Meningen

Vlak voor zijn executie belooft Charles 'Butcher' Benton [Lon Chaney jr] dat hij wraak zal nemen op de advocaat die hem heeft laten stikken, alsmede op een aantal andere mensen die hij verantwoordelijk houdt voor zijn aanstaande dood. Hij krijgt zijn zin wanneer een wetenschapper tot de conclusie komt dat hij zijn pogingen om iemand weer tot leven te wekken het beste kan toepassen op een massamoordenaar. Zo gezegd, zo gedaan. Uiteraard laat Butcher, die sinds zijn wederopstanding onkwetsbaar is, zich niet ringeloren door de goede dokter en begint hij aan zijn wraaktocht. Een dwaas verhaal, ondanks de documentaire-achtige benadering met een voice-over. Een paar redelijke actiescènes brengen het geheel zo nu en dan tot leven.

De eerste film geproduceerd door Bryna Productions, waarvan Kirk Douglas één van de oprichters was. Hij speelt Johnny Hawks, die een karavaan door Indiaans gebied moet loodsen. Daartoe probeert hij op goede voet te komen met Red Cloud [Eduard Franz], de leider van een groep Indianen en een oude kennis. Met enige moeite weet hij een overeenkomst te bereiken, maar Wes Todd [Walter Matthau] en diens compaan Chivington [Lon Chaney] hebben zo hun eigen plannen.

Douglas laat zich van zijn meest energieke kant zien. Enerzijds zien we hoe hij net zo sierlijk als Douglas Fairbanks een paar kan bestijgen, anderzijds zien we ook hoe hij de mooie, jonge Indiaanse Onahti [Elsa Martinelli, een Italiaanse schoonheid] op uiterst twijfelachtige wijze 'weet te winnen'. Elisha Cook jr is vermakelijk als een fotograaf wiens werk wisselende reacties op roept, maar deze western scoort vooral in de actiescènes. Douglas' duel te paard toont prima stuntwerk en er is ook aandacht voor de slimme tactiek van de Indianen wanneer ze een fort aanvallen. Die slag is erg goed geregisseerd, bevat veel voortreffelijk stuntwerk en is de belangrijkste reden om deze bovengemiddelde western te bekijken.

Het is 1969 en het gaat niet goed met Indiana Jones [Harrison Ford]. Zijn pensioen staat voor de deur, maar zijn zoon is gesneuveld in Vietnam en daardoor is zijn huwelijk gestrand. De parade ter ere van de eerste mensen die de maan bereikten wrijft alleen maar meer zout in de wonden. Dan verschijnt Helena Shaw [Phoebe Waller-Bridge], de dochter van Indy’s vroegere kompaan [Toby Jones] die 25 jaar eerder bijna de wijzer uit de titel wisten te stelen van Naziwetenschapper dr. Voller [Mads Mikkelsen]. Helena weet Indy over te halen om haar te helpen het geheim achter de ‘Dial of Destiny’ te ontdekken. Maar oei, dr. Voller – die inmiddels voor de VS werkt – maakt er een race van. De digitaal verjongde versie van Ford in de proloog overtuigt geen moment, maar de echte Ford maakt veel goed. Het verhaal zit vol verwijzingen naar met name Raiders of The Lost Ark, een paar personages van weleer keren terug, Antonio Banderas heeft een vermakelijke bijrol als ‘de beste kikvorsman van Spanje’ en Mikkelsen is prima in de schurkenrol. Wat ontbreekt is de luchtige toon en de liefde voor het genre die Spielberg in de eerste drie films uit de serie in bijna elk frame stopte. Daardoor is de magie van Raiders Of The Last Ark ver te zoeken. Een matige film dus, maar had joe nu echt meer verwacht?

Tweelingzussen Angela en Marianna Fontana zijn zeer overtuigend als tweelingzussen Daisy en Viola, die aan de heup met elkaar vergroeid zijn en door hun ouders geëxploiteerd worden als een soort freakshow in de vorm van een zangduo genaamd 'Indivisibili'. Wanneer ze kort na hun 18e verjaardag een Zwitserse chirurg horen zeggen dat ze van elkaar gescheiden kunnen worden (en dat de ouders dat eigenlijk bij al na de geboorte hadden kunnen laten doen], wil Viola graag van dei behandeling gebruik maken. Viola heeft echter zeer grote bedenkingen, evenals haar beide ouders, die hun bron van inkomsten dreigen te verliezen.

