Meningen

De opening maakt duidelijk dat de makers er alles aan hebben gedaan om deze film zo realistisch mogelijk te maken. De film is gebaseerd op transcripties van de Canadese Royal Commission die onderzoek deed naar de zaken die Russische overloper Igor Gouzenko (hier gespeeld door Dana Andrews) aan het licht bracht. Bovendien is gebruik gemaakt van officiële documenten, geautoriseerd door de Canadese politie, en is het volledig gefilmd op de authentieke locaties. Zoals gebruikelijk in de docudrama's die Hollywood veelvuldig afleverde na WOII, is er een plechtige voice-over die alles aan elkaar praat. Tot zover het realisme. Dana Andrews en Gene Tierney zijn natuurlijk de verpersoonlijking van integriteit en de Russen worden stuk voor neergezet als schimmig, dreigend kijkend, walgelijk communistentuig. Het is gefilmd als een documentaire om de propaganda meer kracht bij te zetten, maar als filmvermaak had dit veel beter gescoord als het met enige stijl was in beeld was gebracht. Andrews en Tierney zorgen ervoor dat het allemaal best te pruimen is, maar een gebrek aan visuele dynamiek en de belerende toon doen de film bepaald geen goed.

Domme actiefilm gemaakt voor tienerventjes die kicken op vliegtuigen (en Top Gun (1986)). Louis Gossett Jr geeft deze film veel meer geloofwaardigheid dan het verdient. Het verhaal betreft een een tiener die met een F-16 het kamp van een Arabische schurk [David Suchet] plat bombardeert om zijn vader te redden van executie. De film zelf is nog belachelijker dan het verhaal, maar de vliegscènes zijn fraai in beeld gebracht. En ja, om de één of andere reden volgden er nog drie van dit soort gevalletjes...

Omdat Doug Masters [Jason Gedrick], de held uit Iron Eagle, is neergeschoten door een Russisch squadron - een incident dat de Amerikaanse regering probeert geheim te houden - staat zijn 'wing man' Captain Matt Cooper [Mark Humphrey] niet te trappelen om samen te werken met Russische collega's ter voorbereiding op een missie in het Midden Oosten. Temeer daar de verantwoordelijke piloot [Colm Feore[ één van hen is! Het is aan de ervaren generaal Charles "Chappy" Sinclair [Louis Gossett Jr] om alles in goede banen te leiden.

Nog meer een kloon van Top Gun (1986) dan zijn voorganger. Humphreys gelijkenis met Tom Cruise (zeker wanneer hij die zonnebril opzet) wordt alleen overtroffen door zijn gebrek aan acteertalent. Regisseur Sidney J. Furie weet opnieuw een paar aardige vliegscènes in elkaar te zetten, maar de schermutselingen op de grond behoren tot de zwakste die ik ooit heb mogen aanschouwen. Meer van hetzelfde, maar nog niet eens zo'n goed als z'n toch al weinig verheffende voorganger.

Doug (die in deel 2 werd neergschoten) is niet dood, hij leeft! Weliswaar speelt een andere acteur [Jason Cadieux] nu die rol, maar dat maakt niet zoveel uit aangezien deze film weer net zo dwaas is als Iron Eagle en Iron Eagle 2. Sidney J. Furie regisseert opnieuw en dus lijkt het grotendeels op dingen die we al eens eerder hebben gezien. Het verhaal betreft chemische wapens, corrupte officials en jonge criminelen die onder leiding van Chappy Sinclair [Louis Gossett Jr] er lustig op los schieten. Als ze dat niet doen vanuit hun vliegtuig, dan wel met een opgeraapte hoeveelheid geweren en pistolen. Tot zover deze serie... gelukkig!

