Meningen

Wapenhandelaar Tony Stark [Robert Downey Jr] heeft zijn niet geringe fortuin vooral verdiend met de verkoop van wapens waarmee bloederige oorlogen worden gevoerd. Hij krijgt zijn trekken thuis wanneer hij naar Afghanistan afreist voor een demo en daar wordt ontvoerd. Hij weet te ontspannen door gebruik te maken van zijn technische vernuftigheid maar komt ook tot inkeer en besluit zijn wapentechnologie voortaan in te zetten om de mensheid te beschermen. Tony’s partner Obadiah [Jeff Bridges] is daar op zijn zachtst gezegd niet blij mee en wat begint als een zakelijk conflict loopt uit op een gewapende strijd voor de toekomst van Stark Industries. Downey Jr. is perfect als de arrogante maar uiterst charismatische Stark en cynische humor blijkt een kolfje naar zijn hand. Die humor verhult de vrij opzichtige kritiek op de Amerikaanse militaire politiek en is een prettig tegengewicht voor de spectaculaire actiescènes. Bridges eveneens uitstekend als Iron Mans tegenstander en de woordenwisselingen tussen Tony en zijn (dan nog) persoonlijke assistente Pepper Potts [Gwyneth Paltrow] bevestigen de kwaliteit van het scenario. Gevolgd door twee sequels en de Avengers-franchise.

Favreau bleek een verrassend doeltreffende keuze als regisseur voor Iron Man en dus was het logisch dat hij ook het vervolg zou regisseren. Deze keer speelt hij tevens de rol van Happy Hogan [Jon Favreau], een trouwe vriend van Tony Stark [Robert Downey Jr.]. Misschien verklaart dat waarom dit een beduidend minder evenwichtige film is dan zijn voorganger. Het scenario, geschreven door Justin Theroux, neemt teveel hooi op de vork door allerlei nieuwe karakters te introduceren. Dat gaat namelijk ten koste van Mickey Rourke die, in navolging van zijn monumentale comeback in The Wrestler, memorabel is als Ivan Vanko, die nog een zeer persoonlijk appeltje te schillen heeft met Iron Man. Er is een fraaie vechtscène met Scarlett Johansson, maar verder komt dit pas écht tot leven wanneer Rourke in beeld verschijnt. En dat gebeurt te weinig.

Tony Stark [Robert Downey Jr.] krijgt het deze keer aan de stok met Aldrich Killian [Guy Pearce] die zich verraden voelt na een kortstondige ontmoeting in de jaren ’90. Bovendien boezemt een geheimzinnige, niet te lokaliseren terrorist [(Osama?) Ben Kingsley] zich aan om de toch al breekbare verhouding tussen de VS en het Midden-Oosten nog eens onder druk te zetten. Pepper Potts [Gwyneth Paltrow] heeft een beter uitgewerkte rol, evenals Don Cheadle, en Shane Black weet deze keer de juiste balans tussen actie, humor en een vleugje romantiek te hervinden in dit sterke vervolg met een meer kwetsbare Stark, de introductie van supercomputer JARVIS [Paul Bettany] en een verrassende bijrol van Kingsley.

SF-actie met Lara Rossi, Stephanie Paul, Udo Kier

Regie: Timo Vuorensola

Hoewel Iron Sky bepaald geen meesterwerk was, bleek er een markt te zijn voor campy SF-actienonsens en werd het een culthit. Zeven jaar later keert Timo Vuorensola voor de regie van deze sequel die in de meeste valkuilen van een sequel trapt. Dat begint al met het feit dat met een hoofdpersoon die Obi [Lara Rossi] schijnt te moeten heten. Uiteraard is er een dwaas en vaag verhaal over een energievorm die zich op Aarde bevindt die Obi nodig heeft om de tot minder dan 2.000 gereduceerde menselijke bevolking op ‘The Dark Side of the Moon’ (nog zo’n vermeende grap) te kunnen vervoeren naar een plek waar ze zich geen zorgen meer hoeven te maken over de Moon Nazis. Udo Kier keert terug als het Nazikopstuk in deze grotendeels hopeloos geacteerde en veel te campy flutfilm waar zelfs fans van Iron Sky niet warm of koud van zullen worden.

