Meningen

De lotgevallen van de 9-jarige Aria [Giulia Salerno] en haar disfunctionele familie, met een constant ruziënde vader [Gabriel Garko] en moeder [Charlotte Gainsbourg] en een zus [Anna Lou Castoldi] die veel meer (positieve) aandacht krijgt dan Aria. Op school wordt haar vriendschao met Angelica [Alice Pea] op verschillende manier op de proef gesteld in dit navelstaarderige, richtingloos voortkabbelende familiedrama dat volgens Asia Argento niet autobiografisch is, ook al is haar tweede naam Aria en vertoont Salerno veel fysieke overeenkomsten (de ogen, het gebit) met haar. Hoe dan ook: een verhaal is ver te zoeken en daardoor slaat de verveling snel toe. De dialogen worden bovendien veelvuldig overstemd door de soundtrack.

Tot de verbazing van velen wint de onbekende Deense architect Johan Otto von Spreckelsen [Claes Bang] een ontwerpwedstrijd voor wat ‘The Grande Arche De La Défense’ in Parijs moet worden. President Mitterrand [Michel Fau] wil dat de ‘kubus’ opgeleverd wordt voor de 200e viering van de Franse revolutie op 14 juli 1989. Von Spreckelsens weigering om af te wijken van zijn oorspronkelijke visie drijft budgetbewaker Jean-Louis Subilon [Xavier Dolan] en architect Paul Andreu [Swann Arlaud], die formeel de leiding heeft over de bouwwerkzaamheden, tot wanhoop. Begint als een farce (met een hilarische, droogkomische Fau), maar ontwikkelt zich geleidelijk tot een tragedie over een door hoogmoed bevangen man voor wie je weinig begrip of sympathie op kunt brengen. Onevenwichtig en onbevredigend.

Guiraudie won een Gouden Palm voor de regie van deze thriller die zich volledig afspeelt in en rond een afgelegen meer waar homoseksuele mannen komen voor zon en seks. Franck [Pierre Deladonchamps] is een nieuwkomer die zijn oog laat vallen op de sexy Michel [Christophe Paou]. Wanneer Franck ontdekt dat Michel een zeer duistere kant heeft, weerhoudt dat hem er niet van een poging te doen om Michel te verleiden, ook al weet hij dat hij zichzelf daarmee in gevaar brengt. Hoewel de seksscènes veelal een dramatische functie hebben, zijn het wat teveel en houden ze het spannende verhaal op. Maar Guirraudies beeldregie is uitstekend en hij weet de spanning flink op te bouwen in de aanloop naar de schokkende, indringende finale.

Onder invloed van drugs heeft een eenzame fotograaf [Niels Schneider] seks met een mysterieuze vrouw [Léa Seydoux]. Hij gaat op zoek naar de entiteit die zijn lichaam heeft overgenomen, maar ontdekt dat het is overgenomen door tiener Malia [Lilith Grasmug], die geen idee lijkt te hebben wat haar is overkomen. Wat te doen? Harari’s beantwoordt die vraag door Seydoux en Schneider verward, bedrukt en gefrustreerd te laten rondhangen. Harari wist duidelijk niet welke kant hij op moest met deze mix van Freaky Friday en Invasion Of The Body Snatchers. Hij komt niet verder dan (nog) een bizarre seksscène en een melodramatische, absurde ontknoping.

Deze film biedt meer dan alleen een lezing van Al Gore, al staat zijn (uiteraard bijgewerkte) lezing uiteraard wel centraal in dit vervolg op An Inconvenient Truth. Gores boodschap is duidelijk, zijn geduld bewonderenswaardig en zijn rol in de ratificatie van het Klimaatverdrag van Parijs boeiend. Maar het voelt toch als een herhaling van zetten, waardoor het vanuit een filmkundig perspectief niets nieuws te bieden heeft. De verkiezing van Trump werpt een onverwachte schaduw over wat ongetwijfeld een triomfantelijk einde had kunnen zijn, maar Gore ziet ook hoop voor de toekomst en doet een overtuigende oproep die je zal doen geloven dat ook jij daadwerkelijk een steentje kunt bijdragen aan die betere toekomst die Al Gore al zo'n 25 jaar actief probeert te bewerkstelligen.

