Meningen

Kevin Boitelle schreef, regisseerde en monteerde deze briljante satire in drie delen waarin een regisseur op een steeds andere manier worstelt met een onderdeel van het creatieve proces. In ‘Deel 1’ beklaagt stemacteur Hannah Hoekstra (die zichzelf speelt) zich over de onbegrijpelijke nonsens die ze moet voorlezen bij onsamenhangende, pretentieuze beelden. In ‘deel 2’ zondert een toneelgezelschap (met Huub Smit als regisseur) zich 3 dagen lang af in een antikraakpand om een toneelbewerking te maken van ‘Komt Een Vrouw Bij De Dokter’. ‘In ‘Deel 3’ speelt Roos Dickmann de rol van Hannah Hoekstra die Hanna Hoekstra speelt die alle mogelijke kanalen afgaat om financiering te krijgen voor een filmproject en tot drastische keuzes wordt gedwongen om het te kunnen maken. Gefilmd voor een appel en een ei (de acteurs kregen geen vergoeding), maar daar is niets van te merken. Scenario, regie, acteerwerk en montage zijn uitmuntend in een film die niet alleen de Nederlandse filmwereld op de hak neemt, maar ook laat zien hoe acteurs, producers en editors het eindresultaat kunnen beïnvloeden.

Recensie op basis van de eerste vertoning op 21 september 2024 in tijdens het NFF.

999 is politiecode voor ‘cop killer’ en die code speelt een belangrijke rol in deze misdaadthriller over een vijftal corrupte politieagenten die een bank overvallen en één van de kluisjes stelen. Maar hun opdrachtgevers Vassili [Igor Komar] en Irina Vlaslov [Kate Winslet] eisen na deze klus dat ze ook nog een aantal datafiles stelen. Weigeren is geen optie omdat dan Vassili dan hun identiteit zal prijsgeven. Chiwetel Ejiofor speelt de leider van deze politiebende, Woody Harrelson een verbitterde rechercheur wiens neefje [Casey Affleck] de nieuwe partner wordt van één van de corrupte agenten. Vrij voorspelbare misdaadthriller ontsnapt slechts aan het etiket van middelmatige B-film door de indrukwekkende cast en een nobele poging om de stijl van Michael Mann (Miami Vice, Heat) te imiteren.

Ex-militair Santiago Garcia [Oscar Isaac] roept de hulp van vier oud-collega’s in voor een operatie waarmee miljoenen kunnen verdienen én af kunnen rekenen met de schurkachtige Gabriel Martin Lorea [Reynaldo Gallegos]. Het vereist de nodige voorbereiding maar uiteraard is er een ‘waterdicht plan’ dat door allerlei onvoorzienbare omstandigheden steeds meer ontrafelt, onder anderen wanneer blijkt dat er kinderlevens op het spel staan. Terwijl de mannen proberen via de Andes te ontkomen aan hun achtervolgers, neemt de onenigheid binnen de groep toe. Een soort The A-Team dus met een ironische twist. Niet onaardig maar zeker niet intellectueel uitdagend. Een echte popcornfilm voor de liefhebbers van verstand-op-nul-actiefilms.

Jaka [Iko Uwais] zweert wraak op Collins, de man [Scott Adkins] die verantwoordelijk was voor de aanslag op miljonairsdochter Xian [Celina Jade] waarbij zijn vrouw om het leven kwam. Jaka weet handlangers Long Fei [Hu Chen] en Payu [Ton Jaa] op te sporen, maar die overtuigen hem ervan dat zij dachten dat het zou gaan om een humanitaire missie. Deze drie mannen besluiten samen te werken om Collins en zijn huurlingen uit de weg te ruimen. Een rommelig script voor een standaard wraakactiethriller die alleen opleeft bij de knokscènes die jammer genoeg zo nu en dan meer lijken op circusacts. Michael Jai White is een memorabele schurk.

