Meningen

De Duitse soldaat Bert Trautmann [David Kross] verblijft na het einde van WOII enige tijd in een krijgsgevangenenkamp in Engeland waar de gevangenen de tijd doden met potjes voetbal. Jack Friar [John Henshaw], de hoofdtrainer van een naburige voetbalclub, raakt onder de indruk van Trautmanns keeperskwaliteiten en treft een regeling waardoor Trautmann mag meespelen met zijn elftal. Alle vijandigheid van de plaatselijke bevolking (en de Joodse gemeenschap in het bijzonder) ten spijt, speelt Trautmann een sleutelrol in de succesvolle strijd tegen degradatie en krijgt hij zelf een contract bij Manchester City waar hij zich vooral onsterfelijk maakt tijdens een legendarische FA Cup-finale. Biografie van de nog altijd vereerde voetballegende die zowel in het Verenigd Koninkrijk als in Duitsland officiële erkenning kreeg voor zijn rol in het verbeteren van de Anglo-Germaanse relatie na de Tweede Wereldoorlog. De nauwkeurige reconstructie van de periode en de overtuigend gefilmde en gemonteerde voetbalscènes tillen dit uit boven de standaardbiografie.

Stephen [Luke Bracey] laat zijn werk als setontwerper voor Europese theaterproducties achter om een terug te keren naar zijn afgelegen geboortedorpje in Australië om afscheid te nemen van zijn ernstig zieke moeder [Christine Jeffery]. Confrontaties met oude bekenden, waaronder een ex-vriendin [Shubshri Kandiah] en twee broers [Declan Brown, Ryan Graeme Allen] die hem vroeger pestten, dwingen Stephen om zijn verleden (en vooroordelen) onder ogen te zien. Weinig opzienbarend verhaal met sporadisch een verrassing. Best uit te zitten, maar door een algehele voorspelbaarheid allerminst een hoogvlieger.

Het rechtersechtpaar Dora [Margherita Buy] en Vittorio [Nanni Moretti] worstelt met hun roekeloze zoon [Paolo Graziosi] wanneer die stomdronken een vrouw doodrijdt. Monica [Alba Rohrwacher] bevalt van haar eerste kind terwijl haar echtgenoot [Adiana Giannini] voor de zoveelste keer ver van huis is vanwege zijn werk. Lucio [Riccardo Scamarcio] beschuldigt zijn oude buurman [Paolo Gaziosi] van seksueel misbruik van zijn dochter Francesca [Chaira Abalsamo], maar komt zelf in de probleem wanneer Renato’s kleindochter Charlotte [Denise Tantucci] op bezoek komt. Dit klinkt inderdaad als de basisingrediënten voor een klassieke soapserie, maar op een enkel moment na blijft het allemaal vrij braaf. Dat Moretti na een uur 5 jaar vooruit springt in de tijd en later nog eens, ondermijnt het dramatische potentieel nog meer.

In 1991 reist de 36-jarige journaliste Ruth met haar vader Edek [Stephen Fry] naar Polen om een bezoek te brengen aan Lotz, waar Edek en Ruths vorig jaar overleden moeder elkaar leerden kennen en in 1940 op transport naar Auschwitz werden gezet. Ruth hoopt enkele familiebezittingen, die in handen zijn van de huidige bewoners van Edeks ouderlijk huis, in bezit te kunnen krijgen, maar snakt vooral dat haar vader zijn zwijgen over de oorlogstijd zal doorbreken. Fry is een zonderlinge keuze als de gebrekkig Engels sprekende Pool, maar het grootste probleem is een gebrek aan plot. Vader en dochter kibbelen over van alles en nog wat, vermoedelijk in een poging het geheel een komisch tintje te geven, maar het duurt veel te lang voor er wat schot in de zaak komt. Het gezamenlijke bezoek aan Auschwitz is dan ook niet het emotionele hoogtepunt dat het had kunnen, en misschien wel had moeten zijn.

Jack [Sean Penn] voelt nog steeds de pijn van het verlies van zijn jongere broer. In flashbacks zien we flarden van de jeugd van de broers voorbijkomen waarin de invloed van hun strenge, dominante vader [Brad Pitt] en hun veel mildere moeder [Jessica Chastain] op hun leven duidelijk wordt. Maar Terence Malick zou Terence Malick niet zijn als hij het niet meer is dan een serie snapshots (fraai gefilmd, dat wel) en dat hij probeert de oppervlakkigheid van het verhaal te verhullen door er van alles bij te slepen. Maar wat hebben dinosaurussen hier in godsnaam mee te maken? Heb de film recentelijk nog eens op dubbele snelheid gekeken en zelfs dan is het niet te harden! Nog erger is de versie van 188 minuten, die verdient nog niet eens één ster.