In de opening zien we hoe een masturberende Viola en een kreunde Daisy. Dat is één manier om duidelijk te maken van dat de twee niet alleen lichamelijk aan elkaar zijn verbonden, maar het is er wel ééntje die sterk doet vermoeden dat we hier te maken hebben met het Italiaanse antwoord op "Stuck On You". Er zijn zeker meer humoristische elementen, met Antonia Truppo als de onverzorgde, blowende moeder als meest opzichtige hint, maar ergens halverwege belandt Indivisibili in een identiteitscrisis en begint het zichzelf serieus te nemen, om zelfs te eindigen in onvervalst (religieus) en ietwat smakeloos melodrama. De zusjes Fontana redden de film van de afgrond.

Robert Reich doet voor de economie wat Al Gore met An Inconvenient Truth trachtte te doen voor het klimaat. Reich begon zijn carrière economische politiek adviseur voor President Ford maar kreeg vooral bekendheid als Secretary of Labor in de eerste termijn van Bill Clinton. Twintig jaar later probeert hij door middel van lezingen en colleges een nieuwe generatie bewust te maken van de werking van de economie. Deze documentaire bestaat uit fragmenten van zijn lezingen met animaties en aanvullende interviews met Reich. Dat levert weliswaar een eenzijdig verhaal op, maar Reich verdient lof voor het feit dat hij complexe - en, laten we eerlijk zijn, voor vele doodsaaie - materie op een prettige manier inzichtelijk weet te maken. Reich gebruikt de Amerikaanse economie als uitgangspunt, maar reken er maar op dat we hier in Nederland (en Europa) veel van kunnen leren.

Marcel Bellmer [Benoît Poelvoorde], de schrijver van de bestseller ‘Inexorable’, trekt zich met zijn uitgever en echtgenote Jeanne [Mélanie Doutey] en hun dochter Lucie [Janaina Halloy] terug op een enorm, afgelegen landhuis. Dan verschijnt een slonzige, nerveus ogende tiener met een vaag excuus en een nog vager verleden en voor je het weet neemt ze intrek bij de Bellmers, zorgt ze ervoor dat de huishoudster [Anaël Snoek] wordt ontslagen en heeft ze Lucie volledig ingepalmd. Met extreem veel goede wil zou je kunnen zeggen dat de Bellmers een beetje naïef waren, maar in feite zijn het een stelletje sufferds die beter hadden moeten weten en de ellende waar ze in belanden voor een niet onaanzienlijk deel aan hun eigen goedgelovigheid te danken hebben. Ondanks enkele stijlvolle scènes en een zenuwslopende muzikale score is het verhaal te idioot om spannend te worden en vliegt het in het laatste kwart volledig uit de bocht.

Het tweede deel van Argento's 'Three Mothers'-trilogie is een teleurstellend vervolg (min of meer) op Suspiria. Hoewel er momenten zijn die deleted scenes uit dat meesterwerk hadden kunnen zijn, is hier nauwelijks sprake van suspense en is de samenhang ver te zoeken. Leigh McCloskey is houterig als Mark Elliot, een student musicologie in Rome. Hij maakt zich zorgen over zijn zus Rose [Irene Miracle] die in New York woont en hem regelmatig brieven stuurt waarin ze het vermoeden uitspreekt dat haar huis behekst is. Wanneer een telefoongesprek tussen Mark en Rose plotseling wordt afgebroken, besluit Mark af te reizen naar New York in de hoop dat hij samen met zijn zus de waarheid kan achterhalen.

Dit is een typisch geval van een film met een aantal sterke horrorscènes, die op matige wijze met elkaar zijn verbonden in een warrig en regelmatig saai scenario. Van sfeer is nauwelijks sprake, maar de aanwezigheid van Alida Valli (die in Suspiria de rol speelde van danslerares Miss Tanner) is een pluspunt. Nadeel is dat het je als kijker nog maar eens herinnert aan het feit dat het eerste deel in deze trilogie in alle opzichten superieur was.

