Meningen

Hannah [Rebecca Hall] is de weduwe van een folkmuzikant die, ondanks het feit dat hij maar één album uitbracht, een aanzienlijke schare fans heeft opgebouwd. Hannah werkt al enige tijd aan een biografie van haar man en zit daarom niet te wachten op het verzoek van journalist Andrew McDonnell [Jason Sudeikis] om een interview af te nemen voor zijn eigen boek. Andrew is echter een grote fan en blijft aandringen, bovendien beseft Hannah zich dat ze over onvoldoende schrijftalent beschikt. Daarom biedt ze Andrew aan om een tijdje bij haar te logeren zodat ze samen kunnen werken aan het boek. Hannahs aanvankelijke scepsis neemt af wanneer ze zich realiseert dat Andrew oprecht is in zijn liefde voor de muziek van haar man. De rest raadt zich weliswaar raden, maar de charme van Hall en Sudeikis voorkomt dat dit vervalt in gemakzuchtige tranentrekkerij.

MTV dweepte dusdanig met het werk van Bill Plympton dat ze fragmenten uit zijn werk gebruikten ter onderbreking van de muziekvideo's. Plymptons eerste lange animatiefilm is weliswaar een verzameling korte filmpjes verbonden met een dun plot over een liedjesschrijver die minder dan een uur de tijd heeft om een muzikaal meesterwerkje ten gehore te brengen. Onderweg naar zijn veeleisende baas belandt hij in het vreemde stadje Mooby Nooby, waar men hem probeert te inspireren.

Het is verfrissend om weer eens film te zien die qua stijl en inhoud niets weg heeft van Disney Pixar en die je constant verrast met inventieve visuele grappen die variëren van melig tot gewelddadig. De muziek is een bloemlezing van de VS in de 20e eeuw, met o.a. ragtime, country, blues en surfrock en de liedjes van Maureen McElheron zijn verrassend goed. "The Tune" mag dan episodisch zijn, maar als er zoveel valt te genieten kun je dat amper een bezwaar noemen. Mijn favoriete segmenten? De rondleiding door de kamers van 'Lovesick Hotel' en de prachtig getekende 'Tango Shmango'.

Het titelliedje belooft weinig goeds en de eerste akte van deze romantische komedie lijkt die belofte in te lossen. August [Richard Widmark] en Isolde [Doris Day] proberen al geruime tijd tevergeefs hun gezin uit te breiden. Nu hebben ze een knoop doorgehakt en staan nu ingeschreven bij een vooraanstaand adoptiebureau. Maar ze hebben de hoop op een eigen kindje nog niet opgegeven. "We're going to exhaust every possibility", meldt Isolde hoopvol. August weet maar al te goed wat dat betekent en - excuseer mijn woordkeuze - heeft er weinig zin in, zo lijkt het. Een vreemde, aanvankelijk wat smakeloze komedie die vooral dankzij de verrassende Widmark langzaam maar zeker steeds beter wordt. Elizabeth Wilson is bovendien hilarisch als Miss MacCracken, vertegenwoordiger van het adoptiebureau. Het is even doorbijten, maar geduld blijkt in dit geval gelukkig een schone zaak.

Een kilometerslange tunnel wordt afgezet wanneer een oververmoeide vrachtwagenchauffeur met zijn lading brandstof betrokken is bij een eenzijdig ongeluk. Wanneer de lading kort daarna explodeert is het aan een groepje reddingswerkers om de overlevenden uit hun benarde situatie te bevrijden. Noorse variant op Daylight barst van de melodramatische genreclichés en heeft dan ook niets nieuws te bieden. Overtuigend acteerwerk en verzorgd camerawerk van Sjur Aarthun houden dit interessant genoeg om wakker te blijven.

Turbo [Ryan Reynolds] is een slak die droomt van deelname aan de Indy 500. Een onmogelijke droom die zijn zorgzame broer Chet [Paul Giamatti] uit het hoofd probeert te praten, totdat Turbo belandt in een autotank vol nitraatoxide en opeens razendsnel is. Turbo wordt gevangen door Tito [Michael Peña] die zich tegenover zijn broer [Luis Guzman] wil bewijzen door Turbo in te schrijven voor de Indy 500. Maar dat gaat natuurlijk niet zomaar. Het verhaal is een variant op Cars en Planes, maar de uitstekende stemvertolking van Reynolds, een fijne ondersteunende cast en spectaculaire actiescènes geven dit iets extra's.

