Meningen

Tijdens zijn eerste dag op college ontdekt Bobby dat hij de dubbelganger is van Eddy Galland, een medestudent. De twee raken meteen bevriend en wanneer hun bizarre verhaal in de krant verschijnt ontdekt David Kellman dat ze allebei zijn dubbelganger zijn! Vanaf hun eerste ontmoeting zijn de drie jongens onafscheidelijk en al snel worden ze een mediasensatie. Hun pleegouders (de jongens zijn alledrie geadopteerd) vragen zich af waarom deze drieling is opgesplitst. De zoektocht naar het antwoord onthult een duistere geschiedenis die veel verder gaat dan de trailer doet vermoeden. Qua vorm is dit een vrij traditionele documentaire met veel pratende hoofden afgewisseld met archiefmateriaal, maar regisseur slaagde er gelukkig in om twee sleutelfiguren voor de camera te krijgen wiens verontrustende getuigenissen de grootste meerwaarde zijn voor deze documentaire: Lawrence Perlman, één van de psychologen die enige tijd deelnam aan het psychologische onderzoek waaraan de drie jongens werden onderworpen en Natasha Josefowitz die in de jaren '50 en '60 de vaste assistent was van psycholoog Peter Neubauer, de in 2008 overleden hoofdrolspeler in dit tragische mysterie.

In 2009 stuitte Glenn Kurtz op beeldmateriaal dat zijn grootvader Pools-Amerikaanse David in 1938 tijdens een reis door Europa had geschoten. Deze documentaire richt zich volledig op 3 minuten die zijn gefilmd in Davids geboorteplaats Nasielk, een stad van zo’n 7000 inwoners waarvan er 3000 Joods waren. In december 1939 lieten de Nazi’s alle Joden afvoeren naar concentratiekampen, slechts enkele tientallen overleefden de oorlog, waaronder Moszek Tuchendler. Met hulp van Moszek proberen Bianca Stigter en Glenn Kurtz meer te weten te komen over de ruim honderd mensen die (veelal lachend en zwaaiend) in beeld verschijnen. Deze documentaire begint met een integrale vertoning van het filmpje, zonder commentaar, zonder muziek. De rest van de film bestaat uit stills of uit vertraagde fragmenten en omdat de mensen in de film direct in de camera staren, word je haast gedwongen om je bezig te houden met het menselijke verhaal achter iedere persoon. Een uniek vormgegeven, indringend en effectief portret van een van de vele Joodse gemeenschappen waarvan als gevolg van Holocaust bijna elk spoor is uitgewist. De collage, waarin iedere persoon in het filmpje wordt uitgelicht, is misschien wel net zo effectief als de twee minuten stilte die we jaarlijks op 4 mei houden. Een Nederlands-Engels productie om trots op te zijn.

De Drie Musketiers Athos [Matthew Macfadyen], Porthos [Ray Stevenson] en Aramis [Luke Evans] zitten in zak en as sinds de ontwerpen voor een luchtschip van Leonardo da Vinci zijn gestolen door Milady De Winter [Milla Jovovich] voor Graaf Buckingham [Orlando Bloom]. Een jaar later krijgen de musketiers kans op revanche wanneer Milady de diamanten van koningin Anne [Juno Temple] blijkt te hebben gestolen. De diefstal maakt onderdeel uit van een complot van kardinaal Richelieu [Christoph Waltz] om een oorlog uit te lokken waarmee hij de naïeve, onervaren koning Lodewijk XIII [Freddie Fox] hoopt te onttronen. Doldwaze moderne versie van een zwaard- en degenfilm waarin Jovovich de latex van Resident Evil heeft verruild voor weelderige jurken. Jovovich blijkt een aardige aanleg voor komedie te hebben en Freddie James is hilarisch als oenige koning. Het ziet allemaal ook erg fraai uit, maar Bloom blijkt weinig kaas gegeten te hebben van schurkenrollen en Waltz en Mads Mikkelsen (als Richelieu’s rechterhand Rochefort) zijn teleurstellend kleurloos. Het ergst is de komische bedoelde noot van James Corden als de oliedomme Planchet. Afgezien van de personages heeft dit niets te maken met de avonturenroman van Alexandre Dumas. Puristen zijn gewaarschuwd!