In 1968 verzint de Italiaanse bouwkundig ingenieur Giorgio Rosa [Elio Germano] een manier om te leven zonder enige inmenging van de Italiaanse overheid. Met hulp van Maurizio [Leonardo Lidi] bouwt hij 500 meter buiten de territoriale wateren bij Rimini een ‘eiland’. Een Duitse zeiler [Tom Wlaschiha] wordt de eerste officiële bewoner en zet daarmee een proces in gang dat moet leiden tot de erkenning van de onafhankelijkheid van Isola Delle Rose. Maar daarmee is het drietal een doorn in het oog. En niet alleen voor de Italiaanse regering. Waargebeurd verhaal is door Sibilia en coscenarist Francesca Manieri bewerkt tot een komedie. Vanuit commercieel oogpunt is dat begrijpelijk (en het leverde veel prijzen en nominaties op in eigen land), maar toch is het jammer dat er niet meer aandacht is voor de actuele, relevante vragen over de ware betekenis van vrijheid.

Het verbod op superhelden heeft het leven van The Incredibles er niet gemakkelijker op gemaakt. Ze leven in een motel op kosten van de overheid. Wanneer die financiering stop wordt gezet, moet er geld in het laatje komen. Maar in een moderne familie kan de moeder ook de kostwinner zijn, zeker wanneer Elastigirl [Holly Hunter] een aanbieding krijgt voor een campagne die moet helpen om superhelden en hun superkrachten weer legaal te maken. Mr Incredible [Craig T Nelson] moet het ondertussen zien te redden met nukkige tiener Violet [Sarah Vowell], diens eigenwijze broertje Dash [Huck Milner] en niet te vergeten baby Jack-Jack [Eli Fucile]. Die laatste levert nogal wat onverwachte problemen op, maar die blijken van pas te komen wanneer de schurkachtige, geheimzinnig Screenslaver al het goede werk van Elastigirl teniet wil doen.

Craig T Nelson en Holly Hunter geven opnieuw uitstekende stemvertolkingen in deze redelijk geslaagde sequel. Het stemacteren van Milner en vooral Vowell is regelmatig erg over-the-top en soms wat irritant. De actiescènes in het eerste deel zijn net zo bombastisch als de lawaaiige score van Michael Gacchino. De film is veel leuker wanneer het zich richt op de beslommeringen thuis, vooral wanneer de 'problemen' met Jack-Jack (met uitstekend stemwerk van Fucile) zich manifesteren. Hoewel de identiteit van Screenslaver zich vrij gemakkelijk laat raden is er een sterke finale, met dank aan een aantal inventieve, nog niet eerder vertoonde superkrachten. Sowieso is het verfrissend om een familiefilm te zien waarin de traditionele rollen van kostwinner en gezinsverzorger 'gewoon' zijn omgedraaid.

Alain [Alain Chabat] en Marie [Léa Drucker] betrekken een huis met een magische doorgang en Alains college Gérard [Benoît Magimel] heeft een ‘ongelofelijke’ transplantatie ondergaan waar hij zijn vriendin [Anaïs Demoustier] een groot plezier mee heeft gedaan. Meer duidelijkheid geven over het plot zou het laatste beetje hoop op enig plezier bij het zien van deze film definitief doen vervliegen, dus laat ik volstaan met te zegen dat Dupieux twee flauwe ‘grappen’ op erbarmelijke wijze heeft uitgewerkt en dat het enige wat ‘ongelofelijk maar waar’ is aan deze film, het feit is dat hij hier bij meerdere instanties geld voor heeft weten bijeen te sprokkelen. Duurt amper 70 minuten, maar het voelt als een eeuwigheid. Alleen op papier een komedie.

De eerste - en de enige film - waarin alle acteurs Esperanto spreken. Maar het is ook een film die terecht is omschreven als 'een Zweedse arthousefilm gemaakt in Californië'. De invloed van Ingmar Bergman wordt meteen duidelijk en de fantastische cinematografie van Conrad Hall kan zich meten met het beste werk van Sven Nyqvist, Bergmans vaste cameraman. Een intense gesprek tussen Kia [Allyson Ames] en haar zus Amael [Eloise Hardt] roept direct herinneringen op aan Persona, al verscheen die in dezelfde maand! Dit is hoe dan ook een sfeervol horrordrama en William Shatner komt ondanks de taalbarrière uitstekend uit de verf. Allyson Ames spreekt wat mechanisch en ondanks haar sterke mimiek is zij niet helemaal overtuigend. Toch een intrigerende curiositeit.

