The Isle (2019)

Verloren tijd!

0,5 *

Flauw.

Een low budget film met matig acteerwerk. Het verhaal is niet al te interessant, het gaat vrij traag en echt spannend wordt het nergens. Ook de special fx laten veel te wensen over. Niet best dus.

Kon mijn aandacht niet vasthouden bij deze film. Dan was "Keepers (alternative: the vanishing)" op een eiland met een vuurtoren wel spannend.

Een 6/10 op IMDb en hier nog geen 3/10? zal me zelf is aan wagen se.

Oké ik sluit me aan bij de score op moviemeter. Wat een über saaie bedoening was me dit, film deed me hoegenaamd niets en kwam ook allemaal nogal amateuristisch over. Een film die het kijken niet waard is, tja een 2/10 fzo.

Genoeg waarschuwingen hier dus sla ik deze over.

Toch jammer want het verhaal klinkt wel erg lekker.

Geen greintje spanning in deze film, deze moeite had in me kunnen besparen. 1,5*

Ik sluit me helaas bij de laagstemmers aan. Met een setting op een Schots eiland en fraaie shots aldaar heb je al een streepje voor bij mij, maar hier is toch niet heel veel aan. Een flauw verhaaltje, matige acteurs, en een compleet gebrek aan spanning doen The Isle toch wel behoorlijk de das om. En dan heb je aan de setting en een beetje sfeer niet genoeg om er toch nog wat van te maken.

Gezien het feit dat er geen hoogstemmers zijn, vrees ik het ergste, John Milton.

Ook voor mij klonk het veelbelovend, en de setting is iets wat ik (en ook jij) wel goed kan waarderen, maar die belofte maakte het niet waar. Voor mij, in ieder geval.

Maar je kent mij, ik geef wel vaker 2 sterren en ik ben een karige harrie

Gwen (2018) laatst waren we het wel over eens, sowieso.

Prima, maar niet geweldig. Eens kijken wanneer we hier tijd voor kunnen maken.

Is The Isle eng? Nee, dat is het niet, maar om eerlijk te zijn probeert het ook niet echt eng te zijn. In plaats daarvan is het doel om er een ​​soort mythologisch sprookje van te maken. Een verhaal losjes gebaseerd op Schotse spookachtige folklore en aangevuld met wat inspiratie van de Griekse mythologie over Persephone die de godin van het dodenrijk werd, zij had tijdens haar ontvoering twee speelgenootjes. Deze werden als straf veranderd in vogels met een vrouwenhoofd oftewel sirenes. De film speelt dan ook meer als een melodrama en is ietwat beïnvloed door slow-burn horror uit de jaren '70. De opmerkingen hier dat er weinig gebeurd, begrijp ik dan ook enigszins wel! Maar anders dan veel andere kijkers kon ik hier wel van genieten! Want alleen al vanwege de atmosfeer gedijt de film in een droomachtige staat en dankzij een effectieve locatie en angstaanjagende geluiden; Met een mistige bos, de sterrennachten, de gevaarlijke klif-randen ... was het eiland een plek die tot mijn verbeelding sprak. Wel is er een gebrek aan periodegevoel, de personages lijken vaak eigentijds in hun dialoog en gedrag. Desondanks was dit zo slecht nog niet want in een tijd dat films met Jump scares en gore overheersen was dit toch best een prima film.

Matige bovennatuurlijke thriller met twijfelachtige kostuums en kapsels, belabberde Schotse accenten en een niet al te intrigerend verhaaltje over zeelieden halverwege de 19e eeuw die aanspoelen op een eiland met slechts een paar mysterieuze bewoners. Het heeft allemaal te maken met bekende Griekse mythologie waardoor het verhaal zo doorzichtig is dat het onmogelijk 96 minuten lang kan boeien.