Meningen

Damien [Damien Bonnnard] heeft een bi-polaire stoornis en hoewel dat zo nu en dan resulteert in aangename verrassingen is het vooral héél, héél erg. Echtgenote Leila ruziet er op los en zoontje Amine [Gabriel Merz Chammah] begrijpt er nog steeds helemaal niets van. Goed acteerwerk houdt de zaak overeind, maar kan op geen enkel punt tippen aan Infinitely Polar Bear.

Acht jaar nadat Ruby Nell Bridges het eerste zwarte kind was dat naar een blanke school in het zuiden van de VS ging en in een tijd waarin Malcolm X en Martin Luther King de aanvoerders waren van de strijd voor gelijke rechten voor zwarte Amerikanen, maakte Roger Corman deze film waarin Adam Cramer [William Shatner], de vertegenwoordiger van een 'vooraanstaand instituut' de bewoners van een klein Texaans stadje ophitst in de hoop zo te voorkomen dat ook daar zwarte kinderen hun blanke scholen 'vervuilen'.

Corman maakte begin jaren '60 zijn beste films en dit is er ééntje van, ook al was het een financiële flop. Aangezien Corman ook deze film voor een appel en een ei maakte, zal hij daar niet van wakker hebben gelegen. 'The Intruder' valt op door dezelfde, indrukwekkende visuele stijl die ook te zien is in Cormans Poe-verfilmingen. In een rol die vereist dat hij een uiterst racistische boodschap vol overtuiging moet zien te verkopen is William Shatner even bewonderenswaardig als voortreffelijk. Er zijn héél weinig films die het institutionele racisme - dat nog steeds bestaat in Zuidelijke staten - op zo'n treffende wijze bloot hebben weten te leggen. Dit kleine, oprechte meesterwerk is er ééntje van en verdient alleen daarom opnieuw te worden ontdekt.

Yuppenechtpaar Scott [Michael Ealy] en Annie [Meagan Good] verruilen hun luxe stadsappartement voor een riante woning buiten de stad. Maar de vorige eigenaar [Dennis Quaid] blijft onaangekondigd verschijnen en zou wel eens verantwoordelijk kunnen sein voor een aantal geheimzinnige gebeurtenissen in en rond het huis. De vleesgeworden “All-American“ Quaid is een interessante keuze voor de titelrol en deze stalkerthriller begint dan ook veelbelovend. Je vraagt je wel af waarom Scott en Annie er zo lang over doen om hun grenzen te stellen. En zoals zoveel genregenoten zijn de ideeën halverwege op en moeten we jammer genoeg aanzien hoe Quaid gedwongen wordt totaal over de schreef te gaan en zijn goede werk aan het begin om zeep te helpen met karikaturaal acteerwerk.

Met een scenario dat doet denken aan een ruwe versie van een verlaat vervolg op Hot Shots is het moeilijk te begrijpen dat Boermans een poging deed om er een serieuze actiefilm van te maken. Een eenheid die bestaat uit rekruten van het Nederlandse korps mariniers wordt de laatste hoop van de ABC-eilanden wanneer president Cruz [Fidel Garcia Cortez] van Veragua (in feite een provincie van Panama) een invasie van Curaçao beveelt vanwege een diplomatieke rel rondom Hector Lagarto [Oscar Foronda]. Onze premier [Hugo Haenen] weigert in te grijpen, commandant Stan Bot [Fedja van Huêt] loopt te commanderen, terwijl hij doelloos heen en weer loopt over zijn schip, majoor John Brouwer gaat de vijand te lijf met een pistool en rekruut Andy Lanshof [Tarik Janssen] vraagt verlof aan omdat zijn vader in het ziekenhuis ligt. Vaderlandsliefde, patriottisme en heldhaftigheid zijn ver te zoeken in deze vaak onbedoeld hilarische actiethriller (de rip-off van Jaws is zo slecht dat hij leuk is) die alle kansen om een campklassieker te worden verpest met de opdringerige, irritante percussiegedreven score van Daan Nieuwenhuijs. Grote namen als Jonas Smulders, Carine Crutzen, Matteo van der Grijn en Gijs Scholten van Aschat zetten zichzelf te kijk in één van de slechtste Nederlandse films aller tijden.

