Meningen

Een komisch drama waarin de grappen zichtbaar zijn, maar nooit voelbaar. De voorstanders noemen het 'droog-komisch', maar ik behoor tot de tegenstanders die het beschouwen als 'mislukte' humor. Er was één moment waarop ik moest lachen, maar dat is onvoldoende om deze film het predicaat 'komisch' mee te geven. De film betreft overigens een Syrische vluchteling die in de mallemolen van de Finse immigratiedienst terechtkomt en uiteindelijk als illegaal aan de slag gaat in een restaurant.

Kaurismäki - toch geen kleine jongen - had er beter aan gedaan om een duidelijke te keuze maken wat betreft de toon van de film. Omdat de film wat zwalkt tussen komedie en drama slaat het op beide front de plan te vaak mis. De oeverloze gesprekken met Finse bureaucraten slaan daardoor dood en waren veel beter uit de verf gekomen als Kaurismäki er een duidelijke richting aan had gegeven. Nu is het eindresultaat vleesch noch visch en is er door het trage tempo nog maar weinig smaak te bekennen.

Technisch verzorgde biografie probeert soms iets te nadrukkelijk een link te leggen tussen gebeurtenissen en personen in Tolkiens leven die de inspiratiebron waren voor zijn legendarische boeken, maar compenseert die wat gekunstelde aanpak met een technisch uitermate verzorgde productie en een aantal indrukwekkend gefilmde droomsequenties en meeslepende reconstructies van Tolkiens ervaringen op het slagveld van WOI.

Vanwege de begrafenis van zijn vriend Guillaume [Caleb Landry Jones] logeert Tom [Xavier Dolan] een tijdje op de boerderij waar hij Guillaumes broer Francis [Pierre-Yves Cardinal] en moeder Agathe [Lise Roy] helpt de boel draaiende te houden. Maar Agathe vermoedt dat Tom en Francis een geheim verbergen. De sfeer wordt nog meer gespannen door de komst van Guillaumes vriendin Sarah [Evelyne Brochu], de grote afwezige bij de begrafenis. Dolan creert de nodige suspense in dit intrigerende mysterie met een vage, teleurstellende ontknoping.

Welke zieke geest kwam er op het idee om Tom en Jerry een rol te geven in een live-actionfilm? De gewelddadige humor van dit populaire duo leent zich bij uitstek voor een cartoonekse setting, maar voelt onaangenaam in deze slappe modernisering. Het verhaal, voor zover je daarvan kunt spreken, laat de twee hun intrek nemen in een hotel waar ze aanvankelijk de boel op stelten zetten, maar waar ze uiteindelijk Kayla [Chloë Grace Moretz] helpen om het hotel en haar baan te redden. Een hopeloze verspilling van tijd en geld.

Kort nadat twee collega’s van de Navy Seals zijn geliquideerd, overleeft John Kelly [Michael B. Jordan] ternauwernood een aanslag waarbij zijn hoogzwangere vrouw [Lauren London] om het leven komt. Wanneer Robert Ritter [Jamie Bell] het onderzoek naar de aanslag in een vloek en een zucht afrondt, is John erop gebrand hoogstpersoonlijk zijn gram te halen. Hij krijgt politieke steun van minister Clay [Guy Pearce] en zijn voormalige leidinggevende [Jodie Turner-Smith] probeert hem in het gareel houden. Om te beginnen moeten John en zijn manschappen Viktor Rykov [Brett Gelman] opsporen, de andere overlevende van het bloedbad in Johns huis. Formulematige, maar onderhoudende actiethriller dankzij de sterke en goed acterende cast en een paar sterke actiescènes.

Oppervlakkige biografie van de Finse illustrator Touko Laaksonen die zijn homoseksualiteit ontdekt als soldaat in WOII. In een land waar homoseksualiteit niet wordt geaccepteerd vindt hij een belangrijke uitlaatklep in illustraties van mooie, gespierde mannen tijdens seksuele handelingen. Dankzij een eigenzinnige uitgever weet hij de illustraties onder het pseudoniem 'Tom of Finland' op de markt te brengen. Het blijkt een enorm succes, vooral in de VS waar hij een enorme invloed blijkt te hebben op de mode en de psyche van de homogemeenschap.

