Meningen

Richard Gere blijkt verrassend effectief gecast te zijn als George, een man die ver is gezakt op de maatschappelijke ladder, mede door een alcoholverslaving. Hij hoopt zijn ernstig beschadigde relatie met dochter Maggie [Jena Malone] te repareren, maar aangezien hij geen geld en geen enkel identiteitsbewijs op zak heeft, weet hij geen vaste verblijfplaats te vinden. Hij leeft en overleeft van dag tot dag, mede dankzij Dixon [Ben Vereen], een dakloze muzikant die het klappen van de zweep kent. Langzaam maar zeker begint George zich te beseffen dat zijn problemen niet zomaar zijn op te lossen.

"Time Out Of Mind" lijkt haast een sociaal experiment waarin regisseur/scenarist Oren Moverman zijn steracteur vaak met een verborgen camera lijkt te filmen terwijl de omgeving spontaan op hem reageert. Gere blijkt een openbaring in deze fascinerende karakterstudie die bovendien toont hoe daklozen proberen te overleven, alsmede hoe het gevoel van eigenwaarde verder wordt aangetast door de onverschilligheid of vijandigheid van de omgeving. De scènes met Gere en Vereen zijn eveneens erg sterk, maar de meer conventionele scènes waarin George contact zoekt met zijn dochter komen niet zo goed uit de verf. Een indrukwekkende tour-de-force van voormalige glamourboy Gere.

De titel versterkt de boodschap die we al jaren horen: we kunnen doorgaan op de huidige voet met als gevolg levensbedreigende klimaatverandering, of we kunnen kiezen voor een duurzame toekomst waarmee we het leven voor onszelf en vele andere aardbewoners een stuk gemakkelijker en aangenamer kunnen houden. Subtiel is Ferguson niet met zijn waarschuwingen, maar Ferguson laat niet alleen vooraanstaande wetenschappers als Jane Goodall en James Hansen aan het woord. Hij geeft veel ruimte aan ambitieuze ondernemers die hebben ingezet op duurzame alternatieven die haalbaar en betaalbaar zijn en benadrukt dat het alternatief al bestaat en dat we daar op korte termijn voor kunnen (en moeten) kiezen. Een hoopvolle documentaire, een interessante voorganger van David Attenborough – A Life on this Planet.

David Millar presteerde het om zijn eerste dag in de Tour de France af te sluiten in de gele trui. Millar bleek al snel een meester van de tijdrit te zijn, maar gebruik van doping leverde hem een schorsing van drie jaar en de rol van offerlam op. De film volgt Millar in het laatste jaar van zijn carrière waarin de inmiddels 27-jarige Schot probeert te bewijzen dat hij goed genoeg is om mee te mogen doen met de Tour.

Deze documentaire maakt de verstandige keuze zich niet overdadig te richten op het dopingverleden, want - zo zegt de uiterst directe en openhartige Millar - daar heeft hij al zoveel over gesproken en geschreven. Het meest interessante aspect is de blik in de keuken van het peloton, waarin we zien én horen hoe aangewezen bewakers aan het begin van een etappe breeduit over de weg rijden om vluchtpogingen te voorkomen. Fascinerend is ook de coaching van de teamleider, die met een kleine camera gefilmd werd tijdens een etappe. Dat levert een sterk gevoel van 'fly-on-the-wall' op. Er zijn veel schitterende plaatjes, vooral wanneer een motorcamera Millar volgt tijdens een tijdrit, maar er zijn wat teveel van dat soort poëtische intermezzo's die de film steeds meer gaan ophouden/

Wanneer Lola [Milena Smit] ontdekt dat ze geen kinderen meer kan krijgen, haalt haar echtgenoot Adolfo [Jaime Lorente] haar over om twee kinderen te adopteren. Dat worden broer en zus en albino’s Tin [Carlos González Morollón] en Tina [Anastasia Russo]. Die blijken nogal streng religieus te zijn opgevoed en nemen hun rituelen en gewoontes erg serieus. En dat terwijl Lola zich juist heeft afgekeerd van het geloof. Kan niet goed gaan natuurlijk en je vraagt je dan ook af waarom Lola ondanks alles de kinderen toch in huis houdt. In het begin intrigerend, maar verliest al snel geloofwaardigheid. Kijk liever The Omen nog eens terug.