De politie in een klein Amerikaans stadje ontdekt een verband tussen een recent aantal mysterieuze sterfgevallen: het betreft allemaal mannen uit hetzelfde stadje die, klaarblijkelijk, zijn gestorven aan de gevolgen van... geslachtsgemeenschap! Zoals de titel al duidelijk maakt zijn de Bee Girls [veelal te herkennen aan de zonnebrillen, een leuke vondst] hiervoor verantwoordelijk. Deze erotische thriller heeft zeker een aantal sexy momenten - de dames zijn anatomisch aangenaam kijkvoer - en hun pogingen om mannen te verleiden zijn, mede daardoor, redelijk spannend. Maar de film is matig belicht en regelmatig wat langdradig. Niettemin een aardig cheapie.

“They’re Here Already! You’re Next! You’re Next!” roept de briljant spelende Kevin McCarthy aan het einde van deze eenvoudige, intelligente, zeer spannende en veel geïmiteerd SF-klassiekers. Net als bijvoorbeeld “The Stepford Wives” draait de film om de vraag wat je zou doen als je merkt dat je vrienden, je buren, de mensen die je dagelijks op straat tegen komt, opeens niet meer lijken te zijn wie ze zijn. Het belangrijkste probleem blijkt te zijn dat het haast onmogelijk is om anderen van je gelijk te overtuigen. Dat geldt ook voor Dr Miles J. Bennell [Kevin McCarthy] die binnen één dag bij twee verschillende mensen hetzelfde probleem vaststelt. Eerst rijdt hij bijna Jimmy Grimaldi [Bobby Clark] omver, die weg is gelopen van huis omdat zijn moeder zijn moeder niet meer is. Hoewel de jongen werkelijk in paniek is, neemt Miles het niet al te serieus en geeft hij Jimmy wat kalmeringstabletten voor hij diens moeder belt. Dan verschijnt Miles’ oude vlam Becky [Dana Wynter] onverwacht op zijn praktijk die hem toevertrouwt dat haar nicht Wilma [Virginia Christine] het idee heeft dat haar vader haar vader niet meer is. Wanner Miles en Becky ’s avonds psychiater Dan Kauffmann [Larry Gates] ontmoeten, vertelt Dan dat hij de laatste tijd regelmatig mensen spreekt die met een soortgelijk verhaal komen.

Pas wanneer Miles en Becky bij Jack [King Donovan] en Teddy Belicec [Carolyn Jones] een humanoid onder ogen krijgen die erg op Jack lijkt, beseffen ze dat er iets ernstig mis is. Miles en Becky proberen alarm te slaan, maar ontdekken al snel dat inmiddels bijna heel de stad is overgenomen door deze ‘body snatchers’ en dus rest ze niets anders dan gezamenlijk te vluchten naar een stad dat nog niet is overgenomen. Daarbij moeten ze voorkomen dat ze in slaap vallen – want dan nemen de ‘body snatchers’ hun bestaan over – en uit handen blijven van hun inmiddels vijandige dorpsgenoten.

Ruim 60 jaar later doet de titel wellicht vermoeden dat het hier om een pulpfilm gaat, maar dat komt vooral omdat zoveel filmmakers tevergeefs hebben geprobeerd het artistieke en commerciële succes van dit meesterwerk te herhalen. De film is een paar keer opnieuw verfilmd, o.a. in 1978 met Donald Sutherland en Brooke Adams in de hoofdrollen en in ‘Body Snatchers’ uit 1993, geregisseerd door niemand minder dan Abel Ferrara. Dit zijn overigens zeer onderhoudende films, maar ze halen het niet bij dit origineel dat, vooral door de sublieme vertolking van McCarthy en de strakke regie van Don Siegel die het tempo er flink in houdt, toch echt een klasse apart is.

De indrukwekkende finale, waarin McCarthy wanhopig probeert nietsvermoedende automobilisten te waarschuwen voor het naderende gevaar met de woorden waarmee ik deze recensie begon, is zo effectief dat je bijna zou vergeten dat er toch nog een coda is dat leidt tot een soort van happy end. Dit is oude science-fiction op zijn best: goed geschreven, uitstekend geacteerd en zonder complexe special effects. Maar het is een film die je niet gauw zult vergeten en ééntje die generaties filmmakers zullen blijven trachten te imiteren. En geef ze ‘ns ongelijk?!