Het scenario van Aleksi Bardy wil veel vertellen in korte tijd, maar daardoor is het resultaat vrij ééndimensionaal. Sterker nog: het schildert Laaksonen af als een ietwat treurig, seksueel gefrustreerd ventje dat zijn illustraties als weinig meer ziet dan een manier om zijn eigen seksuele behoeften te bevredigen. Je zou verwachten dat een film over een man die zo is omarmd door de gay-scene een positiever beeld van die gemeenschap zou schetsen.

tom thumb schrijf je niet met hoofdletters, by the way. Deze film won Oscars voor de special effects en hoewel die bijna 60 jaar later grotendeels gedateerd zijn, is de Russ Tamblyns dans met een papieren versie van hemzelf nog steeds een huzarenstukje te noemen. Dit is een aangename familiefilm, met de acrobatische, perfect gecaste Russ Tamblyn in de hoofdrol als de jongen die de grootste wens van een kinderloos echtpaar van middelbare leeftijd in vervulling brengt. De crème de la crème van Britse komedie, Gerald Thomas en Peter Sellers, is van de partij om de film verder op te fleuren met hun capriolen als heerlijke schurken die tom thumb ontvoeren.

Dit is luchtig vermaak voor kinderen, zonder enige pretentie, en gezien de cast is het niet verwonderlijk dat tom thumb daar uitstekend in slaagt. En de Puppetoons-sequenties zijn ook nog steeds vermakelijk, al is het maar om je kind te laten zien dat je geen CGI nodig hebt om je fantasieën tot leven te laten komen.

Alicia Vikander is een verademing als de nieuwe Lara Croft. Ze is niet langer de natte droom van puberjongens die 'Weird Science' iets te vaak hebben gezien, maar heeft wel het vereiste charisma om deze rol te dragen. Deze reboot begint sterk door ons kennis laten te maken met de eigenzinnige, maar zeker niet feilloze erfgename van zakenman Lord Richard Croft [Dominic West]. Ze verliest een bokswedstrijd en een spectaculaire (maar levensgevaarlijke en bovenal illegale) 'vossenjacht' loopt voor haar verkeerd af. Wanneer haar vaders compagnon Ana Miller [Kristin Scott Thomas] Lara eindelijk weet over te halen om de doodverklaring van haar vader - die al zeven jaar spoorloos is - te tekenen, bedenkt Lara zich op het allerlaatste moment wanneer de notaris [Derek Jacobi] haar een Japanse puzzel overhandigt. Daardoor ontdekt ze dat haar vader een avontuurlijk dubbelleven leidde, bovendien denkt ze te weten waar hij vermist is geraakt. En zo begint het avontuur.

Die eerste 45 minuten zijn uitstekend, maar zodra de actie de overhand krijgt helpt het als je de onvolkomenheden in het plot over het hoofd ziet. Uiteraard overleeft Lara de ene na de andere levensgevaarlijke situatie op wonderbaarlijke wijze - overigens vaker met geluk dan met wijsheid - en verzandt de film vaak in actieclichés, maar Vikanders charisma houdt de film overeind. Maar op een sequel zit ik niet te wachten....

In 2051 wordt de menselijke bevolking op Aarde gedecimeerd door buitenaardse wezens. Enkele overlevende militairen maken een tijdsprong naar 2022 om mensen te vragen met hun de strijd aan te gaan in 2051. Eén van de mannen die aan deze bijzondere dienstplicht dient te voldoen is Dan Forest [Chris Pratt] Die ontdekt dat zijn pientere dochtertje Muri [Ryan Keira Armstrong] is uitgegroeid tot een briljante wetenschapper [Yvonne Strahovski] die met zijn hulp het gif wil ontwikkelen waarmee de mensheid in 2022 wellicht zijn eigen uitroeiing kan voorkomen. Een ecologische SF-thriller waarin personages tijdens een verwoestende, bloederige strijd onder aanzwellende strijkers hun diepste emoties uiten. Oftewel: stompzinnige pulp.