Ron Howard is de meeste van de popcornfilm: zijn films zijn nooit vervelend, maar je bent ze eigenlijk al haast vergeten zodra je de bioscoopzaal hebt verlaten. Met Inferno maakt hij deze laag gespannen verwachtingen waar: een onzinnig verhaaltje met een hoog Batman-vs-Riddler-gehalte, gevuld met vage raadsels en nog vagere antwoorden. Een beetje dit niveau dus:

Vr: What weighs six ounces, sits in a tree, and is very dangerous?

A: A sparrow with a machine gun.

En zo hobbelt Tom Hanks van het ene historische gebouw naar het andere in een bizarre zoektocht naar een virus dat op enig moment tot ontploffing moet gaan komen. Uiteraard zijn er de nodige twists, maar het gaat werkelijk he-le-maal nergens over. Howard weet het visueel allemaal interessant te houden, bovendien zijn Ben Foster en Tom Hanks nooit saai om naar te kijken en dus is het allemaal redelijk te pruimen. Maar zeker ook niet meer dan dat...

Boeiende verfilming van de autobiografie van Robert Mazur [Bryan Cranston], die vijf jaar lang een dubbelleven leidde. Vrienden en familie kennen hem als een kleurloze ambtenaar, maar in werkelijkheid was hij een infiltrant in het gevreesde Medellin Kartel. Net wanneer hij via de psychopathische Ospina [Yul Vazquez] in contact is gekomen met de charismatische Roberto Alcaino [Benjamin Bratt], een van de belangrijkste contacten van Pablo Escobar, kruizen privé en werk elkaars wegen en staat voor Mazur alles op het spel. Spannende misdaadthriller met een prachtige hoofdrol voor Cranston en uitstekend ondersteunende werk van John Leguizamo als zijn flamboyante collega Emir Abreu, biedt voldoende ruimte aan alle belangrijke personages om indruk te maken.

Een groep jongeren die zonder verblijfsvergunning in de VS wonen, hebben hun eigen deportatie weten te voorkomen door als één front op te treden en door middel van verstorende acties politici te dwingen om voor hun op te komen. Enkelen van hen besluiten een stap verder te gaan door zich te laten opsluiten in een detentiecentrum voor illegalen en de mensen die daar vast zitten te helpen om vrij te komen. Aangezien er nogal wat administratie bij komt kijken is dit waargebeurde verhaal wellicht wat te droog voor een traditionele documentaire en de keuze om het verhaal te reconstrueren met behulp van professionele acteurs is dan ook begrijpelijk. Maar wanneer Ibarra en Rivera dat relaas afwisselen met commentaren en beelden van de échte hoofdrolspelers, onderbreken ze de spanningsboog waardoor het noch als drama, noch als documentaire goed uit de verf komt.

Verfilming van waargebeurd verhaal betreft Pam Bales [Naomi Watts], een reddingswerker in The Pemigewasset Wilderness in New Hampshire. Ondanks de erbarmelijke omstandigheden maakt ze haar jaarlijkse pelgrimstocht in het gebergte. Deze keer stuit ze bij toeval op de hopeloos verdwaalde en onderkoelde John [Billy Howle], die net als Pam vecht tegen demonen uit het verleden. Pam zet haar kennis en ervaring in om Johns leven te redden. Reddingsdrama in een weinig overtuigende sneeuwstorm met twee matig uitgewerkte en weinig sympathieke hoofdpersonen om wiens lot ik me niet echt kon bekommeren.

Maggie [Zoe Saldana] en Cam Stuart [Mark Ruffalo] zijn dol op elkaar en op hun kinderen Amelia [Imogene Wolodarsky] en Faith [Ashley Aufderheide], maar Cam is bipolair en zijn grillige gedrag en een gebrek aan geld maakt het onmogelijk om de kinderen een stabiel leven te geven. Na lang wikken en wegen besluit Maggie om een baan aan te nemen waarvoor ze moet verhuizen. Dat betekent weliswaar dat ze haar kinderen alleen in het weekend kan zien én dat Cam de dagelijkse zorg op zich moet nemen, maar als alles goed loopt kunnen Amelia en Faith over een tijd naar een kostschool waar ze de eerste stappen kunnen zetten naar een zelfstandig leven. Uitmuntend portret van een gezin met een vader die onuitstaanbaar kan zijn, maar ook liefdevol en zorgzaam en kinderen die regelmatig hun vader als een kind moeten behandelen. Forbes’ uitmuntende scenario voelt authentiek en behandelt een gevoelig onderwerp met zonder melodrama maar met humor en vooral een enorme dosis menselijkheid. Toont hoe frustrerend, maar ook hoe heerlijk het kan zijn om een bipolaire ouder te hebben. Zelden was z’n op papier zwaar onderwerp op zo’n eerlijke én vermakelijke wijze uitgewerkt.