20 jaar nadat het Amerikaanse leger een verwoestende buitenaardse invasie wist te voorkomen door het moederschip van de vijand te vernietigen, ontdekken wetenschappers David Levinson [Jeff Goldblum] en Catherine Marceaux [Charlotte Gainsbourg] tijdens een expeditie in Zuid-Afrika dat er al die tijd een SOS-signaal is verstuurd. En natuurlijk komen die vervloekte buitenaardse beestjes kort daarna aan om alles nog eens dunnetjes over te doen. Een groot deel van de cast van Independence Day keert terug voor meer van hetzelfde, met dezelfde bordkartonnen personages die soortgelijke clichés spuwen en de inmiddels plichtmatige internationale cast. De special effects zijn uitstekend, maar dat is wel het minste dat je mag verwachten. Verder is het doffe ellende.

Vlak voor zijn executie belooft Charles 'Butcher' Benton [Lon Chaney jr] dat hij wraak zal nemen op de advocaat die hem heeft laten stikken, alsmede op een aantal andere mensen die hij verantwoordelijk houdt voor zijn aanstaande dood. Hij krijgt zijn zin wanneer een wetenschapper tot de conclusie komt dat hij zijn pogingen om iemand weer tot leven te wekken het beste kan toepassen op een massamoordenaar. Zo gezegd, zo gedaan. Uiteraard laat Butcher, die sinds zijn wederopstanding onkwetsbaar is, zich niet ringeloren door de goede dokter en begint hij aan zijn wraaktocht. Een dwaas verhaal, ondanks de documentaire-achtige benadering met een voice-over. Een paar redelijke actiescènes brengen het geheel zo nu en dan tot leven.

De eerste film geproduceerd door Bryna Productions, waarvan Kirk Douglas één van de oprichters was. Hij speelt Johnny Hawks, die een karavaan door Indiaans gebied moet loodsen. Daartoe probeert hij op goede voet te komen met Red Cloud [Eduard Franz], de leider van een groep Indianen en een oude kennis. Met enige moeite weet hij een overeenkomst te bereiken, maar Wes Todd [Walter Matthau] en diens compaan Chivington [Lon Chaney] hebben zo hun eigen plannen.

Douglas laat zich van zijn meest energieke kant zien. Enerzijds zien we hoe hij net zo sierlijk als Douglas Fairbanks een paar kan bestijgen, anderzijds zien we ook hoe hij de mooie, jonge Indiaanse Onahti [Elsa Martinelli, een Italiaanse schoonheid] op uiterst twijfelachtige wijze 'weet te winnen'. Elisha Cook jr is vermakelijk als een fotograaf wiens werk wisselende reacties op roept, maar deze western scoort vooral in de actiescènes. Douglas' duel te paard toont prima stuntwerk en er is ook aandacht voor de slimme tactiek van de Indianen wanneer ze een fort aanvallen. Die slag is erg goed geregisseerd, bevat veel voortreffelijk stuntwerk en is de belangrijkste reden om deze bovengemiddelde western te bekijken.

Het is 1969 en het gaat niet goed met Indiana Jones [Harrison Ford]. Zijn pensioen staat voor de deur, maar zijn zoon is gesneuveld in Vietnam en daardoor is zijn huwelijk gestrand. De parade ter ere van de eerste mensen die de maan bereikten wrijft alleen maar meer zout in de wonden. Dan verschijnt Helena Shaw [Phoebe Waller-Bridge], de dochter van Indy’s vroegere kompaan [Toby Jones] die 25 jaar eerder bijna de wijzer uit de titel wisten te stelen van Naziwetenschapper dr. Voller [Mads Mikkelsen]. Helena weet Indy over te halen om haar te helpen het geheim achter de ‘Dial of Destiny’ te ontdekken. Maar oei, dr. Voller – die inmiddels voor de VS werkt – maakt er een race van. De digitaal verjongde versie van Ford in de proloog overtuigt geen moment, maar de echte Ford maakt veel goed. Het verhaal zit vol verwijzingen naar met name Raiders of The Lost Ark, een paar personages van weleer keren terug, Antonio Banderas heeft een vermakelijke bijrol als ‘de beste kikvorsman van Spanje’ en Mikkelsen is prima in de schurkenrol. Wat ontbreekt is de luchtige toon en de liefde voor het genre die Spielberg in de eerste drie films uit de serie in bijna elk frame stopte. Daardoor is de magie van Raiders Of The Last Ark ver te zoeken. Een matige film dus, maar had joe nu echt meer verwacht?