Tijdens een uitje met een toerist [Vlad Crudu] wordt Adi [Ciprina Chiujdea] zwaar mishandeld. Vader Dragoi [Bogdan Dumitrache] houdt het onderzoek van Pandele [Valeriu Andriuta] en Nicu [Vlad Brumaru] nauwlettend in de gaten en al snel wordt duidelijk wie de verantwoordelijk is. Maar wanneer Dragoi ontdekt waarom zijn zoon in elkaar werd geslagen, belandt Adi van de regen in de drup met als gevolg dat een sociaal werker [Alina Berzunteanu] vragen gaat stellen over hoe hij zijn zoon behandelt. Redelijk sociaal drama over een thema dat op het Roemeense platteland nog altijd taboe is, wordt ondermijnd door Parvu’s routinematige, statische regie en het trage tempo.

Hoewel het conventionele scenario en de visuele stijl doen denken aan dat van een dvd-extra is dit een prima introductie aan het unieke universum van ‘Star Trek’. Rod Roddenberry, de zoon van geestelijk vader Gene Roddenberry, herhaalt iets te vaak dat hij zijn vader (die overleed toen Rod 17 jaar oud was) pas goed heeft leren kennen door zijn interactie met fans. Bovendien richt deze documentaire zich vooral op de mensen die direct betrokken waren bij de show en niet op de verscheidenheid aan fans (die overigens wel centraal stonden in Trekkies (1997)). Het enige opmerkelijke fragment betreft de fan die Nichelle Nichols (Cpt. Uhura) ervan weerhield de televisieserie na seizoen 1 te verlaten.

Schumachers laatste speelfilm als regisseur is helaas niet al te best. Kyle Miller [Nicolas Cage] is een ritselaar die non-stop probeert allerlei deals te sluiten om de schulden af te betalen waarmee hij zijn dure huis heeft gefinancierd. Echtgenote Sarah [Nicole Kidman] is het brave huisvrouwtje dat zich stierlijk verveeld maar de façade van een gelukkig gezin overeind probeert te houden terwijl tienerdochter Avery [Liana Liberato] tegen de zin van haar ouders naar een feest wil gaan. Net nadat Avery er stiekem tussenuit is geknepen valt een bende onder leiding van Elias [Ben Mendelsohn] het huis binnen in de veronderstelling dat de kluis een fortuin aan diamanten bevat. De broer [Cam Gigandet] is een onberekenbare psychopaat en daarmee heeft Schumacher alle elementen voor een routinematige B-film die ondanks de A-cast niets meer is dan een leeghoofdige popcornfilm.

De rol van de manipulerende, keiharde vaderfiguur in een familie van rondtrekkende misdadigers is Brendan Gleeson op het lijf geschreven, maar het is een raadsel waarom Smith dacht dat Michael Fassbender een goede keus zou zijn om Gleesons zoon te spelen. Goed, Fassbender heeft weliswaar Iers bloed en spreekt dan ook met een overtuigende Iers accent, maar komt veel te beschaafd over als een opportunistische crimineel en wordt dan ook van het scherm gespeeld door Gleeson en de scène stelende Sean Harris. Heeft wel een paar aardige autoachtervolgingen.

Eén van de grootste sterren van de zwijgende cinema maakt probleemloos de overgang naar de geluidsfilm. Niet dat Gloria Swanson dialoog nodig heeft, want haar voor een Oscar genomineerde vertolking is een voortreffelijk staaltje acteren met lichaam en gezicht. Kay Hammond maakt eveneens indruk als 'de andere vrouw' in dit erg gedateerde melodrama over een stukgelopen huwelijk, een ongeplande zwangerschap en vrouwelijk opofferingsgezindheid. Swanson maakt het de moeite waard en Wally Albright, die een paar jaar later onderdeel zou uitmaken van 'Our Gang' (hier bekend als "De Boefjes") is bovendien aangenaam schattig. Het publiek was destijds laaiend enthousiast en was dan ook een enorm financieel succes voor de diva.