Speelfilmregiedebuut van Najib Amhali is een roadmovie waarin een zeskoppig gezin met een roestig busje naar Marokko rijdt voor een familiebruiloft. Centraal staat de 23-jarige Nadia [Hajar Fargan] en de moeizame relatie met haar moeder Rachida [Fatima Khanfour]. Samir [Redouan Azmi] is ‘het oogappeltje’, Kauthar [Asma El Mouden] de depressieve zus en Ali [Oma Ahaddaf] het genegeerde, ondergewaardeerde broertje. Nadia heeft het bovendien in haar hoofd gehaald om zich te verloven met Nofel [Nizar El Manouzi], waardoor een oude familievete herleeft. Fargan haalt maar net een voldoende en de scènes met een irritante lifter [Dries de Sutter] zijn onuitstaanbaar, maar de ontknoping valt niet tegen. Telefilm.

Eerste helft van een levendige verfilming van het al vaak verfilmde boek van Alexandre Dumas waarin de ambitieuze D’Artagnan [François Civil] zich in 1627 wil aansluiten bij de musketiers van koning Lodewijk XIII [Louis Garrell] nu Protestantse rebellen, gesteund door de Britten, hun macht proberen uit te breiden in het overwegend katholieke Frankrijk. Hij wint het respect van musketiers Athos [Vincent Cassell], Aramis [Romain Duris] en Porthos [Pio Marmaï], valt voor Constance [Lyna Khoudri] en raakt betrokken bij een complot van Kardinaal Richelieu [Eric Ruf] en spion Isabelle de Valcour [Eva Green]. Aandacht is vereist om de personages en hun loyaliteiten te kunnen onderscheiden en Civil is niet erg charismatisch, maar dit is een verzorgde productie, het tempo ligt hoog en vooral de actiescènes zijn indrukwekkend.

Te veel gepraat, te weinig actie in de afsluiting van de groots opgezette verfilming van Alexandre Dumas’ geliefde roman. Kardinaal Richelieu [Eric Ruf] legt iedereen het zwijgen op die betrokken was bij zijn plan om koning Lodewijk XIII [Louis Garrell] buitenspel te zetten. Ook zijn meesterspion “Milady” De Winter [Eva Green], die daardoor nu een bondgenoot is van D’Artagnan [François Civil], wiens geliefde Constance [Lyna Khoudri] is ontvoerd door handlangers van Richelieu. Milady kan D’Artagnan helpen Constance te vinden in ruil voor fysieke bescherming. We komen meer te weten over wat er is gebeurd met de zoon van Athos [Vincent Cassel] en de identiteit van de moeder en de koning zet stappen om te zorgen voor een erfgenaam, maar er is minder samenhang en er is slechts sporadisch sprake van actie. Het laatste half uur bevat een fenomenaal duel, tot die tijd stelt Bourboulon je geduld behoorlijk op de proef.

Om meer tijd te kunnen doorbrengen met zijn vriendin Samia [Hafsia Herzi], stort Baptiste [Pablo Pauly] zich in zijn vrije tijd op de fotografie. Samia zet zich in voor bestrijding van AIDS en andere soa’s door de lhbti-gemeenschap in Parijs op te zoeken en ze voor te lichten en te helpen. Baptiste raakt gefascineerd door de dragscene en besluit daar een fotoserie over te maken. Wat begint als een fascinatie voor Cookie Kunty [Romain Eck], loopt uit op een liefdesrelatie die bemoeilijkt wordt door het grote verschil tussen Cookie Kunty en Quentin, de jongen achter glamour, make-up en de uitzinnige kostuums. Het verhaal is nogal mager en dramatische ontwikkelingen laten dan ook lang op zich wachten, maar het enthousiasme van de cast (met uitzondering van de onverschillig ogende Herzi) houdt de aandacht vast en er is een aardige ontknoping. Het is allemaal wat aan de brave kant. En dat hoeft natuurlijk geen bezwaar te zijn.

Paul [Mathieu Amalric] heeft door zijn werk veel van de wereld gezien en staat op het punt om Tadzjikistan te verlaten. Het blijkt een moment waarop hij terugkijkt op de sleutelmomenten uit zijn leven, al maakt Paul de kijker meteen duidelijk dat het gaat om een subjectieve kijk op die periode. De rode draad is de relatie die de adolescente Paul [Quentin Dolmaire] opbouwt met aan zijn eerste grote liefde Esther [Lou Roy-Lecollinet]. Hoewel een synopsis van dat verhaal leest als een boeketreeksroman, vervalt Desplechin nooit in sentiment en voorziet hij zijn karakters van authenticiteit, ook al is het beeld dat we van de karakters krijgen getekend door de subjectiviteit van de verteller. Het resultaat is een diep persoonlijke (en deels autobiografische terugblik op adolescentie waar iedere kijker zich in ieder geval deels mee kan identificeren.