“The Iron Giant” speelt zich af in 1957 en begint met het nieuws dat de Russen de Sputnik – de eerste satelliet – met succes hebben gelanceerd. De Koude Oorlog domineert het leven in de VS en leidt tot paranoia bij de overheid die zich wantrouwig of vijandig opstelt tegenover alles wat ‘vreemd’ is. De 9-jarige Hogarth Hughes [Eli Marienthal] is gefascineerd door de ruimte en wanneer hij ’s nachts iets ziet neerstorten, sluipt hij naar buiten en gaat hij op onderzoek uit. Daar ontmoet Hogarth de ‘Iron Giant’ [Vin Diesel, die pas een jaar later zou doorbreken met The Chronicles Of Riddick], een gigantische robot die hij redt wanneer die onder hoogspanning komt te staan. Er ontstaat een vriendschap tussen de twee, maar Hogarth weet dat hij zijn nieuwe vriend moet verstoppen voor de buitenwereld. Hij krijgt daarbij hulp van schroothandelaar Dean [Harry Carey Jr], maar kan niet voorkomen dat de gluiperige Kent Mansley [Christopher McDonald] lucht krijgt van het bestaan van een buitenaards wezen. Wanneer Kent een aanwijzing vindt dat Hogarth meer weet, neemt hij contact op met Hogarths moeder [Jennifer Aniston] en huurt een kamer in Hogarths huis zodat hij hem constant in de gaten kan houden.

“The Iron Giant” valt op doordat het de periode waarin het zich afspeelt uitstekend reconstrueert. Dat zit ‘m niet in de animatie, maar in de karakterisering en de algehele sfeer van de film. De toen pas 13-jarige Eli Marienthal geeft een indrukwekkende stemvertolking in een rol waarin hij een keur aan emoties op geloofwaardige, realistische wijze aan de man brengt. De keuze voor Jennifer Aniston als de typische Amerikaanse moeder lag destijds niet voor de hand, maar ze klinkt volkomen naturel en de keuze blijkt een schot in de roos. Connick Jr, McDonald en ook John Mahoney (beter bekend als de vader van Frasier in de gelijknamige serie, hier in de rol van General Rogard) geven prima acteeprestaties weg.

Maar de grootste verdienste is wel het ontwerp van de reusachtige hoofdfiguur, die het resultaat is van CGI. De makers stonden voor de uitdaging om de CGI-robot te verwerken in een handmatig getekend animatiefilm en het verschil in animatietechniek is absoluut niet zichtbaar. Los van deze technische triomf is het ook bijzonder kanp hoe de makers erin geslaagd zijn om ons te doen geloven dat een metalen wezen menselijke karaktertrekken en vooral menselijke emoties heeft. Waar je bij mensen de emoties kunt aflezen gezichtstrekjes, in het bijzonder de ogen en de mond, moesten de animators hier die emoties op een andere manier overbrengen. Het onherkenbare, maar effectieve stemgeluid van Vin Diesel draagt hier behoorlijk aan bij, maar er zijn bijzonder veel inventieve momenten.

De eerste ontmoeting, waarbij de enorme robot probeert op de grond te zitten, is een geniale vondst waardoor je meteen de menselijke trekjes in de robot erkent en hij de sympathie van de kijker wint. Destijds maakte “The Iron Giant” al erg veel indruk op mij, maar in de 18 jaar die er sindsdien zijn verstreken richten de animatiefilms die we in de bioscoop zien zich meer op simpel vermaakt en zijn de karakteriseringen simplistisch. “The Iron Giant” herinnert ons eraan dat animatiefilms ook kunnen en mogen ontroeren.

Abi Morgans weinig opzienbarende scenario gebruikt de Alzheimer van Margaret Thatcher [Meryl Streep] in haar laatste levensjaren als ankerpunt voor een serie flashbacks waarin de belangrijkste gebeurtenissen uit het leven, maar vooral uit de carrière van de eerste (maar niet laatste) vrouwelijke Britse Prime Minister aan ons voorbij razen. Alexandra Roach overtuigt als de jonge ‘Maggie’ en Jim Broadbent is ideaal gecast als echtgenoot Denis, maar het is de vrijwel onherkenbare Streep (daarbij enorm geholpen door de Oscar®winnende make up van Mark Coulier en J. Roy Helland) die dit werkelijk memorabel maakt. Haar rol vereist niet alleen dat ze een vrouw moet spelen in de kracht van haar leven en in haar breekbare latere jaren. Ze moet ook nog overtuigen als één van de meest iconische en herkenbare vrouwen uit de recente geschiedenis, die bovendien haar stemgebruik leert aan te passen. Het leverde Streep dan ook terecht haar derde Oscar® op.

