Meningen

Franz Huchel [Simon Morzé] groeit op in een afgelegen Oostenrijks dorpje waar zijn moeder Margarete [Regina Fritsch] de kost verdient als huishoudster die haar baas ook wat andere diensten levert. Wanneer die baas bij een bizar ongeluk om het leven komt kan Margarete haar zoon niet langer meer onderhouden. Via een oom regelt ze dat Franz kan werken en wonen bij tabakshandelaar Otto Trsnjek [Johannes Krisch] in Wenen. Het is 1937 en al snel ziet Franz zich geconfronteerd met de gevolgen van de opkomst van het Nationaal Socialisme. Otto verkoopt zijn waren namelijk ook aan Roter Egon [Michael Fitz], een communist en de Joodse psycholoog Sigmund Freud [Bruno Ganz] rekent hij tot zijn vaste gasten. Dat neemt lang niet iedereen hem in dank af. Terwijl de maatschappelijke spanning in Wenen toeneemt zoekt Franz zijn toevlucht bij Professor Freud in de hoop zo te ontdekken wat de oorzaak is van de terugkerende nachtmerries waar hij last van heeft. Er ontstaat een bijzondere vriendschap tussen Franz en de eminente wetenschapper, voor wie het echter steeds gevaarlijker wordt om in Wenen te blijven.

In één van zijn laatste rollen schittert de vrijwel onherkenbare Bruno Ganz als de eigenzinnige, maar immer charismatische Freud in een ongebruikelijke, maar geslaagde combinatie van psychologie, romantiek en politiek waarin al die elementen op succesvolle wijze zijn uitgewerkt. Gefilmd op authentieke locaties en fraai in beeld gebracht door Herman Dunzendorfer.

Denzel Washington is jammerlijk miscast als de Schotse koning, maar deze mislukking is vooral te wijten aan regisseur Coen die de Amerikaanse acteurs alle ruimte geeft om de poëzie van Shakespeare te vermangelen met hun Amerikaanse accenten. Over die keuze valt ongetwijfeld te twisten, maar Coen besloot om louter pretentieuze redenen de scènes vrijwel volledig uit te kleden waardoor het drama zich afspeelt in lege, kale ruimtes die door de weinig florissante zwartwit-fotografie ogen als een amateuristische imitatie van de stijl van Carl Theodor Dreyer. Een schandvlek op het blazoen van alle betrokkenen. Zelfs de gevechten zijn van een bedroevend niveau.

Karakterstudie over een introverte houthakker [Joel Edgerton], die in de jaren 1930 zijn gezin achterlaat om te helpen bij de aanleg van een spoorlijn. Hij vraagt zich af wat de zin van zijn leven is in een tijd waarin de wereld in rap tempo verandert. De mensen die hij leert kennen tijdens zijn persoonlijke odyssee wijzen hem tot op zekere hoogte de weg. Met een minimum aan dialoog geeft Edgerton diepgang en waardigheid aan zijn personage en geeft hij tegenspelers (met William H. Macy als uitblinker) de gelegenheid om indruk te maken. Bentleys bedachtzame regie en het schitterende camerawerk van Adolpho Veloso maken dit tot een meditatieve filmische ervaring in de goede zin des woords. De vergelijking met Terrence Malick die james_cameron maakt, kan ik bevestigen.

Door de scheiding van haar ouders gelooft journalist Amy [Amy Schumer] niet in de ware liefde, ook al is haar zus Kim [Brie Larson] gelukkig getrouwd met Gordon [Colin Quinn] en zwanger van haar eerste kind. Haar relatie met de sociaal onhandige Steven [John Cena] weerhoudt Amy er niet van one night stands. Wanneer Amy’s hoofdredacteur [Tilda Swinton] haar opdracht geeft een artikel te schrijven over sportchirurg Aaron Connors [Bill Hader] ziet ze haar kans schoon voor haar zoveelste onenightstand. Maar Aaron laat zich niet zo makkelijk afslepen. Romantische komedie vermijdt de meeste clichés en draait om twee personages die ondanks hun tekortkomingen en excentriciteiten altijd de sympathie behouden. Schumer (die het scenario schreef) en Apatow kiezen niet voor de gemakkelijke weg en LeBron James is verrassend goed als een milde persiflage van LeBron James. NBA-sterren Amar’e Soudnemire en Tony Romo hebben een klein rolletje en er zijn vermakelijke cameo’s van tennislegende Chris Evert, sportcommentator Marv Albert en acteurs Matthew Broderick, Daniel Radcliffe en Marisa Tomei.