Casey [Britt Roberston], de docher van een NASA-technicus [Tim McGraw], wordt gerecruteerd voor Tomorrowland, een nieuwe wereld in een andere dimensie die de vervanger moet worden van de Aarde die tenonder dreigt te gaan door klimaatverandering. Projectleider Nix [Hugh Laurie] wil de naderende ondergang laten gebeuren, maar Casey besluit een poging doen om de planeet te redden. Samen met Recruton Athena [Raffey Cassidy] gaat ze op zoek naar een briljante uitvinder [George Clooney] die haar bij haar missie moet helpen. De ecologische boodschap en de cast verdrinken in een springvloed van overweldigende special effects in dit rommelig gestructureerde avontuur. Het hoge tempo helpt en Kathryn Hahn en Keegan-Michael Key zijn vermakelijk als de ‘baddies’ van dienst. Alleen in Nederland en België uitgebracht als (Disney’s) Project T om verwarring met het dancefestival te voorkomen.

Toni Erdmann heeft een handjevol sterke momenten, vooral in het begin en tegen het einde [zeg maar vanaf Whitney Houston]. Tussendoor valt er eerlijk gezegd erg weinig te lachen en zit er te weinig ontwikkeling in verhaal en karakterisering. De extreem lange speelduur is dan ook totaal niet gerechtvaardigd. Pak een goede screwballcomedy uit de jaren '30 [Bombshell, Bringin' Up Baby om maar wat te noemen] en je vraagt je af waarom Toni Erdmann niet in 45 minuten richting de aftiteling had kunnen gaan. Een veelvuldige herhaling van stappen, twee hoofdpersonen die even ondoorgrondelijk als onsympathiek zijn, om nog maar te zwijgen van die even idiote als nutteloze masturbatiescène. Wacht, wekt dat laatste woord joe interesse? Geloof mij, je wilt het echt niet weten...

Deze muzikale dramedy speelt zich af in een Londens theater dat zelfs ten tijde van The Blitz open blijft - vandaar de titel - en is dus, net als Mrs Henderson Presents (2005) geïnspireerd door The Windmill Theatre. Janet Blair en Rita Hayworth zijn twee vriendinnen die deel uitmaken van het theatergezelschap en uiteraard zijn er de nodige romantische, komische en dramatische verwikkelingen. Het plot is aan de dunne kant en de liedjes zijn weinig memorabel. Hayworth en Blair vormen echter een aangename chemie op het podium en de inventieve choreografie, alsmede de productie van de optredens, maken veel goed. De beste momenten komen echter van Marc Platt als Tommy, die tijdens zijn indrukwekkende auditie zelfs een dans doet een speech van Hitler (!) en van Basil Lambert, die als Professor Lambert furore maakte in de vaudevillewereld en hier een hilarische show geeft als de waanzinnige xylofonist 'The Great Waldo'. En Hayworth is opnieuw een lust voor het oog.

Psychologisch gebaseerd op het autobiografische boek van A F Th van der Heijden over hoe twee ouders de tragische dood van hun zoon verwerken. De eerste helft van dit psychologische drama heeft weinig en weinig nieuws te vertellen: Pierre Bokma en Rifka Lodeizen zijn vooral héééél verdrietig. Het tweede deel, waarin de vader op obsessief nauwgezette wijze de laatste uren van Tonio's leven reconstrueert. Bokma verschijnt zelf in flashbacks waarin hij tevergeefs probeert Tonio andere beslissingen te laten nemen waardoor hij niet om het leven zal komen. Een boeiende en effectieve keuze van regisseur Van der Oest, versterkt door de uitstekende prestatie van Chris Peters die Tonio een vleugje mysterie geeft, maar vooral even charismatisch als menselijk is. De thema's liggen er nogal dik bovenop, maar Van der Oest weet je toch een brok in de keel te bezorgen in de prachtige slotscène.