In 2019 besloot de bijna 80-jarige Anna Mae Bullock, beter bekend als Tina Turner, haar teruggetrokken leven in Zwitserland nog één keer te verruilen voor een bezoek aan de VS waar Tina, The Tina Turner Musical in première gaat. Ze wil daar definitief afscheid nemen van haar Amerikaanse fans en besluit ook nog één keer (en voor de allerlaatste keer) haar levensverhaal te vertellen. Wie Tina Turner enigszins heeft gevolgd sinds de succesvolle start van haar solocarrière met het album 'Private Dancer' uit 1984 is waarschijnlijk redelijk op de hoogte van haar haat/liefde-verhouding met haar mentor en eerste echtgenoot Ike Turner en het feit dat het haar heel veel moeite heeft gekost om uit diens schaduw te komen. Deze documentaire levert vrijwel geen nieuwe feiten op tafel over het leven van Tina Turner, maar scoort wel door haar levensverhaal en haar persoonlijkheid als artiest in een cultuur-historische context te plaatsen. Een eerbiedig portret van een vrouw die haar iconische status absoluut verdient, maar enkele lange muzikale intermezzo’s hadden Lindsay en Martin beter weg kunnen laten.

Verfilming van de complexe spionageroman van John Le Carré die één van de uitvoerende producenten was. Control [John Hurt] stuurt begin jaren ’70 Jim Prideaux [Mark Strong] naar Budapest voor een gesprek met een Hongaarse generaal die weet wie de mol is binnen MI. Wanneer Jim tijdens een ontmoeting met zijn contactpersoon [Zoltán Mucsi] wordt neergeschoten door een ober [[Péter Kálloy Molnár], besluit Control zijn topagenten bijeen te roepen. daar op straat wordt neer geschoten roept Control zijn belangrijkste agenten bijeen om de verantwoordelijkheid op zich te nemen en zijn eigen vertrek en dat van George Smiley [Gary Oldman] aan te kondigen. Enkele jaren later krijgt Smiley de opdracht te onderzoeken wie nu eigenlijk de mol was. Het scenario bestaat uit een overdaad aan dialoog en introduceert zoveel karakters dat het niet meevalt om het allemaal te kunnen volgen. De niet-chronologische structuur helpt bepaald niet, al doet Alfredson zijn best om enige dynamiek toe te voegen en levert de indrukwekkende cast (waaronder ook Tom Hardy, Toby Jones en Benedict Cumberbatch) prima werk af. De gelijknamige miniserie uit 1979 met Alec Guinness als Smiley is een stuk beter.

Uitstekend geacteerde verfilming van de bestseller van John Le Carré, die zelf meewerkte aan het scenario maar er niet in slaagt om het verhaal - dat erg veel leunt op dialogen in de vorm van ondervragingen - open te breken, waardoor het vaak traag aanvoelt. De statische regie van John Irvin helpt daar niet bij, evenals het ook toen al behoorlijk achterhaalde gebruik van achtergrondprojecties. Guinness is erg onderkoeld als George Smiley, de man die moet ontdekken wie van zijn oud-collega's de mol is die verantwoordelijk is voor de dood van een spion in Tsjechoslowakije. Ian Richardson blinkt uit als één van de verdachten en Beryl Reid (als Connie, een oud-medewerker met een voortreffelijk geheugen) en een zwijgende Patrick Stewart (als meesterspion Karla) maken ondanks hun (zeer) beperkte bijdrage een onuitwisbare indruk.