"Three on a match means one will die soon", zo lezen we in een krantenartikel. Deze film volgt het relaas van drie jonge vrouwen, gespeeld door Joan Blondell, Bette Davis en Ann Dvorak, die elkaar 10 jaar nadat ze van school gingen toevallig ontmoeten. Ze spreken af en worden goede vrienden. Maar die vriendschap blijkt het begin van een serie dramatische gebeurtenissen die hun levens behoorlijk op de kop zetten en voor één van hen fataal zal zijn.

Davis heeft een ondankbare rol als de braafste - en meest kleurloze van het stel - dus is dit vooral een vehikel voor Blondell en Dvorak. Laatstgenoemde krijgt de meeste ruimte om haar acteertalent te laten zien en hoewel ze zelf niet erg te spreken was over het eindresultaat, is haar spel voortreffelijk. Blondells transformatie van jeugdige delinquent tot bedachtzame levensgenieter is overtuigend en Warner Bros haalde een blik met sterke karakteracteurs - waaronder Humphrey Bogart, die nog lange tijd als schurk gecast zou worden - uit de kast om dit vlot geregisseerde, pittige melodrama nog wat extra glans te geven. Het scenario bevat meer dan voldoende sprankelende dialogen en er is een uitstekende finale. Wie zich niet enorm stoort aan het mechanische spel van de 5-jarige Buster Phelps in de cruciale rol als Dvoraks zoon, zal deze fascinerende pre-code film nog meer kunnen waarderen.

Prima acteerwerk van de drie hoofdrolspeelsters en een regisseur die sentiment zoveel mogelijk ontwijkt, maken dit melodramatische verhaal de moeite waard. Wanneer een klein vliegtuig neerstort op een haast onbereikbare plaats in de bergen, blijkt alleen een vijfjarige jongen de ramp te hebben overleefd. Wanneer de pers niet alleen zijn geboortedatum onthult, maar ook het feit dat hij direct na zijn geboorte ter adoptie was afgestaan, zijn er drie vrouwen die geloven dat het om hun zoontje gaat. Aangezien de pleegouders zijn omgekomen bij de ramp ligt het voor de hand dat zijn biologische moeder zich over hem ontfermt, maar wie is dat?

In flashbacks ontdekken we onder welke tragische omstandigheden de drie moeders zich genoodzaakt voelden hun kind af te staan, terwijl de drie vrouwen angstvallig wachten op nieuws van de reddingswerkers. Dit had op papier een sentimentele draak kunnen zijn, maar Robert Wise houdt de regie letterlijk en figuurlijk stevig in handen en levert een film af die een mooie showcase is voor drie zeer getalenteerde actrices.

Het enorme succes van Casablanca was aanleiding voor een serie films met Sydney Greenstreet en Peter Lorre. Dit was hun achtste samenwerking, al hebben ze relatief weinig gezamenlijke scènes. De film opent op de avond voorafgaand aan het Chinees Nieuwjaar. De drie vreemdelingen uit de titel - Greenstreet, Lorre en Geraldine Fitzgerald - ontmoeten elkaar bij toeval. Crystal Shackleford [Fitzgerald] vertelt Jerome K. Arbutny [Greenstreet] en Johnny West [Lorre] over de mystieke werking van een afgodsbeeldje dat ze op de kop heeft weten te tikken: als drie volslagen onbekenden hier, tegelijkertijd, een wens doen, die wens zal uitkomen. Ze blijken alle drie dringend geld nodig te hebben, dus wensen ze een winnend lot in een loterij. Vervolgens ontdekken we wat de individuele redenen zijn voor de geldzorgen.