Zach [Jeremy Irvine] en Emmy [Hera Hilmar] willen hun huwelijk nieuw leven inblazen met een avontuurlijke ballontocht. Ze krijgen op het laatst onverwacht gezelschap van Julia [Olga Kurylenko], met wie Zach de avond ervoor een affaire heeft gehad. Kelsey Grammar is de piloot die de veiligheid moet garanderen, maar dat lukt uiteraard niet. Logica heeft geen prioriteit in deze doldwaze, maar onderhoudende thriller die zeker niet aan te raden is voor mensen met hoogtevrees.

Droogkomisch drama over een skivakantie die uitloopt op een huwelijkscrisis. Tijdens een “beheerste lawine” raakt Tomas [Johannes Kuhnke] in paniek en laat hij zijn echtgenote Ebba [Lisa Loven] en kinderen Vera [Clara Wettergren] en Harry [Vincent Wettergren] achter op het terras dat overspoeld wordt met sneeuw. Iedereen komt met de schrik vrij, maar Ebba neemt het Tomas kwalijk dat hij zijn gezin in de steek laat. Tomas grijpt de rest van de vakantie aan om met zichzelf in het reine te komen, terwijl Ebba zich afvraagt of Tomas überhaupt nog een goede echtgenoot en vader kan zijn. Östlunds scenario is schetst een treffend beeld van de impact die een gedeelde traumatische gebeurtenis kan hebben op een gezin, waarbij hij precies de juiste dosis ironische humor gebruikt om het in gelijke mate realistisch en vermakelijk te houden. Opnieuw verfilmd als Downhill (2020) met Will Ferrell en Julia Louis-Dreyfus in de hoofdrollen.

Vervolg op Page Eight met opnieuw Nighy als de gepensioneerde MI5-spion Johnny Worricker die zich heeft teruggetrokken op de Caraïben. De komst van vier vermeende zakenlieden doen bij hem alarmbellen rinkelen omdat hij weet dat één van hen voor de CIA werkt. Worricker heeft veelvuldig contact met de stevig drinkende financieel expert Melanie Fall [Winona Ryder], maar die probeert hem met een kluitje in het riet te sturen. Opnieuw een indrukwekkende cast, maar ook opnieuw heel veel gepraat en nauwelijks actie. Nighy et al houden de zaak drijvende. Hare sloot zijn Worricker-trilogie hetzelfde jaar nog af met Salting the Battlefield.

De in 1964 geboren schrijfster Sana Valiulina woont al 30 jaar in Nederland. Haar vader zat in het Russische leger tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar werd bij terugkomst veroordeeld wegens landverraad en bracht tien jaar door in een heropvoedingskamp. Over die periode heeft haar vader altijd gezwegen. Met hulp van haar zus onderzoekt ze de geschiedenis van haar vader, en daarmee die van vele generatiegenoten. Beelden van Sana’s vader zijn er niet, maar met behulp van de indringende historische filmbeelden van mensen die hetzelfde lot ondergingen krijgt ze meer inzicht in een geheim gehouden stukje familiegeschiedenis waarover het moeilijk blijkt een oordeel te vellen. Een boeiende documentaire over een vrij onderbelicht stukjes 20e-eeuwse geschiedenis.

Meilin is een eigenzinnige, dertienjarig meisje dat probeert een balans te vinden tussen haar eigen interesses (waaronder boyband 4-Town) en de verwachtingen van haar ouders en in het bijzonder haar moeder [Sandra Oh]. Dee titel verwijst in feite naar de eerste menstruatie, maar in het Disneyuniversum valt altijd wel iemand te vinden die daar een metafoor voor weet te bedenken en in dit geval is de keuze gevallen op een rode pandabeer. In haar groei naar een zekere volwassenheid wordt zij bijgestaan in de inmiddels (gelukkig) standaard geworden diversiteit aan vriendinnen maar het verhaal is vrij oppervlakkig en zowel de animatie als de stemvertolkingen grenzen soms aan het hysterische. Pijnloos vermaak voor beginnende tienermeisjes, maar voor overige doelgroepen is er weinig om aan te bevelen.

