerder blijkbaar vergeten was. Waarom laat het leger de vrienden gewoon gaan, zonder hen zelfs te ondervragen? Als de bom de wormhole vernietigt, is de X dimensie daarmee ook verdwenen?

Helemaal op het einde zijn er enkele aanwijzingen die suggereren dat dit hele verhaal misschien uit de schrijverspen van Mike komt, en dus deel uitmaakt van het DaD spel. We zien Mike op de typemachine bezig en horen hem het slot vertellen, waarna de vrienden hun eigen verhalenboek in de kast zetten. De moeder van Mike en Nancy verschijnt bovenaan de keldertrap zonder de enorme littekens die ze voorheen nog had.

Stranger Things is een serie met z'n ups en downs. Vooral de afleveringen met Kali en grote delen van het laatste seizoen bevallen mij minder. Na het eerste seizoen worden teveel nieuwe personages toegevoegd. En er is een enorm probleem met plotarmor, wat de spanning grotendeels ondergraaft. Maar het valt niet te ontkennen dat als geheel het een intrigerend verhaal is, met over het algemeen sterke acteerprestaties en een goede productiewaarde.

Ik heb net het eerste seizoen gezien en na de enorme cliffhanger verlang je natuurlijk naar het tweede seizoen. Ik kan me niet voorstellen hoe frustrerend dit moet zijn voor de kijkers die dit op tv volgden en weken of maanden moesten wachten voor het vervolg.

Sfeervolle serie met enkele grappige personages zoals agent Cooper (met zijn obsessie voor taart, donuts en een lekker bakje zwarte koffie) en een aantal bloedmooie jonge vrouwen (Shelly, Donna, Audrey, Josie). Elke persoon in Twin Peaks, een stadje ergens tegen de Canadese grens, heeft wel iets op zijn kerfstok, is neurotisch, misdadig of bedriegt zijn of haar partner. Het verhaal rond het moordmysterie wordt wat ondergesneeuwd door minder interessante verhaallijnen, zoals het gedoe rond het hotel en de houtzagerij.

De muziek van Badalamenti brengt spanning en vooral een sentimenteel gevoel. Het overwegend gebruik van een geel kleurenpalet brengt dan weer een warm gevoel. Je gaat je na verloop van tijd net als agent Cooper thuis voelen in dit kleine Amerikaanse stadje met haar vreemde inwoners.

Jammer dat Lynch steeds lijkt te mikken op geheimzinnig en gek doen, om dan aan het eind geen uitsluitsel te geven en alles voor interpretatie open te laten. Ik heb geen zin om altijd hele pagina's op websites te gaan nalezen om een film/serie te kunnen begrijpen. En dan nog weet je niet of het de juiste uitleg is!

Hier ben ik het mee eens, na de opheldering omtrent de moord op Laura Palmer ben ik eigenlijk zo'n beetje klaar met deze serie. Lynch zelf had nooit het voornemen om de moord op te lossen. Hij wist dat hiermee de serie zou doodbloeden, en wat mij betreft heeft hij gelijk gekregen. De onopgeloste moordzaak is wat de inwoners van Twin Peaks interessant maakt: hun reactie op de zaak, hun relatie met Laura en met elkaar, de lopende zaak onder agent Cooper en zijn ontdekkingen in het stadje. Alles hangt aan elkaar vast. Het blijft een goed gemaakte serie en agent Dale Cooper blijft natuurlijk een baas. De sfeer en muziek blijven goed en sommige personages zijn leuk om te volgen, maar de verschillende intriges die door elkaar heen lopen boeien me niet zo erg meer. Je hebt ook een search op het internet nodig om alles te verklaren en Lynch zijn bedoelingen te begrijpen, en daar heeft niet iedereen de tijd en het geduld voor.

Dit tweede seizoen is nog sterker dan het eerste. De karakters worden voldoende uitgediept en zijn divers. De kills zijn lekker bruut. En af en toe is men niet bang om een belangrijke persoon in de griep te laten sterven.

Weerom een leuk seizoen van Walking Dead. De zombies (Walkers of Biters) zien er een stuk beter uit dan in het eerste seizoen. De Governor is een goede villain, de acteur doet me een beetje denken aan Liam Neeson inclusief de hese stem. Het zoontje vind ik dan weer tè stuurs, hij wordt bijna als een kleine volwassen man afgebeeld - wat wel enigszins begrijpelijk is in een apocalyptische wereld maar toch. Hopelijk wordt dit hoge niveau in de komende seizoenen aangehouden.

Ik vermoed dat ze de moordenaar hebben vrijgelaten.

Hoewel, the Mirror heeft nieuwe verklaringen van ooggetuigen die beweren dat ze een verdachte man hebben zien weglopen die ze hebben geïdentificeerd als de Servische hitman Milorad Ulemek. Anderen zagen in de buurt een verdachte blauwe wagen waarin een andere man zat te wachten.

Ik ben momenteel naar beide series aan het kijken, ben er dan toch eindelijk aan begonnen, en The Witcher mag niet eens in de schaduw staan van GOT, dat is meteen duidelijk. Ik heb nochtans het spel The Witcher 3 op PS4 gespeeld, en hoewel het spel net als de serie behoorlijk saai is, zit het wel goed met de sfeer en de setting. De CGI in de serie is ondermaats en de hoofdrolspeler Henry Cavill zet een pover Geralt neer. In het spel is het een ruige vent met littekens op het ongeschoren gelaat. Maar Cavill is een stijve hark met een modellengezichtje. Ook zijn de vrouwen onaantrekkelijk en er zit veel te weinig actie in deze serie.