Meningen

Lange tijd tergend saaie horrorfilm die veel belooft maar zich vrijwel uitsluitend berust op kiekeboe-schrikeffecten en geluidsexplosies. Tja, dan schrik je wel even, maar zeker niet op een leuke manier. Josh [Patrick Wilson] en de zwangere Renai Lambert [Rose Byrne] trekken met hun zoontje [Ty Simpkins] in een huis waar het blijkt te spoken. Medium Elise Rainier [Lin Shaye] en haar komische bedoelde assistenten Specs [Leigh Wannell] en Tucker [Angus Sampson] verhogen de feestvreugde met paranormale sessies die ontaarden in een ontknoping die weliswaar best spectaculair is, maar veel te lang op zich laat wachten. Kreeg (helaas) 3 vervolgen.

Paranormaal begaafd medium Elise Rainier [Lin Shaye] is dood en dus kunnen Josh [Patrick Wilson] en Renai [Rose Byrne] haar hulp niet inroepen wanneer blijkt dat het nog steeds niet pluis is in Casa Lambert: een piano speelt, een wipstoel wipt en de clichés stapelen zich op in de fantasieloze opening van dit vervolg op het matige Insidious. Maar Patrick Wilson weet toch wat spanning op te roepen wanneer zijn personage zich zonderling begint te gedragen en het vermoeden rijst dat hij het slachtoffer is geworden van een demon. Zou het? Iets beter dan het origineel dus, maar het is vooral meer van hetzelfde.

In Insidious verwees Elise Rainier [Lin Shaye] naar een zaak die haar deed besluiten om te stoppen met haar werk als medium. Dit derde deel in de weinig verheffende Insidious-franchise heeft een “Man Who Can’t Breathe” [Michael Reid MacKay] die net zo eng is als zijn naam doet vermoeden. Weduwe Sean Brenner [Dermot Mulroney] roept Elises hulp in omdat de nachtmerries van haar dochter Quinn [Stefanie Scott] mogelijk verband houden met de dood van haar moeder [Ele Keats], maar de seance kost Elise bijna haar leven en overtuigt haar ervan dat ze hier te maken heeft met een groot kwaad. Het zal wel. Steve Coulter is opnieuw van de partij als Elises vriend en collega Carl, helaas duiken ook de totaal niet grappige ‘Ghostbusters’ Specs [Leigh Whannell] en Tucker [Angus Sampson] op in deze vermoeiende, flauwe horrorfilm. De gifbeker was nog niet op: er moest nóg een vervolg komen!

Helderziende Elise Rainier [Lin Shaye] gaat in op een verzoek van Ted Garza [Kirk Acevedo], die nu woont in het huis waarin Elise opgroeide en geplaagd wordt door vermeende geestesverschijningen. Elise neemt de kolderiek bedoelde, maar volstrekt onleuke spokenjagers Specs [Leigh Whannell] en Tucker [Angus Sampson] mee in deze zo nu en dit enigszins sfeervolle, maar nooit effectie slotakkoord (?) uit de uitgemolken Insidious-serie. Shaye steekt met kop en schouders boven het scenario en de rest van de cast uit.

Regie: Patrick Wilson

In de hoop de traumatische hoofdstukken uit de vorige vijf films af te sluiten, zijn Josh [Patrick Wilson] en zijn zoon Lambert [Ty Simpkins] 9 jaar geleden gehypnotiseerd. Een excuus voor bijna 90 minuten aan waanbeelden en nachtmerries met de standaard pogingen tot jumpscares in de finale. Meer van hetzelfde dus, met bedenkelijke komische noot van Sinclair Daniel als Daltons vinnige kamergenoot. Ze moeten nog een hoofdstuk afsluiten: deze stomvervelende franchise.

Onder anderen omdat zijn moeder [Gabrielle Union] hem afwijst vanwege zijn homoseksualiteit, besluit Ellis French [Jeremy Pope] zich aan te melden bij de Marine waar in 2005 nog het beleid van “Don’t Ask, Don’t Tell” geldt met betrekking tot niet-hetero’s. Goed geacteerd maar weinig verrassend drama met de bekende vernederingen en dilemma’s. Autobiografisch drama van regisseur en scenarist Bratton die waarschijnlijk An Officer and a Gentleman en/of Full Metal Jacket nog niet had gezien.