Semi-autobiografisch komisch drama waarvoor Lena Dunham haar zus [Grace Dunham] en haar moeder [Laurie Simmons] cast als haar zus en haar moeder en filmde in het appartement van haar ouders. Aura [Lena Dunham] is net afgestudeerd en keert terug naar haar ouderlijke woning in New York in de hoop dat als springplank te gebruiken voor een carrière en een zelfstandig leven. Haar terugkeer leidt tot wrijving met haar moeder en haar zus en haar werk als gastvrouw biedt weinig perspectief. Onderhoudend maar slechts zo nu en dan echt grappig.

Kort na zijn ontslag als redacteur bij een uitgeverij reist Jörgen Hofmeester [Gijs Scholten van Asschat] naar Namibië om zijn dochter Tirza [Sylvia Hoeks] te vinden. Geteisterd door de hitte, diepgewortelde frustraties en pijnlijke herinneringen verliest hij zijn grip op de werkelijkheid. Een gewaagde, onsympathieke rol van Scholten van Asschat in deze verontrustende combinatie van familiedrama en psychologische thriller. Verfilming van de gelijknamige roman van Arnon Grunberg met prima acteerwerk en uitstekende fotografie van de Hongaarse Gábor Szabó.

Alle ophef over seksuele identiteit en seks met een Cadillac ten spijt, is dit in feite een zwak psychologisch drama over twee mensen die hevig verlangen naar een waardevolle ouder/kind-relatie. Ducourneau doet haar uiterste best om ons te schokken met een erotische dans op een auto en expliciet geweld, maar aangezien er geen enkele reden is om ook maar enige sympathie te hebben voor de hoofdpersonen, liet het mij volledig koud. Het scenario van deze dwaze film zit vol plotgaten, maar voor de jury van het filmfestival in Cannes was dat geen belemmering om Julia Ducourneau te belonen met een Gouden Palm. Maar goed, in Cannes slaan ze mijn inziens al jaren de plank behoorlijk mis.

Veertien jaar nadat de Noor Roald Amundsen [Kåre Conradi] als eerste de geografische Zuidpool bereikte, wil hij een poging doen om als eerste naar de Noordpool te vliegen. Daarom neemt hij contact op met de Italiaanse vliegtuigontwerper Umberto Nobile [Jan Gunnar Røise], die een luchtvaartuig moet ontwerpen die bestand is tegen de extreme kou en veilig op de Noordpool kan landen en het uiteraard moet besturen. Het zal niet het Nobiles laatste avontuur in het Poolgebied zijn. Bij al die avonturen nam Umberto zijn geliefde hondje Titina [Brutus] mee. Dat Næss de avonturen van Nobile en Amundsen vertelt vanuit het perspectief van een ontegenzeggelijk schattig hondje, maakt dit tot een onderhoudende reconstructie van de laatste grote ontdekkingsreizigers en maakt dit bij uitstek geschikt voor de jongste kijkers. Foto’s herinneren ons eraan dat het gebaseerd is op ware gebeurtenissen, en Næss maakt daar effectief gebruik van.

Aziatisch-Amerikaans meisje Lara Jean [Lana Condor] heeft nog nooit een vriendje gehad maar heeft voor alle jongens op wie ze ooit verliefd was een geadresseerde liefdesbrief geschreven die ze nooit heeft opgestuurd. Wanneer blijkt dat iemand die brieven heeft laten versturen, komt Lara Jeans leven op de kop te staan. Bijkomende probleem: één van de ontvangers is het vriendje [Noah Cintineo] van haar oudere zus [Janel Parrish]. Net als het gelijknamige boek is dit gericht op pre-puberale tienermeisjes en ondanks het niet onaardige uitgangspunt blijft het dusdanig op de oppervlakte steken dat oudere jongeren (en jongere ouderen) hier niet van onder de indruk zullen zijn.