Terugblik op de opmerkelijke carrière van de Britse heavy metalband Iron Maidenc verteld door de huidige banddleden met aanvullingen van oud-bandleden Dennis Stratton, Blaze Bayley en de in 2024 overleden Paul Di’Anno. De muzikanten kozen ervoor een verscheidenheid aan fans voor de camera te zetten en verder uitsluitend gebruik te maken van archiefbeelden. De nadruk ligt op de hoogtijdagen in de jaren 80, maar de bandleden zijn ook eerlijk over dieptepunten in hun carrière: het ontslag van Paul Di’Anno, de verbittering over de manier waarop Bruce Dickinson de band verliet en de publieke reacties op zijn vervanger Blaze Bayley. Een traktatie voor fans en een eerbetoon van de mannen die de spil vormen van een familie waarin iedereen welkom is die van de muziek van Iron Maiden houdt – en welke gek doet dat niet?!

Wapenhandelaar Tony Stark [Robert Downey Jr] heeft zijn niet geringe fortuin vooral verdiend met de verkoop van wapens waarmee bloederige oorlogen worden gevoerd. Hij krijgt zijn trekken thuis wanneer hij naar Afghanistan afreist voor een demo en daar wordt ontvoerd. Hij weet te ontspannen door gebruik te maken van zijn technische vernuftigheid maar komt ook tot inkeer en besluit zijn wapentechnologie voortaan in te zetten om de mensheid te beschermen. Tony’s partner Obadiah [Jeff Bridges] is daar op zijn zachtst gezegd niet blij mee en wat begint als een zakelijk conflict loopt uit op een gewapende strijd voor de toekomst van Stark Industries. Downey Jr. is perfect als de arrogante maar uiterst charismatische Stark en cynische humor blijkt een kolfje naar zijn hand. Die humor verhult de vrij opzichtige kritiek op de Amerikaanse militaire politiek en is een prettig tegengewicht voor de spectaculaire actiescènes. Bridges eveneens uitstekend als Iron Mans tegenstander en de woordenwisselingen tussen Tony en zijn (dan nog) persoonlijke assistente Pepper Potts [Gwyneth Paltrow] bevestigen de kwaliteit van het scenario. Gevolgd door twee sequels en de Avengers-franchise.

Favreau bleek een verrassend doeltreffende keuze als regisseur voor Iron Man en dus was het logisch dat hij ook het vervolg zou regisseren. Deze keer speelt hij tevens de rol van Happy Hogan [Jon Favreau], een trouwe vriend van Tony Stark [Robert Downey Jr.]. Misschien verklaart dat waarom dit een beduidend minder evenwichtige film is dan zijn voorganger. Het scenario, geschreven door Justin Theroux, neemt teveel hooi op de vork door allerlei nieuwe karakters te introduceren. Dat gaat namelijk ten koste van Mickey Rourke die, in navolging van zijn monumentale comeback in The Wrestler, memorabel is als Ivan Vanko, die nog een zeer persoonlijk appeltje te schillen heeft met Iron Man. Er is een fraaie vechtscène met Scarlett Johansson, maar verder komt dit pas écht tot leven wanneer Rourke in beeld verschijnt. En dat gebeurt te weinig.

Tony Stark [Robert Downey Jr.] krijgt het deze keer aan de stok met Aldrich Killian [Guy Pearce] die zich verraden voelt na een kortstondige ontmoeting in de jaren ’90. Bovendien boezemt een geheimzinnige, niet te lokaliseren terrorist [(Osama?) Ben Kingsley] zich aan om de toch al breekbare verhouding tussen de VS en het Midden-Oosten nog eens onder druk te zetten. Pepper Potts [Gwyneth Paltrow] heeft een beter uitgewerkte rol, evenals Don Cheadle, en Shane Black weet deze keer de juiste balans tussen actie, humor en een vleugje romantiek te hervinden in dit sterke vervolg met een meer kwetsbare Stark, de introductie van supercomputer JARVIS [Paul Bettany] en een verrassende bijrol van Kingsley.

SF-actie met Lara Rossi, Stephanie Paul, Udo Kier

Regie: Timo Vuorensola

Hoewel Iron Sky bepaald geen meesterwerk was, bleek er een markt te zijn voor campy SF-actienonsens en werd het een culthit. Zeven jaar later keert Timo Vuorensola voor de regie van deze sequel die in de meeste valkuilen van een sequel trapt. Dat begint al met het feit dat met een hoofdpersoon die Obi [Lara Rossi] schijnt te moeten heten. Uiteraard is er een dwaas en vaag verhaal over een energievorm die zich op Aarde bevindt die Obi nodig heeft om de tot minder dan 2.000 gereduceerde menselijke bevolking op ‘The Dark Side of the Moon’ (nog zo’n vermeende grap) te kunnen vervoeren naar een plek waar ze zich geen zorgen meer hoeven te maken over de Moon Nazis. Udo Kier keert terug als het Nazikopstuk in deze grotendeels hopeloos geacteerde en veel te campy flutfilm waar zelfs fans van Iron Sky niet warm of koud van zullen worden.