Zonder Peter Sellers en Blake Edwards was dit project bij voorbaat gedoemd te mislukken, ondanks de bijdrage van de coscenarist van The Pink Panther. Alan Arkin doet wat hij kan als de klungelige inspecteur Jacques Clouseau die een pion wordt bij een serie overvallen onder leiding van Steven Frey [Michael Ripper]. Superintendant Weaver [Frank Finlay] doet vergeefse pogingen om de zaak in goede banen te leiden. Het scenario is zo slecht nog niet, maar in tegenstelling tot Blake Edwards heeft Bud Yorkin geen kaas gegeten van slapstick. De komische timing is belabberd in deze overbodige (en grotendeels vergeten) derde film met Clouseau dat dan officieel ook geen deel uitmaakt van de Pink Panther-franchise.

Garbo speelt Yvonne Valbret, een vrouw wiens luxe leventje wordt gesponsord door een aantal kunstenaars voor wie ze 'modellenwerk' - alsmede wat andere 'klusjes' - heeft gedaan en voor wie ze een inspiratiebron is. Wanneer ze de charmante, maar conservatieve André Montel [Robert Montgomery] springt er een vonk over. Maar de relatie raakt bekoeld wanneer André hoort over Yvonnes kleurrijke verleden.

Een nogal banaal romantisch drama, gemaakt voor de Hayes-code expliciete seksuele verwijzingen onmogelijk zou maken. Montgomery, die later veel betere rollen zou spelen, lijkt totaal geen klik met Garbo te hebben en zijn vertolking overtuigd geen moment. Het is dus aan Garbo om de film te redden en zij gooit alle remmen los om ons deelgenoot te maken van haar innerlijk lijden. Zij is dan ook de enige reden om deze verder erg middelmatige film te zien.

Harper [Lizze Broadway] gebruikt social media om aandacht te generen voor haar modeontwerpen. Wanneer ze naargeestige, bedreigende reacties krijgt denkt ze die te kunnen negeren. Haar beste vriendin [Tunisha Hubbard] besluit echter Harpers ouders Layla [Kelly Sullivan] en Derek [Shawn Christian] op de hoogte te brengen. Die grijpen meteen in, maar daardoor laat de stalker zich niet stoppen. Scenaristen Carlee Malemut en Jesenia Ruiz beginnen met een relevante boodschap over het serieus nemen van online stalken en de noodzaak van ouders om het online gedrag van hun kinderen scherp in de gaten te houden, maar in de tweede helft belandden ze toch in het drijfzand van de exploitatiethriller met een melodramatische ontknoping en een geforceerd happy end.

Extreem onevenwichtige film is mislukt als komedie, maar heeft desondanks toch een aantal hartverwarmende en ontroerende momenten. Het eerste half uur is afwisselend bespottelijk en soms ronduit aanstootgevend: Ellie [Rose Byrne] en Pete [Mark Wahlberg] komen opeens op het idee om een kind te adopteren, zien er vanaf, maar besluiten in een impuls het toch maar te doen. De opvoedcursus is een blamage, evenals de stereotiepe karakters van de overige deelnemers waarvan sommigen nog bedenkelijkere motieven hebben dan de twee hoofdpersonen. De grappen rondom Juan [Gustavo Quiroz] en Lita [Julianna Gamiz] zijn flauw en het geschmier van Byrne en Wahlberg maakt het er uiteraard niet leuker op. Maar Isabelle Moner zet een fraai dramatisch portret neer als de tiener die zich vastklampt aan een hereniging met haar biologische moeder. De scène met de borstel is een sterk dramatisch moment, maar lijkt uit een totaal andere film te komen. Julie Hagerty en Michael O'Keefe zijn hilarisch als Ellies ouders en Margo Martindale steelt de film als Petes uitbundige moeder en is verantwoordelijk voor het mooiste, pijnlijkste moment uit de film. Het laatste kwart bevat meer van dat soort momenten, maar kunnen de film niet redden wanneer die naar het toch ietwat gemakzuchtige - maar blijkbaar onvermijdelijke - happy end gaat. Een bijzonder frustrerende ervaring, want met meer diepgang en minder oppervlakkige humor had dit een ijzersterk drama kunnen zijn dat wél recht had gedaan aan dit gevoelige en uiterst relevante thema.