De 9-jarige Tony [Faas Wijn] is idolaat van zijn vader Gilles [Jeroen Spitzenberger], een van de beste hijskraanmachinisten ter wereld. Hij dan ook apetrots wanneer de Koningin [Annet Malherbe] zijn vader persoonlijk aanwijst als minister. Dat gaat even goed, totdat moeder Sissy [Rifka Lodeizen] ontdekt dat haar man een affaire heeft met zijn secretaresse [Anna Drijver]. Scheidingsperikelen volgen en Tony zoekt hulp bij de koningin in de hoop dat zijn ouders weer bij elkaar komen. De titel verwijst naar Tony’s 10e verjaardag, waarop zijn vader hem toestemming zou geven om hijskraan ‘Het Beest’ te besturen. Absurde combinatie van kinderlijke komedie en echtscheidingsdrama, geschreven door Mieke de Jong maar vooral te wijten aan Kamps onevenwichtige regie. Waarschuwing: Carlo Boszhard speelt Tony’s irritante leraar.

Genomineerd voor 11 Oscars, maar deze briljante, tijdloze komedie moest het afleggen tegen het grootschalige, indrukwekkende Gandhi. Hoffman speelt één van zijn beste rollen als acteur Michael Dorsey die zijn hoofd boven water houdt door acteerlessen te geven. Zijn eigen audities leiden veelal tot afwijzingen: hij is 'te klein' en ja, soms zelfs 'te groot' of 'niet het juiste type'. En wanneer hij wél een rol krijgt ergeren regisseurs zich aan de kritiek die MIchael levert op het scenario of op de regie. Daardoor is Michael blut en de wanhoop nabij. Wanneer hij zijn beste vriendin Sandy [Teri Garr] helpt bij haar voorbereiding op een auditie voor een tijdelijke rol in een soapserie, leert hij de rol zo goed kennen dat hij besluit een gok te nemen: hij verkleedt zich als vrouw en doet zélf auditie.

Michael kan het echter niet laten om het scenario te bekritiseren (hij walgt van een scène waarin hij een vrouw die ernstig mishandeld is door haar man moet adviseren om in therapie te gaan), maar nu hij zich voordoet als vrouw oogst hij lof voor diezelfde tegendraadsheid waardoor hij voorheen steeds werd afgewezen. Michaels plan lijkt dus te slagen, totdat hij verliefd wordt op tegenspeelster Julie [Jessica Lange] en het steeds moeilijker wordt om Michael en zijn vrouwelijke alter-ego van elkaar te scheiden.

Onder de regie van Sidney Pollock schitteren alle acteurs, maar alleen Lange won een Oscar (in een categorie waarin Gandhi niet was genomineerd). Bill Murray (Michaels huisgenoot), Charles Durning (als Julies vader), George Gaynes (als veteraan die zijn tekst niet kan onthouden) en Pollock zelf (als Michaels manager) hadden even goed een nominatie kunnen krijgen. En Geena Davis had zich geen beter debuut kunnen wensen. Maar dit is een tour-de-force van Hoffman, die zelfs zijn eigen make-up bedacht, en een even venijnige als hilarische satire op seksisme in film en op televisie. Eén van de leukste films uit de jaren '80.

