Meningen

In 1943 moet de zichtbaar uitgeputte Hilde [Liv Lisa Fries] zich verantwoorden tegen een nazitribunaal vanwege haar vermeende betrokkenheid bij de verzetsbeweging. Ze verklaart dat ze onschuldig is en wijst een aantal vrienden aan als collaborateurs van haar echtgenoot Hans [Johannes Hegemann]. Wie is deze vrouw, wat heeft ze precies gedaan en waarom aarzelt ze niet om collaborateurs aan te wijzen? De waarheid ontvouwt zich in een niet-chronologische structuur waarmee Dresen melodrama en sentiment voorkomt, maar zeker in de eerste helft best verwarrend kan zijn. Lisa Fries is uitstekend in dit interessante verhaal over een zelden belicht aspect van de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog.

Renckens werkte zijn korte film Daydreamers (2020) uit tot een lange documentaire over drie jongeren die lijden aan ‘Maladaptive Daydreaming’. Dit is een dwangmatige vorm van dagdromen waarbij de persoon in kwestie zich volledig verliest in de eigen fantasie en ieder besef van (reële) tijd kan verliezen. Amber, Sian en Dušan hebben verschillende culturele en persoonlijke achtergronden en geven een breed beeld van de gevaren van deze aandoening en vult dat aan met soundbites van vele jongeren die hij via een webcam sprak. Een statische gefilmde documentaire over een thema dat in dit digitale tijdperk (waarin het nog makkelijk is om je in een droomwereld te verliezen) waarschijnlijk een groeiend maatschappelijk probleem zou kunnen opleveren.

Een gedateerd melodrama dat alle registers opentrekt om je als kijker de zakdoeken van stal te doen halen. Met Cary Grant en Carole Lombard lijkt succes verzekerd, maar er is weinig chemie zichtbaar tussen de twee die respectievelijk een rijke, getrouwde man en een weduwe met een dochter spelen die als een blok voor elkaar vallen. Kay Francis is Grants echtgenote die om zo rancuneus is dat ze er alles aan doet om een nieuwe relatie voor haar man te saboteren. Het centrale probleem is dat geen van beide relaties erg overtuigend is, bovendien is het scenario redelijk voorspelbaar. Anno 1939 waren de wetten omtrent scheiden ook een stuk strenger dan ze nu zijn, dus al het gestoethaspel rondom het beëindigen van het huwelijk voelt anno 2017 wat gedateerd aan.

Met de zeer capabele John Cromwell als regisseur had dit een ijzersterke film kunnen zijn, maar een gebrek aan chemie tussen de drie leads en een mwoah-scenario maken dit tot niet meer dan een aardig tijdvuller.

Hoewel hij de 80 is gepasseerd en het zingen hem duidelijk steeds moeilijker, stort zanger en liedjesschrijver Paul Simon zich vol overgave op zijn nieuwe album ‘Seven Psalms’ waarbij hij muzikale en morele ondersteuning krijgt van zijn echtgenote Edie Brickell en zijn goede vriend (en briljante muzikant en arrangeur) Wynton Marsalis. Gibney grijpt deze gelegenheid aan voor een monumentale (220m) terugblik op de muzikale nalatenschap van één van de belangrijkste Amerikaanse liedjesschrijvers van zijn generatie. Met wijsheid en berusting kijkt Simon op nuchtere, openhartige wijze terug op zijn jeugdjaren, de vriendschap en samenwerking met Art Garfunkel, het besluit om de samenwerking te beëindigen, het onstuimige huwelijk met Carrie Fisher, zijn carrière als soloartiest en als filmmaker en zijn samenwerking met muzikanten uit een hele andere cultuur. Vanzelfsprekend is er extra aandacht voor zijn beroemdste albums ‘Bridge Over Troubled Water’ (met Art Garfunkel) en ‘Graceland’. Gibney legt de link tussen de muziek en de maatschappelijke ontwikkelingen van het moment waarop de muziek verscheen, maar laat de vijf albums die Simon maakte na ‘The Rhythm Of The Saints’ (1990) wel buiten beschouwing. Jammer, want juist die muziek verdient herontdekking.