Uhoaug en coscenarist Espen Aukan doen geen moeite om het wiel opnieuw uit te vinden in dit Noorse antwoord op Godzilla en King Kong. Geoloog Nora [Ine Marie Wilmann] is geïnspireerd door de spannende verhalen van haar vader [Gard B. Eidsvold], die onder anderen gelooft dat Noorwegen lange tijd het leefgebied was van trollen. Een explosie bij werkzaamheden voor de aanleg van een tunnel door een berg wekt een trol, die zich (volgens vertrouwd recept) richting Oslo begeeft. Politici en militairen bemoeien zich met het één en ander, Nora weet natuurlijk wel beter. Beproefd Hollywoodrecept volgens Noorse mythologie ontstijgt de middelmaat door goed spel van Willman en Eidsvold en uitstekende visuele effecten. Mooi dat een klein filmland als Noorwegen zich prima staande houdt naast het soortgelijke Hollywoodgeweld. De epiloog zet de deur open voor het vervolg: Troll 2.

Vervolg op het vermakelijke Troll in de traditie van Son Of Kong. Met hulp van UV-lampen houden wetenschappers houden een troll letterlijk en figuurlijk gevangen op een geheime locatie. Nora [Ine Marie Wilmann] is van de partij wanneer ook deze trol ontwaakt en er tussenuit knijpt. Om dat te voorkomen, roept Nora het team uit Troll bijeen om te achterhalen waar deze trol op uit is en hoe ze hem moeten stoppen. Ook in de traditie van Son Of Kong is dit een luie sequel met een chronisch tekort aan nieuwe ideeën. De visuele effecten zijn echter ook nu uitstekend.

De titel en de poster beloven weinig goeds en deze film komt zijn belofte na. Overigens begint het nog wel aardig als een redelijk interessant mysterie, maar zodra de eerste slachtoffers vallen is het gedaan met de intrige en werkt deze horrorfilm langzaam maar zeker toe naar een finale die volstrekt belachelijk en totaal niet overtuigend is. Dwaze special effects sluiten aan bij een dwaas scenario.

Vermakelijke Noorse toevoeging aan het found footage-genre maakt gebruik van de inheemse folklore rondom trollen. Een cameraploeg van studenten aan de universiteit van Volda trekt er op uit om een verklaring te vinden voor de dood van een aantal beren in de omgeving. Ze stuiten op Hans [Otto Jespersen], een stoïcijnse jager die beweert dat de Noorse regering er alles aan gelegen is om de aanwezigheid van trollen geheim te houden voor het publiek. Verslaggever Thomas [Glenn Erland Tosterud], boom operator Johanna [Johanna Mørck] en camerapersoon Kalle [Tomas Alf Larsen] volgen Hans tijdens zijn nachtelijke expeditie. Volgens de folklore kunnen trollen niet tegen licht, maar Øvredal voegt zelf een aantal extra elementen toe. Deze knappe mix van actie, humor en spanning is zeer aangenaam kijkvoer voor de fans van het genre en leverde Øvredal behoorlijk wat prijzen op.

De Trolls hebben al 20 jaar geen last meer van hun aartsvijanden de Bergen en leven volgens het motto: zingen, dansen en knuffelen. Maar een spectaculair feest voor Prinses Poppy [Anna Kendrick] brengt de Bergen weer op het spoor van de Trolls. Teveel zang, dans en geknuffel en te weinig verhaal in deze onschuldige animatiefilm, maar de soundtrack heeft een paar liedjes die zelfs de grootste chagrijn een glimlach kunnen bezorgen, waaronder het mede door Justin Timberlake geschreven “Can’t Stop The Feeling”, een voor een Oscar genomineerde wereldwijde megahit. Vervolg: Trolls World Tour.

