Meningen

Drugsdealer Fontaine wordt doodgeschoten door rivaal Isaac, maar wordt de volgende dag levend en wel wakker in zijn bed. Samen met een flamboyante pooier [Jamie Foxx] en diens grofgebekte vriendin [Teyonah Parris] probeert hij het mysterie achter zijn wederopstanding te ontrafelen. Boyega is prima als de antiheld in deze zonderlinge samenzweringsmisdaadkomedie (met een bijrol voor Kiefer Sutherland), maar Foxx en Parris doen te hard hun best om grappig te zijn en vervallen snel in (vervelende) karikaturen.

De aftiteling maakt duidelijk dat Peter Jackson zeer persoonlijke redenen had om de verantwoordelijkheid voor deze briljante documentaire, waarbij beelden van meer dan 100 jaar oud op indrukwekkende wijze zijn gerestaureerd, op zich te nemen. Die persoonlijke betrokkenheid is voelbaar in deze eerbiedige, zeer aangrijpende terugblik op The Great War. De benadering is simpel, maar effectief: de stemmen van oorlogsveteranen geven een diepe betekenis aan de schitterend gerestaureerde, nauwkeurig uitgekozen beelden. De geluid- en beeldkwaliteit is van een dusdanig niveau dat het werkelijk lijkt alsof ze recentelijk zijn opgenomen! Er is geen voice-over, ook geen muziek. Hier en daar maakt Jackson gebruik van geluidsmontage om de beelden iets meer tot leven te brengen, maar wat bijblijft is nuchterheid van de veteranen die enerzijds niet schromen om hun meest gruwelijke herinneringen te delen, anderzijds erkennen dat ze dit accepteerden als onderdeel van de strijd. Jackson laat de beelden voor zichzelf spreken, maar de keuze om alleen de beelden van het slagveld in kleur te tonen, is zeer effectief. Een monumentaal meesterwerk en een must voor iedereen met een fascinatie voor De Eerste Wereldoorlog en de toen heersende moraal.

Nadat muziekjournalist Jeff Harris [Jeff Goldblum] in 2009 een artikel voor de New Yorker heeft geschreven over Braziliaanse muziek, krijgt hij ontzettend veel geluidsopnames toegestuurd. Daardoor ontdekt Jeff de muziek van pianist Tenório Junior, een van de bijna vergeten pioniers van de sambajazz, die in 1978 spoorloos verdween in Buenos Aires. Jeff reist af naar Rio De Janeiro, de stad waar Tenório vanaf 1959 furore maakt, om te spreken met vrienden, familieleden en collega’s. Deels gedramatiseerd, maar de interviews zijn echt en voorzien van animatie, mede omdat dat de enige manier was om Tenório zelf te laten zien – er zijn geen beelden van hem beschikbaar. Een originele invalshoek dat echter niet werkt bij de interviews. De animatie is bijna net zo houterig als Jeff Goldblums stemvertolking.

Asia [Zazie Beetz] gaat aan het werk als schoonmaakster in een sinister hotel in Manhattan dat met rigide hand wordt geleid door Lily [Patricia Arquette]. Tot haar verbazing ontdekt ze dat haar jongere zus [Myha’la], die ze door een tragedie uit het oog verloor, daar ook werkt. En zoals de titel al verraadt, worden er verwoede pogingen gedaan om Asia uit de weg te ruimen. Heeft uiteraard te maken met een duivels complot. Mix van actie en splatter werkt niet, deels door Beetz’ gebrek aan ironie, deels door de te gekunstelde special effects. De humor is er op papier, maar Sokolov slaat de plank regelmatig mis.

Een groep jongeren komt naar Whistler Camp (dat niet geheel toevallig veel weg heeft van Camp Crystal Lake) waar kampleider Owen Whistler [Kevin Bacon] met hulp van onder anderen echtgenote Cora [Carrie Preston], een therapeut, en verpleegkundige Molly [Ana Chlumsky] probeert de jongeren te helpen met de ‘zoektocht’ naar hun identiteit. Geen van de jongeren is heteroseksueel en een flink aantal zit daar eigenlijk helemaal niet mee, maar Owen hoopt ze toch op het ‘juiste’ pad te krijgen. Aanvankelijk is de stemming onder jongeren zo slecht nog niet, maar er waart wel een gemaskerde moordenaar rond. Hybride van maatschappelijk drama, romantiek en horror komt niet volledig uit de verf, maar Logans poging om de verdeeldheid over de Lhbtqi+-gemeenschap aan de kaak te stellen in de vorm van een thriller is lovenswaardig en best vermakelijk.

