Meningen

In de wetenschap dat Tona [Mateo Garcia] ernstig ziek en verzwakt is, maakt zijn familie zich op voor een verrassingsfeestje ter ere van wat waarschijnlijk zijn laatste verjaardag zal zijn. Familieleden kibbelen en kletsen over van alles en nog wat (maar niets interessants) terwijl Tona’s zevenjarige dochter Sol [Naíma Sentíes] probeert te begrijpen wat er precies aan de hand is en vooral waarom de familie haar weghoudt bij haar vader. Sol stelt hardop een paar lastig te beantwoorden vragen, maar verder gebeurt er niks interessants of verrassends. Avilés is de zoveelste die eindigt met een shot dat gestolen is uit Truffauts Les Quatre Cents Coups om de suggestie te wekken dat er iets belangwekkends is gebeurd. Vermoedelijk dat het meisje een belangrijke levensles heeft geleerd? Dat is mij in ieder geval ontgaan.

Een close-up van een bom met een timer. De hand van een niet nader geïdentificeerde man zet de timer op 3 minuten, legt het in de kofferbak van een auto en verdwijnt. Een rijke man van middelbare leeftijd, met een veel jongere blondine als metgezel, stapt in de auto, verlaat de parkeerplaats en rijdt door de winkelstraat van een stadje aan de grens VS/Mexico. Een verkeersagent dwingt de auto te stoppen, een man met een ijskraam steekt over en de auto vervolgt zijn rit. Nog een verkeersagent, meer mensen steken over en de camera vindt het pasgetrouwde, zich haastende stel Mike [Charlton Heston] en Susan Vargas [Janet Leigh] die over de straat lopen. De auto haalt ze in maar verschijnt even later opnieuw in beeld, als blijkt dat een man met een kudde geiten de weg verspert. En dan is er ongeveer anderhalve minuut bij van het legendarische, ononderbroken (!) openingsshot van dit meesterwerk van het weerbarstige genie Orson Welles. Hij was het brein achter het hoorspel ‘War Of The Worlds’ van The Mercury Theater, waarmee hij zorgde voor paniek op de straten omdat duizenden luisteraars dachten dat het hier ging om een nieuwsbulletin! De pas 25-jarige Welles kreeg carte blanche voor zijn debuutfilm en dat werd Citizen Kane, volgens velen de beste film ooit gemaakt. Hoewel ik de kwaliteiten van die film absoluut erken, vind ik het verhaal niet zo boeiend en mist het scenario de scherpe kanten die je absoluut wel zult vinden in Touch Of Evil.

In de film speelt Heston een Mexicaanse drugsagent die het aan de stok krijgt met de effectieve, maar door-en-door corrupte en doortrapte Amerikaanse kapitein van de politie Hank Quinlan [Orson Welles], omdat die het heft in handen neemt bij het onderzoek naar de bomaanslag uit de openingsscène, hoewel de bom ontplofte op Mexicaans grondgebied dat buiten Quinlans jurisdictie ligt. Die weet snel een ‘dader’ te vinden, maar Vargas heeft meteen door dat Quinlan de boel belazert. Maar die wetenschap zorgt ervoor dat hij zijn eigen leven en dat van zijn kersverse vrouw niet zeker is.

De film is visueel overdonderend, zoals het openingsshot al duidelijk maakt. Maar het gebruik van lenzen die het beeld vervormen, ongewone camerahoeken en een prachtig schaduwspel maken dit tot een feest voor het oog. Het perverse scenario barst van de kleurrijke karakters die variëren van het mysterieuze [Marlène Dietrich als een zigeuner met een vaag verleden] en het bizarre [Dennis Weaver als The Nightman in een motel waar Susan Vargas terecht komt] tot het perverse [Mercedes McCambridge als een androgyne engerd die graag wil toekijken hoe een bende andere engerds Leigh onder handen neemt]. De film barst van de energie en hoewel Heston natuurlijk niet de meest voor de hand liggende keuze is om een Mexicaan (!) te spelen, is hij wel de perfecte acteur om het op te nemen tegen de dan al flink aan overgewicht lijdende Welles, die de meest indrukwekkende vertolking uit zijn carrière neerzet. Het camerawerk van Russell Metty is bij vlagen ronduit duizelingwekkend waardoor dit een film is die zowel inhoudelijk als visueel uitblinkt. En Janet Leigh heeft een geweldige rol als een vrouw die, in tegenstelling tot wat het stereotype beeld van de Amerikaanse vrouw van de jaren ’50 zou vermoeden, een sterke, eigenzinnige vrouw speelt en daarbij een spervuur aan scherpzinnige opmerkingen als munitie meekrijgt. Een triomf in alle opzichten!