Het basisverhaal is fascinerend. Onder druk van rebellerende baronnen tekent King John [Paul Giamatti] in 1215 de Magna Carta waarmee hij een groot deel van zijn macht afstaat. Maar de koning laat zich niet zomaar de wet voorschrijven en verzamelt een groep moordenaars om zich heen om alle verantwoordelijke edelheren te liquideren en hun bezittingen op te eisen. De Magna Carta is de bakermat van de Europese democratie, maar Jonathan English heeft geen enkele interesse in de historische aspecten. En dus verzandt Ironclad al snel in een hoop gesneer van machtige mannen, veel bloedvergieten onder oeverloos mannengebrul en wanhopige pogingen om het beperkte budget te verhullen. Een fraaie cast, maar een waardeloze film.

In 1221 raakt Gilbert De Vesci [David Rintoul] zwaargewond tijdens het verdedigen van zijn kasteel tegen Schotse plunderaars die het gemunt hebben op Engelse kastelen in het grensgebied. De Vesci houdt stand, maar de Schotse leider [Predrag Bjelac] zweert wraak voor de dood van zijn zoon [Ljubomir Bulajic]. Daarom geeft De Vesci zijn zoon Hubert [Tom Rhys Harries] opdracht om zijn neef (en huurling) Guy De Lisagu [Tom Austen] op te sporen en zijn hulp in te roepen bij het verdedigen van het kasteel. Ook Guys goede vriend Berenger [David Caves], beul Pierrepoint [Andy Beckwith] en seriemoordenaar “Crazy” Mary [Twinnie Lee Moore] sluiten zich aan bij Hubert. Maar zijn deze opportunisten (die betaald krijgen voor hun hulp) wel te vertrouwen? Doet onbedoeld opvallend veel denken aan Monty Python And The Holy Grail, waarschijnlijk omdat het ook voor een appel en een ei moest worden gemaakt. Iedereen overacteert er lustig op lus en English behoort tot de categorie incompetente filmmakers die geloven dat hevig bibberend camerawerk en razendsnelle cuts het equivalent zijn van spannende actie.

Allen stelt opnieuw teleur met deze praatzieke film over drankzuchtige filosofieprofessor Abe Lucas [Joaquin Phoenix] die kort na zijn aanstelling op Braylin University in Newport kan rekenen op de aandacht van zowel studente Jill Pollard [Emma Stone] als collega Rita Richards [Parker Posey]. Abe laat het allemaal over zich heen komen in zijn doelloze leven, tot hij zichzelf ervan overtuigt dat hij zijn leven betekenis kan geven door een moord te beramen. Phoenix en Stone besteden veel tijd met gesprekken over filosofische vraagstukken terwijl ze doelloos rondlopen over campus. Hoewel Allen er altijd op toeziet dat dat mooie plaatjes oplevert (met dank aan Darius Khondji) levert het niets interessants op. Posey heeft de beste momenten.

Spin doctor Gary Zimmer [Steve Carell] is op zoek naar eerherstel naar het jammerlijke verlies van de Democraten tijdens de Amerikaanse Presidentsverkiezingen van 2016. Hij komt tot de conclusie dat de Democraten de plattelandsgemeenschap moet ziet terug te winnen, dus wanneer hem een video ziet waarin ex-marinier Kolonel Jack Hastings [Chris Cooper] de gemeenteraad in zijn woonplaats Deerlaken in Michigan vermanend toespreekt, grijpt hij zijn kans. Jack “ziet eruit als een Republikein, maar spreekt als een Democraat” en dus reist Gary af naar Michigan om Jack over te halen zich te mengen in de strijd om de burgemeesterverkiezing. Maar Gary moet de campagne wel leiden vanuit Deerlaken en dat is geen Washington. Bovendien sluit Gary’s aartsrivaal Faith Brewster [Rose Byrne] zich aan bij de campagne van de zittende burgemeester [Brent Sexton]. Komiek en presentator Jon Stewart schreef en regisseerde deze milde satire, maar heeft weinig origineels te zeggen. De slotwending is wel aardig en hij kan bovendien leunen op een prima cast, met Cooper als uitblinker.