Slap vervolg op Trolls World Tour waarin koningin Poppy [Anna Kendrick] ontdekt dat Branch [Justin Timberlake] vroeger deel uitmaakte van de wereldberoemde boyband Brozone die bestond uit vijf broers. Floyd [Troye Sivan] heeft John Dory [Eric André] per brief laten weten dat Velvet [Amy Schumer] en Veneer [Andrew Rannels] letterlijk zijn talent aftappen en hem vasthouden in een diamanten gevangenis die alleen open kan met behulp van een “perfect family harmony”. En dus moet Branch zich zien te verzoenen met zijn broers. Kendrick wordt afgeserveerd als een obsessieve fangirl in deze matige en soms ronduit irritante derde film uit de Trolls-reeks.

Om te bewijzen dat Ed Dillinger [David Warner] de code voor een serie succesvolle computergames heeft gestolen, probeert software-designer Kevin Flynn [Jeff Bridges] het computersysteem te hacken met een zogeheten Codified Likeness Utility (CLU). Om de digitale informatie te vinden moet deze CLU [Jeff Bridges] een serie obstakels overwinnen en het Master Control Program [David Warner] zien te verslaan in een aantal confrontaties. De eerste op CGI gebaseerde film heeft een wat warrig verhaal, ook al is de algemene kennis over computertechniek de laatste 40 jaar gegroeid, maar was visueel zijn tijd flink vooruit. Naar huidige maatstaven oogt het wellicht wat primitief, maar mede dankzij de sterke cast zijn de Disc Wars en de befaamde Lightcycle-sequenties nog steeds de moeite waard.

Julian Dillinger [Evan Peters] en Eve Kim [Greta Lee] zijn verwikkeld in een bittere strijd om de machtspositie in de cyberwereld. Julian ontwikkelt een Master Control genaamd Ares [Jared Leto] en zoekt naar de ‘oneindigheidscode’ die Eve juist heeft ontdekt. Julian zet Ares en Athena [Jodie Turner-Smith] in om die code afhandig te maken, maar Ares laat zich niet zo gemakkelijk commanderen. Een hoop visuele hocuspocus en een aanwezige score van Nine Inch Nails, maar inhoudelijk stelt het helemaal niets voor. Het plot is bovendien grotendeels gejat van RoboCop.

Sinds de dood van zijn vrouw heeft software-designer Kevin Flynn [Jeff Bridges] zich steeds meer in zijn eigen wereld teruggetrokken en is de relatie met zijn zoon Sam [Garrett Hedlund] verslechterd. Maar wanneer Kevin spoorloos verdwijnt is Sam degene die ontdekt dat zijn vader volledig is opgegaan in de virtuele wereld van TRON. In de hoop dat hij zijn vader terug kan vinden (en een nieuwe vader/zoon-relatie kan starten) besluit Sam zichzelf onder te dompelen in deze wereld. Daar blijkt Kevin een gevangene te zijn van de CLU die hij zelf heeft ontworpen. Samen met Quorra [Olivia Wilde] slaan vader en zoon de handen ineen in een strijd tegen het systeem waardoor ze de virutele wereld weer kunnen verruilen voor de ‘echte’ wereld. Visueel overdonderend (vooral in 3D) en voorzien van een fantastische, stampende soundtrack door de heren van Daft Punk – die een cameo hebben als DJs – en een aangenaam campy rol van Michael Sheen is dit genieten tijdens actiescènes, al zijn de dialogen niet om over naar huis te schrijven en is Hedlund kleurloos in de hoofdrol.

Drie totaal verschillende filmsterren zijn op locatie in Vietnam voor de opnames van een blockbuster waarvan producer Less Grosmann [Tom Cruise] zeer hoge verwachtingen heeft. Wanneer regisseur Damien Cockburn [Steve Coogan] meldt dat de acteurs totaal niet uit de verf komen, eist Grosmann dat Damien er alles aan doet om de film zo realistisch mogelijk te maken. Damien besluit de directe omgeving te voorzien van boobytraps en verborgen camera’s en verwacht dat de acteurs als team op pad gaan in de hoop dat hij op die manier realistische vertolkingen kan krijgen. Wanneer hij meteen daarna in stukken uiteen spat door op een mijn te stappen, weten de acteurs niet zeker meer of dit onderdeel uitmaakt van de show, of dat ze werkelijk in gevaar zijn.