Deze monumentale documentaire over de ontwikkeling van de horrorfilm in de jaren '80 is een must voor iedere horrorliefhebber. David A. Weiner kiest voor een chronologische structuur waardoor elke episode begint met een bloemlezing uit de populairste, meest invloedrijke horrorfilms uit het betreffende jaar. Daarna richt hij zich op een specifieke ontwikkeling in het horrorgenre die van invloed is geweest op de filmkunst of op cultuur in het algemeen. Zo is er ondermeer aandacht voor de complexe special effects van o.a. Rick Baker en Tom Savini, voor de unieke rol die vrouwen innamen in het genre (met zinvolle bijdragen van o.a. Heather Langenkamp en Caroline Williams) en voor de invloed van VHS en kabel-TV. Houdt pen en papier bij de hand om de titels op te schrijven die je nog niet kende en geniet van de vele filmfragmenten voorzien van vele iconen uit het genre waaronder John Carpenter, Tom Atkins, Kane Hodder en Doug Bradley. Mijn favoriete scène? Crispin Glovers dans in Friday the 13th: The Final Chapter.

Vervolg op In Search of Darkness besteedt wijselijk uitgebreid aandacht aan de Italiaanse Giallo-horror en heeft meer oog voor niet-Amerikaanse horrorfilms. Het bevat bovendien een terugblik op de carrière van Robert Englund. Maar aangezien vrijwel alle klassieke (en goede) horrorfilms uit de jaren '80 al zijn besproken valt deze documentaire regelmatig in de herhaling, o.a. in de aandacht voor Tom Savini, en passeren teveel obscure en/of ronduit slechte horrorfilms de revue. De episode over computer games onderstreept een gebrek aan nieuwe ideeën. Deel 1 was een uitstekende inleiding in het genre voor filmliefhebbers in het algemeen, dit vervolg is uitsluitend interessant voor de meest fanatieke fans van 80s horror. Waarom er zoveel aandacht is voor voormalig worstelaar Chris Jericho is mij een raadsel. "Halloween 5 is misschien zelfs nóg beter dan Halloween II", durft hij te beweren. Serieus!

Na twee documentaires van elke ruim 4 uur te hebben gemaakt over horrorfilms uit de jaren ’80, haalt David A. Weiner nu flink wat bagger aan om de 5 uur (gevolgd door een half uur aan fanvideo's over hoe fantastisch deze documentairereeks wel niet is) vol te lullen. De geloofwaardigheid van de lofuitingen van de geïnterviewde horrorfans hangt niet langer meer aan een zijde draadje: het is al snel ver te zoeken. Het is vooral een promo voor de rechthebbenden van deze films en sommige lofuitingen grenzen aan het wanhopige, maar er zijn nog altijd wat lichtpuntjes voor de ware horrorliefhebber die pen en papier (het gaat tenslotte om de 80s, nietwaar?) bij de hand houdt. Maar het is mooi geweest.

Ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van King Crimson nodigde Robert Fripp – het enige overgebleven lid van de oorspronkelijke line-up – Toby Amies uit om een documentaire te maken over deze superband die met hun debuutalbum ‘In The Court Of Crimson King’ de grondleggers waren van “symfonische” of “progressieve” rock. Al snel onthult Fripp dat hij tot 2013 “ongelukkig” was met de band. Een lekkere binnenkomer en Fripp blijkt een buitengewoon eigenzinnige persoonlijkheid te zijn. Geen wonder dat zanger/gitarist Ian McDonald en drummer Michael Giles het al na een album voor gezien hielden, zou je zeggen. Maar de geschiedenis van King Crimson is een doorlopende botsing tussen muzikanten die het allerbeste uit zichzelf en uit elkaar willen halen. De uiteindelijke spil van deze onconventionele documentaire is de innemende drummer Bill Rieflin. Wie nog nooit van King Crimson heeft gehoord doet er goed aan om eerst (in ieder geval) hun debuutalbum te beluisteren.