Rock blijft dicht bij zichzelf in deze milde satire op de moderne media. Hij speelt de rol van voormalige stand-up komiek Andre Allen die vooral befaamd is vanwege een komische filmtrilogie waarin hij de rol speelt van Hammy The Bear, een agent in een berenkostuum. Nu probeert hij wanhopig aandacht te vragen voor zijn nieuwste filmproject, een historisch drama waarin hij de rol speelt van de leider van een slavenopstand op Haïti. Maar de pers en zijn fans hebben meer interesse voor zijn aanstaande huwelijk met reality tv-ster Erica Long [Gabrielle Union]. Andre brengt enige door met Chelsea Brown [Rosario Dawson, een journalist van The New York Times. Rock en Dawson zijn goed en Rock heeft een aantal aardige observaties over de mediawereld voor ons in petto, maar het verhaal is wat mager en het scenario vervalt helaas zo nu en dan in smakeloze terzijdes. Maar voor de liefhebbers zijn er amusante cameo’s van enkele Amerikaanse topkomieken.

Peter ‘Maverick’ Mitchell [Tom Cruise] is ondanks zijn uitmuntende prestaties in 30 jaar niet verder gekomen dan de rang van kapitein en zijn gedrag bevindt zich nog altijd op het grensgebied van moed en roekeloosheid, zo blijkt uit zijn poging om met een experimenteel vliegtuig de barrière van Mach 10 te doorbreken. Chester Cain [Ed Harris] plaatst Peter over naar een trainingscentrum waar hij onder bevel van Admiraal Simpson [Jon Hamm] een nieuwe generatie Top Gunners in een paar weken moet voorbereiden op een levensgevaarlijk bombardement. Peter komt lijnrecht tegenover zijn meerdere te staan, haalt zijn banden aan met oude vlam Penny [Jennifer Connelly] en moet zijn verleden onder ogen zien wanneer blijkt dat Bradley Bradshaw [Miles Teller], de zoon van Petes omgekomen vriend en collega uit Top Gun, één van de deelnemers aan het programma is. Kosinski behoudt wat goed was aan het origineel met verbeterde technische mogelijkheden, en vermijdt de clichés op intelligente en vaak vermakelijke wijze. Cruise, Teller en Connelly leveren puik werk af, er is een uiterst ontroerende scène met de aan keelkanker lijdende Val Kilmer als ‘Iceman’ en Hans Zimmer levert zijn meest effectieve score in jaren af. Zowel voor fans van het origineel als voor een nieuwe generatie is dit de perfecte sequel, misschien wel de beste aller tijden?! Dit zou in vrijwel alle categorieën een Oscarfavoriet moeten zijn!

Kijk naar de titel, kijk naar de hoofdrolspeler, kijk naar de productiemaatschappij (The Asylum). Drie rekruten (geld voor meer goedkope acteurs was er niet) trainen op een bouwplaats in de woestijn en krijgen instructies in een oude loods met een bureau en Eric Roberts in de hoop zo Top Gunner te worden. Een paar gasten op een geheime missie storten neer, de nieuwe rekruten helpen hun wat Russen uit de weg te ruimen en kijken daarbij niet op een vliegtuigje meer of minder. Amateuristische en hilarisch slecht, maar ik had eerlijk gezegd ook niet anders verwacht. Uitgebracht in het jaar dat het langverwachte vervolg op Top Gun uit zou komen. Kreeg twee jaar later een vervolg, zo rond het moment dat Top Gun: Maverick (dat in de wacht was gezet door de Coronapandemie) eindelijk in de de bioscoop ging draaien. Toeval?

Iets minder slecht dan Top Gunner, maar dat wil niet zoveel zeggen. Terroristen hebben een bom geplaatst op een Amerikaans vliegtuig. Gelukkig heeft Agent Smith [Dereius Armone Aines] een scriptie geschreven over ‘Dante’s Inferno’ (zucht!) en weet hij in een mum van tijd te achterhalen om welk vliegtuig het gaat. Pogingen om te voorkomen dat het vliegtuig opstijgt mislukken en er is een vaag excuus bedacht waarom het vliegtuig niet direct weer kan landen. En dus is het aan Air Marshall Tony Wilkes [Michael Paré] om de bom te vinden, zonder paniek te veroorzaken. Toevallig bevindt zich aan bood een voormalige medewerker van de Explosieven- en Opruimingsdienst [Michael Broderick] die onderweg is naar het huwelijk van zijn dochter en flirt met de stewardess [Anna Telfer]. Op den duur komen er nog wat luchtgevechten aan te pas, maar tegen die tijd was mijn aandacht al ernstig verslapt. Iets minder slecht dus, maar ook iets minder hilarisch. Het blijft bagger.