Suïcidale ex-marinier Rory [Matt Damon] en alcoholistische ex-gevangene Cobby [Casey Affleck] worden door Mr. Besegai [Michael Struhlbarg] opgetrommeld om mee te werken aan een inbraak. Doelwit is de kluis van Miccelli [Ron Perlman], de corrupte burgemeester van Boston die na zijn verkiezingsoverwinning miljoenen aan smeergeld aanneemt en in die kluis stopt. De operatie loopt totaal niet volgens plan waardoor Rory en Cobby op de vlucht moeten slaan. Besegai stuurt Booch [Paul Walter Hauser] en Colani [Scout Backus] op hen af om de buit in te nemen en Miccelli geeft de corrupte agent Frank Toomey [Ving Rhames] om een sieraad terug te halen waarop de code van de kluis staat. Droogkomische misdaadfilm met een fantastische cast en een heerlijke rol voor Hong Chau als Rory’s psycholoog die door een bizarre samenloop van omstandigheden betrokken raakt bij de overval.

Ik vermoed dat alleen een doorgewinterde psycholoog chocola kan maken van het gedrag van Nicoline [Carice van Houten], een zich aanvankelijk als ijskonijn opstellende psycholoog die net begint aan een (bewust gekozen) tijdelijke aanstelling in een TBS-kliniek. Op de vraag waarom ze sowieso geen vaste aanstelling wil geeft ze een ontwijkend antwoord en dat is typerend voor de hele film. Van Houten geeft een emotionele, maar weinig inzichtelijke vertolking en in zijn rol van Idris, een 34-jarige man die veroordeeld is voor meerdere gevallen van seksueel geweld, slaagt Marwan Kenzari er niet in zijn personage dreigend genoeg te maken om je gespannen voor het scherm of de buis gekluisterd te houden. Voor haar regiedebuut bedacht Halina Reijn zelf het verhaal, maar ook zijn lijkt weinig te snappen van het scenario dat Esther Gerritsen voor haar schreef. De acteurs doen hun best, zeker in een paar scènes die voor Van Houten en Kenzari behoorlijk intens zijn, maar tevergeefs.

Het in 1888 opgerichte gesticht Rosewood in Baltimoore bleek 50 jaar later een centrum te zijn voor mensenhandel. Desondanks bleef het tot in de 21e eeuw in bedrijf. Dat historische geven vormt de basis voor deze fictieve thriller die begint 1893. Op advies van Dr Torrington [Eric Roberts] laat Isabel Porter [Allie Gallerani] zich opnemen in Rosewood om de plotselinge, tragische dood van haar ouders te verwerken, ondanks de bedenkingen die haar broer Roderick [Joe Pease] daarbij heeft. Dr. Cairn [James Franco] behandelt haar met een ‘medicijn’ dat – zo verklaart hij althans – wellicht waanbeelden op kan roepen. Wanneer Isabel zaken waarneemt die niet door beugel kunnen, laat Cairn haar geloven dat ze ze zich dat inbeeldt, tot Isabel bevriend raakt met Margaret [Amber Viera] die haar helpt om realiteit en hallucinatie van elkaar te scheiden. Fraai gefilmd door Pedro Gómez Millán en met een overtuigende Gallerani in de hoofdrol, maar Franco zet zijn personage veel te dik aan waardoor het verhaal te voorspelbaar is om enige suspense op te bouwen.

Yasser [Kamel El Basha], de Palestijnse ploegleider die verantwoordelijk is voor de renovatie van een wijk in een Christelijk district in Beiroet, beledigt buurtbewoner Toni [Adel Karam] nadat die de reparatie van een gootsteen heeft vernield. Yassers leidinggevende [Talal Jurdi] doet er alles aan om het conflict in den minne te schikken, maar allerlei onderliggende emoties zorgen ervoor dat het conflict uit hand loopt en de zaak voor het gerecht komt, waar een persoonlijk conflict ontaardt in een politieke woordenstrijd tussen Palestijnen en Christenen.

"The Insult" begint, geholpen door de uitstekende vertolkingen van beide hoofdrolspelers, als een scherpe satire waarin een persoonlijk conflict een metafoor is voor de ogenschijnlijk oneindige spanningen tussen de etnische groepen waar zij deel van uitmaken. Camille Salameh maakt ook indruk als Toni's advocaat, maar het scenario vervalt, snel nadat de rechtszaak is begonnen, in gepreek en een moraliserende geschiedenisles. Natuurlijk is kennis van de geschiedenis van de regio belangrijk om het centrale conflict te begrijpen, maar het verstoort de dramatische opbouw.