Het basisverhaal is fascinerend. Onder druk van rebellerende baronnen tekent King John [Paul Giamatti] in 1215 de Magna Carta waarmee hij een groot deel van zijn macht afstaat. Maar de koning laat zich niet zomaar de wet voorschrijven en verzamelt een groep moordenaars om zich heen om alle verantwoordelijke edelheren te liquideren en hun bezittingen op te eisen. De Magna Carta is de bakermat van de Europese democratie, maar Jonathan English heeft geen enkele interesse in de historische aspecten. En dus verzandt Ironclad al snel in een hoop gesneer van machtige mannen, veel bloedvergieten onder oeverloos mannengebrul en wanhopige pogingen om het beperkte budget te verhullen. Een fraaie cast, maar een waardeloze film.

In 1221 raakt Gilbert De Vesci [David Rintoul] zwaargewond tijdens het verdedigen van zijn kasteel tegen Schotse plunderaars die het gemunt hebben op Engelse kastelen in het grensgebied. De Vesci houdt stand, maar de Schotse leider [Predrag Bjelac] zweert wraak voor de dood van zijn zoon [Ljubomir Bulajic]. Daarom geeft De Vesci zijn zoon Hubert [Tom Rhys Harries] opdracht om zijn neef (en huurling) Guy De Lisagu [Tom Austen] op te sporen en zijn hulp in te roepen bij het verdedigen van het kasteel. Ook Guys goede vriend Berenger [David Caves], beul Pierrepoint [Andy Beckwith] en seriemoordenaar “Crazy” Mary [Twinnie Lee Moore] sluiten zich aan bij Hubert. Maar zijn deze opportunisten (die betaald krijgen voor hun hulp) wel te vertrouwen? Doet onbedoeld opvallend veel denken aan Monty Python And The Holy Grail, waarschijnlijk omdat het ook voor een appel en een ei moest worden gemaakt. Iedereen overacteert er lustig op lus en English behoort tot de categorie incompetente filmmakers die geloven dat hevig bibberend camerawerk en razendsnelle cuts het equivalent zijn van spannende actie.

Allen stelt opnieuw teleur met deze praatzieke film over drankzuchtige filosofieprofessor Abe Lucas [Joaquin Phoenix] die kort na zijn aanstelling op Braylin University in Newport kan rekenen op de aandacht van zowel studente Jill Pollard [Emma Stone] als collega Rita Richards [Parker Posey]. Abe laat het allemaal over zich heen komen in zijn doelloze leven, tot hij zichzelf ervan overtuigt dat hij zijn leven betekenis kan geven door een moord te beramen. Phoenix en Stone besteden veel tijd met gesprekken over filosofische vraagstukken terwijl ze doelloos rondlopen over campus. Hoewel Allen er altijd op toeziet dat dat mooie plaatjes oplevert (met dank aan Darius Khondji) levert het niets interessants op. Posey heeft de beste momenten.

Spin doctor Gary Zimmer [Steve Carell] is op zoek naar eerherstel naar het jammerlijke verlies van de Democraten tijdens de Amerikaanse Presidentsverkiezingen van 2016. Hij komt tot de conclusie dat de Democraten de plattelandsgemeenschap moet ziet terug te winnen, dus wanneer hem een video ziet waarin ex-marinier Kolonel Jack Hastings [Chris Cooper] de gemeenteraad in zijn woonplaats Deerlaken in Michigan vermanend toespreekt, grijpt hij zijn kans. Jack “ziet eruit als een Republikein, maar spreekt als een Democraat” en dus reist Gary af naar Michigan om Jack over te halen zich te mengen in de strijd om de burgemeesterverkiezing. Maar Gary moet de campagne wel leiden vanuit Deerlaken en dat is geen Washington. Bovendien sluit Gary’s aartsrivaal Faith Brewster [Rose Byrne] zich aan bij de campagne van de zittende burgemeester [Brent Sexton]. Komiek en presentator Jon Stewart schreef en regisseerde deze milde satire, maar heeft weinig origineels te zeggen. De slotwending is wel aardig en hij kan bovendien leunen op een prima cast, met Cooper als uitblinker.