Kate [Mackenzie Davis] verruilt haar baan als lerares voor een aanstelling als gouvernante van Flora [Brooklynn Price] in een afgelegen herenhuis waar verder allen Flora’s broer Miles [Finn Wolfhard] en de trouwe familiehuishoudster Mrs. Grose [Barbara Marten] verblijven. Al snel kampt Kate met nachtmerries en spookachtige gebeurtenissen die erop duiden dat de kinderen in gevaar zijn. Maar de manipulatieve Miles speelt op sluwe wijze een psychologisch spel en Kate, wiens moeder [Darla Mandell] al jaren in een psychiatrische instelling verblijft, begint daardoor te twijfelen aan haar eigen gezonde verstand. Bewerking van Henry James’ ‘The Turning of the Screw’ zit vol effectieve, spookachtige beelden en Wolfhard en Prince zijn erg goed als de mysterieuze kinderen. Het effect Sigismondi’s uitstekende beeldregie en de huiveringwekkende sets Michael Standish wordt verpest door een overdaad aan nachtmerries en een buitengewoon verwarrende en (dus) abominabele ontknoping.

Persfotograaf Rebecca [Juliette Binoche] laat haar echtgenoot Marcus [Nikolaj Coster-Waldau] en haar dochters Stephanie [Lauryn Canny] en Lisa [Adrianna Cramer Curtis] regelmatig achter voor fotoreportages waarbij ze haar leven op het spel zet. Nadat ze tijdens haar werk ternauwernood een explosie overleeft, blijkt dat vooral bij Stephanie erg hard aan te komen. In overleg met Marcus besluit Rebecca haar oudste dochter mee te nemen naar een Keniaans vluchtelingenkamp om het belang van haar werk duidelijk te maken. Voormalig cameraman en persfotograaf Poppe putte uit eigen ervaringen en dat is zichtbaar en voelbaar in elke frame. Binoche geeft een van haar beste vertolkingen weg als een vrouw die verscheurd raakt tussen haar ouderlijke verplichtingen en haar professionele en morele verplichtingen. Indrukwekkend speelfilmdebuut van Canny. De poëtische slotscène is onvergetelijk.

Tom Fassaert portretteert vader Rob, ook een filmmaker, en zijn oudere oom René, die zeven jaar in een inrichting zat. René leidt een kluizenaarsbestaan in een huis dat zo vol staat met spullen, dat er bijna geen doorkomen aan is. Rob heeft altijd gezegd dat Renés problemen het gevolg zijn van een onfortuinlijke jeugd. Na de dood van zijn grootmoeder duikt Tom met Rob en René in de familiegeschiedenis en met name dat van zijn grootvader, die zijn gezin verliet toen Rob (3 jaar) en René (6 jaar) nog kinderen waren. Het gekibbel tussen de belerende Rob en de (terecht) kritische René levert opmerkelijke momenten op in een familieportret dat vanwege het gebrek aan universele thematiek riekt naar navelstaarderij.

De 32-jarige Sara [Anna Foglietta] woont in New York en overweegt na de zoveelste stukgelopen relatie over te stappen op mannen. Mara is 28 en vindt de liefde alleen in de boeken in haar knusse boekenwinkeltje. De 18-jarige Emma [Laura Adriani] bereidt zich voor op de examens en heeft een affaire met Alessandro [Alessandro Gassmann], een 51-jarige getrouwde man. Relatieproblemen, die ze gelukkig (?) kunnen voorleggen aan hun vader Francesco [Marco Giallini], die relatietherapeut is. Zoals dat gaat in formulematige romcoms leert hij zelf ook een lesje over de liefde. Vergezochte romantische komedie met mensen waar ik in ieder geval weinig van begrijp. Genovese kent de formule door en door en zal de liefhebbers (die minder sceptisch zijn over de liefde dan ik) hiermee vast kunnen behagen, ook al is het niet erg verrassend.