Indringende, uiterst openhartige film over het sterfproces volgt drie mensen die zich met hun naasten voorbereiden op hun onvermijdelijk naderende dood. Hoewel je als kijker het gevoel hebt dat je getuige bent van wel heel persoonlijke momenten, is dit absoluut geen voyeuristische film. De betrokkenen lijken zich totaal niet bewust van de aanwezigheid van de camera en gaan volledig op in de zorg en de liefde voor elkaar. Dat levert sowieso al een paar flinke brokken in de keel op, maar het meest memorabele segment betreft Rebecca, een moeder van drie jonge dochters die haar laatste levensdagen volledig lijkt in te zetten om de klap voor haar dochters te beperken, waaronder een onvergetelijke groepsgesprek met de klasgenoten van één van haar dochters. Onvergetelijk, maar ik kan me voorstellen dat het te confronterend is voor mensen die zelf ooit zo betrokken zijn geweest bij het sterfproces van een geliefde.

Verspilling van een sterke cast in deze belachelijke thriller over een toerist [Johnny Depp] die misschien wel de beruchte verduisteraar Alexander Pearce is. Jolie speelt de Britse geheim agent die van Parijs naar Venetië reist om de echte Alexander Pearce te ontmaskeren en verliefd wordt op de toerist. Depp en Jolie stonden blijkbaar te springen om te werken met de regisseur van The Life Of Others. Waarschijnlijk rekenden ze erop dat Henckel von Donnersmarck wel uit de voeten zou kunnen met deze dwaze mix van misdaad, romantiek en komedie. Ze hadden het mis.

Waarom dit hartverwarmende, fantasierijke en volstrekt originele komische drama niet is genomineerd voor een Academy Award is mij een raadsel. Poelvoorde speelt weliswaar de God die in Brussel woont - die de mensheid vanachter zijn computer teistert met hilarisch herkenbare wetten als 'de andere rij is altijd sneller' - en wiens chagrijnige, opvliegende, lompe gedrag ertoe leidt dat zijn dochter Ea [op advies van haar broer JC] besluit de regels te veranderen. Het resultaat is een aantal vignetten van totaal verschillende mensen die elk op hun manier in een soort isolement zijn geraakt en wiens levens door Ea een radicale wending nemen. Elk van deze karakters is uitstekend uitgewerkt en hun unieke verhaallijnen zijn een perfecte mengeling van sentiment, pathos, ironie en humor. Het acteerwerk is perfect over de gehele linie, maar het zijn de fantasierijke visuele vondsten die een brok in de keel bezorgen, vooral in het verrassende, maar inspirerende einde. De beste film van 2015.

Na een beroerte is André Bernheim [André Dussollier] deels verlamd. Daarom vraagt hij zijn oudste dochter Emannuèle [Sophie Marceau] om hem te helpen zijn leven te beëindigen. Dit is uiteraard een flinke last op haar schouders en het heeft nogal wat voeten voor ze haar zus Pascale [Géraldine Pailhas] maar ook haarzelf ervan heeft weten te overtuigen dat ze dit moet doen, ook al omdat hulp bij zelfdoding illegaal is in Frankrijk. Zoals gebruikelijk in een film van Ozon is het acteerwerk van zeer hoog niveau. Het scenario stelt echter teleur: het komt niet veel verder dan geschipper over de vraag “doet hij het of doet hij het niet”, zonder inzicht te geven in de emotionele en morele complicaties die dat met zich meebrengt. Hanna Schygulla, een veteraan van de Franse cinema, is wél memorabel, als de Zwitserse vrouw die hulp biedt bij zelfdoding.

Vooral in eigen land met prijzen overladen biografisch drama over Tove Jansson [Alma Pöysti], die in de jaren 30 wanhopig probeert uit de schaduw te kruipen van haar vader Viktor [Robert Enckell], een beroemde beeldhouwer. In Helsinki stort ze zich volledig op de ‘serieuze’ schilderkunst en in het hedonistische nachtleven, waar ze een affaire heeft met Atos [Shanti Roney] en haar biseksualiteit ontdekt dankzij regisseur Vivica Bandler [Krista Kosonen]. Vivica ontdekt dat Toves talent niet ligt in de schilderkunst, maar in het tekenen en spoort Tove aan om haar verhalen en illustraties over de Moomins verder uit te werken. Goed geacteerd en Bergroth weet de sfeer van Helsinki in de jaren 30 overtuigend tot leven te brengen, maar erg veel inzicht in de persoon achter de kunstenaar geeft het scenario van Eeva Putro en Jarno Elonen niet.