Geestdodende, pretentieuze horrorthriller over schrijver James Foster [Alexander Skarsgård] die met zijn echtgenote Em [Cleopatra Coleman] afreist naar een all-inclusive toeristenparadijs op het eiland La Tolqa. Daar wordt hij aangesproken door een fan [Mia Goth] die James en Em uitnodigt voor een uitje. De avond krijgt een tragische wending en loopt uit op een vage opeenvolging van expliciete seks, extreem geweld en een overdaad aan wazige beelden. Typisch Cronenberg? Tja, thematisch heeft het veel weg van Crash van vader David, maar Brandon weet geen maat te houden en verliest zich in overdaad. Veel belangrijker nog: hij geeft ons geen enkele reden om ook maar iets te voelen voor de personages.

Verrassende indie-hit waarin CW [Cassandra Naud] in een toeristisch paradijs in Thailand contact legt met influencer Madison [Emily Tennant]. CW verzint een list waardoor ze Madisons (online) leven en haar luxe appartement overneemt. Een onverwacht bezoek van Madisons vriend [Rory J. Saper] en de kennismaking met een doortastende influencer [Sara Canning] dreigen roet in het eten te gooien. Stijlvol gefilmde thriller met een fantastische rol voor Naud komt traag op gang, maar heeft in de tweede helft een paar verrassende wendingen en een prima ontknoping. Vervolg: Influencers.

Hoewel Harder een aantal ingrediënten uit Influencer opnieuw opdient, heeft dit vervolg op de verrassende hit uit 2022 voldoende nieuwe ideeën om de fans tevreden te stellen. CW gaat nu door het leven als Caroline en is op zoek naar een volgend slachtoffer voor haar identiteitsfraude (en aanverwante criminele activiteiten). Ze breekt op brute wijze met haar recente verleden en zet haar zinnen op Jacob [Jonathan Whitesell], de maker van een podcast waarin jonge mannen praten over wat hen bezighoudt. Je weet wel. Whitesell is uitstekend, ook omdat de personages beter zijn uitgewerkt, en Harder houdt het fysieke geweld deze keer niet achterwege tot het einde. Een beter scenario, meer actie (en een aangename zwartkomische toon), maar meer dan creatief herkauwen van het origineel is het niet.

Stand-up komiek Kasper [Odd-Magnus Williamson] krijgt in korte tijd drie klappen te verwerken: hij wordt uit het hoofdprogramma van een komedieshow gezet wegens verouderd materiaal, krijgt te horen dat hij beenmergkanker heeft en voor hij dat kan delen met zijn vriendin [Penda Faal], verbreekt zij de relatie. Kasper laat zich door zijn agent Erik Elisabeth [Øystein Martinsen] overhalen om naar een praatgroep voor lotgenoten te gaan. Geleidelijk ontdekt hij dat zijn persoonlijke tragedie een inspiratiebron is en gaat hij nieuwe relaties aan. De eerste helft is een niet onaardig komisch drama met een paar verrassende momenten en meer aandacht voor de lach dan voor de traan. Helaas ontsnapt Williamson (die ook het scenario schreef) niet aan de verleiding van afgezaagd sentiment in de hoopvol bedoelde, maar vergezochte en suikerzoete ontknoping.

Aubrey Plaza schittert in dit tragikomische drama met satirische ondertonen als Ingrid, een getroebleerde jonge vrouw die de kwaliteit van haar eigen leven spiegelt aan dat van influencer Taylor Sloane [Elizabeth Olson]. Ze besluit alles op alles te zetten om deel uit te maken van het ogenschijnlijk perfecte leventje dat Taylor met haar vriend Ezra [Wyatt Russell] leeft. Haar komst naar Los Angeles brengt haar nieuwe contacten, zowel goede als slechte, maar Ingrid lijkt alleen maar oog te hebben voor Taylor, met alle gevolgen van dien.