Wanneer de band en het koor van een Libanese School voor Blinden een uitnodiging krijgt voor een tour door Europa, heeft Rabih [Barakat Jabbour] reisdocumenten nodig om naar het buitenland te mogen. Daardoor ontdekt hij niet alleen dat hij een vals identiteitsbewijs heeft, maar ook dat het onmogelijk is om zijn identiteit te bewijzen. Wanneer hij hierover lastige vragen stelt aan zijn familie, wordt hij tot zijn grote frustratie van het kastje naar de muur gestuurd.

Interessante roadmovie houdt Libanon en haar geschiedenis een spiegel voor en toont op simpele, maar doeltreffende wijze hoe Libanon, ook nu het niet langer meer het internationale nieuws domineert, nog steeds letterlijk en figuurlijk lijdt onder de verscheuring die jaren van oorlog met zich hebben meegebracht. Barakat Jabbour geeft een knappe vertolking: zijn gebrek aan expressie in zijn ogen (vanwege zijn blindheid) compenseert hij met lichamelijke mimiek en stemgebruik. Verder is zijn muzikaliteit, evenals die van de andere bandleden, indrukwekkend. Niet vanwege hun handicap, maar simpelweg vanwege hun talent om ritme en emotie samen te voegen in prachtige muziek.

Een kunstroof tijdens de veiling van het schilderij ‘Witches In The Air’ van Goya loopt uit op een fiasco wanneer blijkt dat insider Simon [James McAvoy] zich niet kan herinneren waar hij het gestolen doek heeft achtergelaten. Op aandringen van medeplichtige Franck [Vincent Cassel] zoekt Simon hulp bij psycholoog Elisabeth [Rosario Dawson] die gespecialiseerd is in hypnose. Zij heeft al snel door dat Simon iets te verbergen heeft en brengt hem in een trance waardoor Simon geen onderscheid meer kan maken tussen waanbeeld en realiteit. Dynamisch gemonteerd, goed geregisseerd en geacteerd, maar het is nogal irritant dat je als kijker constant bij de neus wordt genomen.

Tiener Sam Witwicky [Shia LaBeouf] is verbijsterd wanneer zijn goedkope eerste tweedehands auto letterlijke over een eigen wil blijkt te beschikken. Later ontdekt hij dat hij de spreekwoordelijke sleutel bezit om de Aarde te redden van verwoesting door de Decepticons, omdat hij een relikwie bezit van zijn overgrootvader [William Morgan Sheppaard], een Poolreiziger die in 1897 een opzienbarende ontdekking waarvan de gevolgen nu pas duidelijk worden. Megan Fox speelt de love interest, de dochter van een automonteur, Josh Duhamel de kapitein wiens eenheid als eerste geconfronteerd wordt met de aanwezigheid van Transformers op Aarde, Jon Voight de minister van Defensie die voor een aantal moeilijke beslissingen komt te staan. De eerste 90 minuten zijn uitstekend, mede door de originele uitwerking van de groeiende band tussen Sam en Bumblebee [Mark Ryan]. De worsteling van de Transformers met de taal is een leuke terugkerende grap. Zolang de mensen centraal staan, is dit erg leuk. Wanneer de Autobots en de Decepticons elkaar te lijf gaan, vervalt het in een weinig enerverende spiraal van explosies en vernielingen die alle vervolgen (en andere genregenoten) zouden teisteren. Enkele stemacteurs uit de oorspronkelijke serie keren terug in hun rollen, waaronder Peter Cullen als Optimus Prime.