De Belgische politie vindt zes lichamen op de Kalmthoutse Heide, vlakbij de Nederlandse grens. Zonder hoofd, zonder verwondingen en vermoedelijk ingevroren voor ze zijn begraven. Regeltjesmens Eric Vincke [Koen de Bouw] gaat samen met een Nederlandse profiler [Marcel Hensema] potentiële verdachten af. Zijn partner Freddy Verstuyft [Werner De Smedt] raakt geobsedeerd door de verwarde, jonge vrouw [Sofie Hoflack] die niet ver van het plaats-delict voor dood was achtergelaten. Veel dwaalsporen in een degelijk gemaakt en goed geacteerde whodunit die te formulematig is om de doorgewinterde genreliefhebber te verrassen.

Deze kersverse Oscarwinnaar voor beste documentaire richt zich op de wereld van de backing-vocalist [net name zwarte achtergrondzangeressen], waaronder Darlene Love en Judith Hill. Een onderwerp dat zeker de moeite waard is, omdat deze dames van grote invloed zijn geweest op de ontwikkeling van de rockmuziek, vooral door hun samenwerking met Britse topartiesten als Joe Cocker, Rolling Stones en David Bowie. Stevie Wonder, Sting en Bruce Springsteen komen aan het woord, maar het zijn vooral de verhalen van de achtergrondzangeressen zelf [die hun kunsten ook op indrukwekkende wijze vertonen] die centraal staan.

De verhalen zijn weliswaar interessant, maar de vorm van deze documentaire - veel pratende hoofden, afgewisseld met archiefmateriaal - had wel wat meer originaliteit kunnen gebruiken. Absoluut de moeite van het kijken waard, maar een Oscar vind ik wel wat overdreven.

In de eerste van de vijf Twilight-films die gebaseerd zijn op de boeken van Stephenie Meyer, keert Bella Swan [Kristen Stwart] terug naar nieuwe haar geboorteplaats Forks in Washington om in te te trekken bij haar vader [Billy Burke]. Ondanks haar sombere karakters maakt ze vriendinnen op haar nieuwe school en springt een vonk over tussen haar en Edward Cullen [Robert Pattinson], de schoolhunk wiens familie echter een duister geheim verbergt. Taylor Lautner draaft eventje op als Jacob Black, een vriend uit Bella’s peutertijd die in de latere films een belangrijke rol zal spelen. Heel spannend is deze ultra-conservatieve metafoor voor seksualiteit bepaald niet, maar het was bleek een springplank voor Stewart, Pattinson en Anna Kendrick (als schoolvriendin Jessica), die zouden uitgroeien tot topacteurs van hun generatie. Afgewezen door het gros van de filmliefhebbers, maar de (veelal vrouwelijke) tienerfans van het boek liepen hier massaal warm voor. Vervolg: Twilight: New Moon.

Bella [Kristen Stewart[ en Edward [Robert Pattinson] trouwen in deze aanloop naar de afsluiting van deze weinig memorabele Twilight-reeks. Jacob [Taylor Lautner] is woedend wanneer hij ontdekt dat Bella en Edward seks hebben gehad vóór haar ‘verandering’, want dat heeft dodelijke gevolgen! De gemoederen lopen alleen maar hoger op wanneer Bella zwanger blijkt te zijn. En al gauw blijkt dat het niet gaat om een conventionele zwangerschap. De ultra-conservatieve ondertoon van deze metafoor voor tienerseksualiteit bereikt zijn dieptepunt door het abortusvraagstuk erbij te slepen. Waren de vorige films nog wel eens goed voor een gniffel, deze keer resulteert het vooral in ergernis. Zoals de titel al doet vermoeden is het vooral een opmaat naar wat de grote finale had moeten worden, waardoor het verhaal nog magerder is dan voorheen.

Nu Bella een vampier is moet ze leren om te gaan met haar nieuwe krachten en tekortkomingen. De geboorte van hun dochter [Mackenzie Foy] is een misdaad in de ogen van de Volturi en daarom moet Bella deze keer beschermd worden tegen Aro [Michael Sheen] en zijn handlangers. De grote finale van de Twilight-serie is niet zo memorabel als de grootste optimisten hadden gehoopt, maar conformeert zich uiteindelijk aan het gemiddelde niveau van deze succesvolle, maar verder oninteressante ‘saga’. Sheen brengt tenminste een beetje leven in de brouwerij en er is een vroege rol voor Rami Malek, maar een film die Dakota Fanning als grote naam presenteert, kan niet veel zijn.

