Trois Souvenirs de Ma Jeunesse (2015)

Vanaf 4 juni in de bioscoop (Lumière)

Veel geschreeuw, weinig wol. Zo zou ik het werk van Desplechin willen omschrijven. Het is me een raadsel waarom die ooit regisseur is geworden. Kon beter voor zichzelf gaan schrijven want zijn films slepen zich doelloos voort. Zo probeert hij om de zoveel minuten de kijker bij de les te houden door in de vorm te 'experimenteren'. Een paar voorbeelden uit deze film. Uit het niets een split-screen erin gooien. Ergens halverwege in de film wordt de vierde wand doorbroken. Gewoon omdat het kan. Niet omdat het een functie heeft. Als er geschakeld moet worden tussen verhaallijnen komt er opeens een algemene verteller aan te pas. Lekker gemakzuchtig. En wat te denken van de cirkelachtige kadreringen? Het is me een raadsel. Er lijkt werkelijk geen enkele gedachte / idee achter te zitten. Waardoor het allemaal heel vermoeiend overkomt. Het is gewoon een ratjetoe. Maar niemand durft hem dat te zeggen.

Oh, en acteur André Dussollier mag weer aantreden. Altijd een glimlach op zijn gezicht. Wat die ook speelt.

Dat kaderwerk heb ik evenmin begrepen en de "verteller" die af en toe de live-actie ter hulp schoot verraste me wel wat, maar wat me vooral stoorde was het ellenlange hoofdstuk "Esther" met veel over en weer geslinger van terugkerende meningen en feiten.

Een stevige inkorting had de film goed gedaan.

Aldus, teleurgesteld ondanks Amalric, die ik doorgaans weet te apprecieren.

Paul [Mathieu Amalric] heeft door zijn werk veel van de wereld gezien en staat op het punt om Tadzjikistan te verlaten. Het blijkt een moment waarop hij terugkijkt op de sleutelmomenten uit zijn leven, al maakt Paul de kijker meteen duidelijk dat het gaat om een subjectieve kijk op die periode. De rode draad is de relatie die de adolescente Paul [Quentin Dolmaire] opbouwt met aan zijn eerste grote liefde Esther [Lou Roy-Lecollinet]. Hoewel een synopsis van dat verhaal leest als een boeketreeksroman, vervalt Desplechin nooit in sentiment en voorziet hij zijn karakters van authenticiteit, ook al is het beeld dat we van de karakters krijgen getekend door de subjectiviteit van de verteller. Het resultaat is een diep persoonlijke (en deels autobiografische terugblik op adolescentie waar iedere kijker zich in ieder geval deels mee kan identificeren.