Lara Jean [Lana Condor] en Peter [Noah Centineo] hebben hun middelbare school afgerond en hopen samen naar dezelfde Universiteit te gaan. Want hoe zal hun relatie anders kunnen overleven? Meer drama en weinig humor in deze oppervlakkige variant op Beverly Hills 90210 waarin tieners zich vreselijk druk maken om niks. Alleen tienermeisjes zullen zich hiermee kunnen identificeren, maar de formule is nu toch echt versleten.

Lara Jean [Lana Condor] is dolgelukkig met haar eerste vriendje Peter [Noah Centineo] en doet er alles aan om het hem naar de zin te maken, maar haar onzekerheid leidt tot spanningen in de relatie. Opnieuw weinig diepgang en geen verrassingen, maar Condors charme houdt het zaakje nog aardig drijvende.

Terwijl Baltimore het nieuwe jaar inluidt met vuurwerk, schiet een sluipschutter 29 mensen door voordat de politie ontdekt waar de man zich bevindt. In de paniek die uitbreekt bij de evacuatie van het gebouw waar de schutter zich schuilhoudt, is Agent Eleanor [Shailine Woodley] degene die ervoor zorgt dat zoveel mogelijk mensen die het pand verlaten worden gefilmd. FBI-commandant Lammark [Ben Mendelsohn] besluit Eleanor te betrekken bij het onderzoek, ook al omdat ze een verleden heeft dat mogelijk overeenkomt met het profiel van de dader. Opent voortreffelijk en schift probleemloos tussen actie, thriller en drama dankzij een scenario dat op intelligente wijze conventies omzeilt, constant verrast en op subtiele, niet prekerige wijze een hoop relevante maatschappelijke thema’s aanhaalt. Woodley en Mendelsohn zijn subliem in de hoofdrollen en de ontknoping is een nauwelijks te evenaren nagelbijter.

Cary Grant was gestopt met acteren maar liet zich door Alfred Hitchcock overhalen om de hoofdrol te spelen in deze luchtige, maar tamelijk oppervlakkige romantische komedie met een vleugje mysterie. Grant speelt een voormalige juwelendief die allang een punt heeft gezet achter zijn criminele verleden, maar toch als hoofdverdachte wordt gezien na een nieuwe serie juwelendiefstallen. Ironisch genoeg kan hij zijn onschuld alleen maar bewijzen door zijn afgezworen vaardigheden opnieuw in te zetten en de echte dader te betrappen. Ondertussen heeft hij een affaire met Frances Stevens [Grace Kelly] en krijgt hij hulp van H.H. Hughson [John Williams]. Robert Burks won een Oscar voor zijn camerawerk en mede daardoor steelt Grace Kelly - in de schitterende kostuums van Edith Head - de film. Grant had het zo naar zijn zin dat hij nog 8 jaar aan zijn acteercarrière vastplakte.

Niet geheel gemaakt en uitgezonden in de aanloop naar de première van Oppenheimer van Christopher Nolan (die ook aan het woord komt), deze terugblik op het leven van J. Robert Oppenheimer, de leider van het team dat verantwoordelijk was voor de creatie van atoombom die sinds 1945 een bepalende rol speelt in de wereldgeschiedenis. Veel mensen met kennis van zaken komen aan het woord en benadrukken keer op keer hoe afschrikwekkend de atoombom was. Archiefopnamen van Oppenheimer bevestigen keer op keer dat hij zich achteraf realiseerde wat de impact zou zijn van deze uitvinding en hoezeer dat hem persoonlijk raakte. Het blijft helaas vrij oppervlakkig, al is de voor de periode waarin Oppenheimers reputatie werd bezoedeld interessant.