Aan het eind van The Twilight Saga: New Moon vroeg Edward Bella [Kristen Stewart] ten huwelijk, maar zij wil alleen trouwen als Edward [Robert Pattinson] haar ‘verandert’. Bella’s vader [Billy Burke] wil het liefst dat ze het contact met Edward volledig verbreekt en probeert haar over te halen om meer contact met Jacob [Taylor Lautner].Die negeert aanvankelijk echter op Bella’s contactverzoeken. Ondertussen wordt Seattle opgeschrikt door een serie brute moorden onder leiding van Riley [Xavier Samuel], die een leger van vampieren wil creëren en eveneens zijn zinnen heeft gezet op Bella’s ‘bloed’. Alleen samenwerking tussen de vampieren en wolven kan Bella redden, maar die alliantie is breekbaar. Een hoop testosteron waar tienermeisjes wellicht van smullen, maar het blijft een knullige metafoor voor tienerseksualiteit die je tenen regelmatig doen krommen. En niet van genot! Vervolg: The Twilight Saga: Breaking Dawn – Part 1.

In dit vervolg op Twilight viert Bella [Kristen Stewart] haar 18e verjaardag en verklaart ze klaar te zijn om te ‘veranderen’ in een vampier. Liefde Edward [Robert Pattinson] houdt de boot af en verbreekt zelfs de relatie ‘om haar te beschermen’. Jacob Black [Taylor Lautner] toont voor het eerst (maar niet voor het laatst) zijn gespierde, ontblote bovenlijf in een poging Bella ervan te overtuigen dat hij de betere keuze is. Volwassen kijkers zijn gewaarschuwd, al zijn de knullige seksuele metaforen hier en daar goed voor een gniffel en verleent Michael Sheen enige gravitas aan zijn rol als Aro, de leider van de Volturi. Als je echt wilt weten wat dat zijn, moet je dit zien. Vervolg: The Twilight Saga: Eclipse.

Een sterke thriller die 3 jaar te laat is gemaakt, want het Amerikaanse publiek zat niet te wachten op een kritische, cynische blik op de politieke elite. Charles Durning is David T. Stevens, een Amerikaanse president à la Jimmy Carter die voor het blok wordt gezet wanneer generaal Lawrence Dell [Burt Lancaster] met drie handlangers [Paul Winfield, Burt Young en Bill Walker] niet alleen raketbasis weet binnen te dringen, maar ook de middelen blijkt te hebben om negen kernraketten te lanceren. Dell eist dat Stevens de inhoud van een geheim document via een TV-uitzending deelt met het publiek. Wanneer Stevens het document vindt is het zeer geschokt over de inhoud, alsmede over het feit dat hij niet op de hoogte was, maar hij beseft zich ook welke enorme consequenties het delen van die informatie heeft. Terwijl hij met behulp van legeroverste Generaal McKenzie [Richard Widmark] en zijn staf de mogelijkheden bespreekt, verhoogt Dell de druk door te dreigen te raketten te lanceren.

Robert Aldrich maakt effect gebruik van split-screen in een thriller die goed is geschreven en waarin hij en Lancaster hun liberale politieke ideeën ruim baan geven. Overigens de politieke retoriek bepaald niet uit de lucht gegrepen, aangezien Henry Kissinger [die van 1961 tot 1977 een dominante figuur zijn in de Amerikaanse politiek] als in 1958 openlijk pleitte voor 'Limited War' als onderdeel van de buitenlandse politiek! Een spannende thriller met sterke vertolkingen van met name Lancaster en Durning die weliswaar iets korter had gekund, maar Aldrich weet de spanning op cruciale momenten dusdanig op te bouwen naar de finale dat het de moeite van het wachten meer dan waard is.

Na de dood van hun zoon Nathan verhuizen Anthony [Steven Cree] en Rachel [Teresa Palmer] helemaal naar het noordoosten van Finland om daar een nieuw leven op te bouwen met Nathans tweelingbroer Elliot [Tristan Ruggeri]. Ze moeten wennen aan de plaatselijke cultuur maar krijgen hulp (of zoiets) van de Amerikaanse Helen [Barbara Marten]. Al gauw blijkt dat duistere krachten zich inspannen om het Anthony en Rachel moeilijk te maken en dat ze hun zinnen hebben gezet op Elliot. Palmer is OK in de hoofdrol maar het scenario is een opeenstapeling van jatwerk, waaronder een finale die vage herinneringen doet oproepen aan Rosemary’s Baby maar (uiteraard) bevestigen hoe goed Polanski paranoiahorror was. En hoe matig dit gevalletje is.