Tweelingzussen Angela en Marianna Fontana zijn zeer overtuigend als tweelingzussen Daisy en Viola, die aan de heup met elkaar vergroeid zijn en door hun ouders geëxploiteerd worden als een soort freakshow in de vorm van een zangduo genaamd 'Indivisibili'. Wanneer ze kort na hun 18e verjaardag een Zwitserse chirurg horen zeggen dat ze van elkaar gescheiden kunnen worden (en dat de ouders dat eigenlijk bij al na de geboorte hadden kunnen laten doen], wil Viola graag van dei behandeling gebruik maken. Viola heeft echter zeer grote bedenkingen, evenals haar beide ouders, die hun bron van inkomsten dreigen te verliezen.

In de opening zien we hoe een masturberende Viola en een kreunde Daisy. Dat is één manier om duidelijk te maken van dat de twee niet alleen lichamelijk aan elkaar zijn verbonden, maar het is er wel ééntje die sterk doet vermoeden dat we hier te maken hebben met het Italiaanse antwoord op "Stuck On You". Er zijn zeker meer humoristische elementen, met Antonia Truppo als de onverzorgde, blowende moeder als meest opzichtige hint, maar ergens halverwege belandt Indivisibili in een identiteitscrisis en begint het zichzelf serieus te nemen, om zelfs te eindigen in onvervalst (religieus) en ietwat smakeloos melodrama. De zusjes Fontana redden de film van de afgrond.

Robert Reich doet voor de economie wat Al Gore met An Inconvenient Truth trachtte te doen voor het klimaat. Reich begon zijn carrière economische politiek adviseur voor President Ford maar kreeg vooral bekendheid als Secretary of Labor in de eerste termijn van Bill Clinton. Twintig jaar later probeert hij door middel van lezingen en colleges een nieuwe generatie bewust te maken van de werking van de economie. Deze documentaire bestaat uit fragmenten van zijn lezingen met animaties en aanvullende interviews met Reich. Dat levert weliswaar een eenzijdig verhaal op, maar Reich verdient lof voor het feit dat hij complexe - en, laten we eerlijk zijn, voor vele doodsaaie - materie op een prettige manier inzichtelijk weet te maken. Reich gebruikt de Amerikaanse economie als uitgangspunt, maar reken er maar op dat we hier in Nederland (en Europa) veel van kunnen leren.

Marcel Bellmer [Benoît Poelvoorde], de schrijver van de bestseller ‘Inexorable’, trekt zich met zijn uitgever en echtgenote Jeanne [Mélanie Doutey] en hun dochter Lucie [Janaina Halloy] terug op een enorm, afgelegen landhuis. Dan verschijnt een slonzige, nerveus ogende tiener met een vaag excuus en een nog vager verleden en voor je het weet neemt ze intrek bij de Bellmers, zorgt ze ervoor dat de huishoudster [Anaël Snoek] wordt ontslagen en heeft ze Lucie volledig ingepalmd. Met extreem veel goede wil zou je kunnen zeggen dat de Bellmers een beetje naïef waren, maar in feite zijn het een stelletje sufferds die beter hadden moeten weten en de ellende waar ze in belanden voor een niet onaanzienlijk deel aan hun eigen goedgelovigheid te danken hebben. Ondanks enkele stijlvolle scènes en een zenuwslopende muzikale score is het verhaal te idioot om spannend te worden en vliegt het in het laatste kwart volledig uit de bocht.