Het relaas van een aantal leden uit de overwegend Latijns-Amerikaanse bewoners van de wijk Washington Heights in New York is gebaseerd op gelijknamige Broadwaymusical van Lin-Manuel Miranda, die verantwoordelijk was voor het enorm succesvolle (en meesterlijke) Hamilton dat vorig jaar als theatervoorstelling en theaterregistratie een enorme hit was bij publiek, kijkers en critici. Chu [Crazy Rich Asians) regisseerde deze bruisende verfilming op locatie en weet in de eerste helft nog te imponeren met een paar leuke ideeën, waaronder een groepsdans in een lokaal zwembad. Maar helaas, het verhaal is oppervlakkig en regelmatig erg sentimenteel en er is weinig variatie in de muziek, alsof je twee uur naar De Beste van Frans Bauer luistert. Op zich niet onaardig, maar na een half uur begint het wat de keel uit te hangen. Enthousiaste vertolkingen en de vindingrijke teksten van Miranda bieden soelaas, maar dit verbleekt naast het veel meer gewaagde Hamilton en duurt zeker een half uur te lang.

Vier IRA-leden vluchten naar de westkust van de Ierse provincie Donegal na het plegen van een bomaanslag waarbij onbedoeld ook een moeder en drie kinderen om het leven kwamen. Finbar Murphy [Liam Neeson] Ierse verraders, maar is het moorden beu. Wanneer hij ontdekt dat een meisje uit de buurt [Michelle Gleeson] wordt mishandeld door Curtis June [Desmond Eastwood], besluit Finbar dat Curtis zijn laatste doelwit is. Wat hij niet weet is dat Curtis betrokken was bij de aanslag en dat zijn zus Doireann [Kerry Condon] over de wil en de middelen beschikt om op genadeloze wijze wraak te nemen. Het scenario van Mark Michael McNally en Terry Loane vertoont veel overkomsten met The Shootist, de zwanenzang van westernlegende John Wayne. Neeson en Condon zijn in elk opzicht aan elkaar gewaagd, Ciarán Hinds en Colm Meaney zijn de Ierse acteer-zwaargewichten in de ondersteunende cast en Jack Gleeson (Game Of Thrones) levert prima werk af als Finbars beoogde opvolger.

In een dystopische toekomst woont wat resteert van de mensheid in een stad die omringd is door allerlei fantastische gevaren. De koningin [Amara Okereke] maakt gebruik van de diensten van Gray Alys [Milla Jovovich], een heks die verplicht is om iedere wens uit te laten komen. De gevaarlijke taak krijgt een extra complicatie wanneer Jerais [Simon Lööf], de minnaar van de koningin, vraagt om de missie te laten mislukken. Gray Alys krijgt hulp van Boyce [Dave Bautista], een eenzame huurling met een groot geheim met wie ze de vele gevaren trotseert en monsters om zeep helpt. Jovovich verruilt de strakke pakjes van Resident Evil voor een mantel en andere tovenareske kledij. Veel gestileerde actie vol CGI-effecten. Mede dankzij Bautista is dit best aan te zien, maar het zou leuk zijn als Anderson en Jovovich zich eens waagden aan iets origineels.