Semi-remake van pulpfavoriet Twister (1997) met een onnodig lange proloog die duidelijk maakt waarom Kate [Daisy Edgar-Jones] haar ambities als meteoroloog heeft opgegeven. Tot ze via via in contact komt met haar oud-collega Javi [Anthony Ramos] en hem na enig aarzelen besluit te helpen om opnieuw te jagen op tornado’s, maar met een ander doel. Kate en Jabi krijgen concurrentie van het team van Youtuber Tyler [Glen Powell], die video’s maakt met ludieke acties bij tornado’s. Het verhaal is net zo mager als in Twister en Chung verspilt een hoop tijd met het romantische subplot en scènes met wetenschappelijk blablabla waar niemand op zit te wachten. Veel romantiek, sentiment en saai geouwehoer, onvoldoende actie. Het feit dat de protagonisten proberen de tornado’s (letterlijk) op te lossen verklaart de anticlimax in de finale. Jammer dat de koe niet beschikbaar was voor een cameo.

Vrije bewerking van Roald Dahls ‘De Griezels’ over Mr. & Mrs. Twit [Johnny Vegas, Margo Martindale] die voornamelijk elkaar pesten, tot ze een overstroming veroorzaken en hun bizarre pretpark Twitlandia wegens veiligheidsproblemen noodgedwongen moet sluiten. Nu richten deze plaaggeesten zich op de dorpsbewoners, onder anderen door mee te doen aan de burgemeestersverkiezingen. Weeskinderen Pipa [Emilia Clark] en Bubsy [Ryan Lopez] willen daar een stokje voor steken en krijgen hulp van de Muggle-Wumps. In het boek zijn ‘De Griezels’ ondanks hun plagerijen nog aandoenlijk; hier zijn het vervelende figuren die het verhaal een naargeestige toon geven die niet aansluit op de zwartkomische toon van Dahls geliefde kinderboek. Geloof het of niet, de abominabele liedjes werden mede geschreven door David Byrne (voorheen Talking Heads)!

Roald Dahl wordt overigens niet vermeld op de credits. Daar zal hij niet rouwig over zijn.

“Bargain basement Stephen King” Hall Baltimore [Val Kilmer] hoopt in Swann Valley inspiratie op te doen voor zijn eerste boek sinds de door van zijn dochter Vicky. Swann Valley staat bekend om de klokkentoren met zeven zijden en vanwege een onopgehelderde serie moorden. Sheriff Bobby LaGrange [Bruce Dern] pitcht een idee dat Hall verder gaat onderzoeken. In droomsequenties ontmoet hij Edgar All Poe [Ben Chaplin] en Virginia [Elle Fanning] die hem op het juiste spoor helpen. Coppola schreef, produceerde en regisseerde dit buitengewoon saaie spookmysterie waarin hij meer aandacht lijkt te hebben besteed aan kleurgebruik dan aan het scenario. Een goede cast is verspild in deze nagel aan de doodskist van iemand die lang geleden één van de grootste Amerikaanse cineasten was. Een treurigstemmend flutwerkje.

Megan [Ana Leigh Tipton] heeft nog steeds het einde van haar verloving met Chris [Josh Salatin] niet verwerkt. Nadat ze hem tegenkomt met zijn nieuwe vriendin [Kellyn Lyndsay] weet kamergenoot Faiza [Jessica Szohr] haar over te halen om via een datingsite op zoek te gaan naar een onenightstand. Die heeft ze met Alec [Miles Teller], maar wanneer ze de volgende ochtend zijn appartement wil verlaten, ontdekt ze dat ze door een sneeuwstorm opgesloten is. En zo zitten Megan en Alec zeker nog een dag met elkaar opgescheept in een klein appartement in Manhattan. Onvermijdelijk raken ze met elkaar in gesprek over van alles en nog wat. Die gesprekken zitten vol rake, vaak amusante observaties over het leven en de liefde. Tipton en Teller hebben bovendien een prettige chemie, maar in de laatste 25 minuten neemt het scenario een meer conventionele wending. Joey Lauren Adams heeft een cameo als de telefoniste van de datingwebsite.