Wie gelooft dat documentaires in staat zijn om levens te veranderen, kan deze film als ijzersterk argument aandragen. Errol Morris kijkt terug op het onderzoek naar de dood van een politie-agent die in in 1976 in koelen bloede werd doodgeschoten nadat hij een auto had aangehouden wegens een niet werkend achterlicht. Toen de zestienjarige David Harris tegen zijn vrienden opschepte over de moord, kwam de politie hem op het spoor. Maar eenmaal gearresteerd beweerde hij dat hij maar wat had opgeschept en dat hij ooggetuige was van de moord, die volgens hem gepleegd was door de toen 28-jarige zwerver Randall Adams, die door deze getuigenis ter door werd veroordeeld en al 12 jaar wachtte op de uitvoering van het vonnis.

Morris spreekt met Adams en met Harris, maar onderzoekt ook het onderzoeksdossier en komt erachter dat de officiële getuigenverklaringen van de belangrijkste getuigen radicaal afwijken van de verklaring die ze direct na de moord gaven. Zo verklaarde de partner van het slachtoffer aanvankelijk dat ze in de auto was blijven zitten met een chocolade-milkshake en dat ze de beker weggooide toen ze de schoten hoorde en zo snel mogelijk uit de auto is gestapt. Daardoor heeft ze de dader niet kunnen zien, laat staan kunnen herkennen. De beker met de milkshake was ook gevonden op het plaats delict. Tijdens de rechtszaak beweerde ze dat ze de shake had neergezet en dat ze achter haar partner was aangelopen. Daardoor kon ze toen Randall, die een flinke bos haar had, gemakkelijk aanwijzen als de dader!

Morris gebruikt gedetailleerde reconstructies om de vele discrepanties in de verschillende getuigenverklaringen te visualiseren en je vraagt je hoofdschuddend af hoe het in godsnaam mogelijk is dat Randall op basis van tegenstrijdige verklaringen en de getuigenis van een tienerjongen met een behoorlijk strafblad is veroordeeld! Morris laat het daar echter niet bij en weet ook nog de drie ‘verrassingsgetuigen’ die Randall uiteindelijk de nauwelijks nog spreekwoordelijke das omdeden. Hij komt er al snel achter dat deze getuigenissen volstrekt onbetrouwbaar waren en dat het niet zo moeilijk was geweest om dat vast te stellen. De conclusie is duidelijk: hier is sprake van een corrupt systeem waarin gerechtigheid het onderspit moet delven tegen persoonlijke prestige en politiek gewin. Het is een pijnlijke waarheid, maar ééntje die Morris hier op sublieme wijze bloot legt in een veelvuldig bekroonde documentaire. De belangrijkste prijs is echter dat Errol Morris dankzij deze film onomstotelijk de onschuld van Randall Adams bewees en ervoor zorgde dat de dader na 12 jaar alsnog achter de tralies belandde.

Een kersverse weduwe [Benedict Cumberbatch] worstelt om zijn rouwproces te combineren met het opvoeden van zijn twee energieke, jonge zoons [Henry en Richard Boxall]. Hij vindt een uitlaatklep in het tekenen van een kraai [Eric Lampaert met de stem van David Thewlis] die de manifestatie van zijn verdriet wordt. Complex, deprimerend rouwverwerkingsdrama doet een beetje denken aan Birdman, maar door het gebrek aan ironie of humor is dit eerder bizar dan ontroerend.