Met 76 Days probeerde China de rest van de wereld te tonen hoe kordaat het optrad tegen het Covid-19 virus. Zo kordaat zelfs dat de crisis na slechts 76 dagen voorbij was. Een staaltje goed gemaakte propaganda dat door het gebrek aan persvrijheid en vrijheid van meningsuiting in China moeilijk kon worden weerlegd, maar het is toch gelukt. Nanfu Wang groeide op in China maar is getrouwd met een Amerikaan en woont al 7 jaar in de VS. Eind 2019 vierde zijn Oud en Nieuw bij haar familie en ontvangt ze de eerste signalen van wat een pandemie zou worden. Ze concludeert al snel dat de Staatstelevisie alleen maar propaganda verspreidt en besluit op zoek te gaan naar Chinese cameramensen die opdracht krijgen om nonstop te filmen in de ziekenhuizen in Wuhan. Wang wist zo de censuur te omzeilen en schetst dus een veel realistischer beeld van de werkelijke situatie. De gesprekken met een vader die zijn ernstig zieke zoon tevergeefs probeert te bezoeken, de stroom aan beelden van mensen die kort na nieuwjaar een kliniek binnenlopen om iets te krijgen tegen hardnekkige hoest, en emotionele getuigenissen van verplegers en nabestaanden verhogen de geloofwaardigheid van Wangs film, die de Chinese aanpak bovendien op treffende wijze vergelijkt met dat van de VS en intrigerende vragen opwerpt over de betekenis van vrijheid.

In 2024 heeft zich een ramp voltrokken in Philadelphia. De voorgeschiedenis daarvan begint in 1988, wanneer agenten Locke [Boyd Holbrook] en Maddox [Bokeem Woodbine] zich storten op een serie bizarre moorden. Ze schakelen de dader [Cleopatra Coleman] uit, maar 9 jaar later komt de zaak opnieuw aan het rollen. Intelligente mix van misdaad en sciencefiction is een geslaagde variant op Looper met goed spel en een sterke ontknoping.

Becky [Laysla De Oliveira] is zes maanden zwanger en met broer Cal [Avery Whitted] onderweg om afspraken te maken over een adoptie. Bij een veld met gras van ongeveer drie meter hoog horen ze de noodkreet van een jongetje [Will Buie Jr.]. Voor ze het weten zijn ze verdwaald en beseffen ze dat ze terecht zijn gekomen in een doolhof waarin de conventionele trucs niet werken. Daarin bevinden zich ook Tobins vader [Patrick Wilson] en moeder [Rachel Wilson]. Een aardig idee voor een halfuurtje The Twilight Zone uitgerekt tot speelfilmlengte. Traag en uiteindelijk absurd.

Dit is Hollywood-nonsens op zijn melodramatische best. Olivia de Havilland speelt Roy Timberlake, de vleesgeworden onschuld die door Stanley [Bette Davis, de blauwdruk van de 'sister-from-hell'] het leven zuur wordt gemaakt. Jaloezie, manipulatie, leugens, list en bedrog zijn aan de orde van de dag in dit waanzinnige, maar vermakelijke melodrama waarin Bette Davis alle remmen los mag gooien. Met doorgewinterde karakteracteurs als Charles Coburn, Billie Burke en Hattie McDaniel in ondersteunende rollen is dit er ééntje om je vingers bij af te likken. Opvallend is dat deze grotendeels oppervlakkige pulp een politiek standpunt lijkt in te nemen wanneer Stanley de schuld voor een door haar veroorzaakte dodelijke aanrijding in de schoenen schuift van een zwarte kantoorbediende en vriend van de familie. Verstand op nul en genieten maar!

Na het overlijden van Paus Franciscus in 2025 was deze terugblik op de eerste 9 jaar van zijn pontificaat te zien in Nederlandse filmzalen. Samengesteld aan de hand van archiefbeelden van het Vaticaan en toont de Paus tijdens de reizen die hij gedurende deze periode maakte. Dat overzicht begin kort na zijn aanstelling in 2013 in Lampedusa, op dat moment het epicentrum van de vluchtelingencrisis waar hij pleitte voor barmhartigheid en solidariteit. Ook de verzoening (na meer dan 900 jaar) tussen de Katholieken en de Orthodoxe christenen komt voorbij. Maar er is ook aandacht voor zijn commentaar over de beschuldigingen van seksueel misbruik door de Chileense bisschop Juan Barros en zijn uitspraken over het lot van de Armeense bevolking tijdens de Eerste Wereldoorlog. Helaas geen kijkje achter de schermen en de visuele stijl doet wel erg vaak denken aan dat van Riefenstahls Nazipropagandafilm Triumph Des Willens alhoewel de beelden van de Pausmobiel bij 50-plussers mogelijk herinneringen oproept aan Popie Jopie uit het satirische televisieprogramma ‘Pisa’. Sancta Maria, dat kan niet de bedoeling geweest zijn!