Het is een ongebruikelijk uitgangspunt voor drie verhaallijnen die aan het einde netjes bij elkaar komen en vooral Fitzgerald en Lorre leveren goed acteerwerk af. Het plot rond Fitzgerald en haar overspelige echtgenoot komt het beste uit de verf, maar regisseur Jean Negulesco - die de regie overnam van John Huston, die het scenario schreef - slaagt er niet goed in de verhaallijnen tot een eenheid te smeden, waardoor het wat episodisch en soms verwarrend is. Verplicht kijkvoer voor fans van de drie hoofdrolspelers, maar het is wel duidelijk dat de oorspronkelijke magie tussen Greenstreet en Lorre tanende was.

Oubollig, formulematig en op het laatst zelfs prekerig ensembledrama met een ensemble dat zich te vaak schuldig maakt aan hevig overacteren. Breeds is een aangename uitzondering en Magda Szubanski (Mrs Hoggett uit de Babe-films) is hilarisch als Mc Queenie. “Raping Matilda” is een amusante update van “Waltzing Matilda”, maar het is één van de vele grappen waarvoor de formule een excuus is om het op steeds minder succesvolle wijze te herhalen. Elton heeft juweeltjes als Blackadder, Mr Bean en The Thin Blue Line op zijn CV staan. Ik bedoel maar...

Alithea [Tilda Swinton] een wetenschapper die onderzoek naar de historie van verhaal- en verteltechnieken, is voor een conferentie in Istanbul wanneer ze in een Turkse bazaar de ‘Nightingale’s Eye’ koopt waarin zich een Djinn [Idris Elba] blijkt te bevinden die door Alithea bevrijdt kan worden als hij haar drie meest vurige wensen uit kan laten komen. Via een aantal flashbacks ontdekken we hoe het kan dat de Djinn na 2.500 jaar nog steeds in het flesje zit en ontstaat er een intellectuele woordenstrijd. Millers visuele stijl komt hem zeer goed van pas in de flashbacks, maar door het achterwege laten van dialoog ten faveure van Elba’s vertelstem blijf je als kijker wat teveel op afstand gehouden. Swinton en Idris Elba zijn uitstekend.

Een triootje met Connor [Jonah Hauer-King], Olivia [Zoey Deutch] en Jenny [Ruby Cruz] blijkt ondanks het gebruik van voorbehoedsmiddelen niet zonder gevolgen. Het is verfrissend om een Amerikaanse romcom te zien die seks behandelt zonder daar lacherig over te doen. Deutch is bijzonder innemend als de assertieve, zorgeloos ogende Olivia. Scenarist Ethan Ogilby worstelde duidelijk met een bevredigende ontknoping. Die is dan ook teleurstellend, gekunsteld en vergezocht.

Na geseksualiseerde superhelden als Wonder Woman en Black Widow, is het nu ruim baan voor twee vrouwelijke veertigers die niet voldoen aan het traditionele ideaalbeeld, maar zich wel degelijk superheld mogen noemen. Lydia [Melissa McCarthy] is een bouwvakker met een lage opleiding, maar een stevige dosis zelfvertrouwen en zelfredzaamheid. Emily [Octavia Spencer] is een briljante wetenschapper die nog steeds bezig is om een middel te vinden waarmee ‘gewone mensen’ zich kunnen beschermen tegen de zogenaamde Miscreants die als gevolg van een kosmische straal sinds 1983 Chicago onveilig maken. Jaren nadat deze schoolvriendinnen elkaar uit het oog zijn verloren ontmoeten ze elkaar in de aanloop naar een schoolreünie. Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden wordt Lydia onbedoeld de proefpersoon voor één van Emily’s wetenschappelijke experimenten en beschikt ze opeens over superkrachten. Emily maakt zichzelf proefpersoon voor een andere superkracht en samen met Emily’s dochter [Taylor Mosby] gaan deze twee vrouwen de strijd aan tegen de miscreants, waaronder een roofbende onder leiding van ‘The Crab’ [Jason Bateman], en Laser [Pom Klementieff] die een aanslag heeft gepleegd op kandidaat-burgemeester William Stevens [Bobby Cannavale]. Een vrolijk, geschikt vehikel voor de talenten van McCarthy en Spencer, maar wees gewaarschuwd: het is grotendeels meligheid troef.