Goed geschreven en vaak bijzonder grappige komedie voor de gehele familie speelt zich af op een eiland dat volgens een legende vervloekt is door een heks, waardoor iedereen op het eiland zich altijd irritant gedraagt. De enige uitzondering Hunter [Matsen Montsma] die het meteen opvalt dat zijn nieuwe klasgenootje Aafje [Ivy Ribbens] totaal níet irritant is. Wanneer de Premier [Stefan Stasse] een brugverbinding met het vaste land opent durft de aan watervrees lijdende Hunter het eindelijk aan om het vaste land te bezoeken. Daar realiseert hij zich pas dat er iets mis is met het eiland. Met hulp Aafje en een tip van de mysterieuze Lidia [Tjitske Reidinga] wil Hunter proberen de vloek op te heffen. De jeugdige hoofdrolspelers leveren prima werk af en het gedrag van de mensen op het eiland zal je regelmatig (met een brede glimlach) doen verzuchten: “Wat irritant!” Hoogtepunt is Aafjes eerste ontvangst in haar nieuwe klas, maar ik lag ook dubbel om Rienus Krul als Hunters vader, die een ronduit irritante obsessie heeft... met poppen!

Na 20 jaar huwelijk kunnen Alex [Will Arnett] en Tess [Laura Dern] maar niet besluiten of ze een pauze hebben ingelast of dat hun relatie definitief is stukgelopen. Alex vindt een uitlaatklep wanneer hij zich impulsief aanmeldt voor een ‘open mic’ voor standup-comedians, voormalig topsporter Tess besluit zich te richten op een carrière als volleybalcoach. Misschien moet je 20 jaar getrouwd zijn om chocola te kunnen maken van de frustraties en onzekerheden van deze schipperende echtelieden. Ik begreep niets van de keuzes die ze maken, ondanks het sterke spel van Arnett en Dern. Cooper heeft een bijrol als een excentrieke, onhandige familievriend.

De vlakke regie van Michal Aviad doet onvoldoende recht aan de fraaie vertolking van Liron Ben-Slush als Orna, wiens werk in dienst van projectontwikkelaar Benny [Menashe Noy] ervoor zorgt dat ze haar gezin kan onderhouden in de periode dat haar man probeert van zijn restaurant een succes te maken. Het wordt behoorlijk snel duidelijk welke kant het op zal gaan, alsmede wat Benny's seksuele avances voor impact zullen hebben op Orna en haar gezin. Het einde is verrassend simpel en had heel effectief kunnen zijn als Aviad erin was geslaagd om de diepere psychologische lagen van zijn hoofdpersoon te onthullen.

Juan Robles [Javier Guitérrez] en Pedro Suárez [Raúl Arévalo] onderzoeken in 1980 de verdwijning van twee meisjes in een onherbergzaam moerasland in Andalusië. Het valt meteen op dat de meeste mensen niet zo rouwig zijn om hun verdwijning, zelfs niet waar de meisjes dood worden aangetroffen. Intrigerend misdaadmysterie met twee stereotype rechercheurs (een veteraan die een ernstige ziekte ontdekt en een jongere collega met bewijsdrang) en een verrassende ontknoping. Rodríguez maakt effectief gebruik van de mistroostige omgeving.

Documentaire over voormalig dissident Mohamed Nasheed, die na 30 jaar een einde brengt aan het corrupte regime van president Maumoon Abdul Gayoon. Nasheed zat meerdere keren vast en heeft vele martelingen doorstaan en hoopt nu de sociaal-economische positie van zijn volk te verbeteren. Maar wanneer vooraanstaande wetenschappers hem overtuigen van het feit dat de Malediven als gevolg van de klimaatverandering binnen de kortste keren volledig onder water komen te staan, gooit hij zich vol overgave op het klimaatdebat in de hoop redding van zijn land te kunnen bewerkstelligen op de VN Klimaatconferentie in Kopenhagen in 2009.