Cameron Todd Willingham [Jack O’Connell] was bepaald niet de vader/echtgenoot van het jaar toen hij hulpeloos toekeek terwijl het huis met zijn drie piepjonge dochters afbrandde. Hij had geen baan, verbraste het geld dat zijn echtgenote [Emily Meade] verdiende aan drank en echtelijke ruzies liepen regelmatig uit op een handgemeen. Nadat Todd ter dood is veroordeeld lijkt hij de laatste te zijn die nog geloofd in zijn onschuld. Tot hij via een penvriendprogramma in contact komt met toneelschrijver Elizabeth Gilbert [Laura Dern]. Na enkele briefwisselingen besluit ze Todd te ontmoeten al snel gelooft ze dat hij het slachtoffer is van vooringenomen politieonderzoek. Ze besluit elk middel te gebruiken om uitstel van executie te krijgen en de zaak te laten heropenen. O’Connells transformatie van een stuurloze dronkenlap naar een rustige, welbespraakte man is overtuigend en Dern is (zoals altijd) uitstekend in dit treurig stemmende waargebeurde verhaal, gebaseerd op de brieven die Cameron schreef.

Eén van de meest controversiële rechtszaken uit de geschiedenis van de VS krijgt een onevenwichtige, oppervlakkige bewerking van scenarist/regisseur Aaron Sorkin die er niet in slaagt om de relevantie van het proces duidelijk te maken en niet goed weet op welke toon hij dit onderwerp moet benaderen. De rechtszaak van deze Chicago 8 (!) was weliswaar in veel opzichten een farce, maar Sorkins regie neigt teveel naar komedie. Oppervlakkige karakteriseringen worden weliswaar grotendeels gecompenseerd door de indrukwekkende cast, maar als geschiedenisles is dit ronduit teleurstellend.

Wie écht wil weten hoe de vork in de steel zat doet er goed aan de documentaire ‘Chicago 10’ te kijken.

Je hoeft geen expert in de rechtspraak te zijn om te doorzien hoe stompzinnig dit drama is over de aan alchol verslaafde advocate Cate McCall [Kate Beckinsale] die zich vastbijt in de zaak van Lacey [Anna Annisimova], die Cate heeft weten te overtuigen van haar onschuld in een moordzaak. Regisseur en scenarist Karen Moncrieff begeeft zich in een wereld die ze duidelijk niet of nauwelijks heeft bestudeerd en het is de vraag waarom niet alleen Beckinsale, maar ook Nolte en de normaal gesproken altijd zo betrouwbare James Cromwell (als rechter) zich leenden voor dit idiote gevalletje.

Bill Siegel maakt gebruik van bekend en minder bekend archiefmateriaal om aan te tonen dat Muhammad Ali niet alleen een bokslegende was, maar ook één van de belangrijkste figuren in de strijd voor gelijke rechten in behandeling en het zelfbewustzijn van zwarte Amerikanen. Ali betaalde een hoge prijs voor zijn kritiek op de oorlog in Vietnam en zijn weigering, op religieuze gronden, om zijn dienstplicht in Vietnam te vervullen. Een deel van deze documentaire gaat uiteraard over de slepende rechtszaak over deze weigering, Ali’s veroordeling en zijn hoger beroep in het Amerikaanse Hooggerechtshof, maar het toont vooral welke ‘trials’ Muhammad buiten de rechtszaal moest doorstaan en dat hij nooit bang was om de consequenties van zijn beslissingen te accepteren. Een fraai portret van een uitgesproken en uitgesproken charismatisch icoon.

Alom geprezen satire over arrogantie van de rijken en de knappen der aarde, maar waarom eigenlijk? Östlund hamert zijn maatschappelijke kritiek er vanaf het begin en en de rest van de film is weinig meer dan een herhaling van diezelfde boodschap. Centraal staat een fotomodel [Harris Dickinson] en zijn vriendin Yaya [Charlbi Dean], een model en influencer die in drie episodes geconfronteerd worden met de vaak kunstmatige kloof tussen de haves en havenots. Als kotsende miljonairs jouw idee is van briljante satire, dan zit je hier goed. Maar ik mag hopen van niet.

Reconstructie van 'Climategate', een nooit volledig opgehelderde hackers-operatie waardoor de reputatie van de briljante, maar timide klimaatwetenschapper Phil Jones [James Watkins] opeens totaal verwoest wordt. Publicaties van delen uit e-mails die hij naar collega's had gestuurd worden volledig uit hun context gehaald waardoor het vertrouwen in de wetenschap voldoende schade wordt berokkend om de Klimaatconferentie van Kopenhangen, die drie weken na de publicatie gepland staat, te laten mislukken. Net als bijvoorbeeld De Veroordeling toont deze film hoe gemakkelijk het kan zijn om het leven van integere, volstrekt onschuldige mensen kapot te maken door leugens te verspreiden via Social Media. Een fraaie hoofdrol voor karakteracteur Watkins met uitstekend ondersteunend werk van Victoria Hamilton als Phils echtgenote Ruth die zorgt voor de meest memorabele momenten uit dit relevante stukje recente geschiedenis.