Het tweede deel van Argento's 'Three Mothers'-trilogie is een teleurstellend vervolg (min of meer) op Suspiria. Hoewel er momenten zijn die deleted scenes uit dat meesterwerk hadden kunnen zijn, is hier nauwelijks sprake van suspense en is de samenhang ver te zoeken. Leigh McCloskey is houterig als Mark Elliot, een student musicologie in Rome. Hij maakt zich zorgen over zijn zus Rose [Irene Miracle] die in New York woont en hem regelmatig brieven stuurt waarin ze het vermoeden uitspreekt dat haar huis behekst is. Wanneer een telefoongesprek tussen Mark en Rose plotseling wordt afgebroken, besluit Mark af te reizen naar New York in de hoop dat hij samen met zijn zus de waarheid kan achterhalen.

Dit is een typisch geval van een film met een aantal sterke horrorscènes, die op matige wijze met elkaar zijn verbonden in een warrig en regelmatig saai scenario. Van sfeer is nauwelijks sprake, maar de aanwezigheid van Alida Valli (die in Suspiria de rol speelde van danslerares Miss Tanner) is een pluspunt. Nadeel is dat het je als kijker nog maar eens herinnert aan het feit dat het eerste deel in deze trilogie in alle opzichten superieur was.

Ron Howard is de meeste van de popcornfilm: zijn films zijn nooit vervelend, maar je bent ze eigenlijk al haast vergeten zodra je de bioscoopzaal hebt verlaten. Met Inferno maakt hij deze laag gespannen verwachtingen waar: een onzinnig verhaaltje met een hoog Batman-vs-Riddler-gehalte, gevuld met vage raadsels en nog vagere antwoorden. Een beetje dit niveau dus:

Vr: What weighs six ounces, sits in a tree, and is very dangerous?

A: A sparrow with a machine gun.

En zo hobbelt Tom Hanks van het ene historische gebouw naar het andere in een bizarre zoektocht naar een virus dat op enig moment tot ontploffing moet gaan komen. Uiteraard zijn er de nodige twists, maar het gaat werkelijk he-le-maal nergens over. Howard weet het visueel allemaal interessant te houden, bovendien zijn Ben Foster en Tom Hanks nooit saai om naar te kijken en dus is het allemaal redelijk te pruimen. Maar zeker ook niet meer dan dat...

Boeiende verfilming van de autobiografie van Robert Mazur [Bryan Cranston], die vijf jaar lang een dubbelleven leidde. Vrienden en familie kennen hem als een kleurloze ambtenaar, maar in werkelijkheid was hij een infiltrant in het gevreesde Medellin Kartel. Net wanneer hij via de psychopathische Ospina [Yul Vazquez] in contact is gekomen met de charismatische Roberto Alcaino [Benjamin Bratt], een van de belangrijkste contacten van Pablo Escobar, kruizen privé en werk elkaars wegen en staat voor Mazur alles op het spel. Spannende misdaadthriller met een prachtige hoofdrol voor Cranston en uitstekend ondersteunende werk van John Leguizamo als zijn flamboyante collega Emir Abreu, biedt voldoende ruimte aan alle belangrijke personages om indruk te maken.

Een groep jongeren die zonder verblijfsvergunning in de VS wonen, hebben hun eigen deportatie weten te voorkomen door als één front op te treden en door middel van verstorende acties politici te dwingen om voor hun op te komen. Enkelen van hen besluiten een stap verder te gaan door zich te laten opsluiten in een detentiecentrum voor illegalen en de mensen die daar vast zitten te helpen om vrij te komen. Aangezien er nogal wat administratie bij komt kijken is dit waargebeurde verhaal wellicht wat te droog voor een traditionele documentaire en de keuze om het verhaal te reconstrueren met behulp van professionele acteurs is dan ook begrijpelijk. Maar wanneer Ibarra en Rivera dat relaas afwisselen met commentaren en beelden van de échte hoofdrolspelers, onderbreken ze de spanningsboog waardoor het noch als drama, noch als documentaire goed uit de verf komt.

Verfilming van waargebeurd verhaal betreft Pam Bales [Naomi Watts], een reddingswerker in The Pemigewasset Wilderness in New Hampshire. Ondanks de erbarmelijke omstandigheden maakt ze haar jaarlijkse pelgrimstocht in het gebergte. Deze keer stuit ze bij toeval op de hopeloos verdwaalde en onderkoelde John [Billy Howle], die net als Pam vecht tegen demonen uit het verleden. Pam zet haar kennis en ervaring in om Johns leven te redden. Reddingsdrama in een weinig overtuigende sneeuwstorm met twee matig uitgewerkte en weinig sympathieke hoofdpersonen om wiens lot ik me niet echt kon bekommeren.