Tris [Shailene Woodley], Caleb [Ansel Engort] en Four [Theo James] hebben dankzij Johanna [Octavia Spencer] onderdak gekregen van de Amity-factie. Ze slaan op de vlucht wanneer Jeanine [Kate Winslet] een klopjacht is begonnen om iemand te vinden die 100% ‘Divergent’ is. Dat is namelijk de enige die een vijfhoekige kistje kan openen die waarschijnlijk informatie bevat dat een einde kan brengen aan het conflict tussen The Founders en The Divergent. Woodley houdt zich knap staande in deze visuele aanslag aan special effects en deze tweede films uit de serie kan tenminste nog claimen dat het iets van originaliteit heeft. Maar blijft een rip-off van The Hunger Games. Vervolg: The Divergent Series: Allegiant.

Hiam Abbass en Diamand Bou Abboud geven monumentale vertolkingen in een foutloos geacteerde, zeer meeslepende, onvergetelijke thriller die zich volledig afspeelt in een appartement waar drie families proberen te overleven te midden van de constante dreiging van bombardementen, schietpartijen, maar bovenal van sluipschutters en plunderaars die nergens voor terug schrikken om te krijgen wat ze willen. Philippe van Leeuw slaagt erin om je als kijker te laten voelen hoe het is om op deze manier te moeten overleven. De onzekerheden, het voortdurende gevaar, de angst en de onderlinge spanningen die overheersen in deze woning. Maar het is de menselijkheid, die vanaf het begin voelbaar is en die vooral na één van de meest ondraaglijke scènes van de laatste jaren op geloofwaardige en indrukwekkende wijze naar boven komen die deze film tot een waar meesterwerk maken. Husam Chadat zet een werkelijk weerzinwekkende profiteur neer in deze emotionele achtbaan die een onuitwisbare indruk achterlaat. Kort, maar zeer krachtig, de beste film van het jaar met nog één maand te gaan.

Joe [Clayne Crawford] heeft met zijn vrouw [Jordana Brewster] en kinderen de ‘end of the world cycle of Fox News’ verlaten voor een afgezonderd bestaan in het bos. Ondanks zijn gebrek aan ervaring besluit Joe in zijn eentje een poging te doen om wild te schieten. Gedurende deze expeditie verliest Joe zich steeds meer in zijn fantasieën en raakt hij de grip op de werkelijkheid en op zijn eigen gedrag kwijt. Profiteert van een effectieve soundtrack die ons deelgenoot maakt van wat zich in Joes hoofd afspeelt. Crawford maakt indruk zolang hij alleen te zien is. Zodra Raymond-James ten tonele verschijnt als Lone Wolf, verliest Machoian de grip op sfeer en tempo en blijkt zijn scenario niet goed meer te weten waar het naar toe moet.

De Franse Alain Ughetto vertelt het levensverhaal van zijn Italiaanse grootouders Luigi [Stefano Paganini] en Cesira [Ariana Ascaride] met behulp van stop-motion. Die geschiedenis begint in het dorpje Ughettera in Italië aan het eind van de 19e eeuw en loopt tot aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, wanneer de familie naar Frankrijk is geëmigreerd. De titel verwijst naar de uitsluiting van Italianen als gevolg van hun rol in de oorlog. Het is een weinig opzienbarend verhaal en dat verklaart misschien waarom Ughetto zo de vertelling doorspekt met grappige bedoelde, maar vrij flauwe visuele grappen. Best aardig en zo nu en dan aandoenlijk, maar wie een beetje historische kennis heeft, zal hier zeker niet steil van achterover slaan.

De vierjarige Adam [Jules Delsart] is opgenomen in het ziekenhuis wegens ernstige ondervoeding. Adams moeder [Anamaria Vartolomei] is verantwoordelijk voor die verwaarlozing en mag Adam daarom slechts onder strikte voorwaarden zien. Maar hoofdverpleegkundige Lucy [Léa Drucker] houdt haar keer op de hand boven het hoofd, omdat zij van mening is dat dat in het belang is van Adam. Het is al vreemd genoeg dat een ervaren leidinggevende afspraken en protocollen overboord gooit, maar Wandel doet niet eens een serieuze poging om duidelijk te maken waarom Lucy zo persoonlijk betrokken is bij dit toch niet zo heel unieke geval. Qua inhoud, maar vooral qua filmstijl heeft dit erg veel weg van het superieure Night Shift / Heldin dat eerder dat jaar verscheen.