Het heeft er alle schijn van dat Mavroeidis op tijd inzag hoe matig zijn scenario was en dat hij er op het laatste moment een parodie van besloot te maken. De proloog benoemt de conventies van een filmscenario, daarna volgt een gesprek tussen de archetypische ‘held’ Demosthenes [Yorgo Tsiantoulas] en zijn archetypische ‘beste vriend’ Nikitas [Andreas Labropoulos]. Beiden waren acteurs en Nikitas wil nu graag een lowbudget film regisseren. Aan de hand van de conventies ontvouwt zich in flashback een verhaal dat voldoet aan de filmconventies. Twee jaar geleden had Demosthenes een relatie met Panos [Nikolaos Mihas]. Kort nadat die relatie is beëindigd, vraagt Panos of Demosthenes een tijdje wil passen op het zwerfhondje Carmen [Nala]. Tijdens die korte periode heeft Demosthenes een affaire met Thymios [Vasilis Tsigristaris], maar raakt hij vooral gehecht aan Carmen. Nala steelt gemakkelijk de show in deze milde, gematigd amusante komedie die niet zo intelligent is als het denkt te zijn.

"To Kill A Mockingbrid"is een terugblik op een jaar tijdens “The Great Depression” in de zuidelijke, conservatieve staat Alabama door de ogen van twee kinderen. Scout [Mary Badham] en Jem [Phillip Alford] wonen in een klein dorpje bij hun vader Atticus Finch [Gregory Peck], een advocaat en gerespecteerd man in het dorp. De kinderen leiden een vrij zorgeloos bestaan en zijn vooral gefascineerd door Boo Radley [Robert Duvall], een jonge man die in een mysterieus huis vlakbij woont maar die overdag nooit naar buiten komt.

De rust wordt wreed verstoord wanneer Atticus besluit de verdediging op zich te nemen van Tom Robinson [Brock Peters], een sympathieke, ogenschijnlijk ongevaarlijke neger die beschuldigd is van de verkrachting en mishandeling van Mayella Ewell [Collin Wilcox Paxton], de tienerdochter van een onvriendelijke, opvliegende racist [James Anderson]. Een grote groep dorpsgenoten keert zich tegen Atticus en probeert hem door middel van intimidatie en dreigementen af te laten zien van de verdediging. Scout en Jem begrijpen niet hoe het kan dat al die buren, die zij beschouwden als vrienden, zich nu opeens tegen hem kunnen keren. Ze overwinnen hun angst en zijn vastberaden deze rechtszaak bij te wonen, waarvan de uitslag van tevoren al vast lijkt te staan.

Net als het boek vertelt de film het verhaal volledig vanuit het perspectief van de kinderen, de volmaakte onschuld. Het doet volwassenen verlangen naar de eigen jeugd, waarin het leven zo simpel leek en de grote problemen van de wereld je volledig ontgingen. Maar de kinderen zijn ook degenen die barrières van discriminatie doorbreken: wanneer een groep dorpelingen de gevangenis waar Tom Robinson vast zit wil bestormen. In één van de meest aangrijpende scènes uit de film weten de kinderen een potentiële lynchpartij te voorkomen. Evenzo doeltreffend is het moment waarop de kinderen aankomen bij de rechtszaal en Scout de zwarte dominee Sykes [Bill Walker] vraagt of ze bij hem (op de ‘zwartentribune’) mag zitten. Voor haar doet de huidskleur er niet toe, voor haar geldt dat ze zich veilig voelt bij deze vriendelijke, betrouwbare man.
Hoewel er geen twijfel is over het politieke standpunt van “To Kill A Mockingbird”, spreekt het in mijn ogen vooral het vertrouwen uit in een nieuwe generatie en is Atticus Finch een rolmodel voor een ieder die onrecht ziet en een oproep om niet alleen openlijk een standpunt in te nemen in het rassenvraagstuk, maar ook naar je geloof te handelen. Het verrassende, ontroerende einde bekroont deze film die erin slaagt om recht te doen aan één van de belangrijkste en meest inspirerende boeken die ooit zijn voortgebracht. En Gregory Peck? Je hoeft zijn biografie er maar op na te lezen om te zien dat hij leefde volgens de code van “Atticus Finch” en daarvoor het respect en de erkenning heeft gekregen die hij verdiende.