Goed geschreven en vaak bijzonder grappige komedie voor de gehele familie speelt zich af op een eiland dat volgens een legende vervloekt is door een heks, waardoor iedereen op het eiland zich altijd irritant gedraagt. De enige uitzondering Hunter [Matsen Montsma] die het meteen opvalt dat zijn nieuwe klasgenootje Aafje [Ivy Ribbens] totaal níet irritant is. Wanneer de Premier [Stefan Stasse] een brugverbinding met het vaste land opent durft de aan watervrees lijdende Hunter het eindelijk aan om het vaste land te bezoeken. Daar realiseert hij zich pas dat er iets mis is met het eiland. Met hulp Aafje en een tip van de mysterieuze Lidia [Tjitske Reidinga] wil Hunter proberen de vloek op te heffen. De jeugdige hoofdrolspelers leveren prima werk af en het gedrag van de mensen op het eiland zal je regelmatig (met een brede glimlach) doen verzuchten: “Wat irritant!” Hoogtepunt is Aafjes eerste ontvangst in haar nieuwe klas, maar ik lag ook dubbel om Rienus Krul als Hunters vader, die een ronduit irritante obsessie heeft... met poppen!

Na 20 jaar huwelijk kunnen Alex [Will Arnett] en Tess [Laura Dern] maar niet besluiten of ze een pauze hebben ingelast of dat hun relatie definitief is stukgelopen. Alex vindt een uitlaatklep wanneer hij zich impulsief aanmeldt voor een ‘open mic’ voor standup-comedians, voormalig topsporter Tess besluit zich te richten op een carrière als volleybalcoach. Misschien moet je 20 jaar getrouwd zijn om chocola te kunnen maken van de frustraties en onzekerheden van deze schipperende echtelieden. Ik begreep niets van de keuzes die ze maken, ondanks het sterke spel van Arnett en Dern. Cooper heeft een bijrol als een excentrieke, onhandige familievriend.

De vlakke regie van Michal Aviad doet onvoldoende recht aan de fraaie vertolking van Liron Ben-Slush als Orna, wiens werk in dienst van projectontwikkelaar Benny [Menashe Noy] ervoor zorgt dat ze haar gezin kan onderhouden in de periode dat haar man probeert van zijn restaurant een succes te maken. Het wordt behoorlijk snel duidelijk welke kant het op zal gaan, alsmede wat Benny's seksuele avances voor impact zullen hebben op Orna en haar gezin. Het einde is verrassend simpel en had heel effectief kunnen zijn als Aviad erin was geslaagd om de diepere psychologische lagen van zijn hoofdpersoon te onthullen.

Juan Robles [Javier Guitérrez] en Pedro Suárez [Raúl Arévalo] onderzoeken in 1980 de verdwijning van twee meisjes in een onherbergzaam moerasland in Andalusië. Het valt meteen op dat de meeste mensen niet zo rouwig zijn om hun verdwijning, zelfs niet waar de meisjes dood worden aangetroffen. Intrigerend misdaadmysterie met twee stereotype rechercheurs (een veteraan die een ernstige ziekte ontdekt en een jongere collega met bewijsdrang) en een verrassende ontknoping. Rodríguez maakt effectief gebruik van de mistroostige omgeving.