Op papier lijkt dit op één van de talloze dwaze SF-horrorfilms die in de jaren '50 veelal voor drive-ins in elkaar werden geflanst. Het wat vage verhaal betreft de bewoners van een stadje, wiens levens worden opgeschud door de (nood?)landing van ruimtewezens. De openingsmonoloog maakt al duidelijk dat we hier met een komedie te maken hebben. Er zijn dan ook de nodige hilarische momenten en dialogen, vooral met betrekking tot de stelletjes bij Lover's Lane. Hoewel de monsters er in vol ornaat wat dwaas uitzien (zie daarvoor de poster) zijn er wel degelijk wat effectieve schrikmomenten, zeker wanneer een hand tot leven komt en eigenhandig (sic!) een bloedbad tracht aan te richten. Onevenwichtig van toon is het daardoor wel, maar dit is aanzienlijk beter dan de vele prutswerkjes uit die tijd.

Paus Leo X [Matt Berry] geeft Leonardo da Vinci [Stephen Fry] opdracht om iets te ontwikkelen waarmee hij de band koning van Frankrijk [Gauthier Battoue] met de Paus bestendigd. Maar Da Vinci houdt zich liever met veel grote vraagstukken bezig. Zijn assistent Francesco Melzo [Angelino Sandri] doet zijn best om te voorkomen dat Da Vinci zijn taak vergeet. En hij krijgt hulp van prinses Marguerite de Navarre [Daisy Ridley], die eindelijk kans ziet om iets te doen met haar intelligentie. Ambitieuze animatiefilm met prima animatie, maar een overdaad aan gewichtige thema’s en hoogdravend taalgebruik maakt dit weinig toegankelijk voor kinderen. De benadering van die thema’s is dan weer wat te simplistisch om volwassenen te bekoren. De stemvertolkingen zijn wisselvallig en die gezongen mantra’s … had van mij niet gehoeven.

De verpleegkundige Lucy Letby werd in juli 2024 veroordeeld voor de moord op zeven zuigelingen en poging tot moord op 6 andere baby’s. Opmerkelijk, omdat er geen ooggetuigen waren en er alleen sprake was van (een hoop) indirect bewijsmateriaal. Niet lang na Letby’s veroordeling boog een commissie van wijze mannen zich over het bewijsmateriaal. Zij concludeerden dat er genoeg aanwijzingen waren dat de baby’s om andere redenen om het leven kwamen. Sivyer laat de verschillende perspectieven de revue passeren, maar voor wie het nieuws over deze zaak enigszins heeft gevolgd, is er niets nieuws onder de zon. Het gebruik van AI-personages om de identiteit van de twee belangrijkste direct betrokken deelnemers te verhullen, doet afbreuk aan hun verklaringen.

Confronterende, deprimerende maar belangwekkende documentaire toont zowel de oorzaken als de gevolgen van de lucht- en milieuvervuiling in Delhi, één van de meest vervuil(en)de steden ter wereld. Eindeloze files, smerige rivieren, gigantische vuilstorten, bedelende kinderen, een tekort aan drinkwater, overstromingen, muskietenplagen. En natuurlijk de smog die enorme invloed heeft op de volksgezondheid. India wijst niet geheel onterecht de vinger naar de Westerse wereld als het gaat om de gevolgen van klimaatverandering, maar deze documentaire maakt duidelijk dat het zelf vrijwel niets doet om de gevolgen daarvan in te perken.

Vincent Price is goed gecast als een man die door middel van een serum dat hem onzichtbaar maakt uit de gevangenis weet te ontsnappen in de hoop zo zijn onschuld te bewijzen. Het verhaal is niet zo heel erg inventief en pogingen tot komedie zijn niet altijd even geslaagd. De special effects zijn echter indrukwekkend en (nog) beter dan in The Invisible Man (1933)! Dat, gekoppeld met de knappe vertolking van Vincent Price in een vroege hoofdrol, maakt dit zeker de moeite waard.

Elizabeth Moss geeft een geloofwaardige, maar vrij ééndimensionale vertolking als Cecilia Kass, een vrouw die aan het begin van de film een nauwkeurig voorbereid ontsnappingsplan in werking stelt in de hoop zo aan de manipulatie door haar echtgenoot Adrian [Oliver Jackson-Cohen] te ontkomen. Ze zoekt toevlucht bij een goede vriend, maar durft lange tijd geen stap buiten te zetten. Wanneer ze te horen krijgt dat Adrian zelfmoord heeft gepleegd en dat hij haar miljoenen heeft achter gelaten, begint ze voorzichtig uit haar schulp te kruipen. Totdat een aantal raadselachtige gebeurtenissen haar doen geloven dat Adrian terug is. Uiteraard gelooft niemand haar en komt ze zelf steeds meer in de problemen.