Derde verfilming van het verhaal “Who Goes There” van John W. Campbell Jr. met Mary Elizabeth Winstead als paleontoloog Kate Lloyd die op verzoek van dr. Halvorson [Ulrich Thomsen] afreist naar Antarctica om een onderzoek te doen naar een niet geïdentificeerd beest dat in het ijs bevroren is. Het “ding” ontsnapt en doodt een van de expeditieleden voordat het zelf om het leven komt. Ondanks aandringen van Carter [Joel Edgerton] om het ding te vernietigen, besluit Halvorson er sectie op te verrichten. Kate is de eerste die beseft waar het ding zich kan regenereren door het lichaam van het laatste slachtoffer te reproduceren. Dus wanneer het ding opnieuw ontsnapt, ontstaat er al snel een situatie waarin niemand meer weet wie er (nog) mens is. Goed geacteerd, maar dit mist de claustrofobische en (letterlijk) ijskoude sfeer van John Carpenters versie uit 1982. Van Heijningen weet de spanning een paar keer goed op te bouwen en hoewel de CGI niet helemaal overtuigt, zijn er genoeg schrikmomenten om de horrorliefhebber tevreden te stellen.

Catherine [Amanda Seyfried] en George [James Norton] verhuizen met hun dochtertje [Ana Sophia Heger] naar een vrijstaand huis in de buurt van de universiteit waar George een baan heeft gekregen. Het schijnt er te spoken, maar dankzij de sfeerloze regie levert dat meer verrassingen dan aanhoudende spanning op. Heeft uiteraard verband met een duistere voorgeschiedenis en krijgt een absurde, melodramatische wending. Maakt de in het begin opgewerkte verwachtingen geen moment waar.

Peter Lorre is nog een beetje zoekende in de titelrol. In vergelijking met latere films uit deze bovengemiddelde reeks films over de gehaaide Japanse geheim agent is Mr Moto minder vaak in beeld. Maar de introductie van Mr Moto toont meteen al zijn kwaliteiten: zijn meesterlijke vermommingen, zijn beheersing van jiu-jitsu en zijn scherpe geest gecombineerd met een zwartgallig gevoel voor humor. Dat maakt dit verder niet al te bijzondere mysterie plezierig om naar te kijken, ook al omdat er aardig wat actie is. Regisseur Norman Foster houdt het tempo er bovendien redelijk in.

Haggis worstelt om drie losstaande verhalen op effectieve wijze door elkaar te laten lopen. In New York worstelt een jonge moeder Julia [Mila Kunis] met haar advocaat [Maria Bello] om het recht af te dwingen om haar zoontje te zien, na een ernstige beschuldiging van haar ex-man [James Franco]. Schrijver Michael [Liam Neeson] bereidt in Parijs een nieuw boek voor en zet daar zijn affaire door Anna [Olivia Wilde], ook al weet zijn echtgenoot [Kim Basinger] daarvan. En in Rome heeft modehandelaar Scott net op illegale wijze de ontwerpen van enkele topmerken in handen gekregen, wanneer hij in een café Roma Monika [Moran Atias] ontmoet. Ze smeekt hem te helpen het losgeld voor haar door mensensmokkelaars vastgehouden dochtertje bijeen te krijgen. Gezien de indrukwekkende cast had dit misschien wel drie aardige romantische drama’s kunnen opleveren. Hoewel overgangen visueel slim in elkaar zitten, staan de verhaallijnen elkaar meer in de weg dan dat ze elkaar versterken.

James [Benedict Cumberbatch] is 29 maar zal de 30 niet halen wegens een ernstige ziekte. Nu hij daar nog fysiek toe in staat is, wil hij met zijn beste vrienden Davy [Tom Burke], Bill [Adam Robertson] en Miles [JJ Field] nog één keer zijn favoriete plek Barafundle Bay bezoeken. Daarvoor moeten de vrienden een lange wandeling maken. Wat begint als een vrolijke vriendschappelijke onderneming, met grappen en grollen en gemoedelijke knokpartij, loopt (uiteraard) uit op een drama waarin lang verzwegen frustraties en onderdrukte emoties naar boven komen. Voorspelbaar overlijdensdrama gemaakt in hetzelfde jaar waarin Cumberbatch doorbrak met Sherlock Holmes. Het acteerwerk is degelijk en Dalton weet met enkele fraaie regiekeuzes je toch nog een brok in de keel te bezorgen tijdens de onvermijdelijke finale.