Een semi-biografische film over Wolfgang Amadeus Mozart leidt onvermijdelijk tot vergelijking met Amadeus (1984), de veelgeprezen biopic van Milos Forman. "Mozart In Love" (een ongelukkige titel, al is het alternatief zeker niet beter) is op vrijwel alle fronten inferieur. De muzikale vertolkingen zijn prima en Aneurin Barnard is prima als het muzikale genie. James Purefoy is echter een kleurloze, ééndimensionale schurk en de sets en de kostuums halen het niet bij Amadeus. Het is sowieso merkwaardig om een liefdesdriehoek centraal te stellen waarbij de twee protagonisten elkaar slechts een enkele keer ontmoeten! Dat is niet de enige tekortkoming van het teleurstellende script, dat de dramatische mogelijkheden van het basisverhaal grotendeels onbenut laat.

De 70-jarige Ben Whittaker [Robert De Niro] is sinds zijn pensioen en de dood van zijn vrouw op zoek naar een nieuw doel in zijn leven. Daarom reageert hij op een advertentie voor een seniorenstage bij een online modewinkel. Intiatiefnemenr Cameron [Andrew Nannells] koppelt Ben aan CEO en oprichter Jules Ostin [Anne Hathaway]. Aanvankelijk ziet zij helemaal geen heil in een stagiaire, maar Ben gebruikt zowel zijn professionele als persoonlijke ervaring op een dusdanige manier dat Jules hem steeds meer gaat waarderen. Bovendien maakt hij kennis met bedrijfsmasseuse Fiona [Rene Russo], die net als Ben moeite heeft om haar leven als alleenstaande oudere een invulling te geven waar ze gelukkig van wordt. De Niro was nog nooit zo ontspannen en naturel (en sympathiek) als in dit onderhoudende, intelligent geschreven komische drama waarin Meyers flink wat belangrijke maatschappelijke thema’s naar voren brengt, waaronder discriminatie van ouderen, de druk op succesvolle carrièrevrouwen en combinatie van een carrière met een gezin. Meyers verdient tevens lof voor het feit dat ze observeert en geen vingers wijst. JoJo Kushner is ontwapenend als Jules’ dochtertje, die al meer op haar moeder lijkt dan goed voor haar is, maar ook de vele andere bijrollen zijn goed uitgewerkt.

Bevriende horlogeverkopers Billy [Vince Vaughn] en Nick [Owen Wilson] verliezen hun baan wanneer hun baas [John Goodman] plotseling het bedrijf verkoopt. Billy haalt Nick over om te solliciteren naar een stage bij Google. Om een aanstelling te krijgen moeten ze met hulp van een aantal teamgenoten aan de hand van een aantal opdrachten aantonen dat ze de juiste mensen zijn. Over commerciële komedies gesproken. Een lofzang op Google als bedrijf en als zoekmachine waar bij de humor vooral draait om de generatiekloof tussen de twee hoofdpersonen en hun veel jongere tegenstanders (en teamgenoten). Gebaseerd op een idee van Vince Vaughn die ook meewerkte aan het scenario, vandaar de vele platvloerse en gedateerde grappen.

Het indrukwekkende levensverhaal van Marjorie Lawrence [Eleanor Parker], aan wiens succesvolle carrière als operazangeres een abrupt einde lijkt te komen wanneer ze polio krijgt, grotendeels verlamd raakt en daardoor in een rolstoel terecht komt. Ze kan daardoor niet meer optimaal zingen en haar leven lijkt in duigen te vallen. Het is aan haar echtgenoot Thomas [Glenn Ford], een huisarts, om haar te helpen een nieuw leven op te bouwen.