Jim Arnaud [Jim Cummings] is een politieagent in een klein stadje in Texas wiens leven een puinhoop is. Na de dood van zijn moeder negeert hij het advies om psychologische hulp te zoeken, alsmede het bevel om niet op zijn werk te verschijnen en de tijd te nemen om alles te verwerken. Cummings schreef scenario en muziek, regisseerde en speelde de hoofdrol maar kan maar niet besluiten hoe serieus we zijn karakter moeten nemen. Jims onregelmatige huilbuien wekken noch glimlach noch tranen op en dat is niet de enige reden waarom het zo’n irritant personage is. Hoe dan ook: Cummings heeft alle talenten die hij heeft aangesproken voor deze vervelende film schromelijk overschat.

Uiterst merkwaardige Marvelproductie waarin afgekeurde superhelden Yelena Belova [Florence Pugh], John Walker [Wyatt Russell] en Ava Starr [Hannah John-Kamen] door Valentina de Fontaine [Julia Louis-Dreyfus] naar een afgesloten ruimte voor vernietiging. Niemand had gerekend op de aanwezigheid van Bob [Lewis Pullman], een ogenschijnlijk depressieve jongeman zonder superkrachten. Blijkt natuurlijk geen toeval. De flinke dosis humor die Eric Pearson en Joanna Calo in het scenario stopten, slaan lange tijd dood door de gebrekkige timing van Schreier en de cast. Maar wanneer ‘The Sentry’ eindelijk zijn opwachting maakt, krijgt deze tot dan toe veel te luchtige SF-actiefilm een veel duistere toon en wordt het een hele andere (en aanzienlijk betere film) met originele visuele effecten en een opmerkelijk ontroerende ontknoping. Wacht tot het eind van de aftiteling voor een lange extra scène die vooruitblikt op het vervolg van deze reboot.

Vanwege haar expertise als verpleegkundige wordt nieuweling Joyce [Celina Imrie] snel opgenomen in de Thursday Murder Club van Elizabeth [Helen Mirren], Ron [Pierce Brosnan] en Ibrahim [Ben Kingsley]. Zij storten zich iedere donderdag vol overgave op een onopgeloste moordzaak in het seniorencomplex waar ze wonen. De toekomst van dat complex komt op het spel te staan wanneer de flamboyante mede-eigenaar Ian Venthamn [David Tennant] hals over kop besluit de grond te verkopen en de bewoners wil laten opkrassen. Een moord gooit voor iedereen roet in het eten. En uiteraard buigt de Thursday Murder Club zich over de zaak. Het plot doet denken aan een standaardaflevering van het amusante, maar inmiddels gedateerde ‘Murder, She Wrote’ en het is alleen aan de imposante cast (met verder o.a. Jonathan Pryce en Richard E. Grant) te danken dat dit best te pruimen is.

Zhanke Jia levert stevige maatschappelijke kritiek op zijn vaderland China met vier losjes met elkaar verbonden verhalen over mensen die om uiteenlopende redenen gefrustreerd zijn door de kloof tussen arm en rijk en de manier waarop de machthebbers hun klein proberen te houden. Iedere verhaallijn eindigt met een schokkende wanhoopsdaad, maar Jia toont een scherp inzicht in de machtsverhoudingen in China en mede dankzij de uitstekende hoofdrolspelers is dit een meeslepend, bij vlagen schokkend satirisch misdaaddrama geworden.