Tiener Loktia [Joely Mbundu] en de jongere Tori [Pablo Schils] zijn per boot van Afrika naar Italië gevlucht en verblijven nu in België waar ze volledig in de tang zitten van Betim [Alban Ukaj], die ze dwingt hem te helpen bij zijn illegale praktijken met de vage belofte dat hij zal zorgen dat ze de juist papieren krijgen om asiel aan te vragen. Wat Tori en Lokta op de been houdt is de hoop op een betere toekomst en de steun die ze elkaar geven. Hun wanhoop neemt dan ook toe wanneer Betim probeert ze van elkaar te scheiden. Amateurs Mbundu en Schils komen wat tekort in de dramatische scènes, maar de Dardennes zetten een scherp beeld neer van de uitbuiting van immigranten en gebruiken simpele middelen om de bijzondere band tussen de twee hoofdpersonen neer te zetten. Meeslepend en met een verrassende ontknoping.

Zes dagen uit het leven van een oude boer [János Ohlsdorfer] en zijn dochter [Erika Bók] anno 1889. De dochter helpt haar vader bij het omkleden, vader en dochter gaan aan het werk, keren terug, eten zonder bestek en gaan slapen. Zo nu en dan komt het paard in beeld, maar afgezien van een buurman [Mihály Koroms] die politieke preek komt houden valt er 150 minuten lang niets te beleven. Het verhaal achter de titel is beduidend interessanter. Zelfs op dubbele afspeelsnelheid is dit amper vol te houden, ondanks de sublieme zwart wit fotografie van Fred Kelemen,

In 1941 krijgt een groep soldaten onder leiding van Stan [Koen de Bouw] opdracht om met een U-Boat uranium van Congo naar de VS te vervoeren. Daarbij krijgen ze hulp van Franz Jäger [Thure Riefenstein], een opgepakte voormalige U-Boatcommandant. Er is een vrouw [Ella-June Henrard] aan boor evenals de stereotype reus van een Congolees [Rudy Mukendi], dus het zal geen verrassing dat Huybrechts en co-scenarist Johan Horemans alle clichés van het genre voorbij laten komen, maar dan wel in goedkope, nimmer overtuigende vorm. Ronduit sneu.

Wie kent die serie De Familie Robinson nog? Combineer dat met elementen uit Cast Away, The Blue Lagoon en Free Willy en je hebt zo'n beetje het verhaal van deze teleurstellende animatiefilm. Teleurstellend, omdat de film al snel tot een meesterwerk werd gebombardeerd en dat is het zeker niet. Over de kwaliteit van de animatie overigens niets dan lof. Hoewel de hoofdpersoon wat mij betreft iets teveel lijkt op Kapitein Haddock zijn de decors spectaculair. Het strand, de bomen, de zee... allemaal met zeer veel gevoel voor detail gemaakt, zonder teveel naar realisme te streven. Zo nu en dan waande ik me in een levend schilderij van Van Gogh. Ronduit indrukwekkend!

Het verhaal is het grootste probleem. De mislukte pogingen van de drenkeling om het eiland per vlot te verlaten zijn nog wel intrigerend, maar het duurt niet lang voor het verhaal zijn eerste bizarre [hoewel de voorstanders het waarschijnlijk een 'magische] wending komt. Vanaf dat moment lijkt Dudok de Wit de draad kwijt. Het verhaal vervalt even in banale Blue Lagoon-parallellen en de film is in de tweede helft een serie korte animaties over het leven op een verlaten eiland, elke keer beginnend met een shot van een vogel of een paar volgens die over het eiland vliegen en eindigend met een fade-out. Componist Laurent Perez Del Mar doet te hard zijn best om een weemoedige sfeer te creëren met strijkers en klaagzangen, maar een paar losse ideeën zonder duidelijke structuur later eindigt de film met een wending die de fans van The Usual Suspects wellicht prachtig vinden, maar persoonlijk ben ik allergisch voor dat soort trucjes.