Hoewel Ingrid in feite een stalker is, voorziet Plaza - geholpen door het scenario van Spicer en David Branson - haar personage van een menselijkheid waardoor je je ondanks haar twijfelachtige motieven en daden met haar kunt blijven identificeren. Goed ondersteunend werk van O'Shea Jackon Jr, maar vooral van Billy Magnussen als de man die Ingrid als eerste ontmaskert en probeert daar een slaatje uit te slaan.

Gordita Beach, California, 1970. Detective Larry “Doc” Sportello [Joaquin Phoenix] krijgt bezoek van zijn ex-vriendin Shasta Fay Hepworth [Katherine Waterston] die zijn hulp vraagt om te voorkomen dat haar huidige minnaar, vastgoedontwikkelaar Mickey Wolfman [Eric Roberts], wordt ontvoerd door zijn echtgenote [Serena Scott Thomas] en haar minnaar [Andrew Simpson]. Docs onderzoek brengt hem in contact met een bont gezelschap aan personages (Thomas Pynchons boek bevat er 130) die onder Andersons regie stuk voor stuk indruk maken en ook dankzij de technische crew een inkijkje geven in de Californische cultuur van begin jaren 70 waarin seks, drugs en flamboyante kleding aan de orde van de dag waren. Erg dialoog gedreven, maar het acteerwerk is van zo’n hoog niveau dat dat in dit geval geen enkel bezwaar is. De ondersteunende cast bestaat verder onder anderen uit Benicio Del Toro, Reese Witherspoon, Martin Short, Maya Rudolph, Jena Malone en Owen Wilson. Om je vingers bij af te likken dus.

“Those who bring trouble on their families inherit the wind”, of, zoals onze statenvertaling zegt: “Wie zijn huis beroert, zal wind erven” [Spreuken 11, vers 29]. Deze bijbelquote verklaart niet alleen de titel van deze film, maar is ook de ironische conclusie van dit uiterst actuele en relevante rechtbankdrama.

Geen enkele rechtszaak in de 20e eeuw had zo’n grote impact op de manier waarop we naar de wereld kijken als een rechtszaak uit 1925 die in de volksmond bekend stond als de Scopes Monkey Trial. De aangeklaagde was John Scopes, een leraar op een middelbare school in Dayton, Tennessee, die ondanks waarschuwingen van de schoolleiding de evolutie-theorie van Darwin onderwees. Volgens de aanklacht was dit in strijd met de pas aangenomen Butlerwet die aangaf dat het verboden was om iets te onderwijzen dat in strijd was met het scheppingsverhaal uit de Bijbel. De rechtszaak werd een regelrechte mediasensatie wanneer de aanklagers hulp kregen van niemand minder dan William Jennings Bryan, een fundamentalist die rond de eeuwwisseling maar liefst drie keer (zonder succes) meedeed aan de presidentsverkiezingen. Daarop besloot de beroemde agnostische advocaat Clarence Darrow de verdediging op zich te nemen, waardoor een titanenstrijd gegarandeerd was.

“Inherit The Wind” is in grote lijnen een reconstructie van die rechtszaak, al heet de aanklager hier Matthew Harrison Brady [Fredric March] en de verdediger Henry Drummond [Spencer Tracy]. In een snikhete rechtszaal bespelen ze de media, het publiek en elkaar in een imposant duel van woorden en levensovertuigingen. Brady wordt als een held ontvangen in een grootse parade waarin het publiek massaal de 19e-eeuwse Gospelklassieker “That Old Time Religion” zingt. Hoezeer het publiek meeleeft blijkt wel tijdens voortdurende demonstraties, waarin ze dreigend zingen “We’ll hang Henry Drummond from a sour apple tree” op de melodie van “The Battle Hymn of the Republic” In de film zijn de Brady en Drummond overigens oude collega’s en vrienden, die uit elkaar zijn gegroeid door hun verschillende levensvisies. Spencer Tracy en Fredric March geven monumentale rollen die hun status als topacteurs nog maar eens bevestigen. Gene Kelly doet zijn best in een goed geschreven, maar past niet goed in zijn rol als E.K. Hornbeck, een cynische journalist die zijn minachting voor het Christelijke fundamentalisme van Brady niet onder stoelen of banken steekt. Harry Morgans uitgebalanceerde, ingetogen vertolking als de rechter in deze zaak verdient meer erkenning dan het heeft gekregen.