Sinds een rampzalig verlopen CIA-operatie leeft geheim agent Nicolas Shaw [Barry Pepper] een anoniem leven met een andere identiteit. Dat leven wordt opgeschud door de komst van Dwight [Carlo Rota] die namens CIA-kopstuk Elias Kane [Colm Feore] naar hem op zoek is om hem over te halen Elias’ dochter [Eva Harlow] te liquideren, omdat ze verantwoordelijk zou zijn voor de mislukte CIA-operatie die het leven kostte aan meerdere collega’s. Uiteraard zit er een addertje onder het gras. Op papier klinkt dat misschien best opwindend, maar van actie is amper sprake in deze werkelijk doodsaaie misdaadthriller met een slaapwandelende Pepper.

Étienne Carboni [Kad Merad] is een uitgerangeerde acteur die nu zijn kost verdient met het geven van workshops en projecten. Eén van die projecten betreft de regie van een toneeluitvoering door gedetineerden. Na een moeizame start ontdekt hij verborgen talenten bij zijn cast en durft hij het aan om ze te laten spelen in ‘Waiting for Godot’. Dat gaat weliswaar gepaard met de pieken en dalen die je verwacht bij dit type feelgoodfilm, maar het goede spel van de cast doet je de voorspelbaarheid vergeven. En de slottwist is een verrassing, tenzij je bekend met het waargebeurde verhaal (dat zich overigens afspeelde in Zweden) waar dit op is gebaseerd.

Na culinaire reizen door Engeland, Italië en Spanje ondernemen vrienden en collega’s Steve Coogan en Rob Brydon deze keer een rondreis langs een aantal pittoresk gelegen restaurants in Griekenland. De basisformule is ongewijzigd: de twee komieken praten met humor over het leven en proberen elkaar de loef af te steken met imitaties. Klassiekers als Roger Moore, Anthony Hopkins en Brydons onvermijdelijke “Small Man in a Box” keren terug, maar Winterbottom voorziet deze film van een subtiele dramatische ondertoon die ontbrak in de eerdere films. Het werkt en daardoor is dit gelukkig meer dan een herhaling van een (toegegeven, uiterst vermakelijke) formule. Coogan en Brydon zijn misschien wel op weg om zich definitief te manifesteren als de nieuwe versie van Bob Hope en Bing Crosby!

Twee bevriende Britse komieken maken een reis waarbij ze verschillende toprestaurants bezoeken. Ze genieten van de plaatselijke culinaire hoogstandjes en ouwehoeren over van alles en nog wat. Dat was het plot van de uiterst vermakelijke (en succesvolle) Britse televisieserie The Trip en dat wordt voor de tweede keer herkauwd. Hoewel de chemie tussen Steve Coogan en Rob Brydon niet is vervaagd, is de humor voorspelbaar. Coogan en Brydon proberen elkaar te overtreffen met imitaties en Brydon wint glansrijk. De Roger Moore-persiflage is onweerstaanbaar, maar regisseur Michael Winterbottom melkt de grap uit tot op het bot. Het typeert het gebrek aan originele ideeën en daardoor hangt de film een beetje als los zand aan elkaar. Het idee om het tweetal op pad te sturen om zich op locatie te laten fotograferen (in harnas en bijbehorende kledij) levert teleurstellend weinig (en weinig goede) grappen op.

Kevin Boitelle schreef, regisseerde en monteerde deze briljante satire in drie delen waarin een regisseur op een steeds andere manier worstelt met een onderdeel van het creatieve proces. In ‘Deel 1’ beklaagt stemacteur Hannah Hoekstra (die zichzelf speelt) zich over de onbegrijpelijke nonsens die ze moet voorlezen bij onsamenhangende, pretentieuze beelden. In ‘deel 2’ zondert een toneelgezelschap (met Huub Smit als regisseur) zich 3 dagen lang af in een antikraakpand om een toneelbewerking te maken van ‘Komt Een Vrouw Bij De Dokter’. ‘In ‘Deel 3’ speelt Roos Dickmann de rol van Hannah Hoekstra die Hanna Hoekstra speelt die alle mogelijke kanalen afgaat om financiering te krijgen voor een filmproject en tot drastische keuzes wordt gedwongen om het te kunnen maken. Gefilmd voor een appel en een ei (de acteurs kregen geen vergoeding), maar daar is niets van te merken. Scenario, regie, acteerwerk en montage zijn uitmuntend in een film die niet alleen de Nederlandse filmwereld op de hak neemt, maar ook laat zien hoe acteurs, producers en editors het eindresultaat kunnen beïnvloeden.