Orion Pax [Chris Hemsworth] en D-16 [Brian Tyree Henry] leren elkaar kennen als collega’s in de mijnen op Cybertron. Wanneer ze bij toeval een microchip ontdekken dat een alarmsignaal ontvangt, besluiten ze samen met collega B-127 en hun voormalig leidinggevende Elita-1 [Scarlett Johansson] de bron van het signaal te traceren. Zo ontdekken ze de waarheid over het verleden van Cybertron en ontdekken ze dat hun leider Sentinel Prime [Jon Hamm] een leugenaar is. Dat is het begin van een avontuur dat uiteindelijk zal leiden tot een rivaliteit tussen de twee vrienden die leidt tot de splitsing van de Transformers in de Autobots en de Decepticons. Het eerste deel is een slappe buddycomedy vol flauwe grappen waarvan de houdbaarheidsdatum allang is overschreden. De tweede helft is een stuk beter, ook al gebeurt er niets verrassends. De animatie is vanzelfsprekend verbeterd in de 40 jaar sinds de lancering van de franchise, maar verder is dit een nogal zinloze onderneming.

De alliantie tussen de Autobots en de mensheid komt (alweer) in het geding wanneer (alweer) een aantal Decepticons de Aarde bedreigt. Heeft allemaal te maken met Sentinel Prime [Leonard Nimoy], die sinds 1969 in het diepste geheim onderzocht is door NASA. Nieuwe personages en een blik karakteracteurs bieden geen compensatie voor een belabberd script met (alweer) slappe humor en (alweer) een hoop herrie en verwoesting. Rosie Huntington-Whiteley is het nieuwe liefje van Sam [Shia LaBeouf], maar net als Fox is ze er alleen om hitsige puberjongens tevreden te stellen. Een volstrekt overbodige sequel op Transformers: Revenge Of The Fallen, waarmee je ruim 150 minuten van je leven kunt verspillen. Wat een weelde! Vervolg: Transformers: Age Of Extinction.

Sinds het einde van Transformers werken de Autobots samen met het leger om de Aarde te beschermen. Wanneer de eerste spionnen van de Decepticons op Aarde worden gesignaleerd, neemt men aan dat Optimus Prime [Peter Cullen] het doelwit is en daarom is het misschien beter als de Autobots verkassen. Dan blijkt dat Megatron [‘Hugo Weaving] uit is op iets anders wat zich op Aarde bevindt en moeten de mensen en de Autobots de handen ineen slaan om te voorkomen dat De Decepticons daarmee de macht overnemen. Teleurstellend vervolg met een overdosis aan slappe komedie en clichés, waaronder Fox, die weinig meer hoeft te doen dan zich sexy te kleden en wulps in de camera te kijken. Met een speelduur van 150 minuten is dit veel te lang. Was genomineerd voor een Oscar in de categorie ‘Beste Geluid’, maar won Razzies voor slechtste regie, slechtste scenario en slechtste film. Daarmee is alles wel gezegd.

Deze reboot van de Transformers-franchise is gelukkig wat korter en ontloopt het cliché van de stad die aan puin wordt geslagen, maar het eindresultaat is nog steeds niets om over naar huis te schrijven. De poging tot diversiteit wordt de nek omgedraaid door van hoofdpersoon Noah Diaz [Anthony Ramos] een autodief te maken (al doet hij dat om ‘nobele redenen’) en hoewel de mythologie rondom de Transwarp Key en Unicron [Colman Domingo] een terugkeer betekent naar de kern van de strijd tussen de Autobots en de Decepticons, is het scenario (van 5 schrijvers, nooit een goed teken) rommelig en vraagt Caple Jr. wel erg veel van ons verbeeldingsvermogen. Bijvoorbeeld dat mensen sneller kunnen lopen dan een Transformer. Grote namen als Ron Perlman, Peter Dinklage, Michelle Yeoh. Pete Davidson en MJ Rodriguez verlenen hun stemmen aan de Transformers. In case you cared.