In weldenkend Nederland is er hooguit nog een hele kleine minderheid die denkt dat we het scheppingsverhaal uit De Bijbel letterlijk moeten nemen en dat alles wat in De Bijbel staat per definitie juist is. Wereldwijd zien we ons echter geconfronteerd met fundamentalistische Moslims die de Koran (en daarmee ook het scheppingsverhaal) letterlijk opvatten en er dus middeleeuwse, onverlichte denkbeelden op na houden. Henry Drummond zegt in de film dat hier de denkende mens voor het gerecht staat. Immers: John Scopes deed niets minder dan de theorie van Darwin delen met de leerlingen. Wanneer Drummond één van die leerlingen onder ede vraagt of hij denkt dat De Bijbel en Darwins Theorie elkaar tegenspreken, is zijn antwoord ook: “Dat weet ik niet, daar moet ik over nadenken!” Dat is de essentie van deze film, het is de essentie van de Scopes Monkey Trial en het grote probleem met fundamentalisten: als het gaat om hun geloof schakelen ze het vermogen tot (kritisch) denken, de menselijke eigenschap die ons bij uitstek verheft boven (de meeste) andere diersoorten volledig uit. “Inherit The Wind” is daarmee geen aanklacht tegen religie in het algemeen, maar een pleidooi voor het menselijk denkvermogen. Weldenkend Nederland weet dat het Scheppingsverhaal en de evolutietheorie elkaar niet uitsluiten, maar dat betekent niet dat je daar niet anders over mag denken. Zolang je maar denkt!

Wanneer Joker [Kevin Pollak] een einde maakt aan het leven van de zwangere Lois Lane [Laura Bailey] slaat de verbittering toe bij Superman [Justin Hartley]. Hij besluit vanaf nu dat de wereld beter af is als hij zich opwerpt als aanklager, jury en beul. Maar Batman blijft van mening dat zij nooit voor eigen rechter mogen spelen en daardoor ontstaat er een splitsing in de Justice League en komen Superman en Batman tegenover elkaar te staan. Visueel trouw aan de DC-stripboeken en het basisverhaal speelt in op actuele ontwikkeling en biedt mogelijkheden tot een fascinerende ontknoping. Helaas zijn er wat teveel twist waardoor die finale toch wat tegenvalt. Bovendien duiken er zoveel DC-figuren op dat het voor niet-ingewijden niet meevalt om te onthouden met wie te maken hebben, laat staan tot welk kamp ze behoren. Voor de ware DC-fan zal dat vast geen probleem zijn.

Ook in Nederland laait (vooral rond verkiezingstijd) het publieke debat over herinvoering van de dienstplicht op. Het kweken van discipline, saamhorigheid en zelfvertrouwen behoren tot de argumenten van de voorstanders. Maar als je deel uitmaakt van een land dat omringd wordt door vijandige buren, ontkom je niet aan een militaire training. In Israël geldt dienstplicht voor alle mannen (2 jaar en 8 maanden) en alle Joodse vrouwen (2 jaar), maar niet iedereen is daarvoor geschikt. Aangezien deelname aan een gewapende strijd een realistisch vooruitzicht is en lang niet iedere jongere achter Israëls militaire rol in de wereld staat, is zelfdoding onder aankomende dienstplichtigen niet ongewoon. Een boeiend onderwerp krijgt een wat manipulatieve uitwerking wanneer Davidi beelden van kinderen visueel koppelt aan fragmenten uit dagboeken van jongeren die duidelijk maken waarom ze op het punt staan een einde te maken aan hun leven. Veel effectiever zijn de homevideo’s waarin de jongeren in kwestie te zien zijn in hun laatste levensjaren.