Psychologische horrorfilm opent sterk en speelt aanvankelijk slim en effectief leentjebuur bij Paranormal Activity (2007). Helaas speelt regisseur/scenarist Leigh Wannell zijn troefkaart (is hij het of is het verbeelding) veel te vroeg en vanaf dat moment gaat het bergafwaarts. Er is een keukenscène met knappe special effects, maar het verhaal wordt ongeloofwaardig en glijdt af richting het belachelijke. Aan de overbodige en stompzinnige epiloog wil ik niet teveel woorden vuil maken.

Schokkende documentaire over de epidemie van seksueel misbruik en verkrachting in de Amerikaanse leger, bestaat niet alleen uit interviews met tientallen slachtoffers [vrouwen én mannen], maar richt zich op het persoonlijke verhaal van enkele van de vrouwen die in 2011 besloten een Civil Suit in te dienen tegen het ministerie van defensie. Indrukwekkende persoonlijke verhalen, waaruit blijkt dat het leger een vrijzone voor seksueel wangedrag is en de enorme impact hiervan op het leven van de slachtoffers. Sterkste momenten: een montage van de bekentenissen van de slachtoffers en een gesprek met Kori Cioca en haar echtgenoot, waaruit hun wederzijdse machteloosheid op pijnlijke wijze duidelijk word

Een verzorgde productie, goed geregisseerd en met sterk acteerwerk. Felicity Jones speelt Ellen Ternan, een jonge, ambitieuze actrice die een plaats vergaart in de toneelgroep van haar moeder [Kristen Scott Thomas]. Door het spelen van toneelstukken van Charles Dickens [Ralph Fiennes], die op het hoogtepunt van zijn roem is, leert ze de charismatische schrijver en spreker persoonlijk kennen. Charles' huwelijk met Catherine [Gwendolen Chatfield] heeft weliswaar een hoop kinderen opgeleverd, maar Charles' liefde voor zijn vrouw is dusdanig bekoeld dat hij zijn zinnen zet op Ellen.

Het verhaal voltrekt zich grotendeels in flashbacks van Ellen, inmiddels een ogenschijnlijk gelukkig getrouwde lerares, die worstelt met haar verleden. Visueel is er niets aan te merken op deze vaak oogstrelende film en Fiennes slaagt er als regisseur in de periode tot leven te brengen. Het centrale verhaal is echter niet bijzonder intrigerend, ook al is het gebaseerd op ware feiten. Dat is jammer, want met dat essentiële ingrediënt had dit een onvergetelijke film kunnen worden.

De gemeente besluit de subsidie voor een opvang voor dakloze vrouwen in te trekken. Audrey [Audrey Lamy], Manu [Corinne Masiero], Hélène [Noémie Lvovsky] en Angélique [Déborah Lukumuena] zetten nog één keer samen de schouders eronder om ‘hun’ dames zo goed mogelijk klaar te stomen voor een baan, zodat ze niet langer afhankelijk hoeven te zijn van liefdadigheid. Bijna alle dakloze vrouwen worden gespeeld door amateurs die dakloos zijn (geweest) en de chemie, het gedrag en de onderlinge solidariteit van de vrouwen komt volstrekt authentiek over. Een Franse recensent merkte terecht op dat zij de eigenlijke sterren zijn. Dat doet niets af aan de professionele acteurs, die zich volledig dienstbaar opstellen aan het scenario en de onderliggende boodschap over de noodzaak van solidariteit en het belang van ondersteuning voor mensen die het zich nauwelijks kunnen permitteren verder dan een dag vooruit te kijken.

Voor het eerst in twee jaar komt een groep vrienden In Los Angels bij elkaar op uitnodiging van Eden [Tammy Blanchard] en David [Michiel Huisman]. Will [Logan Marshall-Green] voelt zich het minst op zijn gemak, aangezien hij en Eden [zijn ex-vriendin] een gedeelde tragedie nooit gezamenlijk hebben kunnen verwerken. Bovendien doet David de deuren op slot en zijn de ramen voorzien van tralies. De komst van de extraverte Sadie [Lindsay Burdge] en de zonderlinge Pruitt [John Carroll Lynch] roept meer vraagtekens op. Wanneer Eden en David een video van een 'zelfhulpgroep' (of is het een cult?) toont, lijkt Will de enige te zijn die vermoedt dat de gastheer en -vrouw de vriendenclub niet voor de gezelligheid heeft uitgenodigd.
Goed geregisseerd psychologisch drama waarin Karyn Kusama slim kiest voor het perspectief van de achterdochtige en getraumatiseerde Will. Door dat subjectieve perspectief laat Kusama je tot de sublieme finale in het ongewisse over de vraag of Will spoken ziet, of dat hij lijkt door te draaien door zijn paranoia. Een slim scenario, goed gespeeld door een opvallend uitgebreide cast. De grote hoeveelheid aan karakters betekent uiteraard dat niet elke rol even goed uit de verf komt, maar iedereen heeft een impact op het verloop van het verhaal en de suspensevolle score van Theodore Shapiro doet de onderhuidse spanning stijgen tot de lugubere finale. De epiloog is echter volstrekt overbodig...