Documentaire over voormalig dissident Mohamed Nasheed, die na 30 jaar een einde brengt aan het corrupte regime van president Maumoon Abdul Gayoon. Nasheed zat meerdere keren vast en heeft vele martelingen doorstaan en hoopt nu de sociaal-economische positie van zijn volk te verbeteren. Maar wanneer vooraanstaande wetenschappers hem overtuigen van het feit dat de Malediven als gevolg van de klimaatverandering binnen de kortste keren volledig onder water komen te staan, gooit hij zich vol overgave op het klimaatdebat in de hoop redding van zijn land te kunnen bewerkstelligen op de VN Klimaatconferentie in Kopenhagen in 2009.

Deze documentaire begint met een interessante geschiedenisles, die de schaduwkant bloot legt van wat wij vooral kennen als een toeristisch paradijs voor welgestelden. Mohamed kiest als president voor een confronterende aanpak die weliswaar tot gedenkwaardige momenten leidt, maar - zoals de geschiedenis heeft uitgewezen - niet het gewenste resultaat oplevert. Daardoor mist de film een dramatisch hoogtepunt dat er wel was geweest als regisseur Jon Shenk een jaar had gewacht. In februari 2012 werd Nasheed namelijk door aanhangers van Gayoon afgezet en inmiddels zwaait diens broer met de scepter. Onderhoudend en bij vlagen vermakelijk, maar een film waar je eerder somber dan vrolijk van wordt.

Uitgebluste tennisleraar Tom [Sam Riley] geeft overdag les aan toeristen en zuipt zichzelf ’s nachts klem. Op een dag haalt femme fatale Anne [Stacy Martin] hem over om ruimte in zijn agenda te maken voor haar zoontje [Dylan Torrell]. Wanneer Annes echtgenoot [Jack Farthing] plotseling verdwijnt, had Tom er verstandig aan gedaan om alle banden met Anne te breken. Waarom hij dat niet doet, is een raadsel in deze matige moderne film noir, waarvan de ontknoping niet zo voorspelbaar is als het lijkt. Helaas, dat is geen aanbeveling.

Redelijk amusante animatiefilm van Wes Anderson, die duidelijk meer interesse heeft in de visuele mogelijkheden dan in het voorspelbare verhaal met weinig subtiele politieke metaforen. De animatie is dan ook vaak verbluffend maar veel van de geslaagde grappen zijn niet meer dan terzijdes die weinig van doen hebben met het verhaal. Zeker in het eerste deel valt er genoeg te gniffelen, maar mede door een overdaad aan karakters mist het een dramatisch middelpunt. De onderkoelde stemvertolkingen van de sterrencast helpen daar ook niet bij. Het eindresultaat kabbelt zich rustig voort, met hier en daar een aardige grap, maar hoewel Isle of Dogs inhoudelijk herinneringen oproept aan Watership Down en vooral The Plague Dogs, is dit bij lange na niet zo meeslepend.

Sfeervol griezeldrama over een aantal personen die ten tijde van de Grieks-Turkse oorlog in 1912 in quarantaine moeten blijven in een kasteel nadat de pest op het eiland is ontdekt. De culturele en ideologische tegenstellingen tussen de verschillende karakters leveren goede momenten op waarbij Karloff - als een Griekse generaal - er qua acteerprestatie bovenuit steekt. Het horrorelement komt voort uit een lokale legende waardoor enkele van de aanwezigen vermoeden (en vrezen) dat één van hen een vampier in een menselijke gedaante is. Gezien het beperkte budget uitstekend geproduceerd en erg sfeervol, ook al leunt deze film vooral op dialoog en minder op actie, waardoor het geheel wat statisch is.

Matige bovennatuurlijke thriller met twijfelachtige kostuums en kapsels, belabberde Schotse accenten en een niet al te intrigerend verhaaltje over zeelieden halverwege de 19e eeuw die aanspoelen op een eiland met slechts een paar mysterieuze bewoners. Het heeft allemaal te maken met bekende Griekse mythologie waardoor het verhaal zo doorzichtig is dat het onmogelijk 96 minuten lang kan boeien.