Meer van hetzelfde, maar met iets meer wanhopige pogingen om humor toe te voegen. Slaat de plank op alle fronten mis met een op het eerste gezicht redelijk eenvoudig verhaal, dat echter door allerlei vage wendingen onnodig ingewikkeld wordt gemaakt. Het zal allemaal wel, het gaat tenslotte om de eindeloze actiescènes die nog idioter zijn dan in de voorgangers. Wahlberg is - om maar eens aan een heel andere film te refereren - 'hard to kill' en dus is er van spanning geen enkele sprake. Ik ben al een tijdje films beu waarin hele steden worden vernietigd, hier gaat het om de letterlijke vernietiging van de aarde. Yep, extreem veel meer van hetzelfde dus en ook nog een prekerig coda uit de mond van Optimus Prima. Moet dit? Blijkbaar... misschien helpt het als je deze film links laat liggen. Goed plan wat mij betreft!

Het verhaal over een vluchteling in een Frankrijk dat wordt 'gezuiverd', al is het nooit helemaal duidelijk op welke manier. Het is een wat gekunstelde poging om - tenminste, dat vermoed ik - de problematiek van vluchtelingen (mensensmokkelaars, verraders) een moderne twist te geven. Het werkt echter vooral verwarrend en het verhaal rondom man die zich voordoet als een schrijver en zijn gedoe met twee vrouwen maakt het er niet beter op. Regisseur en scenarist Christian Petzold laat de meest dramatische momenten (o.a. een zelfmoord) zonder enige opbouw aan ons voorbij gaan en vervalt te vaak op voice-overs die zijn tekortkomingen als regisseur dienen te maskeren maar alleen maar onderstrepen. Jammer, want op het acteerwerk valt niets aan te merken.

Romy Abergel, Noam Kaniel, Liron Matzas en Ofri Shemesh zijn jongeren die besluiten om een genderwisseling te ondergaan. Hun achtergronden zijn divers, maar ze hebben één ding gemeen: ze zijn overtuigd van de noodzaak van de behandeling en laten zich door niemand tegenhouden. Opmerkelijk omdat de jongeren hier zo open en nuchter over spreken. Iets wat in grote lijnen ook geldt voor de ouders en overige familieleden. Vanuit maatschappelijk oogpunt valt dat natuurlijk te prijzen, maar het gebrek aan drama maakt deze documentaire maar in beperkte mate interessant.

Frank Martin [Jason Statham] heeft tijdelijk een baantje in Miami als chauffeur voor Amerikaanse hoogwaardigheidsbekleder Jefferson Billings [Matthew Modine] en zijn echtgenote Audrey [Aubrey Valetta], waarbij hij onder anderen dagelijks hun zoontje Jack [Hunter Clary] naar en van school rijdt. Vlak voor zijn contract afloopt wordt Jack ontvoerd en uiteraard zet Frank alles op alles om dit jochie te vinden en de vloer aan te vegen met de ontvoerders. Leterrier besteedt teveel tijd aan geforceerde pogingen om de sympathie voor Frank te verhogen en dat gaat ten kosten van het tempo van deze luie, lawaaiige en daardoor vrij saaie actiethriller met een overdaad een dwaze stunts. Een paar aardige vechtscènes houden je wellicht uit de slaap.

Frank Martin [Jason Statham] wordt gedwongen om een klus te doen voor Johnson [Robert Kneper] die hij eerst ‘vriendelijk’ had afgewezen. Hij moet een auto met een pakketje en de Oekraiense Valentina [Natalya Rudakova] vervoeren via een aantal tussenstops vervoeren van Marseille naar Odessa. De Oekraiense minister Leonid Vasilev [Jeroen Krabbé] heeft een aantal zware jongens echter opdracht gegeven om dit transport tegen te houden en dus moet Frank proberen zowel zijn opdrachtgevers als zijn achtervolgers te slim af te zijn. Opnieuw een mager verhaal, deze keer voorzien van een romantisch subplot, maar het temp ligt in ieder geval vrij hoog en de actiescènes kunnen er ook mee door wat dit maakt tot een acceptabele, maar bepaald niet hoogstaande tijdverspiller.