Mathilde [Lou de Laâge] werkt in 1945 als dokter van het Franse Rode Kruis in Polen. Haar primaire taak is de zorg voor de Franse overlevenden van de Duitse concentratiekampen. Ze komt voor een dilemma te staan wanneer zusters van een nabijgelegen klooster haar vragen om hen in het diepste geheim te helpen, omdat rancuneuze Russische soldaten hen hebben verkracht en een aantal zusters een geslachtsziekte heeft opgelopen of zwanger is geraakt. Bovendien is de moeder-overste [Agata Kulesza] sceptisch over de hulp van een niet-gelovige buitenlandse arts. Sfeervol, psychologisch oorlogsdrama werpt licht op een duistere bladzijde over de nadagen van de Tweede Wereldoorlog vanuit een vrouwelijk perspectief met prachtige muziek uitgevoerd door het Brusselse Filharmonische Orkest onder leiding van Carla Deveux.

Nawal [Mouna Hawa] en Adnan [Mohammad Suleiman] hebben een dochter [Seleena Rababah] en proberen nog een kind te krijgen. Wanneer Adnan plotseling overlijdt, meldt diens broer Rifqi [Hatiham Alomari] zich kort na de uitvaart met de mededeling dat Adnan een schuld bij hem had uitstaan. De Jordaanse wet geeft hem bovendien het recht de bezittingen van zijn overleden broer op te eisen en te delen met zijn zussen, omdat er geen mannelijke erfgenaam is. Dat betekent dat Nawal en haar dochter hun appartement verliezen … tenzij ze kan aantonen dat ze zwanger is van een jongen! En dus probeert Nawal haar familie om de tuin te leiden. Hawa schittert in dit maatschappelijke drama dat de onrechtvaardigheid en het absurdisme van paternalistische wetgeving aan de kaak stelt.

Door een storing in het beveiligingssysteem van een luxe penthouse in New York komt kunstdief Nemo [Willem Dafoe] daar vast te zitten. Hoewel er een alarm af gaat, is er geen haan die naar hem of het appartement (dat vol staat met waardevolle kunstwerken) kraait. De basisvoorzieningen worden afgesloten en het appartement wordt steeds kouder, maar Nemo heeft nog wel beschikking over toegang tot de beveiligingscamera’s terwijl hij als een soort Robinson Crusoë wacht op een bevrijding die niet komt. Een volstrekt idioot basisgegeven natuurlijk dat ondanks Dafoe nauwelijks aangluurbaar is. Bervoets en Strucyk zijn te zien in enkele flashbacks.

Amper twee jaar na de grootste (wereldwijde) financiële crisis sinds de jaren 30 maakten Charles Ferguson en Audrey deze scherpe analyse van de oorzaken. Een verwoestende aanklacht tegen de financiële markt en bijna 30 jaar deregulatie van die markt waarin vele hoofdrolspelers voor de camera of per telefoon aan de tand worden gevoeld over hun rol en het gebrek aan verantwoording: de veroorzakers van de crisis verdienen zelfs na het instorten van de markt nog miljoenen aan hun wanbeleid. Het is pittige materie en het commentaar van Matt Damon is voor niet-ingewijden lastig te volgen, maar dit demasqué staat nog altijd als een huis. Helaas is er sindsdien bar weinig gedaan om herhaling van deze catastrofe te voorkomen.

Voor TV gemaakte documentaire het faillissement van Wall Street makelaarsfirma Lehman Brothers richt zich niet zozeer op de wereldwijde catastrofale gevolgen hiervan – hoewel het uiteraard aan bod komt – maar op de oorzaak van de financiële crisis. Dat doet Deschamps aan de hand van een aantal klokkenluiders die ruim van tevoren aangaven dat Lehman Brothers, onder leiding van Richard S. Fuld, de boel op grote schaal belazerde. Bovendien toont deze documentaire hoezeer het leven van de klokkenluiders is veranderd door de cultuur van verdoezeling, intimidatie en manipulatie waar zij tien jaar later nog steeds slachtoffer van zijn. Maar het maakt ook op pijnlijke wijze duidelijk hoe en waarom het systeem zichzelf in stand houdt en dat President Trump met zijn hervormingen van het financieel stelsel de deur wagenwijd heeft open gezet voor een herhaling van deze catastrofe.