Tugg Speedman [Ben Stiller], een actieheld à la Sylvester Stallone die een come-back probeert te maken na het geflopte ‘Simple Jack’, waarin hij op tenenkrommende wijze de rol speelt van een achterlijke jongen, neemt de leiding op zich van het team dat verder onder anderen bestaat uit Kirk Lazarus [Robert Downey Jr], een Australische method-acteur die niet alleen zijn huid heeft laten bewerken om de rol te kunnen van een Afrikaans-Amerikaanse soldaat, maar die zijn karakter pas loslaat nadat hij het DVD-commentaar heeft ingesproken, en Jeff Portnoy {Jack Black], die grote successen heeft geboekt met vulgaire komedies, waaronder een film over een familie à la “The Klumps” met winderigheidsproblemen. Wanneer Tugg gevangen wordt genomen door een groep die zichzelf “Flaming Dragon” noemt, denkt hij nog steeds dat het allemaal hoort bij de film. Pas wanneer ze hem herkennen als ‘Simple Jack’ (de enige film die ze daar op videoband kunnen zien) en Tugg gedwongen wordt de hele film na te spelen, dringt het tot hem door dat hij zich niet langer meer op een filmset bevindt. Maar die realisatie heeft een onverwacht psychologisch effet. Ondertussen proberen Lazarus, Portnoy en co-acteur Alpa Chino [Brendan T. Jackson], een hiphopper die grof geld verdient met ‘Booty Sweat’, hem te bevrijden.

“Tropic Thunder” begint met een eigen preview, waarin je een commercial ziet voor Booty Sweat, evenals hilarische trailers voor Jack Scorcher VI, Satan’s Alley en The Fatties. Het zet de toon voor deze vlijmscherpe satire waarin met name Ben Stiller en Robert Downey Jr (die een Oscarnominatie kreeg voor zijn rol) zichzelf op sublieme wijze op de hak nemen. Hoogtepunten zijn de scène waarin Speedman in zijn ééntje de vijand bestormt, waarbij hij alle filmclichés de revue laat passeren en ook de fragmenten uit “Simple Jack” (waarvan een volledige trailer bestaat) zijn briljant. Downey heeft de beste one-liners en de film zit ook vol gigantische (bewust over-the-top) explosies. De eerbiedige parodie op de beroemdste scène uit “Platoon” is ook voortreffelijk gedaan in deze bijzonder geestige, maar vooral zeer treffende en geslaagde persiflage op Hollywood door enkele van Hollywoods grootste sterren van hun generatie. Maar het is Tom Cruise die hier de show steelt als de bijzonder agressieve en doortastende producer wiens bijdrage tijdens de eindcredits de moeite waard is om volledig te bekijken.

Sarah [Shirley Henderson] en Tom [Alan Tudyk] nodigen studievrienden Beth [Olivia Williams] en Richard [Rufus Sewell] uit voor een etentje en zijn verrast dat Beth op eigen houtje heeft besloten Jessica [Indira Varma] mee te nemen. Jessica’s grillige gedrag maakt het er niet gezelliger op, maar niemand kon bevroeden dat ze zich tijdens een onbewaakt moment zou verhangen. In deze knullige mix van Alfred Hitchcocks Rope en The Trouble With Harry kost het de nodige moeite om Jessica’s dood te verbergen voor de buitenwereld tot ze haar lichaam elders hebben gedumpt. Een fletse Hitchcock-imitatie.

Het huwelijksfeest tussen de Vlaamse Jurgen [Dries De Sutter] en de Turks-Vlaamse Sibel [Sirin Zahed] verloopt niet volgens plan. Sibels verbitterde broer [Burak Balci] probeert de boel moedwillig te saboteren, culturele verschillen zorgen voor onrust en Sibel blijkt niet eerlijk te zijn geweest. De problemen kun je grotendeels van tevoren zien aankomen, maar niet de manier waarop die worden bestreden en uiteindelijk opgelost. Een bekende formule met een originele uitwerking en twee charismatische hoofdrolspelers.