De lange, ietwat slungelige Skrein liet zijn haar kort knippen, een stoppelbaard groeien en trok hetzelfde driedelige pak aan als Jason Statham en Delamarre dacht dat dat voldoende zou zijn om Statham te doen vergeten. Onjuist natuurlijk, want Skreins emotieloze spel en de routinematige vechtscènes bewijzen alleen maar dat een bekwame acteur als Skrein meer heeft dan wat gevechtstraining om te kunnen overtuigen als actieheld. Het warrige plot over tot prostitutie gedwongen vrouwen die wraak nemen op hun ‘baas’ Karasov [Radivoje Bukvic] is bovendien vooral een excuus om veel vrouwelijke fotomodellen in seksistische, door mannen geschreven rollen de revue te laten passeren. “Meer voor mannen” is hier zeker van toepassing. Maar vooral voor mannen met lage verwachtingen.

Statham maakt een meer ontspannen indruk dan gebruikelijk en mede daarom is dit één van zijn beste films. Hij speelt de rol van Frank Martin [Jason Statham], een vervoerder die bereid is van alles te vervoeren voor de juiste prijs en zo weinig mogelijk wil weten over wat hij moet vervoeren en voor wie. Voor zijn volgende klus krijgt hij $40.000 en als hij 250 kilometer door Frankrijk rijdt om een pakketje af te geven. Onderweg ontdekt hij dat er iets bijzonders aan de hand is met zijn pakketje en voelt hij zich genoodzaakt om zijn rigide regels te doorbreken, wetend dat hij daarmee zichzelf en zijn ‘pakketje’ in gevaar brengt. Het verhaal is natuurlijk niet meer dan een excuus voor autoachtervolgingen en een aantal fantastische actiescènes, met als persoonlijke favoriet een confrontatie in een busremise met een belangrijke rol voor een fiets.

Cooper [Josh Harnett] begeleidt tienerdochter Riley [Ariel Donoghue] naar een concert van popster Lady Raven [Saleka Night Shyamalan]. Eenmaal binnen valt het hem op dat er nogal wat zwaarbewapende agenten rondlopen en dat maakt hem nerveus. En met goede reden! Donogue is goed als de liefhebbende dochter en enthousiaste tienerfan, maar verder is dit niet om aan te zien. De eerste helft is in feite een showcase voor de (matige) popliedjes van Shyamalans dochter (die van acteren duidelijk geen kaas heeft gegeten) en de steeds absurdere plotwendingen duiden erop dat Shyamalan zich door niemand liet vertellen hoe bespottelijk het uitgangspunt was en dat het hooguit materiaal zou bieden voor een klein halfuurtje.

Deze ziekenhuisthriller tart alle wetten der logica en degradeert Willis tot bijrolspeler (ook al is hij uiteraard de reddende engel), maar Eskandari weet de spanning regelmatig flink op te bouwen en Texas Battle is uitstekend als de bedachtzame van de twee corrupte agenten die proberen de enige ooggetuige [Nicky Whelan] van een liquidatie uit te schakelen. Speelt zich volgens eigen zeggen af op de zesde verdieping van een ziekenhuis dat in het laatste shot maar vijf verdiepingen blijkt te hebben! En dat is niet het enige onlogische, maar wie het verstand op nul kan zetten zal zich hiermee redelijk kunnen vermaken.

De Duitse soldaat Bert Trautmann [David Kross] verblijft na het einde van WOII enige tijd in een krijgsgevangenenkamp in Engeland waar de gevangenen de tijd doden met potjes voetbal. Jack Friar [John Henshaw], de hoofdtrainer van een naburige voetbalclub, raakt onder de indruk van Trautmanns keeperskwaliteiten en treft een regeling waardoor Trautmann mag meespelen met zijn elftal. Alle vijandigheid van de plaatselijke bevolking (en de Joodse gemeenschap in het bijzonder) ten spijt, speelt Trautmann een sleutelrol in de succesvolle strijd tegen degradatie en krijgt hij zelf een contract bij Manchester City waar hij zich vooral onsterfelijk maakt tijdens een legendarische FA Cup-finale. Biografie van de nog altijd vereerde voetballegende die zowel in het Verenigd Koninkrijk als in Duitsland officiële erkenning kreeg voor zijn rol in het verbeteren van de Anglo-Germaanse relatie na de Tweede Wereldoorlog. De nauwkeurige reconstructie van de periode en de overtuigend gefilmde en gemonteerde voetbalscènes tillen dit uit boven de standaardbiografie.