Na de dood van haar moeder weet Evelyn Jackson [Nathalie Emmanuel] behulp van een DNA-onderzoek contact te leggen met een Britse miljonairsfamilie die gerelateerd is aan haar grootmoeder. Bij haar kennismaking met de onschuldige ogende Oliver [Hugh Skinner] krijgt Evelyn een uitnodiging voor een huwelijksfeest in Engeland. Een ideale kans om eindelijk Engeland eens te bezoeken en de mogelijkheid om in een nieuwe familie te worden opgenomen. Het feest vindt plaats in het huis van Walter [Thomas Doherty], wiens familienaam onheil spelt (en verraadt hoe de vork in de steel zit). Vanaf dat moment is het voorspelbaarheid troef. aan Thompsons stijlvolle regie en het enthousiaste spel van Emmanuel en Doherty houden het zaakje overeind.

Controversieel, maar veelvuldig bekroond (ook in thuisland Zuid-Afrika) drama over een fabrieksarbeider [Nakhane Touré] die zich aansluit bij Vija [Bongile Mantsai] als mentor van jongens die op een afgelegen plek een ritueel ondergaan als onderdeel van de volwassenwording. Maar de traditionele betekenis van mannelijkheid komt in het geding door de relatie die ontstaat tussen Xolani en Kwandi [Niza Jay Ncoyino], een van de geïnitieerden. Een zelfverklaarde ‘Queer Film’ die zich afspeelt in een cultuur waar heteroseksualiteit de norm is. Trengoves weigering om een moreel standpunt in te nemen over de cultuur, het overgangsritueel en homoseksualiteit verleent extra kracht aan dit even opmerkelijke als boeiende romantische drama.

Na maanden van voorbereiding denken Seydou [Seydou Sarr] en Moussa [Moustapha Fall] genoeg geld en middelen te hebben verzameld om naar Europa af te reizen. Daar kunnen ze genoeg geld verdienen om ook hun familie goed te kunnen onderhouden. Het eerste deel van de reis zou ze naar Tripoli moeten brengen, maar strandt op een plek die net ver genoeg is om terugkeer onmogelijk te maken. Gevoerd door sprankjes hoop, meestal aangewakkerd door de profiteurs die ze onderweg moeten, komen ze steeds een stapje verder. Indrukwekkende reconstructie van een reis die honderdduizenden Afrikanen hebben moeten afleggen. Garrone en cinematograaf Paolo Carnera versterken het gevoel dat je naar een documentaire zit te kijken en Sarr is fenomenaal in de hoofdrol. Vooral de slotscène is onvergetelijk.

Tom [Bud Spencer] organiseert safari’s in Zuid-Afrika en krijgt bezoek van zijn neef (en dierenliefhebber) Slim [Terence Hill], die de safari’s saboteert tot hij ontdekt dat Tom alleen losse flodders gebruikt. Wanneer Tom en Slim ontdekken dat gangster Ormond [Joe Bugner] het gebied wil overnemen om zijn eigen safari’s te organiseren, slaan ze de handen ineen om zowel hun eigen hachje als die van de dieren te redden. Geinige actiekomedie is op maat geschreven voor Bud en Terence, die het erg naar de zin lijken te hebben.

Sahim Omar Kalifa nodigde de beroemde Iraakse fotograaf Latif Al Ani uit voor een rondreis door zijn thuisland langs plaatsen die hij vanaf de jaren 60 fotografeerde in dienst van de olie-industrie of van de overheid. Al Ani is al dik in de tachtig en realiseert zich dat dit zijn laatste kans is om de schoonheid van Irak met eigen ogen te zien en met zijn camera (of zijn telefoon) vast te leggen. Enige bekendheid met het werk van Al Ani en van zowel zijn persoonlijke geschiedenis als dat van Irak is een voorwaarde om dit optimaal op waarde te kunnen schatten.