Anthony Hopkins en Jonathan Pryce schitteren in deze fraaie, eerbiedige reconstructie van de periode van 2005 tot 2013 waarin Joseph Aloisius Ratzinger [Anthony Hopkins] als Paus Benedictus XVI leiding gaf aan de Katholieke Kerk. Zijn verkiezing tot opvolger van Paus Johannes Paulus II verliep niet probleemloos, vooral omdat Ratzinger meer een keuze voor continuïteit was op een moment dat er steeds meer stemmen opgingen voor hervorming van de Katholieke Kerk. De Argentijnse Jorge Mario Bergoglio [Jonathan Pryce] is één van de voorstanders van hervorming en spreekt zijn teleurstelling uit door zijn ontslag als aartsbisschop in te dienen zodat hij zich volledig kan richten op hulp aan de behoeftigen in zijn eigen gemeente. Benedictus accepteert het ontslag echter niet, wat de relatie tussen de twee tegenpolen aanvankelijk geen goed lijkt te doen. Totdat Benedictus zijn onzekerheid over zijn eigen functioneren uitspreekt en laat doorschemeren dat Bergoglio een goede opvolger zou kunnen zijn.

Eén van de grote zegeningen van de afgelopen jaren is het feit dat er voor pensioengerechtigde acteurs veel meer werk is en de geniaal gecaste Hopkins en Pryce bewijzen nog maar eens waarom. "The Two Popes" leunt begrijpelijkerwijs veel op dialoog, maar regisseur Fernando Meirelles weet de film open te breken door gebruik te maken van fraaie locaties, alsmede van het idee dat Benedictus een stappenteller gebruikt om in beweging te blijven. Een perfect excuus om de hoofdpersonen veel te laten lopen. Het is bovendien fascinerend om het eeuwenoude ritueel van de verkiezing van de Paus van binnenuit te zien. Wie weinig interesse in of kennis van de Katholieke Kerk heeft, zal dit relaas wellicht minder waarderen, maar dat doet niets af aan het uitstekende samenspel van twee oude rotten die nog steeds op het top van hun kunnen weten te presteren. Het leverde beide acteurs een Golden Globe-nominatie op.

Vader en dochter Zac en Alexis Titus spelen de rol van een vader en dochter die uit elkaar zijn gegroeid en door een samenloop van omstandigheden gedwongen zijn om elkaars gezelschap over een langere periode te tolereren. Jack Elliott [Zac Titus] werkt als houthakker wanneer hij van zijn ex-vrouw [Bre Blair] het dringende verzoek krijgt om ‘even’ zijn tienerdochter Hanna [Alexis Titus] af te halen van een kamp in Wyoming en haar af te zetten op een vliegveld. De emotionele afstand tussen vader en dochter is aanvankelijk even groot als de afstand tussen startpunt en bestemming (was er geen vliegveld dat dichter in de buurt lag?), maar uiteraard groeien de twee ondanks onderling gekibbel gedurende de reis naar elkaar toe. Bovendien komen we iets te weten over waarom het contact tussen vader en dochter zo is verwaterd. Mooie plaatjes tussen de clichématige praatjes en verwikkeling in deze voorspelbare combinatie van road movie en familiedrama.

Acteur Paddy Considine won in 2008 een BAFTA voor zijn regiedebuut, de korte film Dog Altogether en besloot een paar jaar later om die film te gebruiken als basis voor zijn eerste speelfilm. Mullan en Colman keerden terug voor dit confronterende, maar voortreffelijk geacteerde van twee ogenschijnlijke tegenpolen die elkaar helpen te ontsnappen aan hun demonen. Voor Joseph [Peter Mullan] is dat de dood van zijn vrouw waardoor hij een vat van agressie is waardoor hij regelmatig geweldsuitbarstingen heeft. Na één van die agressieve buiten verstopt hij zich in het liefdadigheidswinkeltje van Anita [Olivia Colman], een godvrezende, vriendelijke vrouw die vastzit in een huwelijk met James [Eddie Marsan]. Zeker niet aan te raden voor hondenliefhebbers, maar dit indringende, intense psychologische drama is een fantastische showcase voor drie meesterlijke acteurs.