Je hebt een nieuwswaardig verhaal dat mensen wereldwijd dagenlang in zijn greep hield. Je hebt een alom geprezen en meervoudige bekroonde documentaire over dit onderwerp maar denkt dat er toch nog mensen zitten te wachten op een gedramatiseerde versie van de gebeurtenissen. Who you gonna call? Ron Howard! En die levert zoals altijd een competent gemaakte, nimmer vervelende film op die nauwelijks afwijkt van het verhaal zoals dat werd verteld in The Rescue (dat overigens al deels bestond uit reconstructies). Aan te raden voor mensen die die meesterlijke documentaire om wat voor reden dan ook hebben overgeslagen. Vooral de geluidsafdeling verdient lof. Jammer dat er niet meer aandacht is voor de 12 voetballertjes, die dankzij hun coach 10 dagen lang fysiek en mentaal wisten te overleven voor de eerste reddingsduiker hen bereikte.

Zonderlinge, in zichzelf gekeerde neurotische karakters dienen als komische noot in dit verhaal over de poging van Bella [Jessica Brown Findlay], een boekenwurm met een fascinatie voor de natuur, om de overwoekerde tuin va buurman Alfie [Tom Wilkinson] binnen een maand dusdanig op te knappen zodat de ongeduldige huisbaas [Paul Walker, de Britse acteur welteverstaan] haar niet op straat zet. Excentriciteit genoeg maar de humor doet wat geforceerd aan en het is dan ook vooral te danken aan het charisma van de acteurs dat dit niet begint te vervelen.

Pete [Paul Rudd] en Debbie [Leslie Mann] staan allebei op het punt de magische grens van 40 levensjaren te vieren en dat is een moment om te reflecteren op alle facetten van hun huwelijk. Jason Segel, Chris O’Dowd, Albert Brooks en John Lithgow verlenen extra star power aan deze amusante, maar episodische romantische komedie.

Het aantal zwarte coureurs dat meedeed aan de eerste 100 edities van de Tour de France is op één hand te tellen. De beste Afrikaanse wielrenners komen uit Eritrea en deze documentaire volgt de grote belofte Biniam Girmay die droomt van een profcontract in Europa en – het ultieme doel – deelname aan de Tour de France. Liefhebbers van de wielersport weten ongetwijfeld wat Girmay inmiddels heeft gepresteerd, maar dat maakt deze documentaire het niet minder interessant op. Geen voice-over, geen pratende hoofden en (afgezien van enkele data en plaatsen) geen achtergrondinformatie. We zien Girmay thuis, met vrienden en familie, en tijdens de besprekingen, trainingen en races waar hij als wielrenner aan deelneemt. De mix van visuele stijlen en de uitzonderlijk goede montage maken dit tot een boeiende, onderhoudende en openhartige blik in het leven van een profwielrenner.

Een gemeenschap in Lesotho dreigt het land waar zij hun hele leven van hebben geleefd te verliezen door de aanleg van een waterreservoir. Dorpshoofd Khotso [Tseko Monaheng] weet de meeste bewoners te overtuigen van het belang van deze verandering, maar de 80-jarige weduwe Mantoa [Mary Twala] legt zich daar niet bij neer. In haar ééntje doet ze een poging om de minister op andere gedachten te brengen, maar ze stuit op een muur van bureaucratie die ze alleen kan beslechten met de hulp van de priester [Makhaoloa Ndebele], de enige persoon in de omgeving die kan lezen en schrijven. Een simpel verhaal krijgt een grote emotionele diepgang door een fantastische rol van Twala, de poëtische beelden van Pierre de Villiers en het uitgekiende, bedachtzame tempo waarin Moheses parabel zich ontvouwt.

Jay Baruchel is in Hollywood voor een relaxed avondje met drugs, drank, games (en een nieuwe 3D-televisie) bij zijn goede vriend Seth Rogen. Maar Seth sleurt hem mee naar een feest bij James Franco waar onder anderen Michael Cera, Christopher Mintz-Plasse, Rihanna en Kevin Hart van de partij zijn. Het feestje wordt wreed verstoord door een apocalyptische gebeurtenissen die heel Hollywood verwoest. Jay, Seth, James en Jonah Hill en Craig Robinson blijven alleen achter en hebben geen idee wat ze moeten doen. Maar al gauw blijkt dat de bizarre gebeurtenissen niet voorbij zijn. Het heeft er alle schijn van dat het scenario slechts een verzameling jolige grappen is waarmee de deelnemende acteurs zichzelf en hun films op de hak kunnen nemen. Ze hebben duidelijk veel lol gehad tijdens het realiseren van deze narcistische komedie en er valt dan ook genoeg te lachen, maar van samenhang is geen sprake. De leukste cameo komt op naam van Channing Tatum.