Het waargebeurde verhaal van Irena Gut [Sophie Nélisse], een Poolse vrouw die tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Nazi’s wordt gedwongen te werken in de huishouding voor Majoor Rugmer [Dougray Scott]. Leidinggevend Schultz [Andrzej Seweryn] leert haar de kneepjes van het vak, maar ook hoe ze haar positie kan gebruiken om andere te helpen. Mede daardoor weet ze ervoor te zorgen dat een aantal Joodse ‘kleermakers’ uit handen van de Nazi’s blijven. Maar het wordt steeds moeilijker om de aanwezigheid van deze Joden geheim te houden voor de buitenwereld. En met de meedogenloze Sturmbahnführer Rokita [Maciej Nawrocki] betekent ontdekking ongetwijfeld een gruwelijke dood. Variant op Schindler’s List is goed geacteerd en degelijk gemaakt, maar de personages zijn oppervlakkig uitgewerkt, waardoor het niet meer is dan een kat-en-muisspel.

In een interview met de BBC gaf Scorcese zelf al toe dat de pogingen om zijn acteurs er jonger uit te laten zien niet helemaal uit de verf kwamen. Je kunt de gezichten wel verjongen - en dat is hier vrij goed gelukt - maar niet het lichaam. Dat laatste is op sommige momenten pijnlijk duidelijk, bijvoorbeeld wanneer Robert DeNiro een slager op straat mishandelt. Fans van Harvey Keitel zullen ook teleurgesteld zijn dat zijn bijdrage zeer beperkt is, maar dat neemt niet weg dat Scorcese er opnieuw in geslaagd is om een dimensie toe te voegen aan een genre waarvan hij zelf het grootste nog levende icoon is: de misdaadfilm.

"The Irishman" is duidelijk een film gemaakt door een oudere man en niet alleen vanwege het feit dat hoofdrolspelers Robert DeNiro, Joe Pesci en Al Pacino ongeveer even oud zijn als Scorcese. "The Irishman" wordt gepresenteerd als een biecht van Frank "The Irishman" Sheeran [Robert DeNiro] die als hoogbejaarde en laatste overlevende het verhaal van zijn misdaadverleden vertelt vanuit een rolstoel in een verzorgingshuis. Het verhaal bestrijkt zo'n 45 jaar en begint in de jaren '50 wanneer vrachtwagenchauffeur en trouw vakbondsman Frank met pech bij een benzinestation staat en daar hulp krijgt van Russ Bufalino [Joe Pesci]. Die ontmoeting komt hem later van pas wanneer hij zijn eerste stappen in de misdaad heeft gezet door fraude te plegen met het vlees dat hij vervoert. Russ blijkt een topspeler te zijn in de georganiseerde misdaad en het wederzijds vertrouwen tussen Russ en Frank is zo groot dat Frank een steeds belangrijkere, maar bovenal alom gerespecteerde en geliefde speler wordt in de misdaadwereld. Frank raakt ook bevriend met vakbondsleider Jimmy Hoffa [Al Pacino], een man wiens medewerking van cruciaal belang is voor de Italiaanse maffia. Maar wanneer Hoffa steeds meer zijn eigen plan trekt in het leiden van 'zijn' vakbond, komt Frank in een lastige positie en probeert hij alles om te voorkomen dat het uitloopt op een conflict.

"The Irishman" heeft niet de visuele bravoure van Goodfellas (1990) en is minder gewelddadig dan Casino (1995), maar dat is absoluut geen bezwaar. Het is ronduit een verademing om Pesci te zien in een rol die het tegenovergestelde is van Tommy DeVito en zijn spel is foutloos. Ook DeNiro en Pacino zijn in topvorm in een misdaadfilm die voer is voor de liefhebbers van samenzweringsstheorieën. Net als Oliver Stone in JFK (1991) vermengt Scorcese hier feiten (de verkiezing van JFK, de verdwijning van Hoffa) met niet bewezen theorieën. "The Irishman" is weliswaar niet zo overdonderend als Stones meesterwerk, maar het verveelt nooit en is een fantastische showcase voor drie iconen van het misdaadgenre.