Een wetenschapper [Leonid Yarmolnik] is gestrand op een planeet die een replica is van de Aarde ten tijde van middeleeuwen. De plaatselijke bevolking ziet hem aan voor Don Rumata, een man van adel die afstamt van één of andere godheid. Er is een opstand van boerenrebellen onder leiding van Arata [Valentin Golubenko] die iedere vorm van intelligentie wil uitroeien, maar verdere pogingen om de zwanenzang Aleksey German, een project waar hij zo’n 20 jaar aan werkte en dat na zijn dood werd afgemaakt door zijn weduwe en zoon, in een verhaal samen te vatten is ondoenlijk en overbodig. De camera is een karakter dat de actie op korte afstand volgt door een dorpje waar de kou, de wind, de regen en de stank haast voelbaar en ruikbaar (iets voor 4DX?) is. Een parade aan voorbijgangers loopt plotseling door het beeld, kijkt recht in de lens, maakt een grapje of één of ander obsceen gebaar en verdwijnt vervolgens uit beeld. Soms zien we een zwaard, een worst of de restanten van een opgehangen dier of mens in extreme close-up omdat de ruimte zo beperkt is dat je nergens anders kunt staan. De details zijn de hoofdzaak en wie het lukt om bijna 3 uur geconcentreerd te blijven kijken zal regelmatig in lachen uitbarsten om de nimmer aflatende onverwachte gebeurtenissen en de verrassend directe verwijzingen naar o.a. Munchhausen en E.T.! Waarlijk een unieke ervaring en een triomf qua productie, kostuums en special effects, al is het laatste half uur relatief tam.

Werkelijk afschuwelijke film is een zwarte bladzijde in de acteercarrière van de voltallige cast. Wilde vertolkingen in een verhaal vol diep onsympathieke karakters, met een ernstig schmierende George MacKay als Ned Kelly. Nicholas Hoult doet het met een pony en er is een scène met een baby die je niet gauw zult vergeten, maar om de verkeerde redenen.

Regisseur Justin Kurzel treft de meeste blaam in zijn treurige queeste naar schokkende momenten, maar de acteurs hadden ook beter moeten weten. Fans van South Park die zich de aflevering 5 van seizoen 6 (The New Terrance & Phillip Trailer) nog kunnen herinneren, zullen waarschijnlijk óók moeite hebben om hun lachen in te houden wanneer Russell Crowe zijn gitaar pakt en begint te zingen. Maar laat één ding duidelijk zijn: deze 'True Story' kan niet tippen aan "The Russell Crowe Show".

Kate [Ruth Wilson] valt voor de charmes van een cliënt [Tom Burke] die net uit de gevangenis is gekomen en na enkele seksafspraken gelooft dat er een serieuze relatie in ziet met ‘Blond’. Wilson is overtuigend als de complexe Ruth, maar het scenario van Wootlif en Molly Davies geeft weinig inzicht in de oorzaken van haar relatieproblemen, zeker aangezien de scènes met haar ouders suggereren dat ze zich vaker hals over kop in een relatie heeft gestort. Gebaseerd op het semiautobiografische boek van Deborah Kay Davies.

Wie zich graag vergaapt een excentrieke bevriende oude mannen van eenvoudige komaf die we volgen gedurende een periode waarin ze met hun trouwe honden op zoek gaan naar truffels, zit hier goed. De markante persoonlijkheden zorgen voor verrassende, soms vermakelijke momenten maar het is nogal veel van hetzelfde. In een sterk ingekorte versie was dit een puike aflevering geweest van (voor de 45-plussers onder ons) Showroom.

Tiener Jamie [Cameron James-Kong] is de zoon van pornoacteurs. Sinds de dood van zijn moeder is hij camerapersoon voor de amateurfilms van zijn vader [Andrew Howard]. Voor een schoolproject over pornoverslaving wordt Jamie gekoppeld aan de vrijgevochten Nina [Safiya Benaddi]. Waarom klasgenoten die elkaar niet kennen afspreken in een grot aan zee is onduidelijk. Waarom ze zo snel over menen te moeten gaan op de geslachtsdaad (waarmee voorspelbare relatieproblemen ontstaan), is dat ook. Realisme en diepgang zijn ver te zoeken, maar die scène met de octopus zal je niet snel vergeten!