Stephen [Luke Bracey] laat zijn werk als setontwerper voor Europese theaterproducties achter om een terug te keren naar zijn afgelegen geboortedorpje in Australië om afscheid te nemen van zijn ernstig zieke moeder [Christine Jeffery]. Confrontaties met oude bekenden, waaronder een ex-vriendin [Shubshri Kandiah] en twee broers [Declan Brown, Ryan Graeme Allen] die hem vroeger pestten, dwingen Stephen om zijn verleden (en vooroordelen) onder ogen te zien. Weinig opzienbarend verhaal met sporadisch een verrassing. Best uit te zitten, maar door een algehele voorspelbaarheid allerminst een hoogvlieger.

Het rechtersechtpaar Dora [Margherita Buy] en Vittorio [Nanni Moretti] worstelt met hun roekeloze zoon [Paolo Graziosi] wanneer die stomdronken een vrouw doodrijdt. Monica [Alba Rohrwacher] bevalt van haar eerste kind terwijl haar echtgenoot [Adiana Giannini] voor de zoveelste keer ver van huis is vanwege zijn werk. Lucio [Riccardo Scamarcio] beschuldigt zijn oude buurman [Paolo Gaziosi] van seksueel misbruik van zijn dochter Francesca [Chaira Abalsamo], maar komt zelf in de probleem wanneer Renato’s kleindochter Charlotte [Denise Tantucci] op bezoek komt. Dit klinkt inderdaad als de basisingrediënten voor een klassieke soapserie, maar op een enkel moment na blijft het allemaal vrij braaf. Dat Moretti na een uur 5 jaar vooruit springt in de tijd en later nog eens, ondermijnt het dramatische potentieel nog meer.

In 1991 reist de 36-jarige journaliste Ruth met haar vader Edek [Stephen Fry] naar Polen om een bezoek te brengen aan Lotz, waar Edek en Ruths vorig jaar overleden moeder elkaar leerden kennen en in 1940 op transport naar Auschwitz werden gezet. Ruth hoopt enkele familiebezittingen, die in handen zijn van de huidige bewoners van Edeks ouderlijk huis, in bezit te kunnen krijgen, maar snakt vooral dat haar vader zijn zwijgen over de oorlogstijd zal doorbreken. Fry is een zonderlinge keuze als de gebrekkig Engels sprekende Pool, maar het grootste probleem is een gebrek aan plot. Vader en dochter kibbelen over van alles en nog wat, vermoedelijk in een poging het geheel een komisch tintje te geven, maar het duurt veel te lang voor er wat schot in de zaak komt. Het gezamenlijke bezoek aan Auschwitz is dan ook niet het emotionele hoogtepunt dat het had kunnen, en misschien wel had moeten zijn.

Jack [Sean Penn] voelt nog steeds de pijn van het verlies van zijn jongere broer. In flashbacks zien we flarden van de jeugd van de broers voorbijkomen waarin de invloed van hun strenge, dominante vader [Brad Pitt] en hun veel mildere moeder [Jessica Chastain] op hun leven duidelijk wordt. Maar Terence Malick zou Terence Malick niet zijn als hij het niet meer is dan een serie snapshots (fraai gefilmd, dat wel) en dat hij probeert de oppervlakkigheid van het verhaal te verhullen door er van alles bij te slepen. Maar wat hebben dinosaurussen hier in godsnaam mee te maken? Heb de film recentelijk nog eens op dubbele snelheid gekeken en zelfs dan is het niet te harden! Nog erger is de versie van 188 minuten, die verdient nog niet eens één ster.