De werknemers van een prestigieus hotel besluiten wraak te nemen op hun werkgever Arthur Shaw [Alan Alda] wanneer die blijkt met obligaties te hebben gefraudeerd waardoor hun pensioenen in rook zijn opgegaan. Manager Josh Kovaks [Ben Stiller] roept de hulp in van sjacheraar Slide [Eddie Murphy] en Wall Street-expert Mr. Fitzhugh [Matthew Broderick] om Shaws kamer binnen te dringen en zijn kluis leeg te roven. Het probleem is dat Shaw huisarrest krijgt tot zijn rechtszaak begint en dat Special Agent Claire Denham [Téa Leoni] de boel bewaakt. Murphy schmiert er op los in zijn stereotype rol maar verder is dit prima gecast met Alda, Michael Peña en Stephen McKinley Henderson als uitschieters. Een pretentieloze, vlotte en onderhoudende misdaadkomedie.

De buurt Charlestown in Boston staat bekend om de aanwezigheid van vele criminelen die zich bezighouden met bankroof en het overvallen van waardetransporten. Doug MacRay [Ben Affleck] is de leider van een kwartet dat tijdens een bankroof Claire Keesey [Rebecca Hall] als gijzelaar meeneemt bij de ontsnapping. Bij toeval lopen Doug en Claire elkaar tegen het lijf en er ontstaat een vriendschap die Doug doet realiseren wat de impact van zijn misdaden is op slachtoffers. De situatie wordt nog complexer wanneer Dougs onberekenbare handlanger (en jeugdvriend) ontdekt dat Doug en Claire met elkaar omgaan, terwijl FBI-agent Adam Frawley [Jon Hamm] zich op het onderzoekt stort. Blake Lively speelt de ondankbare rol van de losbandige ex die als drugskoerier werkt voor plaatselijke misdaadkoning Fergus Colm [Pete Postlethwaite], Chris Cooper heeft een bescheiden rol als Dougs vader in deze goed regisseerde misdaadthriller met glansrollen voor Hall en Jenner en opwindende actiescènes.

De oorspronkelijke The Toxic Avenger was voor een appel en een ei gemaakt door enthousiaste amateurs die lak hadden aan de regels van Hollywood en de feestvreugde verhoogden met extreem overdreven acteerwerk (‘The Troma Style’). Deze film voor en door buitenbeentjes is in handen van Hollywood een gelikte, slechts bij vlagen amusante horrorkomedie geworden die qua gore meekan met het origineel, maar te braaf is om fans van het origineel te bekoren. Schoonmaker Winston [Peter Dinklage] neemt wraak op een gluiperige verzekeraar [Kevin Bacon] wanneer hij door chemisch afval is veranderd in een supermonster. Wie het origineel niet kent, geeft dit mogelijk een hogere score.

Kerstmis nadert en daarom is het speelgoed van Andy [John Morris] in grote spanning. Moeten ze vrezen voor concurrentie? En wat betekent dat dan voor hun toekomst? Andy’s favoriete speelgoed is cowboypop Woody [Tom Hanks], die zichzelf opstelt als een woordvoerder voor en leider van het speelgoed en zich zorgen maakt wanneer Andy dolenthousiast blijkt te zijn over een nieuw stuk speelgoed: Buzz Lightyear [Tim Allen], een ruimtevaarder die (denkt dat hij) kan vliegen. Woody probeert van Buzz af te komen met behulp van buurjongen Sid [Erik von Detten], die zijn speelgoed op zijn zachtst gezet niet al te zachtzinnig behandelt. Maar Woody komt daarbij in hetzelfde schuitje te zitten waardoor hij en Buzz gedwongen zijn om samen te werken om terug te keren bij Andy. Grensverleggend als eerste avondvullende animatiefilm die volledig met behulp van een computer is gemaakt, maar het zijn de kleurrijke karakters, de stortvloed aan visuele grappen, het intelligente verhaal en de perfecte stemvertolkingen (door een briljante cast) die dit werkelijk memorabel maken.