Verfilming van de autobiografische musical van Jonathan Larson [Andrew Garfield] die aan het begin van het verhaal al 8 jaar in New York woont en al die tijd in een eetcafé heeft gewerkt om in zijn vrije tijd te kunnen werken aan de musical ‘Superbia’. Hij krijgt eindelijk de kans om zijn droom waar te maken wanneer een geldschieter bereid is een workshop te financieren waarmee hij een ruwe versie van ‘Superbia’ ten gehore kan brengen. Maar zijn vriendin [Alexandra Shipp] is Jonathans obsessie met zijn eigen carrière beu en beste vriend Michaael [Robin de Jesus] blijkt zijn steun meer nodig te hebben dan ooit. Speelt zich af in de vroege jaren ’90, toen de Amerikaanse homogemeenschap nog volop moest strijden om erkenning van en hulp bij de AIDS-epidemie en die setting zorgt voor een extra dramatische dimensie. Hoewel deze musical beschouwd wordt als vernieuwend, revolutionair, grensverleggend (etcetera) zijn de liedjes bepaald niet van een niveau dat je ze na afloop nog kunt herinneren. Sterker nog: ze leunen vaak op één of twee zinnetjes die keer op keer worden herhaald. Miranda laat heden en verleden bovendien vaak op een wat warrige manier door elkaar lopen, waardoor je op afstand wordt gehouden van de karakters. Vol overgave gespeeld door een duidelijk enthousiaste cast, dat wel.

Dat is wat Julia Roberts en George Clooney bovenop hun gage kregen voor hun medewerking aan deze oubollige, soms ronduit stuitende romantische komedie waarin ex-gehuwden David [George Clooney] en Georgia [Julia Roberts] afreizen naar Bali waar hun pas afgestudeerde dochter Lily [Kaitlyn Dever] tijdens haar vakantie haar grote liefde [Maxime Bouttier] heeft gevonden en besloten heeft met hem te trouwen en zich definitief in dit ‘paradijs’ te vestigen. Een hoop gekibbel, een tocht langs de toeristische trekpleisters, een bevestiging van alle vooroordelen over de plaatselijke bevolking en uiteraard een afgezaagde ontknoping later vraag je je af of dergelijke propaganda niet verboden zou moeten worden. Als het niet is om Bali te beschermen voor zich superieur voelende witte vakantiegangers, dan toch in ieder geval om de argeloze kijker te behoeden voor dit onheil.

Door klimaatverandering en vervuiling is de Aarde onbewoonbaar geworden. Alleen een kleine elite wist de Aarde te ontvluchten vestigde zich op Kepla. Twee generaties later wil men weten of terugkeer naar thuisplaneet mogelijk is. Nu is het aan de bemanningsleden van Ulysses 2 om dat uit te zoeken en tevens te achterhalen wat er is geworden van de bemanning van de spoorloos verdwenen Ulysses 1. Voor Lisa Blake [Nora Arnezeder] heeft deze missie een persoonlijk tintje: haar vader behoorde tot de bemanning van Ulysses 1. Een tip voor beginnende filmmakers: je kunt gemakkelijk geld besparen op een futuristische science-fictionfilm door het te laten afspelen in de mist. Een sombere, letterlijk kleurloze setting en een chronisch gebrek aan actie en het weinig enerverende verhaal. Fehlbaum speelt duidelijk leentjebuur bij Alien, Mad Max Beyond Thunderdome en zelfs Silent Running, maar is desondanks nauwelijks de moeite waard.

Zwarte komedie speelt zich af in vakantieoord Vistamar dat sinds kort is overgenomen door multinational Goldfield. Het scenario richt zich op twee personen die daar allebei aanwezig zijn en wiens paden elkaar uiteindelijk zullen kruizen, met dramatische gevolgen. Pedro [Luis Gerardo Méndez] is woedend wanneer blijkt dat zijn vakantieplannen overhoop worden gehaald omdat het luxe appartement dat hij heeft gehuurd dubbel geboekt blijkt te zijn. Pogingen om de zaak recht te zetten lopen op niets meer uit dan lege excuses en dus zit hij opgescheept met Abel [Andrés Almeida] en diens vrouw en kinderen. Andres [Miguel Rodarte] is een werknemer die zijn depressie onderdrukt met medicijnen en steeds meer moeite heeft om de 'service met een glimlach' die van hem wordt verwacht te verlenen.

Dit is in de eerste plaats een satire op de leegheid van de luxe vakantieoorden die je een paradijs beloven, maar de bewust vals gespeelde score suggereert dat er sprake is van een prelude naar een spannende finale. Het blijkt echter een dwaalspoor want het einde is vaag en levert niet de emotionele pay-off op die je verwacht. Ondanks het zwakke einde en rommelige satirische elementen is dit prima uit te zitten.