Maggie [Zoe Saldana] en Cam Stuart [Mark Ruffalo] zijn dol op elkaar en op hun kinderen Amelia [Imogene Wolodarsky] en Faith [Ashley Aufderheide], maar Cam is bipolair en zijn grillige gedrag en een gebrek aan geld maakt het onmogelijk om de kinderen een stabiel leven te geven. Na lang wikken en wegen besluit Maggie om een baan aan te nemen waarvoor ze moet verhuizen. Dat betekent weliswaar dat ze haar kinderen alleen in het weekend kan zien én dat Cam de dagelijkse zorg op zich moet nemen, maar als alles goed loopt kunnen Amelia en Faith over een tijd naar een kostschool waar ze de eerste stappen kunnen zetten naar een zelfstandig leven. Uitmuntend portret van een gezin met een vader die onuitstaanbaar kan zijn, maar ook liefdevol en zorgzaam en kinderen die regelmatig hun vader als een kind moeten behandelen. Forbes’ uitmuntende scenario voelt authentiek en behandelt een gevoelig onderwerp met zonder melodrama maar met humor en vooral een enorme dosis menselijkheid. Toont hoe frustrerend, maar ook hoe heerlijk het kan zijn om een bipolaire ouder te hebben. Zelden was z’n op papier zwaar onderwerp op zo’n eerlijke én vermakelijke wijze uitgewerkt.

Geestdodende, pretentieuze horrorthriller over schrijver James Foster [Alexander Skarsgård] die met zijn echtgenote Em [Cleopatra Coleman] afreist naar een all-inclusive toeristenparadijs op het eiland La Tolqa. Daar wordt hij aangesproken door een fan [Mia Goth] die James en Em uitnodigt voor een uitje. De avond krijgt een tragische wending en loopt uit op een vage opeenvolging van expliciete seks, extreem geweld en een overdaad aan wazige beelden. Typisch Cronenberg? Tja, thematisch heeft het veel weg van Crash van vader David, maar Brandon weet geen maat te houden en verliest zich in overdaad. Veel belangrijker nog: hij geeft ons geen enkele reden om ook maar iets te voelen voor de personages.

Op 22 maart 2023 werden twee lichamen aangetroffen in een voormalig ziekenhuis. Beelden van beveiligingscamera’s en bodycams geven een indruk van wat er die nacht gebeurde. Aanwezig waren een beveiliger op zijn eerste werkdag [Paul Syre Lee], een knorrige collega [Mark Anthony Williams] die hem moet inwerken, en hun leidinggevende [Danielle Kennedy]. De verschijning van een indringer [Corinna Wagner-Smith] leidt tot een onderzoek met dodelijke afloop. Met lange, lege gangen vol deuren en een sequentie in het mortuarium hangt is er sprake van een onderhuidse spanning. Al snel blijkt echter dat Pineda je tot het einde laat wachten om überhaupt te proberen iets van horror te serveren

Verrassende indie-hit waarin CW [Cassandra Naud] in een toeristisch paradijs in Thailand contact legt met influencer Madison [Emily Tennant]. CW verzint een list waardoor ze Madisons (online) leven en haar luxe appartement overneemt. Een onverwacht bezoek van Madisons vriend [Rory J. Saper] en de kennismaking met een doortastende influencer [Sara Canning] dreigen roet in het eten te gooien. Stijlvol gefilmde thriller met een fantastische rol voor Naud komt traag op gang, maar heeft in de tweede helft een paar verrassende wendingen en een prima ontknoping. Vervolg: Influencers.

Hoewel Harder een aantal ingrediënten uit Influencer opnieuw opdient, heeft dit vervolg op de verrassende hit uit 2022 voldoende nieuwe ideeën om de fans tevreden te stellen. CW gaat nu door het leven als Caroline en is op zoek naar een volgend slachtoffer voor haar identiteitsfraude (en aanverwante criminele activiteiten). Ze breekt op brute wijze met haar recente verleden en zet haar zinnen op Jacob [Jonathan Whitesell], de maker van een podcast waarin jonge mannen praten over wat hen bezighoudt. Je weet wel. Whitesell is uitstekend, ook omdat de personages beter zijn uitgewerkt, en Harder houdt het fysieke geweld deze keer niet achterwege tot het einde. Een beter scenario, meer actie (en een aangename zwartkomische toon), maar meer dan creatief herkauwen van het origineel is het niet.