Acteur Julián [Ricardo Darin] heeft besloten zich neer te leggen dat hij de strijd tegen kanker niet zal winnen en zet de behandeling stop. Dan krijgt hij onverwacht bezoek van zijn oude vriend Tomás [Javier Cámara] speciaal voor hem van Canada naar Barcelona is gekomen. Gedurende vier dagen staat Toma’s zijn oude vriend bij terwijl hij de voorbereidingen treft voor het naderende einde. Een van de te nemen hordes is het vinden van een nieuw baasje voor Juliáns trouwste vriend: zijn hond Truman. Rustig voortkabbelend drama moet het niet hebben van een origineel verhaal, maar van de interactie tussen de hoofdrolspelers onderling en de mensen die ze tegenkomen. Vooral Cámara maakt indruk met een subtiele, ingeleefde vertolking. Oriol Pla, die de rol speelt van Juliáns zoon, lijkt als twee druppels water op Matthias Schoenaerts.

Scenarioschrijver Dalton Trumbo [Bryan Cranston] was één van de vele slachtoffers van de heksenjacht op vermeende communisten die de VS (en met name Hollywood) in de tweede helft van de jaren 40 in zijn greep had. John McNamara’s scenario (gebaseerd op het boek “Dalton Trumbo” van Bruce Cook) toont niet alleen Trumbo’s ervaringen, maar ook die van andere vooraanstaande Hollywoodgrootheden die op hun eigen manier onderdeel uitmaakten van de heksenjacht. John Wayne [David James Elliott] en de invloedrijke columniste Hedda Hopper [Helen Mirren] stoken het vuur verder op. Trumbo verwerkt het beeld dat hij van zichzelf heeft als eenzame strijder in het scenario voor Spartacus waarmee Kirk Douglas uiteindelijk een definitief einde maakte aan de boycot van vermeende communisten. Hoewel enige kennis van Hollywood en de VS in deze periode helpt, houdt McNamara de boel overzichtelijk en Cranston weet uitstekend Trumbo’s sterke en zwakke punten neer te zetten. Het leverde hem terecht een Oscarnominatie op.

De 14-jarige Annie [Liana Liberato] leert via de chat de 15-jarige Charlie kennen. Bij hun eerste fysieke ontmoeting blijkt Charlie 35 jaar oud te zijn, maar hij weet Annie zo te manipuleren dat ze seks met hem heeft. Annies beste vriendin [Zoe Levin] heeft als enige door wat er is gebeurd en meldt dit op school. Het onderzoek onder leiding van FBI-agent Doug Tate [Jason Clarke] wordt bemoeilijkt doordat Annie volhardt in het idee dat Charlie haar vriend is en dat ze niet is verkracht, tot frustratie van haar ouders Will [Clive Owen] en Lynn [Catherine Keener] die niet goed weten hoe ze hun dochter het beste kunnen helpen. De 14-jarige Liberato maakt indruk, ook al maakt het scenario onvoldoende duidelijk hoe Charlie haar online heeft gemanipuleerd en waarom ze hem blijft beschermen. In plaats daarvan gaat de aandacht al snel uit naar de ouders en verzandt het in oppervlakkig melodrama.

Gerald Cotten stond samen met Michael Patryn aan de wieg van Quadriga CX dat snel uitgroeide tot de belangrijkste Canadese beurs voor cryptovaluta. Cotten runde de beurs grotendeels in zijn eentje vanaf zijn laptop, dus toen hij in 2018 plotseling overleed tijdens een verblijf in India, ontstond paniek onder zijn cliënten. Cotten bleek de wachtwoorden die toegang gaven tot een kapitaal van $ 250 miljoen mee te hebben genomen naar zijn graf. Sewell kijkt terug op de geschiedenis van Quadriga CX en probeert te achterhalen wat er is gebeurd met geld van de ongeveer 115.000 gebruikers dat verloren is gegaan. Er is nauwelijks beeldmateriaal en dus is Sewell veroordeeld tot pratende hoofden. Maar het verhaal is boeiend, ook vanwege de voedingsbodem voor samenzweringstheorieën, en insider QCXINT verleent met zijn wolfmasker en vervormde stem een extra dosis mysterie aan dit bizarre verhaal.