Recensie op basis van de eerste vertoning op 21 september 2024 in tijdens het NFF.

999 is politiecode voor ‘cop killer’ en die code speelt een belangrijke rol in deze misdaadthriller over een vijftal corrupte politieagenten die een bank overvallen en één van de kluisjes stelen. Maar hun opdrachtgevers Vassili [Igor Komar] en Irina Vlaslov [Kate Winslet] eisen na deze klus dat ze ook nog een aantal datafiles stelen. Weigeren is geen optie omdat dan Vassili dan hun identiteit zal prijsgeven. Chiwetel Ejiofor speelt de leider van deze politiebende, Woody Harrelson een verbitterde rechercheur wiens neefje [Casey Affleck] de nieuwe partner wordt van één van de corrupte agenten. Vrij voorspelbare misdaadthriller ontsnapt slechts aan het etiket van middelmatige B-film door de indrukwekkende cast en een nobele poging om de stijl van Michael Mann (Miami Vice, Heat) te imiteren.

Ex-militair Santiago Garcia [Oscar Isaac] roept de hulp van vier oud-collega’s in voor een operatie waarmee miljoenen kunnen verdienen én af kunnen rekenen met de schurkachtige Gabriel Martin Lorea [Reynaldo Gallegos]. Het vereist de nodige voorbereiding maar uiteraard is er een ‘waterdicht plan’ dat door allerlei onvoorzienbare omstandigheden steeds meer ontrafelt, onder anderen wanneer blijkt dat er kinderlevens op het spel staan. Terwijl de mannen proberen via de Andes te ontkomen aan hun achtervolgers, neemt de onenigheid binnen de groep toe. Een soort The A-Team dus met een ironische twist. Niet onaardig maar zeker niet intellectueel uitdagend. Een echte popcornfilm voor de liefhebbers van verstand-op-nul-actiefilms.

Jaka [Iko Uwais] zweert wraak op Collins, de man [Scott Adkins] die verantwoordelijk was voor de aanslag op miljonairsdochter Xian [Celina Jade] waarbij zijn vrouw om het leven kwam. Jaka weet handlangers Long Fei [Hu Chen] en Payu [Ton Jaa] op te sporen, maar die overtuigen hem ervan dat zij dachten dat het zou gaan om een humanitaire missie. Deze drie mannen besluiten samen te werken om Collins en zijn huurlingen uit de weg te ruimen. Een rommelig script voor een standaard wraakactiethriller die alleen opleeft bij de knokscènes die jammer genoeg zo nu en dan meer lijken op circusacts. Michael Jai White is een memorabele schurk.

Speelfilmregiedebuut van Najib Amhali is een roadmovie waarin een zeskoppig gezin met een roestig busje naar Marokko rijdt voor een familiebruiloft. Centraal staat de 23-jarige Nadia [Hajar Fargan] en de moeizame relatie met haar moeder Rachida [Fatima Khanfour]. Samir [Redouan Azmi] is ‘het oogappeltje’, Kauthar [Asma El Mouden] de depressieve zus en Ali [Oma Ahaddaf] het genegeerde, ondergewaardeerde broertje. Nadia heeft het bovendien in haar hoofd gehaald om zich te verloven met Nofel [Nizar El Manouzi], waardoor een oude familievete herleeft. Fargan haalt maar net een voldoende en de scènes met een irritante lifter [Dries de Sutter] zijn onuitstaanbaar, maar de ontknoping valt niet tegen. Telefilm.

Eerste helft van een levendige verfilming van het al vaak verfilmde boek van Alexandre Dumas waarin de ambitieuze D’Artagnan [François Civil] zich in 1627 wil aansluiten bij de musketiers van koning Lodewijk XIII [Louis Garrell] nu Protestantse rebellen, gesteund door de Britten, hun macht proberen uit te breiden in het overwegend katholieke Frankrijk. Hij wint het respect van musketiers Athos [Vincent Cassell], Aramis [Romain Duris] en Porthos [Pio Marmaï], valt voor Constance [Lyna Khoudri] en raakt betrokken bij een complot van Kardinaal Richelieu [Eric Ruf] en spion Isabelle de Valcour [Eva Green]. Aandacht is vereist om de personages en hun loyaliteiten te kunnen onderscheiden en Civil is niet erg charismatisch, maar dit is een verzorgde productie, het tempo ligt hoog en vooral de actiescènes zijn indrukwekkend.