Verpleegkundige Alicia [Manuela Vellés] keert terug naar haar ouderlijk huis om voor haar stervende moeder Victoria [Emma Suárez] te zorgen. De moeizame relatie met zus Sara [Maggie Civantos] zorgt voor extra spanningen. Na Victoria’s overlijden blijkt Sara’s dochter [Claudia Placer] contact te hebben met haar geest en met Luna [Daniele Rubio], de geest van een jong meisje, waarvan de bedoelingen zich geleidelijk ontvouwen in deze sfeervolle, degelijke spookhorrorfilm.

Stand-up komiek Kasper [Odd-Magnus Williamson] krijgt in korte tijd drie klappen te verwerken: hij wordt uit het hoofdprogramma van een komedieshow gezet wegens verouderd materiaal, krijgt te horen dat hij beenmergkanker heeft en voor hij dat kan delen met zijn vriendin [Penda Faal], verbreekt zij de relatie. Kasper laat zich door zijn agent Erik Elisabeth [Øystein Martinsen] overhalen om naar een praatgroep voor lotgenoten te gaan. Geleidelijk ontdekt hij dat zijn persoonlijke tragedie een inspiratiebron is en gaat hij nieuwe relaties aan. De eerste helft is een niet onaardig komisch drama met een paar verrassende momenten en meer aandacht voor de lach dan voor de traan. Helaas ontsnapt Williamson (die ook het scenario schreef) niet aan de verleiding van afgezaagd sentiment in de hoopvol bedoelde, maar vergezochte en suikerzoete ontknoping.

Aubrey Plaza schittert in dit tragikomische drama met satirische ondertonen als Ingrid, een getroebleerde jonge vrouw die de kwaliteit van haar eigen leven spiegelt aan dat van influencer Taylor Sloane [Elizabeth Olson]. Ze besluit alles op alles te zetten om deel uit te maken van het ogenschijnlijk perfecte leventje dat Taylor met haar vriend Ezra [Wyatt Russell] leeft. Haar komst naar Los Angeles brengt haar nieuwe contacten, zowel goede als slechte, maar Ingrid lijkt alleen maar oog te hebben voor Taylor, met alle gevolgen van dien.

Hoewel Ingrid in feite een stalker is, voorziet Plaza - geholpen door het scenario van Spicer en David Branson - haar personage van een menselijkheid waardoor je je ondanks haar twijfelachtige motieven en daden met haar kunt blijven identificeren. Goed ondersteunend werk van O'Shea Jackon Jr, maar vooral van Billy Magnussen als de man die Ingrid als eerste ontmaskert en probeert daar een slaatje uit te slaan.

Gordita Beach, California, 1970. Detective Larry “Doc” Sportello [Joaquin Phoenix] krijgt bezoek van zijn ex-vriendin Shasta Fay Hepworth [Katherine Waterston] die zijn hulp vraagt om te voorkomen dat haar huidige minnaar, vastgoedontwikkelaar Mickey Wolfman [Eric Roberts], wordt ontvoerd door zijn echtgenote [Serena Scott Thomas] en haar minnaar [Andrew Simpson]. Docs onderzoek brengt hem in contact met een bont gezelschap aan personages (Thomas Pynchons boek bevat er 130) die onder Andersons regie stuk voor stuk indruk maken en ook dankzij de technische crew een inkijkje geven in de Californische cultuur van begin jaren 70 waarin seks, drugs en flamboyante kleding aan de orde van de dag waren. Erg dialoog gedreven, maar het acteerwerk is van zo’n hoog niveau dat dat in dit geval geen enkel bezwaar is. De ondersteunende cast bestaat verder onder anderen uit Benicio Del Toro, Reese Witherspoon, Martin Short, Maya Rudolph, Jena Malone en Owen Wilson. Om je vingers bij af te likken dus.