Folkzinger Lledwyn Davis [Oscar Isaac] worstelt begin jaren '60 met zijn carrière, vooral door een gebrek aan geld, waardoor hij genoodzaakt is om maar te crashen waar hij kan. Helaas is er weinig meer verhaal in deze langzame, vaak vervelende drama. Isaac is een prima zanger, maar ironisch genoeg blijft Llewyn Davis een ongenaakbaar enigma, waarover we weinig te weten komen. Natuurlijk bevolgen de gebroeders Coen de film met enkele kleurrijke karakters, maar ook die blazen te weinig leven in deze mooi gefilmde, maar veelal ronduit saaie film, die het bewijs lijkt te zijn dat filmcritici alles van de gebroeders Coen automatisch tot meesterwerk menen te moeten bombarderen. Voor wie niet slapen kan, maar dat wél graag wil zou dit een aanrader kunnen zijn.

Opnieuw een originele, goed gemaakte animatiefilm van Disney Pixar over de emoties van Riley [[Kaitlyn Dias], een meisje dat moet verwerken dat ze na een verhuizing haar oude leventje achter zich moet laten. Haar gedachten en daden worden 'bestuurd' door vijf basis-emoties: Vreugde [Amy Poehler], verdriet [Phyllis Smith], angst [Bill Hader], woede [Lewis Black] en afschuw [Mindy Kaling]. Wanneer Vreugde en Verdriet per ongeluk uit de besturingscabine worden weggezogen, is het aan de overgebleven emoties om Rileys leven in goede banen te laten lopen. Maar al snel blijkt dat Riley zonder Vreugde en Verdriet opeens hele andere, impulsieve beslissingen neemt die haar niet ten goede komen. Vreugde en Verdriet proberen daarom, ondanks hun onderlinge tegenstrijdigheden, samen de weg terug te vinden zodat ze Rileys leven weer in juiste banen kunnen leiden.

Een grappige, vaak hartverwarmende film waarin aan het menselijk geheugen op fantasierijke manier gestalte is gegeven. De boodschap over hoe de combinatie van positieve en negatieve emoties ons leven bepalen én de moeite waard maken, is even waardevol als vermakelijk. De animatie is top, de stemvertolkingen zijn foutloos en daarmee is dit de beste Pixar-film sinds Up (2009).

Sinds de emotionele turbulentie in Inside Out gaat het goed met de inmiddels 13-jarige Riley [Kensington Tallman]. Ze sluit nieuwe vriendschappen met Grace [Grace Lu] en Bree [Sumayyah Nuriddin-Green]. De kersverse vriendinnen zijn dolblij als ze ijshockeycoach Roberts [Yvette Nicole Brown] ze alle drie uitnodigt voor een trainingskamp, waar ze kunnen bewijzen dat ze goed genoeg zijn voor sportbeurs. Maar dan slaat de puberteit over en moet er (letterlijk) plaats worden gemaakt voor de nieuwe emoties Bezorgdheid [Maya Hawke]. Afgunst [Ayo Edebiri], Lusteloosheid [Adèle Exarchopoulos] en Gêne [Paul Walter Hauser]. Daardoor is er geen ruimte meer voor Vreugde [Amy Poehler], Walging [Liza Lapira], Angst [Tony Hale], Woede [Lewis Black] en Verdriet [Phyllis Smith]. Zij worden letterlijk en figuurlijk onderdrukt. Onder leiding van Vreugde proberen de onderdrukte emoties een manier te vinden om in harmonie te kunnen leven met de oude emoties. Een waardig vervolg met dezelfde positieve boodschap over het nut van emoties en de mogelijk gevolgen van het onderdrukken ervan. In gelijke (hoge) mate grappig en ontroerend.

Fascinerend acteerduel tussen drie grootheden met enorm verschillende acteerstijlen. Russell Crowe, Al Pacino en Christopher Plummer schitteren hier en Bruce McGill en Gina Gershon maken indruk in hun bijrollen. De telefonische confrontatie tussen Pacino en Crowe is een hoogtepunt, maar ook het moment waarop Plummer (als Mike Wallace, de presentator van 60 Minutes) zijn steun voor Pacino (als redacteur Lowell Bergman) intrekt. Michael Mann doorspekt de film met soms aan claustrofobie grenzende paranoia en daarmee zet hij hier bijna een meesterwerk neer. Bijna, omdat het scenario zich in de tweede helft teveel richt op Lowell en daarmee het meer indringende verhaal van de klokkenluider teveel naar de achtergrond schuift. Al Pacino is foutloos, maar zijn karakter is dramatisch gezien gewoon minder interessant.