Gren Zglinski heeft zich duidelijk laten inspireren door David Lynch, maar hij mist de visuele verbeeldingskracht waardoor deze film niet intrigerend verwarrend, maar irritant verwarrend is. Een fantasieloos gefilmd verhaaltje over schrijvers Anna [Birgit Minichmayr] en Nick [Philipp Hochmair], die het appartementencomplex dat ze beheren een half jaar lang inruilen voor een chalet in Zwitserland. Nick wil daar op zoek gaan naar lokale recepten voor een kookboek, zij wil een roman schrijven 'over een man die zijn vrouw vermoordt'. Ze verhuren hun eigen appartement aan Mischa [Mona Petri] en laten bovenbuurvrouw Andrea [ook Mona Petri, vraag niet waarom], met wie Nick een affaire heeft, achter. Het verblijf in Zwitserland krijgt echter een naargeestige wending wanneer Nick en Mischa (terwijl ze een potje 'Tiere' doen) een schaap doodrijden. Een tragische gebeurtenis in het appartementencomplex zet daar het leven van de bewoners op zijn kop.

Een typisch geval van een film die de klok heeft horen luiden, maar niet weet waar de klepel hangt. Eerst zit het zus, dan zit het zo en dan blijkt de vork toch weer anders in de steel te zitten. Je wordt als kijker niet intellectueel uitgedaagd, maar keer op keer belazerd. Het is de moeite eerlijk gezegd niet waard om uit te vogelen hoe de vork in de steel zit en ik heb sterk de indruk dat de schrijvers dezes zelf de draad ook volledig kwijt zijn geraakt. Het feit dat er een pratende kat rondloopt is daar levend bewijs van. Een pretentieuze puinhoop, ondanks het meer dan acceptabele acteerwerk.

In de openingsscène laat de 11-jarige Zaffan [Zafreen Zairizal] al iets van haar opstandige aard zien in het bijzijn van haar beste vriendinnen Farah [Deena Ezral] en Mariam [Piqa]. Vanaf het moment van haar eerste menstruatie begint haar gedrag steeds grilliger te worden en dat gaat ten koste van haar vriendschappen. Wanneer Zaffan ook fysieke begint te veranderen, slaat het ‘virus’ over op andere meisjes op de school. Maar dan verschijnt hulp in de vorm van duiveluitdrijver (of is het charlatan?) Dr. Rahim [Shaheizy Sam]. Het basisidee is niet nieuw en het verhaal is aan de magere kant, maar Zairizal maakt grote indruk in de hoofdrol en Sam is een giller als de mediageniek, opportunistische ‘dokter’. Amusant en zeker niet eng, dus waarom dit her en der als horrorfilm wordt bestempeld is mij onduidelijk.

Dnjepr, 1943. De Slag om Stalingrad is uitgelopen op een nederlaag voor de Duitse Wehrmacht. Luitenant-kolonel Krebs [André Hennicke] krijgt opdracht om met een tank (de ‘Tiger’ uit de oorspronkelijke titel) diep achter de frontlinie te geraken om generaal Paul von Hardenburg [Tilma Strauss] te ontzetten. Onderhoudende oorlogsthrilleris een opzichtige mix van Apocalypse Now (Krebs en Von Hardenburg hebben een gezamenlijk verleden) en Das Boot, maar mist de mystiek van de ene en de claustrofobische sfeer en visuele vernuft van de andere film. Kan dus niet tippen aan die meesterwerken, maar toch aan te raden voor liefhebbers van oorlogsfilms.

Grover [Tzi Ma] heeft een leven opgebouwd in de VS sinds hij China heeft verlaten om een beter leven te krijgen. Zijn dochter Angela [Christine Ko] is van hem vervreemd en hoopt hem beter te leren kennen door meer te weten te komen over zijn verleden. Daarmee dwingt ze haar vader om zijn verleden en het bijbehorend onverwerkte verdriet te verwerken. Prachtig gefilmd familiedrama is te conventioneel om te beklijven, ondanks goed acteerwerk en een stemmige soundtrack. De titel is de Engelse vertaling van de naam van het dorpje waar Grover opgroeide.