Verschrikkelijke romantische komedie over de 30-jarige Sanne [Sophie van Oers] die na haar scheiding is ingetrokken bij haar vader [Ernst Daniël Smid] en stiefmoeder [Kleinsma] in Toscane en daar werkt als wedding planner. Ze valt voor Jeroen [Jan Kooijman], een ontzettende kwal van een echtscheidingsadvocaat die getuige is bij het huwelijk van Lisa [Lieke van Lexmond] en Bob [Diederik Ebbinge]. Zo’n kulfilm waarin wildvreemden die elkaar niet kunnen uitstaan binnen een paar minuten de meest persoonlijke verhalen delen. Als ik zeg dat Tom een hartkwaal heeft weet je wel hoe laat het is. Sandifort is onuitstaanbaar als de moeder van de bruid.

Portret van vier topzangeressen uit de operawereld (waaronder de in 2025 overleden Roberta Alexander) die de 70 gepasseerd zijn, maar nog altijd vol passie hun vak uitoefenen. Geen instrument zo kwetsbaar als de stem, dus het is opmerkelijk dat deze vrouwen dit niveau nog bereiken. Ze spreken over de liefde voor het vak, hun persoonlijke drijfveren, maar ook over leeftijdsdiscriminatie binnen een wereld die bekendstaat om het vasthouden aan (vaak achterhaalde) tradities. Vooral aan te raden voor liefhebbers van opera en operette.

Marcel Goedhart zou voor Het Uur van de Wolf een portret schetsen van Doe Maar tijdens hun definitieve reeks afscheidsconcerten, maar de ziekte van zanger en bassist Hennie Vrienten gooide roet in het eten. Vrienten besloot gebruik te maken van zijn netwerk om Goedhart op weg te helpen met een concept dat veel interessanter is en probeert te achterhalen of er een houdbaarheidsdatum staat op de carrières van muzikanten die al decennia meedraaien. Goedhart filmde onder anderen Lois Lane, Dolly Dots, Rinus Gerritsen en Jan Rot in een onthullende, gevarieerde en boeiende documentaire over ouder worden, maar ook over vooroordelen in de amusementswereld. Het meest opvallend is het contrast tussen de zusjes Kleemann, die vinden dat ze onterecht zijn afgeschreven, en Rinus Gerritsen die barst van het zelfvertrouwen en zich op zijn 75e vol overgave stort op zijn rol als bassist van progrockband Supersister met zijn (muzikale) vriend Robert Jan Stips. Het slotakkoord van de doodzieke, maar optimistische Jan Rot is hartverwarmend en inspirerend.

Vijf vrienden brengen de laatste vakantiedagen met elkaar door voor ze beginnen aan een nieuwe fase in hun leven: de overstap naar de middelbare school. Kort nadat Tim [Isaac Powell] tijdens het buiten spelen een aanvaring heeft gehad met Laurens [Matsen Montsma] blijkt Tim nergens meer te bekken. Harvey [Yéray Topcu], Mikela [Pascala Kromkamp], Pink [Layla Zara Seme] en Chrissie [Chloé Bouterse] besluiten op onderzoek uit te gaan wanneer ze ontdekken dat er een ambulance is gesignaleerd bij Tims huis. Heeft Laurens er iets mee te maken? Of zou het zijn pestkop van een zus [Josephine Ardensen] kunnen zijn? Geeft Gekke Marie [Astrid van Eck], een in afzondering wonende vrouw over wie allerlei naargeestige geruchten de ronde doen, er misschien mee te maken? Onderhoudend coming-of-age drama is een zachtaardige variant op Stand By Me en leunt voornamelijk op het spel van de jeugdige cast. Vooral Kromkamp maakt indruk in dit sfeervol gefilmde en nimmer neerbuigende drama over jeugdvriendschappen. Anniek Pheifer heeft een klein, maar cruciaal rolletje in deze uiteindelijke brave, maar ontroerende familiefilm.