De animatietechniek is duidelijk verbeterd sinds het revolutionaire Toy Story, maar deze sequel bevat te weinig verrassingen om te kunnen tippen aan zijn voorganger. Woody [Tom Hanks] en Buzz Lightyear [Tim Allen] zijn nu goede vrienden, maar die vriendschap wordt getest wanneer speelgoedverzamelaar Al [Wayne Knight] Woody steelt en hem in een museum plaatst. Woody ontdekt dat hij ooit de hoofdrol had in een populaire kinderserie met sidekick Jessie [Joan Cusack] en tegenspeler Stinky Pete [Kelsey Grammer]. Terwijl Buzz een expeditie leidt om Woody te bevrijden, twijfelt Woody of hij niet beter bij zijn oude ‘gang’ kan blijven. Deels een herhaling van Toy Story waarbij de ondersteunende karakters niet meer voor verrassingen kunnen zorgen. De enthousiaste Cusack is een verrijking van de franchise en stemacteurs leveren opnieuw puik werkt af. Ondanks het gebrek aan originaliteit is dit nog steeds prima vermaak voor het hele gezin.

Nu Andy [John Morris] op het punt staat om te verhuizen naar een campus, rijst de vraag wat er met zijn speelgoed moet gebeuren. Woody [Tom Hanks], Buzz Lightyear [Tim Allen] en hun speelgoedvrienden komen terecht bij een kindercrèche in de verwachting dat ze daar op dezelfde liefdevolle aandacht kunnen die Andy ze altijd gaf. Daar aangekomen leidt de listige roze knuffelbeer Lotso [Ned Beatty] ze om de tuin waardoor ze terecht komen in een ruimte waar losbandige kinderen hardhandig met hun speelgoed omgaan. Tijd om te ontsnappen dus, in de hoop dat Andy ze een betere bestemming zal kunnen geven. De nieuwe karakters voegen weinig toe (de grappen rondom Ken [Michael Keaton] en Barbie [Jodi Benson] zijn nogal belegen) en het ontsnappingsavontuur bevat slecht een handjevol aardig ideeën (waaronder een ‘reset’ van Buzz), maar de ontknoping bewijst dat deze franchise nog steeds over een flinke dosis magie beschikt en zal menig kijker een flinke brok in de keel bezorgen.

Een onnodig (en onnodig ingewikkeld) vervolg op de franchise met teveel nieuwe karakters die daardoor onvoldoende uit de verf komen. Het verhaal vereist dat we geloven dat speelgoed op mysterieuze wijze verplaatst of verdwijnt en opeens weer verschijnt zonder dat kinderen of hun ouders daar vraagtekens bij zetten, maar het is vooral het gebrek aan originaliteit waardoor deze reboot teleur stelt.

Woody [Tom Hanks] voelt zich (opnieuw) gepasseerd, zeker wanneer zijn nieuwe eigenaar Bonnie [Madeleine McGraw] - Andy [John Morris] is inmiddels een tiener - een speeltje gemaakt van afval, waaronder een plastic vorkje, boven hem verkiest. Het nieuwe avontuur komt op gang wanneer de verwarde Forky [Tony Hale] er tijdens een vakantiereisje tussenuit knijpt en Woody hem besluit terug te brengen.

De eerdere films in de serie wisten je als kijker steeds weer te verrassen met originele invalshoeken, maar deze keer is er een te hoge mate van déjà vu. Technisch is er niets op aan te merken en er zijn wel degelijk originele momenten, waaronder de introductie van de Canadese stuntman Duke Caboom [Keanu Reeves, slim gecast], maar het verhaal heeft vooral actie en weinig hart. Het beste moment komt wanneer de eenzame pop Gabby Gabby [Christina Hendricks] eindelijk haar lotsbestemming vindt - een echt brok-in-de-keel moment - maar het is jammer dat er niet meer van dat soort momenten zijn. Afgezien van Annie Potts als Bo Peep heeft de rest van de cast, inclusief Tim Allen als Buzz Lightyear, weinig te doen.