Tik Van De Meule’ is de naam van een piratenzender die opereert vanuit een keet bij een boerderij in het Overijsselse Sint Jansklooster. Pallie en Venti zijn de drijvende krachten, Cor houdt de zender (ook letterlijk) in de lucht en vrienden komen langs in de studio een biertje te drinken, terwijl ze luisteren naar de Nederlandstalige (piraten)muziek die de meeste zenders links laten liggen. Lassche volgde de programmamakers in de aanloop naar het plaatselijke bloemencorso en een dorpsfeest in een tent voor 4000 man. Geeft enig inzicht in het dorpsleven in het oosten van het land (de spreekwoordelijke “provincie”), maar Lassche gebruikt wel erg veel shots van lege bierflesjes en toont zelfs een tractor die een pallet met bier aflevert! Is dat een bevestiging van de vooroordelen over de provincie? Misschien, maar je kunt je ook afvragen waarom de mannen de legen bierflesjes niet opruimen. Vooral omdat deze documentaire helemaal niets te maken heeft (of zou moeten hebben) met bier.

Reconstructie van de gebeurtenissen die ertoe leidden dat Mamie Till—Mobley [Danielle Deadwyler] één van de voornaamste figuren werd in de NAACP. In 1955 laat Mamie haar 14-jarige en kinderlijk naïeve zoon Emmett [Jalyn Hall] vakantie vieren bij familie in Mississippi. Emmett is opgegroeid in het (relatief) liberale Chicago en is zich amper bewust van enig racisme, zo blijkt wel wanneer hij de witte eigenares van een winkeltje [Haley Bennett] vertelt dat ze lijkt op een filmster en haar ook nog eens nafluit. Met een beetje basiskennis van Amerika kan het geen verrassing zijn wat er dan gebeurt. Chukwu verspilt veel te veel tijd aan het gejammer en geklaag van Mamie, heeft duidelijk amper interesse in het schijnproces dat volgt en heeft dan geen tijd meer over om het over Mamies activisme te hebben (dat moeten we lezen na de slotscène). Ze vond het ogenschijnlijk relevanter om de juiste kostuums, de perfecte make-up en passend behang te kiezen. Een relevant relaas teruggebracht tot een afgezaagd, oppervlakkig en dus teleurstellend drama.

De jaloerse, manipulatieve Mark neemt wraak voor de affaire die zijn ongelukkige echtgenote Emma [Megan Fox] had met Tom door haar te lokken naar een afgelegen vakantiehuisje, zichzelf aan haar vast te ketenen en vervolgens een kogel door zijn kop te schieten. Zonder eten, zonder communicatiemiddelen en onder barre, winterse omstandigheden moet Emma een manier vinden om te overleven. En dan komen er ook nog twee huurlingen om haar af te maken. Het kat-en-muisspel dat volgt, heeft een paar aardige momenten, maar het plot is volstrekt belachelijk. Fox lijkt zich ook af te vragen hoe ze in zo’n absurde thriller is beland.

Together (2000) toonde hoe een groep mensen in 1975 een commune oprichtten en leerden samen te leven. Dit vervolg speelt zich af in 1999 wanneer alleen Göran [Gustaf Hammarsten] en Klasse [Shanti Roney] zijn overgebleven. Een verrassingsfeest ter ere van Görans verjaardag brengt iedereen weer bij elkaar. Onder invloed van drank en andere bedwelmende middelen ontstaan discussies over veranderde inzichten en over onbesproken kwesties. Moodyssons losse regie zorgt voor spontane, authentieke vertolkingen, maar inhoudelijk heeft het scenario weinig origineels te bieden.