Het scenario, gebaseerd op Lawrences eigen levensverhaal, won een Oscar en Eleanor Parker verdiende haar nominatie voor beste actrice dubbel en dwars. Eileen Farrell - die te zien is in een amusante cameo als een studente die een hoge noot niet weet aan te houden - was de sublieme vocale stand-in voor Parker, die echter zeer overtuigend acteert en playbackt. Operaliefhebbers zullen genieten van de vele opera-fragmenten en in één van zijn eerste filmrollen houdt Roger Moore zich uitstekend staande als Marjories broer en aanvankelijke manager. Een prima biografische film waarbij je toch echt een zakdoek in de aanslag mag houden. Wie denkt dat alleen Judy Garland recht kan doen aan "Somewhere Over The Rainbow", heeft het mis!

In een niet nader benoemde toekomst is Cooper [Matthew McConaughey] een voormalige NASA-piloot wiens vrouw is overleden aan kanker en die nu voedsel verbouwt op zijn ranch. De NASA is weliswaar formeel opgeheven nadat het weigerde bommen uit de stratosfeer te werpen op de hongerigen der Aarde, maar Professor Brand [Michael Caine] is blijven zoeken naar een mogelijkheid om de Aarde te verruimen voor een andere planeet. Brand benadert Cooper voor een missie waarmee door een wormgat bij Saturnus om het lot van de tien jaar geleden gelanceerde Lazarus-missie moet onderzoeken. Dat betekent echter dat hij afscheid moet nemen van zijn kinderen en dat de kans bestaat dat hij die nooit meer zal zien. Ecologisch SF-drama is visueel indrukwekkend maar ronduit tenenkrommend als melodrama, vooral tegen het verschrikkelijk sentimentele einde. Opnieuw een pretentieus Nolan-werkje dat bol staat van wetenschappelijke abracadabra verpakt in een pseudo-ecologische boodschap. Matt Damon is goed als bemanningslid van de Lazarus-expeditie en Ellen Burstyn weet tegen het eind toch nog voor een brok in de keel te zorgen. Maar wees gewaarschuwd: daar moet je héél lang op wachten.

Met hulp van regisseur Aaron [Seth Rogen] en persoonlijke ontboezemingen van Eminem en Rob Lowe is de talkshow van Dave Skylark [James Franco] uitgegroeid tot een kijkcijferkanon. Wanneer een Noord-Koreaanse gezant hen uitnodigt voor een interview met President Kim Jong-un [Randall Park] zijn Dave een Aaron dolgelukkig. Totdat FBI-agent [Lizzy Caplan] hen sommeert om mee te werken aan een plan om Kim Jong-un te liquideren. In de aanloop naar de première deed dit nogal wat stof op waaien, maar dat was nergens voor nodig. Goldberg en Rogen laten iedere kans op scherpe satire liggen ten faveure van infantiele grappen en seksisme. Simpelweg een aanfluiting.

Robert [Callum Keith Rennie], een weduwe, woont met zijn twee van elkaar vervreemde dochters Eva [Evan Rachel Wood] en Nell [Ellen Page] in een woning diep in het bos. Eva is een ambitieuze danseres en Nell volgt een zware studie, maar hun plannen vallen in duigen wanneer ogenschijnlijk het hele land getroffen wordt door een langdurige black-out. Wanneer Robert dodelijk gewond raakt bij een ongeluk, zijn de twee zussen volledig op elkaar aangewezen om te overleven.
Een fantastisch acteerduel tussen twee van de meest getalenteerde actrices van hun generatie in een film die probleemloos laveert tussen familiedrama en thriller, daarbij geholpen door een sfeervolle geluidsband en de stemmige score van Max Richter. Regisseur/scenarist Patricia Rozema, die haar scenario baseerde op de gelijknamige roman van Jean Hegland, heeft interessante dingen te zeggen over het belang van communicatie (muziek speelt een sleutelrol en de scène waarin de zusjes familiefilmpjes kijken is een dramatisch hoogtepunt), maar werkt vooral als familiedrama over twee zussen die door een samenloop van omstandigheden gedwongen zijn hun gezamenlijke verdriet onder ogen te komen en te verwerken om vervolgens samen door te gaan. De verkrachtingsscène is één van de meest effectieve in zijn soort.