Na de dood van haar echtgenoot dwingt Hilary [Jane Fonda] haar kinderen Judd [Jason Bateman], Philip [Adam Driver], Wendy [Tina Fey] en Paul [Corey Stoll] tot een ‘Shiva’. Deze Joodse traditie houdt in dat het gezin zeven dagen bij elkaar blijft om te rouwen. Tijdens die periode komen geheimen en oud zeer naar boven drijven. Een geweldige kast is opgezadeld met een scenario vol infantiele, vulgaire grappen, onder anderen over een kind dat leert de pot te gebruiken en Hilary’s borstimplantaten.

De vriendschap tussen CIA-agenten Tuck [Tom Hardy] en FDR [Chris Pine] loopt spaak wanneer ze ontdekken dat ze verliefd zijn op Lauren [Reese Witherspoon]. Zij houdt hen aan het lijntje om indruk te maken op haar hunky chirurg [Warren Christie]. Tuck en FDR gebruiken hun professionele kennis om Lauren te bespioneren en te stalken en elkaar het leven zuur te maken. O ja, er loopt ook nog een levensgevaarlijke crimineel [Til Schweiger] rond. Belachelijke, seksistische komedie valt zelfs niet te redden met deze cast. Een onleuke, beledigende verspilling van tijd en talent.

Sean Penn ziet eruit als Noel Fielding/Edward Scissorhands en klinkt als een mengeling van Andy Warhol en Truman Capote. Dat alleen maakt hem al behoorlijk ongeloofwaardig als voormalig rockster Cheyenne die met zijn echtgenote Jane [Frances McDormand] in Ierland woont en al 30 jaar geen contact met zijn familie heeft gehad, wanneer hij te horen krijgt dat zijn vader is overleden. Cheyenne besluit hem op te zoeken en ontdekt dat zijn vader geobsedeerd was door de jacht op een bewaker in Auschwitz die hem aldaar vernederde. Met behulp van doorgewinterde Nazi-jager Mordecai Midler [Judd Hirsch] probeert Cheyenne zijn vaders levensmissie alsnog te volbrengen. Waarom hij dat precies wil doen is één van de grote vraagtekens dat je kunt stellen bij deze egotrip met een zwalkend scenario dat onvoldoende gebruikt maakt de getalenteerde ondersteunende show. Penns slechtste rol sinds I Am Sam, wat helaas voor sommigen een aanbeveling schijnt te zijn. Het zij zo.

Andrew Callaghan maakte naam op Instagram. Hij werkte als portier in het uitgaanscentrum van New Orleans en vroeg om 2:00 de beschonken voorbijgangers om hun diepste geheimen te onthullen. In deze documentaire kijkt hij terug op de periode vanaf de Amerikaanse Presidentsverkiezingen op 3 november 2020, tot aan de bestorming van Capitol Hill op 6 januari 2021. Hij behoort niet tot de zogenaamde ‘mainstream media’ en dat betekent dat hij zonder vooringenomenheid zowel linkse als rechtse demonstranten – gematigd en extreem – te woord kan staan. Hij begeeft zich tussen de demonstranten, ook op de momenten dat het uit de hand loopt en schetst een opmerkelijk genuanceerd beeld van wat er aan vooraf ging, zonder een oordeel te vellen over “gewone” Amerikanen. Een absolute must voor eenieder die zo goed mogelijk wil begrijpen waarom de situatie op 6 januari 2021 zo uit de hand liep.