Zac Efron verbaast vriend en vijand in de complexe, ingetogen rol van Kevin von Erich in deze tragische biografie. Vader Jack Barton Adkisson Sr. [Holt McCallany] maakte onder zijn artiestennaam Fritz von Erich furore als professioneel worstelaar, maar kreeg nooit de kans om de felbegeerde wereldtitel veroveren. Daarom dwingt hij zijn zoons in feite om die titel alsnog binnen te halen en is hij blind voor de fysieke en mentale gevolgen van zijn ambities. Efron speelt de oudste nog levende zoon (de eerstgeborene stierf toen hij zes jaar oud was), die tevergeefs probeert te voldoen aan de verwachting van zijn vader én zijn broers te beschermen. Efron trainde ontzettend hard om een enorme bundel spieren te kweken en trainde met stunt coördinator Chavo Guerrero Jr. (die in de opening te zien is als ‘The Sheik’) om te overtuigen als professioneel worstelaar. Een toewijding die sterk doet denken aan dat van Robert DeNiro voor Raging Bull.

De opening maakt duidelijk dat de makers er alles aan hebben gedaan om deze film zo realistisch mogelijk te maken. De film is gebaseerd op transcripties van de Canadese Royal Commission die onderzoek deed naar de zaken die Russische overloper Igor Gouzenko (hier gespeeld door Dana Andrews) aan het licht bracht. Bovendien is gebruik gemaakt van officiële documenten, geautoriseerd door de Canadese politie, en is het volledig gefilmd op de authentieke locaties. Zoals gebruikelijk in de docudrama's die Hollywood veelvuldig afleverde na WOII, is er een plechtige voice-over die alles aan elkaar praat. Tot zover het realisme. Dana Andrews en Gene Tierney zijn natuurlijk de verpersoonlijking van integriteit en de Russen worden stuk voor neergezet als schimmig, dreigend kijkend, walgelijk communistentuig. Het is gefilmd als een documentaire om de propaganda meer kracht bij te zetten, maar als filmvermaak had dit veel beter gescoord als het met enige stijl was in beeld was gebracht. Andrews en Tierney zorgen ervoor dat het allemaal best te pruimen is, maar een gebrek aan visuele dynamiek en de belerende toon doen de film bepaald geen goed.

Domme actiefilm gemaakt voor tienerventjes die kicken op vliegtuigen (en Top Gun (1986)). Louis Gossett Jr geeft deze film veel meer geloofwaardigheid dan het verdient. Het verhaal betreft een een tiener die met een F-16 het kamp van een Arabische schurk [David Suchet] plat bombardeert om zijn vader te redden van executie. De film zelf is nog belachelijker dan het verhaal, maar de vliegscènes zijn fraai in beeld gebracht. En ja, om de één of andere reden volgden er nog drie van dit soort gevalletjes...

Omdat Doug Masters [Jason Gedrick], de held uit Iron Eagle, is neergeschoten door een Russisch squadron - een incident dat de Amerikaanse regering probeert geheim te houden - staat zijn 'wing man' Captain Matt Cooper [Mark Humphrey] niet te trappelen om samen te werken met Russische collega's ter voorbereiding op een missie in het Midden Oosten. Temeer daar de verantwoordelijke piloot [Colm Feore[ één van hen is! Het is aan de ervaren generaal Charles "Chappy" Sinclair [Louis Gossett Jr] om alles in goede banen te leiden.

Nog meer een kloon van Top Gun (1986) dan zijn voorganger. Humphreys gelijkenis met Tom Cruise (zeker wanneer hij die zonnebril opzet) wordt alleen overtroffen door zijn gebrek aan acteertalent. Regisseur Sidney J. Furie weet opnieuw een paar aardige vliegscènes in elkaar te zetten, maar de schermutselingen op de grond behoren tot de zwakste die ik ooit heb mogen aanschouwen. Meer van hetzelfde, maar nog niet eens zo'n goed als z'n toch al weinig verheffende voorganger.

Doug (die in deel 2 werd neergschoten) is niet dood, hij leeft! Weliswaar speelt een andere acteur [Jason Cadieux] nu die rol, maar dat maakt niet zoveel uit aangezien deze film weer net zo dwaas is als Iron Eagle en Iron Eagle 2. Sidney J. Furie regisseert opnieuw en dus lijkt het grotendeels op dingen die we al eens eerder hebben gezien. Het verhaal betreft chemische wapens, corrupte officials en jonge criminelen die onder leiding van Chappy Sinclair [Louis Gossett Jr] er lustig op los schieten. Als ze dat niet doen vanuit hun vliegtuig, dan wel met een opgeraapte hoeveelheid geweren en pistolen. Tot zover deze serie... gelukkig!