Kiran was 13 jaar toen drie jongens uit hetzelfde dorp haar verkrachtten. In de Indiase dorpscultuur bepaalt traditioneel de dorpsgemeenschap wat er moet gebeuren en zij hebben voorgesteld Kiran aan een van de verkrachters uit te huwelijk zodat “haar eer” gered kan worden. Aangespoord door echtgenote Jaganti besluit vader Ranjit over te gaan tot een rechtszaak. Dat zorgt voor een gespannen sfeer in het dorp dat wordt versterkt door de regelmatig terugkeer van Pahuja en haar crew die onbedoeld een rol spelen in dit opmerkelijke verhaal dat geen twijfel laat bestaan over de positie van vrouwen op het Indiase platteland. De titel verwijst naar het slotinterview waarin Ranjit het als metafoor gebruikt voor de strijd die hij heeft moeten leveren om gerechtigheid voor zijn dochter te krijgen.

Riseboroughs vertolking als de geldverslindende alcoholist Leslie is een wanhopige schreeuw voor een filmprijs (en leverde haar zowaar een Oscarnominatie op), maar Morris had er goed aan gedaan om de teugels flink wat steviger aan te trekken. Jaren geleden won Leslie een flinke geldprijs in de loterij, nu is ze blut, thuisloos en aan de drank. Een goedbedoelende moteleigenaar [Stephen Root] probeert Leslie te helpen haar leven op de rails te krijgen. Riseboroughs gemanierde spel overtuigt even weinig als het geforceerde happy end. Allison Janney maakt meer indruk als een oude bekende van Leslie die haar wantrouwen jegens Leslie amper onder stoelen of banken steekt.

Neil [Ben Affleck] houdt van de Marina [Olga Kurylenko], zoveel weten we al na een paar minuten. Maar dit is een film van Terrence Malick en dus volgen er eindeloze omhelzingen, lyrische beelden, romantische clichés en pompeuze bewoordingen om dat gevoel kracht bij te zetten. Het blijkt allemaal tevergeefs wanneer Neils jeugdliefde Jane [Rachel McAdams] op komt draven en het hele verhaal nog eens van voor af aan begint. Malick heeft heel weinig te zeggen maar gebruikt wel alle tijd en ruimte om dat te doen. Tevens voegt hij aan deze mix een priester [Javier Bardem] toe die eindeloos brabbelt over het geloof en de onzekerheden waarmee hij worstelt. Er zijn mensen die weglopen met Malick. Neutrale kijkers zullen hier zeer weinig plezier aan beleven, vermoed ik.

Voor een bruiloft keert Laura [Penelope Cruz] voor het eerst in drie jaar, samen met haar Argentijnse echtgenoot Alejandro [Ricardo Darin], terug naar haar geboorteplaats. Het uitbundige feest wordt eerst onderbroken door een stroomstoring en kort daarna afgebroken wanneer Laura's dochter Irene [Carla Campra] spoorloos blijkt te zijn verdwenen. Wanhopig roept de familie de hulp in van een plaatselijke oud-detective die al snel tot de conclusie komt dat Irene waarschijnlijk is ontvoerd door iemand die aanwezig was op het feest! Maar wie dan? En vooral waarom?

Erg goed geacteerd familiedrama blinkt uit in het eerste deel, vooral tijdens de vrolijke feestscènes waarin de acteurs het enorm naar de zin lijken te hebben en waarbij je ook écht het gevoel krijgt dat je naar een hechte familie zit te kijken. Cruz, Darin en Bardem (als Laura's ex-vriend) zijn de sleutelspelers in het drama dat zich daarna ontvouwt en hun spel is vlekkeloos. De ontknoping van deze film levert ook enkele fraaie momenten op, maar het was absoluut niet nodig om deze film over de 100 minuten te tillen. Een overdaad aan trage momenten werpt een schaduw over een verder prima film.