Command. Wanneer de speelse, fantasierijke Bonnie [Scarlett Spears] haar ouders [Lori Alan, Jay Hernandez] vraag waarom niemand haar vriend wil zijn, geven ze haar een Lilypad [Greta Lee] om contact te leggen met de meisjes van dansles. Dat gaat ten koste van cowgirl Jessie [Joan Cusack] en haar vrienden. En dat laat Jessie niet over haar kant gaan. Het centraal stellen van meisjes en het toevoegen van modern (en verouderd) technologisch speelgoed blijkt een meesterzet. Het scenario schetst direct de valkuilen en gevaren van het vervangen van “ouderwets” speelgoed met devices, maar maakt ook volop gebruik van die technologie om het verhaal te verrijken. Maar dit is vooral een verhaal van twee buitenbeentjes – Bonnie en Blaze [Mykal-Michelle Harris] – en hun verlangen naar vriendschap. Vindingrijk, erg grappig en ontroerend – zoals de beste films uit de franchise.

Je moet meer dan een half uur wachten op de verschijning van de vervloekte ‘Robert The Doll’, omdat Jones die tijd besteedt aan een proloog die in feite een voorzet is naar de vierde film uit deze rampzalige horrorreeks. Speelt zich af in Duitsland in 1941 en volgt kolonel Von Alvensleben [Erick Hayden] bij zijn pogingen een boek in handen te krijgen met occulte spreuken. Dat boek komt in handen van een speelgoedmaker [Lee Bane], die het gebruikt om drie van zijn poppen (waaronder Robert) tot leven te wekken. Jones verkwist ontzettend veel tijd met Von Alvenslebens lezingen over poker en ratten en vindt het geen probleem dat de voltallige cast zich schuldig maakt aan hopeloos overacteren. Vervolg op Robert The Doll en Curse Of Robert The Doll. Het rampzalige niveau kreeg een ongewenst vervolg met The Revenge Of Robert The Doll.

Fietskoerier Cam [Taylor Lautner] heeft snel geld nodig om een schuld (om nobele redenen) bij Chinese woekeraars af te betalen. Via de aantrekkelijke Nikki [Marie Avgeropoulos] komt hij in contact met een parkoursgroep. Binnen een vloek en een zucht heeft hij parkoers onder knie en krijgt hij een mogelijkheid om van zijn schuld af te komen door zijn nieuw verworven vaardigheden te gebruiken voor criminele activiteiten. Stereotype personages in overvloed in deze oppervlakkige actiethriller waarin Lautner opnieuw laat zijn weinig meer te zijn dan een leuk koppie. Fijn dat hij een aantal stunts zelf doet, jammer dat hij nog altijd zo’n expressieloze acteur is.

Een paar jaar na haar vernederende aftreden als PM van het Verenigd Koninkrijk, brengt Margaret Thatcher haar biografie uit en onderneemt een uitgebreide promotietour. Maar dit valt gelijk met berichten die beweren dat ze tijdens haar tijd als PM haar positie misbruikte om haar zoon Mark een flinke duit te laten verdienen met wapenhandel.

Deze documentaire toont hoe de immer charismatische, vriendelijke Nick Broomfield probeert een interview te regelen met Margaret Thatcher. Hij probeert talloze keren telefonisch contact te krijgen met Maggies perschef, maar wordt keer op keer afgewimpeld. Broomfield besluit dan maar Thatcher te overvallen bij één van haar signeersessies, maar krijgt daar te maken met de sluwe beveiliger die de bijnaam "Sniffer" krijgt. Broomfield haalt de ene na de andere truc uit, waarbij hij handig gebruik maakt van zijn perfect gespeelde onschuld, om zo dicht mogelijk bij Maggie te komen. "Tracking Down Maggie" heeft aanvankelijk nog een luchtige toon, versterkt door Nicks sardonische commentaar. Maar langzaam maar zeker bekruipt je het gevoel dat Margaret Thatcher louter bezig is om de aandacht af te leiden van haar vermeende corruptie. "Tracking Down Maggie" roept meer vragen op dan dat het antwoorden geeft, maar dat maakt dit wel tot een boeiende filmervaring.

Het is dat ik toevallig een paar dagen eerder het laatste deel van de documentaire 'Corleone: Mafia and Blood' had gezien, want anders was ik waarschijnlijk al afgehaakt na de wazige introductie. De makers gaan er blijkbaar van uit dat de kijker wel weet waar het over gaat, maar hoewel het Maxi-proces groot nieuws was, is het niet iets waarover buiten Italië nog veel over wordt gesproken. De hoofdrolspelers in dat proces waren de onverschrokken rechter Falcone, die willens en wetens zijn leven op het spel zette om de Cosa Nostra op te rollen, en Totò Riina, het absolute hoofd van de Cosa Nostra die direct verantwoordelijk was voor de gruwelijke aanslagen op en executies van een ieder die hem ook maar een strobreed in de weg lag. Regisseur en co-scenarist Marco Bellochio kiest echter het perspectief van Tommaso Buscetta [Pierfrancesco Favino], die besloot informant te worden omdat hij zeker wist dat Riina zich op den duur ook tegen hem zou keren.