Sinds een globaal conflict een groot deel van de planeet verwoestte, is de Aarde verdeeld in twee staten: The United Federation of Britain, geleid door kanselier Cohaagen [Bryan Cranston] en The Colony, voorheen Australië”. Douglas Quaid [Colin Farrell] is een eenvoudige werknemer die na een tegenvaller op het werk besluit om een bezoek te brengen aan Rekall, een bedrijf dat je de mogelijkheid biedt om je in een ander, meer opwindend leven te wanen. Hij kiest voor de ‘herinneringen’ van een geheim agent, maar dat loopt verkeerd omdat hij blijkbaar in werkelijkheid een spion was wiens geheugen was gewist. Voor hij het weet heeft hij zowel zijn echtgenote [Kate Beckinsale] als een hoop geheime agenten achter zich aan. De sleutel ligt mogelijk bij die geheimzinnige vrouw [Jessica Biel] die hij in een terugkerende nachtmerrie ziet. Remake van Paul Verhoevens Total Recall is degelijk gemaakt en geacteerd en nooit vervelend, maar het mist het venijn van het origineel en ontstijgt amper het niveau van een aardige B-film.

George Orwells ijzingwekkende toekomstvisie in ‘1984’ is niet langer louter fictie. De Communistische Partij van China houdt met behulp van een combinatie van big data en miljoenen camera’s alle Chinese burgers in de gaten. Met behulp van propagandacampagnes zijn spionagemiddelen, bedoeld om alle vrijheden te beperken, gepresenteerd als "veilig", "handig" en vooral "slim". Elke overtreding van de door de Partij opgelegde regels resulteert in strafpunten en wie buren verraadt of (nog beter) buren zeer nadrukkelijk aanspreekt op het niet naleven van de regels, kan rekenen op bonuspunten. Deze documentaire volgt een aantal mensen die vooral vanwege kritiek op de Partij dagelijks te maken hebben met pesterijen, intimidatie en inbreuk op de privacy. Dat punt is snel gemaakt en wat volgt, is vooral een bevestiging van het feit dat China een totalitair regime is – en dat je China beter kunt mijden als de pest. Niet alleen waarschuwing voor China, maar ook voor de wat de toekomst mogelijk voor ons in petto heeft als we toestaan dat ons dagelijks leven steeds meer afhankelijk wordt van technologie.

De 11-jarige Ama [Jean-Philippe Amani] werd geboren toen haar vader [Emmanuel Ohene Boafo] en moeder [Céline Camara] onderweg waren van Senegal naar Nederland. Ama’s moeder en broertje worden opgepakt wanneer de politie bij een routinebezoek ontdekt dat ze illegaal in Nederland zijn. Vader is aan het werk en Ama was bijna thuis en wist zich te verstoppen in het speeltuintje. Ze vindt onderdak in het hok bij vriend (en zwemmaatje) Thijs [Ole van Hoogdalem], niet wetend dat zijn moeder [Lies Visschedijk] de agent is die verantwoordelijk is voor de klopjacht op Ama en haar vader. Tijdens de zoektocht naar haar vader krijgt Ama gezelschap van een Totem (een spiritueel dier) in de vorm van een stekelvarken. Een pittig onderwerp dat geschreven is op een manier die behapbaar is voor de jeugdige doelgroep en het is prettig dat Burger niet voor CGI heeft gekozen om het stekelvarken tot leven te brengen. Maar het tempo ligt laag, Sal Kroonenberg blijkt nauwelijks in staat om een camera rechtop te houden en Amani weet niet te overtuigen in de meer emotionele scènes.