Deze documentaire begint met een interessante geschiedenisles, die de schaduwkant bloot legt van wat wij vooral kennen als een toeristisch paradijs voor welgestelden. Mohamed kiest als president voor een confronterende aanpak die weliswaar tot gedenkwaardige momenten leidt, maar - zoals de geschiedenis heeft uitgewezen - niet het gewenste resultaat oplevert. Daardoor mist de film een dramatisch hoogtepunt dat er wel was geweest als regisseur Jon Shenk een jaar had gewacht. In februari 2012 werd Nasheed namelijk door aanhangers van Gayoon afgezet en inmiddels zwaait diens broer met de scepter. Onderhoudend en bij vlagen vermakelijk, maar een film waar je eerder somber dan vrolijk van wordt.

Uitgebluste tennisleraar Tom [Sam Riley] geeft overdag les aan toeristen en zuipt zichzelf ’s nachts klem. Op een dag haalt femme fatale Anne [Stacy Martin] hem over om ruimte in zijn agenda te maken voor haar zoontje [Dylan Torrell]. Wanneer Annes echtgenoot [Jack Farthing] plotseling verdwijnt, had Tom er verstandig aan gedaan om alle banden met Anne te breken. Waarom hij dat niet doet, is een raadsel in deze matige moderne film noir, waarvan de ontknoping niet zo voorspelbaar is als het lijkt. Helaas, dat is geen aanbeveling.

Redelijk amusante animatiefilm van Wes Anderson, die duidelijk meer interesse heeft in de visuele mogelijkheden dan in het voorspelbare verhaal met weinig subtiele politieke metaforen. De animatie is dan ook vaak verbluffend maar veel van de geslaagde grappen zijn niet meer dan terzijdes die weinig van doen hebben met het verhaal. Zeker in het eerste deel valt er genoeg te gniffelen, maar mede door een overdaad aan karakters mist het een dramatisch middelpunt. De onderkoelde stemvertolkingen van de sterrencast helpen daar ook niet bij. Het eindresultaat kabbelt zich rustig voort, met hier en daar een aardige grap, maar hoewel Isle of Dogs inhoudelijk herinneringen oproept aan Watership Down en vooral The Plague Dogs, is dit bij lange na niet zo meeslepend.

Sfeervol griezeldrama over een aantal personen die ten tijde van de Grieks-Turkse oorlog in 1912 in quarantaine moeten blijven in een kasteel nadat de pest op het eiland is ontdekt. De culturele en ideologische tegenstellingen tussen de verschillende karakters leveren goede momenten op waarbij Karloff - als een Griekse generaal - er qua acteerprestatie bovenuit steekt. Het horrorelement komt voort uit een lokale legende waardoor enkele van de aanwezigen vermoeden (en vrezen) dat één van hen een vampier in een menselijke gedaante is. Gezien het beperkte budget uitstekend geproduceerd en erg sfeervol, ook al leunt deze film vooral op dialoog en minder op actie, waardoor het geheel wat statisch is.

Matige bovennatuurlijke thriller met twijfelachtige kostuums en kapsels, belabberde Schotse accenten en een niet al te intrigerend verhaaltje over zeelieden halverwege de 19e eeuw die aanspoelen op een eiland met slechts een paar mysterieuze bewoners. Het heeft allemaal te maken met bekende Griekse mythologie waardoor het verhaal zo doorzichtig is dat het onmogelijk 96 minuten lang kan boeien.

Als kind was Natalie [Rebel Wilson] dol op romantische komedies maar aangezien ze als volwassene nog steeds de liefde niet heeft gevonden kan ze de conventies van het genre niet uitstaan. Na een flinke klap op haar hoofd belandt ze opeens in een alternatief universum waarin alles en iedereen is zoals in de door haar gehate romkom. En we weten allemaal hoe dat afloop. Origineel idee is een kolfje naar de hand van Wilson die ondanks het magere plot en een onevenwichtige benadering dit tot plezierig kijkvoer maakt. De doorlopende grap met betrekking tot vloeken is amusant evenals het gebruik van bekende romkom-liedjes. De levendige vertolking van Whitney Houstons klassieker "I Wanna Dance With Somebody" is een hoogtepunt en Betty Gilpin is goed als Natalies collega met wie ze nóóit ruzie heeft. Let ook op aardige cameo's van Jennifer Saunders (als Natalies moeder) en Bowen Yang als het vriendje van buurman Donny.

Terugblik op de zoveelste oorlog tussen Israël en Hamas die begon op 7 oktober 2023. Burgers van beide zijden komen aan het woord. Bevat veel indringend en expliciet beeldmateriaal, maar heeft vooral meerwaarde omdat de geïnterviewden hun ervaringen plaatsen binnen de context van het overkoepelende conflict. Dat geeft meer inzicht in de redenen voor de haat en het wederzijdse wantrouwen. Stemt je bepaald niet met hoopvol, maar maakt wel duidelijk dat beide partijen gelijk hebben.