Als kind was Natalie [Rebel Wilson] dol op romantische komedies maar aangezien ze als volwassene nog steeds de liefde niet heeft gevonden kan ze de conventies van het genre niet uitstaan. Na een flinke klap op haar hoofd belandt ze opeens in een alternatief universum waarin alles en iedereen is zoals in de door haar gehate romkom. En we weten allemaal hoe dat afloop. Origineel idee is een kolfje naar de hand van Wilson die ondanks het magere plot en een onevenwichtige benadering dit tot plezierig kijkvoer maakt. De doorlopende grap met betrekking tot vloeken is amusant evenals het gebruik van bekende romkom-liedjes. De levendige vertolking van Whitney Houstons klassieker "I Wanna Dance With Somebody" is een hoogtepunt en Betty Gilpin is goed als Natalies collega met wie ze nóóit ruzie heeft. Let ook op aardige cameo's van Jennifer Saunders (als Natalies moeder) en Bowen Yang als het vriendje van buurman Donny.

Terugblik op de zoveelste oorlog tussen Israël en Hamas die begon op 7 oktober 2023. Burgers van beide zijden komen aan het woord. Bevat veel indringend en expliciet beeldmateriaal, maar heeft vooral meerwaarde omdat de geïnterviewden hun ervaringen plaatsen binnen de context van het overkoepelende conflict. Dat geeft meer inzicht in de redenen voor de haat en het wederzijdse wantrouwen. Stemt je bepaald niet met hoopvol, maar maakt wel duidelijk dat beide partijen gelijk hebben.

Tweede verfilming van Stephen Kings bestseller over 7 beginnende tieners in het stadje Derry in Maine dat zichzelf “The Losers’ Club” noemt en in 1989 de strijd aangaat met de angstaanjagende “dansende clown” Pennywise [Bill Skarsgård] door hun eigen existentiële angsten onder ogen te zien. Beschikt over een puik jeugdig ensemble en is vooral effectief als een drama over eenzame tieners die ontdekken dat ze met hun vriendschap en loyaliteit voor niets en niemand bang hoeven te zijn. Sean Sansom verdient lof voor de make-up van Pennywise, maar het is zonde dat Muschietti in de horrorscènes gaat voor het groteske. De CGI en andere visuele effecten zorgen zeker voor effectieve jump scares, maar Pennywise is volgens mij veel angstaanjagender als een sinistere clown (zoals Tim Curry in de miniserie) dan als een monsterlijk gedrocht. Het vervolg It Chapter Two (2019) speelt zich 27 jaar later af en daarin namen onder anderen Jessica Chastain, James McAvoy en Bill Hader de hoofdrollen over.

In één van de laatste films voor Bogarts grote doorbraak, speelde hij in deze combinatie van misdaad, komedie en muziek. De meeste muzikale intermezzo's staan los van het verhaal en bestaan uit optredens van vaudeville-acts als White and Stanley en het zangkwartet met de bizarre naam The Lady Killer's Quartet. Curiositeiten voor de liefhebbers in een film met een kleurloze Jeffrey Lynn in de hoofdrol als een pianist/componist die onder dwang onderdak regelt voor zijn voormalige baas Chips Maguire [Humphrey Bogart] wanneer de politie ontdekt dat die zijn nachtclub voor illegale activiteiten. Ann Sheridan domineert de film met gemak en zij is de voornaamste reden om deze bovengemiddelde, maar zeker niet geweldige film te aanschouwen.