Nadat Thor [Chris Hemsworth] uit arrogantie bijna een oorlog ontketend besluit zijn vader [Anthony Hopkins] hem een lesje te leren door hem zijn krachten (en zijn hamer) te ontnemen en hem te verbannen naar Midgard/de Aarde totdat hij bewijst een waardige opvolger te kunnen zijn. Thor komt terecht in een klein woestijnstadje waar hij sterrenkundige Jane Foster [Natalie Portman] en haar collega’s Erik Selvig [Stellan Skarsgård] en Darcy [Kat Dennings] leert kennen. Terwijl hij probeert te wennen aan een voor hem onbekende wereld probeert zijn jaloerse broer Loki [Tom Hiddleston] de macht over te nemen en te voorkomen dat Thor probeer terug te keren. Onderhoudend begin van de Thor-franchise met een perfect gecaste Hemsworth die bovendien een goede chemie heeft met Portman. Een aangename mix van humor en actie met uitstekende special effects. Vervolg: Thor: The Dark World.

Gorr [Christian Bale] keert zich tegen de Goden tot wie hij tevergeefs heeft gebeden om te voorkomen dat zijn dochtertje zou sterven van de dorst. Met behulp van het Necrosword vergaart hij grote krachten waarmee hij een groep kinderen ontvoert. Thor [Chris Hemsworth] en kornuiten brengen redding met hulp van zijn oude liefde Jane Foster [Natalie Portman] en King Valkyrie [Tessa Thompson]. Laat het maar aan Waititi over om deze franchise te reduceren tot het niveau van een kind met een korte aandachtsspanne. Een barrage aan flauwe grappen (inclusief de muzikale soundtrack) en cameo’s van o.a. Ben Falcone, Sam Neill, Melissa McCarthy en Luke Hemsworth doen dit denken aan één van die verschrikkelijke parodieën waar Jason Friedberg en Aaron Seltzer de bioscopen jarenlang mee vervuilden. Een bijzondere prestatie van de zwaar overschatte Waititi (die medeverantwoordelijk is voor het erbarmelijke scenario), maar niet ééntje om trots op te zijn.

Ik ben eerlijk gezegd dat Marvel-geneuzel redelijk beu, omdat ze steeds meer verzanden in oogverblindend maar stompzinnig sloopwerk. Thor: Ragnarok is een uiterst aangename uitzondering op die regel, al wekte de trailer hele andere verwachtingen. De visuele hoogstandjes zitten vooral in enkele droomsequenties en in een (overigens hilarische) confrontatie tussen Hulk en een gigantisch monster waarmee de trailer eindigt. Er is meer comedy dan gebruikelijk, maar het staat vrijwel altijd ten dienste van het verhaal en de karakteriseringen. Tom Hiddleston is wat te vaak het mikpunt van spot als Thors pleegbroer Loki, maar Hemsworth heeft de juiste charisma en de komische timing om de film te dragen als Thor. De scènes tussen hem en Mark Ruffalo (vooral als David Banner) zijn zeer vermakelijk en Jeff Goldblum heeft groot plezier in een schurkenrol die hem op het lijf is geschreven. Cate Blanchett is een tikje over-the-top als de Godin van de Dood die Asgard dreigt te vernietigen en Idris Elba heeft niet zoveel te doen, maar er zijn genoeg verrassingen om je van begin tot einde te vermaken, waarvan Tessa Thompson er ééntje is als de sluwe, drankverslindende Valkyrie die Thor dwarsboomt.

Sinds zijn terugkeer naar Asgaard heeft Thor [Chris Hemsworth] zich toegelegd op de bescherming van de negen koninkrijken en staat Loki [Tom Hiddleston] terecht voor zijn misdaden op Aarde. Jane Portman [Natalie Portman] ontdekt in de buurt van Londen een portaal en komt daarbij in aanraking met ‘The Aether’. Poortwachter Heimdall [Idris Elba] wijst Thor op het gevaar dat Jane nu loopt en daarom besluit Thor haar te beschermen in Asgaard. Malekith [Christopher Eccleston] heeft ‘The Aether’ hard nodig om ervoor te zorgen dat hij en The Dark Elves de macht kunnen overnemen in alle negen koninkrijken. Taylor heeft veel tijd nodig om het complexe en ietwat verwarrende verhaal op te zetten waardoor het meer dan een uur duurt voor er eindelijk wat vaart in komt. Door zijn melodramatische benadering en de bombastische special effects komen de vele personages aanzienlijk minder goed uit de verf. Desondanks is Skarsgård vermakelijk als de lichtelijk doorgedraaide Erik Selvig. Vervolg: Thor: Ragnarok.