Dat had een interessant verhaal op kunnen leveren, maar helaas is daar geen sprake van. Het verhaal van de ondergang van de Cosa Nostra is ronduit fascinerend, maar is veel beter te vertellen in de vorm van een miniserie van een uur of tien. Falcone en Riina zijn hier verworden tot bijzaak en de dramatische directe confrontatie tussen Tommaso en de maffia-bazen ontaardt in een farce. Hoe de politie er in is geslaagd om 366 mensen tegelijk aan te klagen en ze (bijna) allemaal te arresteren, alsmede hoe ze die in één rechtszaal wisten te krijgen, is al een fantastisch verhaal, maar daarover wordt hier geen woord gerept. Als je geschiedenis wilt reconstrueren, wees dan volledig. Dit is een schoolvoorbeeld van hoe het níet moet.

Franz Huchel [Simon Morzé] groeit op in een afgelegen Oostenrijks dorpje waar zijn moeder Margarete [Regina Fritsch] de kost verdient als huishoudster die haar baas ook wat andere diensten levert. Wanneer die baas bij een bizar ongeluk om het leven komt kan Margarete haar zoon niet langer meer onderhouden. Via een oom regelt ze dat Franz kan werken en wonen bij tabakshandelaar Otto Trsnjek [Johannes Krisch] in Wenen. Het is 1937 en al snel ziet Franz zich geconfronteerd met de gevolgen van de opkomst van het Nationaal Socialisme. Otto verkoopt zijn waren namelijk ook aan Roter Egon [Michael Fitz], een communist en de Joodse psycholoog Sigmund Freud [Bruno Ganz] rekent hij tot zijn vaste gasten. Dat neemt lang niet iedereen hem in dank af. Terwijl de maatschappelijke spanning in Wenen toeneemt zoekt Franz zijn toevlucht bij Professor Freud in de hoop zo te ontdekken wat de oorzaak is van de terugkerende nachtmerries waar hij last van heeft. Er ontstaat een bijzondere vriendschap tussen Franz en de eminente wetenschapper, voor wie het echter steeds gevaarlijker wordt om in Wenen te blijven.

In één van zijn laatste rollen schittert de vrijwel onherkenbare Bruno Ganz als de eigenzinnige, maar immer charismatische Freud in een ongebruikelijke, maar geslaagde combinatie van psychologie, romantiek en politiek waarin al die elementen op succesvolle wijze zijn uitgewerkt. Gefilmd op authentieke locaties en fraai in beeld gebracht door Herman Dunzendorfer.

Denzel Washington is jammerlijk miscast als de Schotse koning, maar deze mislukking is vooral te wijten aan regisseur Coen die de Amerikaanse acteurs alle ruimte geeft om de poëzie van Shakespeare te vermangelen met hun Amerikaanse accenten. Over die keuze valt ongetwijfeld te twisten, maar Coen besloot om louter pretentieuze redenen de scènes vrijwel volledig uit te kleden waardoor het drama zich afspeelt in lege, kale ruimtes die door de weinig florissante zwartwit-fotografie ogen als een amateuristische imitatie van de stijl van Carl Theodor Dreyer. Een schandvlek op het blazoen van alle betrokkenen. Zelfs de gevechten zijn van een bedroevend niveau.

Karakterstudie over een introverte houthakker [Joel Edgerton], die in de jaren 1930 zijn gezin achterlaat om te helpen bij de aanleg van een spoorlijn. Hij vraagt zich af wat de zin van zijn leven is in een tijd waarin de wereld in rap tempo verandert. De mensen die hij leert kennen tijdens zijn persoonlijke odyssee wijzen hem tot op zekere hoogte de weg. Met een minimum aan dialoog geeft Edgerton diepgang en waardigheid aan zijn personage en geeft hij tegenspelers (met William H. Macy als uitblinker) de gelegenheid om indruk te maken. Bentleys bedachtzame regie en het schitterende camerawerk van Adolpho Veloso maken dit tot een meditatieve filmische ervaring in de goede zin des woords. De vergelijking met Terrence Malick die james_cameron maakt, kan ik bevestigen.