27 jaar nadat de zeven leden van “The Losers’ Club” in het dorpje Derry hun strijd tegen de demonische “dansende clown” (en kinderlokker) Pennywise [Bill Skarsgård] hoopten te hebben gewonnen, wordt Derry opnieuw opgeschrikt door een serie verdwijningen van tieners. En dus komen de tieners (min een van hen) van toen de plechtige belofte na om samen opnieuw de strijd aan te gaan en een definitief einde te maken aan de terreur van Pennywise. Ondanks dat ze ouders zijn, worstelen Beverly [Jessica Chastain], Bill [James McAvoy], Richie [Bill Hader], Mike [Isaiah Mustaf], Ben [Jay Hanscom], Eddie [James Ransone] en Stanley [Andy Bean] nog steeds met hun angsten en met de trauma’s die ze opliepen in Derry. In feite een herhaling van zetten met personages die zich in 27 jaar nauwelijks hebben ontwikkeld, nog meer groteske schrikeffecten en een overdaad aan CGI. De beste momenten zijn die waarin we ontdekken wat zich afspeelde kort na het einde van It Chapter One. Met een speelduur van bijna drie uur is dit bovendien veel te lang. Cameos van Peter Bogdanovich (als zichzelf) en van Stephen King (als eigenaar van een winkel in tweedehands spullen).

Een gezin bestaande uit Paul [Joel Edgerton], Sarah [Carmen Ejojo] en hun tienerzoon Travis [Kelvin Harrison jr] houdt zich verscholen in een huisje diep in het bos. Sarahs vader [David Pendleton] is gestorven als gevolg van een dodelijk virus dat rondwaart. Hun veiligheid komt verder in het geding wanneer Will [Christopher Abbott] op een nacht binnenvalt op zoek naar hulp voor zijn vrouw en zijn jonge kind.
Dit is zo'n thriller met een scenario waarin een spannende scène iets te vaak blijkt een nachtmerrie te zijn. Hoewel er een reden is voor die nachtmerries, voel je je al snel bij de neus genomen. Bovendien is het verhaal - ondanks het goede acteerwerk - te mager voor een film van ruim anderhalf uur. Feitelijk gebeurt er erg weinig en het open einde is sowieso weinig bevredigend.

Vier vrienden rijden rond en ouwehoeren over van alles en nog wat. Na tien minuten worden ze belaagd. Ze ontsnappen, rijden verder, kibbelen en schreeuwen het zo nu en dan uit. Ongelooflijk saaie “horror” gemaakt voor een appel en een ei (want gefilmd in de auto en één en dezelfde weg). De acteurs presteren dan ook op een niveau dat je mag verwachten voor die prijs. Het geluid is nog slechter! Gelukkig herinnert de titel je eraan dat ook aan dit gedrocht ooit een einde komt.

Even naïeve als manipulatieve vrouw [Blake Lively] met daddy-issues ontmoet op een dakterras een agressieve, notoire rokkenjager [Justin Baldoni] en binnen een paar minuten deelt ze haar eerste seksuele ervaring met hem. Zij zendt tegenstrijdige signalen, hij gaat er gretig in mee, maar in eerste instantie komt er niets van. Een toevalligheden en clichés later eindigt het precies zoals je een kleine 2 uur eerder al had verwacht. Tenenkrommend romantisch pulpmelodrama is bij vlagen onbedoeld grappig, maar de drie hoofdrolspelers nemen deze boeketreeksnonsens volstrekt serieus en daar neem ik (met Maarten Ducrot) mijn hoed voor af. Gebaseerd op een bestseller, wat iets zegt over het gemiddelde literaire niveau op onze aardkloot.

Psychiater Cynthia [Ashley Greene] kan door middel van aanraking de diepgewortelde trauma’s zien waar haar cliënten zien. Tijdens een sessie met Riley [Shayelin Martin] ziet Cynthia dat een demonische entiteit zich voedt met Rileys trauma’s. Vanwege haar eigen verleden, vindt Cynthia het te gevaarlijk om Riley te helpen. Haar tienerdochter Jordan [Ellie O’Brien] kan dat niet over haar hart verkrijgen en besluit Riley thuis op te zoeken in een poging haar met haar eigen spirituele gave te helpen. Start als een routinematige demonenhorror met flauwe jumpscares, maar heeft in de tweede helft een paar geslaagde momenten. O’Brien speelt erg goed en ontpopt zich als een klassieke scream queen waardoor dit beter is dan je op basis van het basisverhaal en de inleiding zou verwachten.