Regie: Teller

Tim Jenison is een voormalige televisieontwerper met een grote bewondering voor het werk van de Nederlandse schilder Johannes Vermeer. Zowel David Hockney als Philip Steadman, twee grootheden uit de Britse kunstwereld, schreven controversiële boeken waarin zij beweerden dat de veelgeprezen detaillering in de schilderijen van Vermeer niet voortkwamen uit een meesterlijk oog voor detail, maar dat hij daarvoor een Camera Obscura gebruikte. Aangezien Jenison over tijd en de benodigde technische kennis beschikt, besluit hij een poging te doen die theorie te staven door zelf het schilderij ‘Dame aan het virginaal met een heer’ na te maken. Zijn vrienden Teller en Penn Jilette besluiten het proces, dat in totaal zo’n vijf jaar in beslag zou nemen, vast te leggen in deze documentaire. Het is een fascinerend verhaal en Jenison weet de bijbehorende technologie op begrijpelijke wijze uit te leggen, maar met name Tellers montages waarin de vooruitgang van het project wordt getoond en de bijbehorende, eentonige pianomotiefjes onderstrepen zijn amateuristische regie.

Garrett Bradley wilde met deze documentaire schijnbaar aantonen dat zwarte mannen onderdeel uitmaken van een moderne vorm van slavernij in de vorm van gevangenisstraf. Deze documentaire richt zich op Fox Rich, die haar straf voor een bankroof heeft uitgezeten maar nu de strijd met de bureaucratie aangaat om haar medeplichtige echtgenoot – die veroordeeld is tot 60 jaar gevangenisstraf – vervroegd uit de gevangenis te krijgen. Fox wordt een spreekbuis voor vele andere zwarte vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten en komt met een overtuigende analyse van hoe het gevangenissysteem werkt. Het enige probleem – en het is een hele grote – is dat we hier te maken hebben met een man die een zwaar misdrijf heeft gepleegd en dat we niet weten hoe dat misdrijf precies is verlopen. Fox vindt natuurlijk dat haar echtgenoot het verdient om vrij te komen, maar als kijker kun je dat niet zomaar voor waar aannemen. Bradley haalt interessante ideeën aan maar deze documentaire overtuigt geen moment. Kreeg waarschijnlijk alleen een Oscarnominatie omdat het onderwerp actueel was. Je vraagt je af of de leden van The Academy de moeite hadden genomen om deze matige documentaire te zien.

Middelbare scholier en techneut Lucy [Madison Bailey] vindt een machine die haar terugbrengt naar april 2003, de dag waarop een nooit opgespoorde moordenaar zijn eerste van vier dodelijke slachtoffers opeist. Ze komt oog in oog te staan met Summer [Antonia Gentry], die over twee dagen het laatste slachtoffer zal worden. Lucy heeft een kans om dat te voorkomen, maar technerd Quinn [Griffin Gluck] wijst haar op de catastrofale gevolgen die dat kan hebben. Tienerhorrorvariant op Back To The Future met goed uitgewerkte personages, een gezonde dosis luchtigheid en een intelligente ontknoping. Macpherson ontkomt helaas niet helemaal aan de uitgekauwde clichés van het slashergenre.

Verrassend originele variant op het Back To The Future-gegeven waarin briljante student Stillman [Asa Butterfield] na een aanrijding de sleutel tot tijdreizen ontdekt. Hij gebruikt zijn kennis om, met de hulp van zijn boezemvriend Evan [Skyler Gisondo], fouten uit het verleden recht te zetten in de hoop dat zijn vriendin Debbie [Sophie Turner] het niet met hem uit zal maken zodat ze lang en gelukkig zullen leven.

De film speelt zich af in een universum waarin ouders alleen maar verschijnen op foto's, maar dat doet er eigenlijk weinig toe aangezien de film nooit in clichés vervalt en - mede door de sterke dialogen - veel verrassende en vaak bijzonder grappige momenten heeft. Wie denkt dat dit een formulematige tienerfilm is zal extra verrast zijn door het einde, dat niet alleen slim is bedacht maar je ook met een glimlach de zaal laat verlaten. Butterfield is een tikje kleurloos in de hoofdrol, maar Turner is bijzonder charmant en Gisondo's komische timing perfect.