Tijdens een uitje met een toerist [Vlad Crudu] wordt Adi [Ciprina Chiujdea] zwaar mishandeld. Vader Dragoi [Bogdan Dumitrache] houdt het onderzoek van Pandele [Valeriu Andriuta] en Nicu [Vlad Brumaru] nauwlettend in de gaten en al snel wordt duidelijk wie de verantwoordelijk is. Maar wanneer Dragoi ontdekt waarom zijn zoon in elkaar werd geslagen, belandt Adi van de regen in de drup met als gevolg dat een sociaal werker [Alina Berzunteanu] vragen gaat stellen over hoe hij zijn zoon behandelt. Redelijk sociaal drama over een thema dat op het Roemeense platteland nog altijd taboe is, wordt ondermijnd door Parvu’s routinematige, statische regie en het trage tempo.

Hoewel het conventionele scenario en de visuele stijl doen denken aan dat van een dvd-extra is dit een prima introductie aan het unieke universum van ‘Star Trek’. Rod Roddenberry, de zoon van geestelijk vader Gene Roddenberry, herhaalt iets te vaak dat hij zijn vader (die overleed toen Rod 17 jaar oud was) pas goed heeft leren kennen door zijn interactie met fans. Bovendien richt deze documentaire zich vooral op de mensen die direct betrokken waren bij de show en niet op de verscheidenheid aan fans (die overigens wel centraal stonden in Trekkies (1997)). Het enige opmerkelijke fragment betreft de fan die Nichelle Nichols (Cpt. Uhura) ervan weerhield de televisieserie na seizoen 1 te verlaten.

Schumachers laatste speelfilm als regisseur is helaas niet al te best. Kyle Miller [Nicolas Cage] is een ritselaar die non-stop probeert allerlei deals te sluiten om de schulden af te betalen waarmee hij zijn dure huis heeft gefinancierd. Echtgenote Sarah [Nicole Kidman] is het brave huisvrouwtje dat zich stierlijk verveeld maar de façade van een gelukkig gezin overeind probeert te houden terwijl tienerdochter Avery [Liana Liberato] tegen de zin van haar ouders naar een feest wil gaan. Net nadat Avery er stiekem tussenuit is geknepen valt een bende onder leiding van Elias [Ben Mendelsohn] het huis binnen in de veronderstelling dat de kluis een fortuin aan diamanten bevat. De broer [Cam Gigandet] is een onberekenbare psychopaat en daarmee heeft Schumacher alle elementen voor een routinematige B-film die ondanks de A-cast niets meer is dan een leeghoofdige popcornfilm.

De rol van de manipulerende, keiharde vaderfiguur in een familie van rondtrekkende misdadigers is Brendan Gleeson op het lijf geschreven, maar het is een raadsel waarom Smith dacht dat Michael Fassbender een goede keus zou zijn om Gleesons zoon te spelen. Goed, Fassbender heeft weliswaar Iers bloed en spreekt dan ook met een overtuigende Iers accent, maar komt veel te beschaafd over als een opportunistische crimineel en wordt dan ook van het scherm gespeeld door Gleeson en de scène stelende Sean Harris. Heeft wel een paar aardige autoachtervolgingen.

Eén van de grootste sterren van de zwijgende cinema maakt probleemloos de overgang naar de geluidsfilm. Niet dat Gloria Swanson dialoog nodig heeft, want haar voor een Oscar genomineerde vertolking is een voortreffelijk staaltje acteren met lichaam en gezicht. Kay Hammond maakt eveneens indruk als 'de andere vrouw' in dit erg gedateerde melodrama over een stukgelopen huwelijk, een ongeplande zwangerschap en vrouwelijk opofferingsgezindheid. Swanson maakt het de moeite waard en Wally Albright, die een paar jaar later onderdeel zou uitmaken van 'Our Gang' (hier bekend als "De Boefjes") is bovendien aangenaam schattig. Het publiek was destijds laaiend enthousiast en was dan ook een enorm financieel succes voor de diva.