De in Los Angeles wonende Mexicaans-Amerikaanse gynaecoloog Clara [Karla Souza] heeft haar geloof in de ware liefde allang opgegeven. Wanneer haar ouders na 40 jaar eindelijk in het huwelijk treden weet ze haar collega Asher [Ben O'Toole] over te halen mee te gaan als introducee bij het trouwfeest in een prachtig landhuis aan de Mexicaanse kust. Dan verschijnt opeens haar enige grote liefde Daniel [José Mariá Yazpik] en dat brengt haar meteen in verwarring. De liefdesdriehoek lijkt een recept voor formulematige komedie, maar Souza is ontwapenend in de hoofdrol, het scenario bevat een aantal spitsvondige dialogen en heeft een paar verrassingen in petto. Ximena Romo en Harold Torres weten de film bijna te stelen als de kibbelende aanstaande ouders Lita en Beto.

Bastiaan Groenewegen [Egbert Jan Weeber] en Esther de Wal [Noortje Herlaar] leren elkaar begin jaren 90 kennen tijdens een auditie voor de soapserie waarmee ze allebei door zouden breken. In 2009 zijn ze getrouwd en wonen ze met hun Oscar [David Hofland] en Emily [Keet Padberg] in een huis ver buiten de stad. Op professioneel gebied gaat het beiden best voor de wind, maar Bastiaan kampt met extreme stemmingswisseling en spreekt regelmatig uit dat hij het liefst dood zou willen zijn. De proloog maakt duidelijk dat dit een verfilming is van het autobiografische boek van Isa Hoes over haar huwelijk met Antonie Kamerling, die in 2010 een einde aan zijn leven maakte. De hele film voltrekt zich als een herhaling van een patroon: Bastiaan is depressief, Esther smeekt hem om goed voor zichzelf te zorgen, Bastiaan is spoorloos, Esther maakt zich grote zorgen, Bastiaan komt thuis. Herlaar maakt indruk en weet Esthers onzekerheid, frustratie, woede en vooral haar machteloosheid invoelbaar te maken. Verbong had dit meer diepgang kunnen geven door ook aandacht te besteden aan het rouwverwerkingsproces, maar dat laat hij jammer genoeg achterwege. De titel verwijst naar de nummer 1 hit uit 1997, geschreven door Guus Meeuwis en gezongen door Antonie Kamerling als het personage Hero uit de film (later ook een serie) All Stars.

Toda [Celeste Holsheimer] woont met haar vader [Teun Kuilboer] en haar oma [Anneke Blok] boven de familiebakkerij en heeft het prima naar haar zin. Wanneer er oorlog uitbreekt ‘in het zuiden’, wordt vader opgeroepen om “de anderen te beschermen” en regelt oma dat Toda naar haar moeder [Noortje Herlaar] in een veilig buurland kan reizen. Die reis loopt echter niet zoals verwacht, waardoor Toda op haarzelf aangewezen is om door gevaarlijke gebied de weg naar haar moeder te vinden. Gelukkig krijgt ze hulp van een leeftijdsgenoot [Matsen Montsma], met wie ze de nodige avonturen beleeft. Van Kilsdonk verdient lof voor het prima spel van de kinderen, maar mogelijkheden om interessante thema’s op een serieuze manier aan te snijden laat ze liggen, waardoor het voor de meekijkende ouders misschien wat te braaf is.