Door de scheiding van haar ouders gelooft journalist Amy [Amy Schumer] niet in de ware liefde, ook al is haar zus Kim [Brie Larson] gelukkig getrouwd met Gordon [Colin Quinn] en zwanger van haar eerste kind. Haar relatie met de sociaal onhandige Steven [John Cena] weerhoudt Amy er niet van one night stands. Wanneer Amy’s hoofdredacteur [Tilda Swinton] haar opdracht geeft een artikel te schrijven over sportchirurg Aaron Connors [Bill Hader] ziet ze haar kans schoon voor haar zoveelste onenightstand. Maar Aaron laat zich niet zo makkelijk afslepen. Romantische komedie vermijdt de meeste clichés en draait om twee personages die ondanks hun tekortkomingen en excentriciteiten altijd de sympathie behouden. Schumer (die het scenario schreef) en Apatow kiezen niet voor de gemakkelijke weg en LeBron James is verrassend goed als een milde persiflage van LeBron James. NBA-sterren Amar’e Soudnemire en Tony Romo hebben een klein rolletje en er zijn vermakelijke cameo’s van tennislegende Chris Evert, sportcommentator Marv Albert en acteurs Matthew Broderick, Daniel Radcliffe en Marisa Tomei.

Wanneer de band en het koor van een Libanese School voor Blinden een uitnodiging krijgt voor een tour door Europa, heeft Rabih [Barakat Jabbour] reisdocumenten nodig om naar het buitenland te mogen. Daardoor ontdekt hij niet alleen dat hij een vals identiteitsbewijs heeft, maar ook dat het onmogelijk is om zijn identiteit te bewijzen. Wanneer hij hierover lastige vragen stelt aan zijn familie, wordt hij tot zijn grote frustratie van het kastje naar de muur gestuurd.

Interessante roadmovie houdt Libanon en haar geschiedenis een spiegel voor en toont op simpele, maar doeltreffende wijze hoe Libanon, ook nu het niet langer meer het internationale nieuws domineert, nog steeds letterlijk en figuurlijk lijdt onder de verscheuring die jaren van oorlog met zich hebben meegebracht. Barakat Jabbour geeft een knappe vertolking: zijn gebrek aan expressie in zijn ogen (vanwege zijn blindheid) compenseert hij met lichamelijke mimiek en stemgebruik. Verder is zijn muzikaliteit, evenals die van de andere bandleden, indrukwekkend. Niet vanwege hun handicap, maar simpelweg vanwege hun talent om ritme en emotie samen te voegen in prachtige muziek.

Een kunstroof tijdens de veiling van het schilderij ‘Witches In The Air’ van Goya loopt uit op een fiasco wanneer blijkt dat insider Simon [James McAvoy] zich niet kan herinneren waar hij het gestolen doek heeft achtergelaten. Op aandringen van medeplichtige Franck [Vincent Cassel] zoekt Simon hulp bij psycholoog Elisabeth [Rosario Dawson] die gespecialiseerd is in hypnose. Zij heeft al snel door dat Simon iets te verbergen heeft en brengt hem in een trance waardoor Simon geen onderscheid meer kan maken tussen waanbeeld en realiteit. Dynamisch gemonteerd, goed geregisseerd en geacteerd, maar het is nogal irritant dat je als kijker constant bij de neus wordt genomen.

Tiener Sam Witwicky [Shia LaBeouf] is verbijsterd wanneer zijn goedkope eerste tweedehands auto letterlijke over een eigen wil blijkt te beschikken. Later ontdekt hij dat hij de spreekwoordelijke sleutel bezit om de Aarde te redden van verwoesting door de Decepticons, omdat hij een relikwie bezit van zijn overgrootvader [William Morgan Sheppaard], een Poolreiziger die in 1897 een opzienbarende ontdekking waarvan de gevolgen nu pas duidelijk worden. Megan Fox speelt de love interest, de dochter van een automonteur, Josh Duhamel de kapitein wiens eenheid als eerste geconfronteerd wordt met de aanwezigheid van Transformers op Aarde, Jon Voight de minister van Defensie die voor een aantal moeilijke beslissingen komt te staan. De eerste 90 minuten zijn uitstekend, mede door de originele uitwerking van de groeiende band tussen Sam en Bumblebee [Mark Ryan]. De worsteling van de Transformers met de taal is een leuke terugkerende grap. Zolang de mensen centraal staan, is dit erg leuk. Wanneer de Autobots en de Decepticons elkaar te lijf gaan, vervalt het in een weinig enerverende spiraal van explosies en vernielingen die alle vervolgen (en andere genregenoten) zouden teisteren. Enkele stemacteurs uit de oorspronkelijke serie keren terug in hun rollen, waaronder Peter Cullen als Optimus Prime.