Te veel gepraat, te weinig actie in de afsluiting van de groots opgezette verfilming van Alexandre Dumas’ geliefde roman. Kardinaal Richelieu [Eric Ruf] legt iedereen het zwijgen op die betrokken was bij zijn plan om koning Lodewijk XIII [Louis Garrell] buitenspel te zetten. Ook zijn meesterspion “Milady” De Winter [Eva Green], die daardoor nu een bondgenoot is van D’Artagnan [François Civil], wiens geliefde Constance [Lyna Khoudri] is ontvoerd door handlangers van Richelieu. Milady kan D’Artagnan helpen Constance te vinden in ruil voor fysieke bescherming. We komen meer te weten over wat er is gebeurd met de zoon van Athos [Vincent Cassel] en de identiteit van de moeder en de koning zet stappen om te zorgen voor een erfgenaam, maar er is minder samenhang en er is slechts sporadisch sprake van actie. Het laatste half uur bevat een fenomenaal duel, tot die tijd stelt Bourboulon je geduld behoorlijk op de proef.

Om meer tijd te kunnen doorbrengen met zijn vriendin Samia [Hafsia Herzi], stort Baptiste [Pablo Pauly] zich in zijn vrije tijd op de fotografie. Samia zet zich in voor bestrijding van AIDS en andere soa’s door de lhbti-gemeenschap in Parijs op te zoeken en ze voor te lichten en te helpen. Baptiste raakt gefascineerd door de dragscene en besluit daar een fotoserie over te maken. Wat begint als een fascinatie voor Cookie Kunty [Romain Eck], loopt uit op een liefdesrelatie die bemoeilijkt wordt door het grote verschil tussen Cookie Kunty en Quentin, de jongen achter glamour, make-up en de uitzinnige kostuums. Het verhaal is nogal mager en dramatische ontwikkelingen laten dan ook lang op zich wachten, maar het enthousiasme van de cast (met uitzondering van de onverschillig ogende Herzi) houdt de aandacht vast en er is een aardige ontknoping. Het is allemaal wat aan de brave kant. En dat hoeft natuurlijk geen bezwaar te zijn.

Paul [Mathieu Amalric] heeft door zijn werk veel van de wereld gezien en staat op het punt om Tadzjikistan te verlaten. Het blijkt een moment waarop hij terugkijkt op de sleutelmomenten uit zijn leven, al maakt Paul de kijker meteen duidelijk dat het gaat om een subjectieve kijk op die periode. De rode draad is de relatie die de adolescente Paul [Quentin Dolmaire] opbouwt met aan zijn eerste grote liefde Esther [Lou Roy-Lecollinet]. Hoewel een synopsis van dat verhaal leest als een boeketreeksroman, vervalt Desplechin nooit in sentiment en voorziet hij zijn karakters van authenticiteit, ook al is het beeld dat we van de karakters krijgen getekend door de subjectiviteit van de verteller. Het resultaat is een diep persoonlijke (en deels autobiografische terugblik op adolescentie waar iedere kijker zich in ieder geval deels mee kan identificeren.

Uhoaug en coscenarist Espen Aukan doen geen moeite om het wiel opnieuw uit te vinden in dit Noorse antwoord op Godzilla en King Kong. Geoloog Nora [Ine Marie Wilmann] is geïnspireerd door de spannende verhalen van haar vader [Gard B. Eidsvold], die onder anderen gelooft dat Noorwegen lange tijd het leefgebied was van trollen. Een explosie bij werkzaamheden voor de aanleg van een tunnel door een berg wekt een trol, die zich (volgens vertrouwd recept) richting Oslo begeeft. Politici en militairen bemoeien zich met het één en ander, Nora weet natuurlijk wel beter. Beproefd Hollywoodrecept volgens Noorse mythologie ontstijgt de middelmaat door goed spel van Willman en Eidsvold en uitstekende visuele effecten. Mooi dat een klein filmland als Noorwegen zich prima staande houdt naast het soortgelijke Hollywoodgeweld. De epiloog zet de deur open voor het vervolg: Troll 2.