Tweede verfilming van Stephen Kings bestseller over 7 beginnende tieners in het stadje Derry in Maine dat zichzelf “The Losers’ Club” noemt en in 1989 de strijd aangaat met de angstaanjagende “dansende clown” Pennywise [Bill Skarsgård] door hun eigen existentiële angsten onder ogen te zien. Beschikt over een puik jeugdig ensemble en is vooral effectief als een drama over eenzame tieners die ontdekken dat ze met hun vriendschap en loyaliteit voor niets en niemand bang hoeven te zijn. Sean Sansom verdient lof voor de make-up van Pennywise, maar het is zonde dat Muschietti in de horrorscènes gaat voor het groteske. De CGI en andere visuele effecten zorgen zeker voor effectieve jump scares, maar Pennywise is volgens mij veel angstaanjagender als een sinistere clown (zoals Tim Curry in de miniserie) dan als een monsterlijk gedrocht. Het vervolg It Chapter Two (2019) speelt zich 27 jaar later af en daarin namen onder anderen Jessica Chastain, James McAvoy en Bill Hader de hoofdrollen over.

In één van de laatste films voor Bogarts grote doorbraak, speelde hij in deze combinatie van misdaad, komedie en muziek. De meeste muzikale intermezzo's staan los van het verhaal en bestaan uit optredens van vaudeville-acts als White and Stanley en het zangkwartet met de bizarre naam The Lady Killer's Quartet. Curiositeiten voor de liefhebbers in een film met een kleurloze Jeffrey Lynn in de hoofdrol als een pianist/componist die onder dwang onderdak regelt voor zijn voormalige baas Chips Maguire [Humphrey Bogart] wanneer de politie ontdekt dat die zijn nachtclub voor illegale activiteiten. Ann Sheridan domineert de film met gemak en zij is de voornaamste reden om deze bovengemiddelde, maar zeker niet geweldige film te aanschouwen.

27 jaar nadat de zeven leden van “The Losers’ Club” in het dorpje Derry hun strijd tegen de demonische “dansende clown” (en kinderlokker) Pennywise [Bill Skarsgård] hoopten te hebben gewonnen, wordt Derry opnieuw opgeschrikt door een serie verdwijningen van tieners. En dus komen de tieners (min een van hen) van toen de plechtige belofte na om samen opnieuw de strijd aan te gaan en een definitief einde te maken aan de terreur van Pennywise. Ondanks dat ze ouders zijn, worstelen Beverly [Jessica Chastain], Bill [James McAvoy], Richie [Bill Hader], Mike [Isaiah Mustaf], Ben [Jay Hanscom], Eddie [James Ransone] en Stanley [Andy Bean] nog steeds met hun angsten en met de trauma’s die ze opliepen in Derry. In feite een herhaling van zetten met personages die zich in 27 jaar nauwelijks hebben ontwikkeld, nog meer groteske schrikeffecten en een overdaad aan CGI. De beste momenten zijn die waarin we ontdekken wat zich afspeelde kort na het einde van It Chapter One. Met een speelduur van bijna drie uur is dit bovendien veel te lang. Cameos van Peter Bogdanovich (als zichzelf) en van Stephen King (als eigenaar van een winkel in tweedehands spullen).

Een gezin bestaande uit Paul [Joel Edgerton], Sarah [Carmen Ejojo] en hun tienerzoon Travis [Kelvin Harrison jr] houdt zich verscholen in een huisje diep in het bos. Sarahs vader [David Pendleton] is gestorven als gevolg van een dodelijk virus dat rondwaart. Hun veiligheid komt verder in het geding wanneer Will [Christopher Abbott] op een nacht binnenvalt op zoek naar hulp voor zijn vrouw en zijn jonge kind.
Dit is zo'n thriller met een scenario waarin een spannende scène iets te vaak blijkt een nachtmerrie te zijn. Hoewel er een reden is voor die nachtmerries, voel je je al snel bij de neus genomen. Bovendien is het verhaal - ondanks het goede acteerwerk - te mager voor een film van ruim anderhalf uur. Feitelijk gebeurt er erg weinig en het open einde is sowieso weinig bevredigend.