Orion Pax [Chris Hemsworth] en D-16 [Brian Tyree Henry] leren elkaar kennen als collega’s in de mijnen op Cybertron. Wanneer ze bij toeval een microchip ontdekken dat een alarmsignaal ontvangt, besluiten ze samen met collega B-127 en hun voormalig leidinggevende Elita-1 [Scarlett Johansson] de bron van het signaal te traceren. Zo ontdekken ze de waarheid over het verleden van Cybertron en ontdekken ze dat hun leider Sentinel Prime [Jon Hamm] een leugenaar is. Dat is het begin van een avontuur dat uiteindelijk zal leiden tot een rivaliteit tussen de twee vrienden die leidt tot de splitsing van de Transformers in de Autobots en de Decepticons. Het eerste deel is een slappe buddycomedy vol flauwe grappen waarvan de houdbaarheidsdatum allang is overschreden. De tweede helft is een stuk beter, ook al gebeurt er niets verrassends. De animatie is vanzelfsprekend verbeterd in de 40 jaar sinds de lancering van de franchise, maar verder is dit een nogal zinloze onderneming.

De alliantie tussen de Autobots en de mensheid komt (alweer) in het geding wanneer (alweer) een aantal Decepticons de Aarde bedreigt. Heeft allemaal te maken met Sentinel Prime [Leonard Nimoy], die sinds 1969 in het diepste geheim onderzocht is door NASA. Nieuwe personages en een blik karakteracteurs bieden geen compensatie voor een belabberd script met (alweer) slappe humor en (alweer) een hoop herrie en verwoesting. Rosie Huntington-Whiteley is het nieuwe liefje van Sam [Shia LaBeouf], maar net als Fox is ze er alleen om hitsige puberjongens tevreden te stellen. Een volstrekt overbodige sequel op Transformers: Revenge Of The Fallen, waarmee je ruim 150 minuten van je leven kunt verspillen. Wat een weelde! Vervolg: Transformers: Age Of Extinction.

Sinds het einde van Transformers werken de Autobots samen met het leger om de Aarde te beschermen. Wanneer de eerste spionnen van de Decepticons op Aarde worden gesignaleerd, neemt men aan dat Optimus Prime [Peter Cullen] het doelwit is en daarom is het misschien beter als de Autobots verkassen. Dan blijkt dat Megatron [‘Hugo Weaving] uit is op iets anders wat zich op Aarde bevindt en moeten de mensen en de Autobots de handen ineen slaan om te voorkomen dat De Decepticons daarmee de macht overnemen. Teleurstellend vervolg met een overdosis aan slappe komedie en clichés, waaronder Fox, die weinig meer hoeft te doen dan zich sexy te kleden en wulps in de camera te kijken. Met een speelduur van 150 minuten is dit veel te lang. Was genomineerd voor een Oscar in de categorie ‘Beste Geluid’, maar won Razzies voor slechtste regie, slechtste scenario en slechtste film. Daarmee is alles wel gezegd.

Deze reboot van de Transformers-franchise is gelukkig wat korter en ontloopt het cliché van de stad die aan puin wordt geslagen, maar het eindresultaat is nog steeds niets om over naar huis te schrijven. De poging tot diversiteit wordt de nek omgedraaid door van hoofdpersoon Noah Diaz [Anthony Ramos] een autodief te maken (al doet hij dat om ‘nobele redenen’) en hoewel de mythologie rondom de Transwarp Key en Unicron [Colman Domingo] een terugkeer betekent naar de kern van de strijd tussen de Autobots en de Decepticons, is het scenario (van 5 schrijvers, nooit een goed teken) rommelig en vraagt Caple Jr. wel erg veel van ons verbeeldingsvermogen. Bijvoorbeeld dat mensen sneller kunnen lopen dan een Transformer. Grote namen als Ron Perlman, Peter Dinklage, Michelle Yeoh. Pete Davidson en MJ Rodriguez verlenen hun stemmen aan de Transformers. In case you cared.