Tijdens het filmen van 'Encounters at the End of the World' stuitte Werner Herzog op een aantal vulkanologen die met gevaar voor eigen leven probeerden de diepste geheimen van de meest majestueuze vulkanen te ontsluieren. In deze documentaire spreekt hij opnieuw met een aantal van hen en bezoekt hij enkele van de meest actieve vulkanen op onze aarde. Er zijn veel prachtige beelden (regelmatig ook op archief) maar Herzog bekent al vroeg in deze documentaire dat het hem niet zozeer om de vulkanen gaat, maar om de fascinatie die de mens al duizenden jaren heeft voor deze oerkracht. Zo spreekt hij uitgebreid met een stamleider in Vanuatu over hun eigen mythologie rondom de vulkaan en besteedt hij veel tijd aan de rol die Paektusan, een enorme vulkaan op de grens tussen China en Noord-Korea, heeft op de ideologie en (dus) het dagelijks leven in Noord-Korea. Herzog slaat in zijn commentaar zo nu en dan wat door in zijn eigen verwondering en valt met het gebruik van religieuze muziek om de natuurbeelden kracht bij te zetten wat vaak in de herhaling. De vulkanologen zijn gelukkig veelal charismatische mensen die op een onderhoudende wijze weten te vertellen over hun eigen fascinatie met en het onderzoek dat ze doen naar vulkanen, waardoor dit toch een boeiend document is geworden.

Weinig originele actiekomedie waarin een verveelde, aan slapeloosheid lijdende ruimtevaarttechnicus [Jeff Goldblum] bij toeval betrokken raakt bij een juwelendiefstal wanneer een jonge dievegge [Michelle Pfeiffer] in zijn auto stapt om te ontsnappen aan Iranese bandieten die hun zinnen op de door haar ontvreemde juwelen hebben gezet. Uiteraard bloeit er iets op tussen Pfeiffer en Goldblum maar wordt de potentiële romance keer op keer onderbroken door achtervolgingen. De aanwezigheid van de toen nog vrij onbekende Goldblum en het feit dat dit Pfeiffers eerste film was sinds Scarface is twee redenen waarom deze film (nog) niet volledig in de grotten der vergetelheid is beland. Liefhebbers van oudere films kunnen zich vermaken met de vele cameo's die John Landis (zoals gebruikelijk) weer heeft weten te regelen. De leukste momenten heeft John Landis echter zelf in zijn rol als de meest temperamentvolle en schietgrage bandiet. Maar uiteindelijk is dit slechts een leeghoofdig niemendalletje dat geen pijn doet, maar ook niet beklijft.

Muzikaal smörgåsbord van sprookjes waarin een boer [James Corden] en zijn vrouw [Emily Blunt] een aantal voorwerpen moeten verzamelen om een vloek, waardoor ze geen kinderen kunnen krijgen, op te heffen: de rode mantel van Roodkapje [Lilla Crawford], het gouden muiltje van Assepoester [Anna Kendrick] en de melkkoe van Jaap [Daniel Huttlestone] - die van de Bonenstaak. Meryl Streep, Johnny Depp, Tracey Ullman en Chris Pine maken onderdeel uit van de indrukwekkende cast dat zichtbaar plezier heeft. Het verhaal mist de ironie van de sprookjes waarop het is gebaseerd en de liedjes zijn bepaald niet memorabel in deze fraaie productie.

Driss [Omar Sy] is een stuurloze, werkloze man die zijn uitkering alleen kan behouden als hij voldoet aan een sollicitatieplicht. Daarom heeft hij een sollicitatiegesprek bij Philippe [François Cluzet], een welgestelde man die verlamd is vanaf zijn nek en intensieve zorg nodig heeft. Driss toont geen enkele sympathie voor Philippe, maar die is juist op zoek naar iemand die hem niet ziet en behandelt als een zieke. En dus besluit hij Driss in te huren, tegen het advies van zijn huidige assistent Magalie [Audrey Fleurot] in. Philippe laat Driss kennis maken met Chopin, Schubert en Berlioz, Driss introduceert Philippe aan Kool & The Gang en Earth, Wind & Fire. De rest laat zich gemakkelijk raden in deze feelgoodfilm die zo gemakkelijk had kunnen ontaarden in suikerzoet sentiment. Maar het innemende spel van Sy en het voorbeeldige samenspel met Cluzet bezorgen je gegarandeerd een flinke glimlach op het gezicht. De echte Philippe en Driss uit dit Capra-esque verhaal zijn kort te zien in de epiloog van deze wereldwijd succesvolle publiekslieveling.