In 1994 ontfermt Inez [Teyana Taylor] zich over de zesjarige Terry [Aaron Kingsley], die op dat moment in een pleeghuis woont. Ze zorgt voor valse papieren, verhuist naar Harlem en trouwt met Lucky [William Catlett]. Dit genuanceerde drama vermijdt elk cliché en schetst een authentiek gezinsleven waarin alle gezinsleden moeite hebben om hun onderlinge relaties stabiel te houden. De maatschappelijke kritiek komt op subtiele, maar niet te missen wijze in het segment dat zich afspeelt in 2001 (met Aven Courtney als Terry). Het zo lang bewaarde familiegeheim komt pas in 2005 boven tafel en werpt een en ander in een ander daglicht. Maar niet op de manier waarop je verwacht en dat verklaart waarom de slotconfrontatie werkelijk inslaat als een bom. Het is lange tijd geleden dat ik zoveel tranen heb mogen laten. Dat is met name te danken aan Rockwells genuanceerde, intelligente scenario en het voortreffelijke spel van de volledige cast (met Josiah Cross als de 17-jarige Terry als uitblinker).

Maria Ressa is een Filipijnse journaliste en zo’n beetje de enige die schepere kritiek durft te uiten tegen het bewind van president Rodrigo Duterte, die verantwoordelijk is voor de dood van duizenden drugsverslaafden en daar geen verantwoording hoeft af te leggen. Diaz volgt Ressa in de aanloop naar nieuwe verkiezingen, maar spreekt ook uitgebreid met twee zeer invloedrijke aanhangers van Duterte: zangeres en influencer Mocha Uson en hoofdcommissaris Ronaldo Dela Rosa, die zich verkiesbaar stelt als senator. Met de hulp van Ressa maakt Diaz duidelijk hoe en waarom Duterte haar en haar persbureau probeert monddood te maken, maar ook wat de implicaties van die strategie zijn voor de rol van journalistiek en (dus) democratie over de hele wereld. Uit de serie “Movies That Matter”. Daar sluit ik mij volledig bij aan.

Vanwege een naderende orkaan (categorie 5) dienen alle inwoners van Annieville hun huis te verlaten, maar niet iedereen doet dat. Een koppige, agressieve vader [Tyler Coppin] dwingt zijn kinderen om de orkaan thuis uit te zitten; een vrouw [Phoebe Dynevor] die op het punt staat te bevallen, vindt geen hulp bij het plaatselijke hospitaal; een tiener [Whitney Peak] die rouwt om de dood van haar moeder sluit zich op in haar kamer; haar oom [Djimon Hounsou] volgt een zwangere grote, witte haai die door de overstroming rondwaart in het dorp. Wirkola laat zich niet verleiden om de haai tot hoofdrolspeler te bombarderen. Door de aandacht consequent te vestigen op de personages en hun relaties, is dit een prima popcornfilm van nog geen 90 minuten. En dat is precies de goede lengte!

Er is vrijwel geen valse noot te bekennen in dit meesterlijk geschreven en geregisseerde tragikomische misdaadmelodrama van de hand van Martin McDonagh​ dat erin slaagt om constant te verrassen. Frances McDormand​ steelt de film als Angela, de verbitterde moeder van een jonge vrouw die 9 maanden geleden is verkracht en vermoord, maar alleen omdat ze de meeste tijd op het scherm voor zich opeist. Woody Harrelson​ [als de doodzieke sheriff Willoughby] en Sam Rockwell​ [als de heetgebakerde agent Dixon] zijn even goed. Maar het meest opzienbarend is hoe McDonagh karakters met een klein rolletje toch laat schitteren. Let in dat opzicht vooral op Sandy Martin​ als Dixons moeder en Samara Weaving​, die als het piepjonge vriendinnetje van Mildreds ex-man de paar scènes waarin ze verschijnt met gemak steelt. Maar het is McDonagh die de grote ster is, want de film schakelt probleemloos van melodrama naar luchtige komedie en dan weer naar psychologisch drama. Enig kritiekpuntje is dat de film zich een beetje voortsleept naar het einde, maar perfectie is nu eenmaal een zeldzaamheid in de filmwereld. Dit komt aardig in de buurt.