Een tiener [Bailey Spry] in nachtkleding loopt ’s ochtend in verwarde toestand over straat waarbij ze de indruk wekt te worden gevolgd. Het meisje vlucht naar het strand waar ze de volgende dag dood en zwaar verminkt wordt aangetroffen. Deze huiveringwekkende proloog is het startschoot voor een boeiend mysterie dat rap bergafwaarts gaat vanaf de verklaring voor deze gebeurtenis en veel ideeën uit de Nightmare On Elmstreet¬-franchise plundert tot aan de teleurstellende, dwaze finale aan toe.

Komisch niemendalletje met Doris Day als Jane Osgood, de eigenaar van een handel in kreeften in een kleine, hechte dorpsgemeenschap, die de handschoen opneemt tegen spoorwegmagnaat Harry Foster Malone [Ernie Kovacs] omdat ze hem verantwoordelijk houdt voor het feit dat haar kreeften niet of niet op tijd per trein worden aangeleverd bij haar klanten en retour worden gestuurd. Ze krijgt hulp van George Denham [Jack Lemmon], de dorpsadvocaat die ze al sinds haar kindertijd kent. Hun strijd begint hoopvol, maar al snel blijkt dat Malone vele mogelijkheden heeft om Jane te dwarsbomen.

Day en Lemmon zijn prima in een luchtig, maar weinig enerverende - en ietwat oubollige - komedie die prima uit te zien is, maar die je daarna ook heel snel weer vergeet. Daar is an sich niets mis mee, maar het moge duidelijk zijn dat de sterren veel betere films op hun CV hebben staan.

Kort nadat de ambitieuze journalist Larry Stevens [Dick Powell] zijn wens uitspreekt dat hij het nieuws voor morgen zou kunnen voorspellen, krijgt hij van een oude man de krant van morgen in handen gedrukt! De man waarschuwt wel voor een schaduwkant, maar Larry ziet vooral de voordelen en profiteert er volop van, zeker wanneer hij met zijn oom [Jack Oakie] de paardenraces bezoekt. Uiteraard kan dat niet goed blijven gaan...

Een aardig basisidee dat zeker een aantal grappige momenten oplevert. De toenemende frustratie van de bookmaker die aanvankelijk denkt een fortuin te kunnen verdienen aan Larry's gokzucht is vermakelijk en Jack Oakie geeft sowieso een voortreffelijke komische vertolking als de oom die maar niet kan geloven dat zijn neef zoveel geluk heeft! Powell zelf is echter geen geweldige komiek en ondanks enkele prima actiescènes is het verhaal niet bijster verrassend. Zeker onderhoudend, maar net zo zeker geen meesterwerk.

Scheikundige Vernon K. Simpson [Ray Milland] probeert een middel te vinden dat voorkomt dat hout wordt aangetast door termieten en ander ongedierte. Letterlijk per ongeluk ontdekt hij dat hij een stof heeft ontwikkeld dat hout afstoot... en dat dit goed van pas komt bij honkbal! Toevallig is de lokale topclub op zoek naar een nieuwe pitcher en zo ziet Vernon zijn kans schoon om een nieuwe carrière te beginnen! Onder het pseudoniem King Kelly maakt hij snel furore, maar het valt niet mee zijn ware identiteit geheim te houden... laat staan hoe het kan dat hij nooit een run tegen krijgt!

Een dwaas basisgegeven natuurlijk, maar gelukkig neemt deze komedie zichzelf niet al te serieus. Milland is wel perfect gecast en Paul Douglas geeft de film een hart in zijn rol als de catcher en Kelly's kamergenoot die zijn steun en toeverlaat wordt.