“The Iron Giant” speelt zich af in 1957 en begint met het nieuws dat de Russen de Sputnik – de eerste satelliet – met succes hebben gelanceerd. De Koude Oorlog domineert het leven in de VS en leidt tot paranoia bij de overheid die zich wantrouwig of vijandig opstelt tegenover alles wat ‘vreemd’ is. De 9-jarige Hogarth Hughes [Eli Marienthal] is gefascineerd door de ruimte en wanneer hij ’s nachts iets ziet neerstorten, sluipt hij naar buiten en gaat hij op onderzoek uit. Daar ontmoet Hogarth de ‘Iron Giant’ [Vin Diesel, die pas een jaar later zou doorbreken met The Chronicles Of Riddick], een gigantische robot die hij redt wanneer die onder hoogspanning komt te staan. Er ontstaat een vriendschap tussen de twee, maar Hogarth weet dat hij zijn nieuwe vriend moet verstoppen voor de buitenwereld. Hij krijgt daarbij hulp van schroothandelaar Dean [Harry Carey Jr], maar kan niet voorkomen dat de gluiperige Kent Mansley [Christopher McDonald] lucht krijgt van het bestaan van een buitenaards wezen. Wanneer Kent een aanwijzing vindt dat Hogarth meer weet, neemt hij contact op met Hogarths moeder [Jennifer Aniston] en huurt een kamer in Hogarths huis zodat hij hem constant in de gaten kan houden.

“The Iron Giant” valt op doordat het de periode waarin het zich afspeelt uitstekend reconstrueert. Dat zit ‘m niet in de animatie, maar in de karakterisering en de algehele sfeer van de film. De toen pas 13-jarige Eli Marienthal geeft een indrukwekkende stemvertolking in een rol waarin hij een keur aan emoties op geloofwaardige, realistische wijze aan de man brengt. De keuze voor Jennifer Aniston als de typische Amerikaanse moeder lag destijds niet voor de hand, maar ze klinkt volkomen naturel en de keuze blijkt een schot in de roos. Connick Jr, McDonald en ook John Mahoney (beter bekend als de vader van Frasier in de gelijknamige serie, hier in de rol van General Rogard) geven prima acteeprestaties weg.

Maar de grootste verdienste is wel het ontwerp van de reusachtige hoofdfiguur, die het resultaat is van CGI. De makers stonden voor de uitdaging om de CGI-robot te verwerken in een handmatig getekend animatiefilm en het verschil in animatietechniek is absoluut niet zichtbaar. Los van deze technische triomf is het ook bijzonder kanp hoe de makers erin geslaagd zijn om ons te doen geloven dat een metalen wezen menselijke karaktertrekken en vooral menselijke emoties heeft. Waar je bij mensen de emoties kunt aflezen gezichtstrekjes, in het bijzonder de ogen en de mond, moesten de animators hier die emoties op een andere manier overbrengen. Het onherkenbare, maar effectieve stemgeluid van Vin Diesel draagt hier behoorlijk aan bij, maar er zijn bijzonder veel inventieve momenten.

De eerste ontmoeting, waarbij de enorme robot probeert op de grond te zitten, is een geniale vondst waardoor je meteen de menselijke trekjes in de robot erkent en hij de sympathie van de kijker wint. Destijds maakte “The Iron Giant” al erg veel indruk op mij, maar in de 18 jaar die er sindsdien zijn verstreken richten de animatiefilms die we in de bioscoop zien zich meer op simpel vermaakt en zijn de karakteriseringen simplistisch. “The Iron Giant” herinnert ons eraan dat animatiefilms ook kunnen en mogen ontroeren.

Abi Morgans weinig opzienbarende scenario gebruikt de Alzheimer van Margaret Thatcher [Meryl Streep] in haar laatste levensjaren als ankerpunt voor een serie flashbacks waarin de belangrijkste gebeurtenissen uit het leven, maar vooral uit de carrière van de eerste (maar niet laatste) vrouwelijke Britse Prime Minister aan ons voorbij razen. Alexandra Roach overtuigt als de jonge ‘Maggie’ en Jim Broadbent is ideaal gecast als echtgenoot Denis, maar het is de vrijwel onherkenbare Streep (daarbij enorm geholpen door de Oscar®winnende make up van Mark Coulier en J. Roy Helland) die dit werkelijk memorabel maakt. Haar rol vereist niet alleen dat ze een vrouw moet spelen in de kracht van haar leven en in haar breekbare latere jaren. Ze moet ook nog overtuigen als één van de meest iconische en herkenbare vrouwen uit de recente geschiedenis, die bovendien haar stemgebruik leert aan te passen. Het leverde Streep dan ook terecht haar derde Oscar® op.