Op de dag nadat Nederland de finale van het WK Voetbal van 1974 verloor van Duitsland, hangt de wat dromerige 12-jarige Jonas [Rein Hoeke] een beetje rond in zijn buurt wanneer hij zijn stoeren, balorige klasgenoot Daan [Kylian de Pagter] tegenkomt die op zoek is naar Jonas’ vriend Karsten. Samen gaan ze langs bij Karstens huis. Een buurvrouw weet zeker dat hij met zijn moeder op vakantie is in Torremolinos, een buurman zegt dat het gezin alweer thuis is gekomen en bezoek heeft gehad van de politie in verband met de vermissing van Catootje [Nora Beckers], de dochter van Jehova's getuigen en een klasgenoot van Jonas. De twee jongens leren elkaar kennen tijdens hun zoektocht en met behulp van korte flashbacks onthult Van Driel stukje bij beetje de achtergronden van deze jongens, maar ook het mysterie rondom de verdwijning van Catootje. Het Nederlandse antwoord op Peter Bogdanovich’ The Last Picture Show is een met veel aandacht voor detail gemaakte reconstructie van Nederland in de jaren 70 en zowel visueel als technisch een triomf. Het scenario is briljant opgezet, met allerlei verwijzingen naar de jeugdcultuur (de skippybal en de flauwe woordgrapjes). Iedereen verdient lof, maar ik pik casting director Madelief Blanken eruit. Want Hoek, De Pagter en Beckers zijn ronduit voortreffelijk in hun complexe rollen. En onthoud: “Schaam je, schaam hem, schaam …”

Je zou verwachten dat er wat tijd moet verstrijken voor je met enig inzicht kunt schrijven over de gevolgen die de COVID-crisis heeft en heeft gehad op de maatschappij als geheel, op mensen individueel en op familierelaties. Scenarist Dennis Kelly presteert het echter om midden in de crisis met een scenario te komen dat een opeenstapeling is van rake observaties en ook nog een perfecte mix van tragiek en komedie is. James McAvoy en Sharon Horgan schitteren in deze ontleding van het gezinsleven tijdens de lockdown in Londen. Soms overheerst optimisme en humor, op andere momenten overheerst de wanhoop, maar de emoties zijn altijd herkenbaar en uitstekend verwoord en gespeeld. De acteurs spreken de kijker rechtstreeks toe en de film speelt zich volledig af in de woning van de twee hoofdpersonen waardoor het wat toneelmatig aanvoelt, maar gezien de kwaliteit van het scenario en het spel mag dat geen bezwaar zijn.

Tim [Dave Franco] en Millie [Alison Brie] starten een nieuw hoofdstuk in een klein stadje waar ze hopen hun dat Tims neuroses hun relatie niet zal verwoesten. Tijdens een natuurwandeling raken ze verdwaald en komen ze enige tijd vast te zitten in een grot. Die gebeurtenis blijkt zijn sporen te hebben nagelaten in deze bizarre psychologische horrorfilm in de trant van The Substance. Dat Franco en Brie in werkelijkheid geliefden zijn, geeft dit een zekere curiositeitswaarde, maar het bizarre basisgegeven wekt eerder verbazing op dan gegruwel of suspense.

In 1925 groeide sledehond Balto uit tot een internationale held toen een journalist hem bombardeerde tot de grote held van de heroïsche ‘Serum Run’. Een uitbraak van difterie in het afgelegen stadje Nome in Alaska dreigt de bevolking te decimeren. Hun enige redding is een serum dat zich bevindt in Anchorage op zo’n 2.300 kilometer van Nome. Die wordt overgebracht via een estafette van verschillende sledes die elk een deel van het traject afleggen Balto was de leider van de slee die de laatste etappe aflegde. Maar in 2011 riep Time Magazine Togo uit tot het meest heroïsche dier uit de geschiedenis. Deze film kijkt terug op Togo’s ongelofelijke rol in die ‘Serum Run’ en toont hoe Togo van een eigenwijze pup, die zijn eigenaar en trainer Leonhard Seppala [William Dafoe] tot wanhoop drijft, tot een onverzettelijke leider. De beelden van de ‘Serum Run’ zijn, mede door de twijfelachtige camerastandpunten en de middelmatige CGI, niet geheel overtuigend, maar de scènes met de jonge Togo en vooral de relatie tussen Togo, Leonhard en diens echtgenote Constance leveren veel memorabele momenten. En houdt de zakdoeken maar gereed bij de ontknoping. Een absolute must voor dierenliefhebbers en (uiteraard) hondenliefhebbers in het bijzonder.