Tiener Angie Chen [Emma Galbraith] legt belangrijke momenten vast als een tijdcapsule waarmee ze communiceert met haar toekomstige, hopelijk meer volwassen zelf. Ze voelt zich een buitenbeentje en brengt haar dagen vooral door met haar beste vriendin Rebecca [Kelsey Buckley] en vriend Liam [William Magnusson], die haar enkele keren per week een lift naar huis geeft. Wanneer de volstrekt platonische relatie opeens seksueel wordt, zorgt dat zowel bij Angie als Liam voor verwarring, ook al omdat Liam een relatie heeft met de knappe Sheryl [Emily Garrett]. Toch blijven Angie en Liam seks hebben. Totdat Angie voor een schoolproject aan Sheryl wordt gekoppeld. Galbraith is charmant in de hoofdrol en Makino’s benadering van het genre is verfrissend. De perikelen rondom de scheiding van Angies ouders zijn minder interessant.

Tweeling Jeanne [Mélissa Désormeaux-Poulin] en Simon Marwan [Maxime Gaudette] zijn verbijsterd wanneer ze bij het lezen van het testament van hun pas overleden moeder Nawal [Lubna Azabal] ontdekken dat hun dood gewaande vader nog leeft én dat ze een broer hebben. Bovendien stipuleert het testament dat zij die brieven persoonlijk afleveren. Daarvoor reizen de in Canada opgegroeide broer en zus naar het Midden-Oosten waar ze tijdens hun zoektocht het levensverhaal van hun moeder ontdekken. En dat is niet alles. Villeneuve verkiest een visuele vertelstijl met een minimum aan dialoog, ondanks dat dit is gebaseerd op een toneelstuk (van Wajdi Mouaward) dat juist geprezen werd vanwege de poëtische dialogen. Het werkt en Villeneuve zorgt voor veel momenten die moeilijk te vergeten zijn, ook al is het tempo wat aan de lage kant.

Tijdens je dromen is je bewustzijn verzwakt en dat het maakt het gemakkelijk om dromen te stelen. Inception is het vermogen om iemands droom binnen te dringen en zo een idee te planten in het hoofd van die persoon. Droomagent Cobb [Leonardo DiCaprio] beweert dit te kunnen en krijgt de lucratieve opdracht om dit toe te passen op Robert Fischer[Cillian Murphy]. Dat levert hem genoeg geld op om zijn schuld af te betalen en terug te keren naar zijn kinderen. Samen met partner Arthur [Joseph Gordon-Levitt] en droombouwer Ariadne [Elliot Page] zet hij de operatie in werking. DiCaprio’s spel is intens en de special effects zijn ronduit indrukwekkend, maar na al het theoretische gezever over wat er allemaal mogelijk zou zijn in dromen verslapte mijn aandacht al behoorlijk. Op een gegeven moment besluiten de agenten dat ze een droom binnen een droom binnen een droom moeten binnendringen. Dat ziet er mooi uit, maar voor mij valt dit in de categorie pretentieuze bullshit.

De grootste flop uit de filmgeschiedenis is niet zo rampzalig als zijn reputatie doet vermoeden. Dat neemt niet weg dat het vooral erg slecht is, maar dan wel dusdanig dat het 'leuk' is. Zo zien we om de zoveel minuten hoe de Noord-Koreaanse bezetters heldhaftige, ongewapende Zuid-Koreanen meedogenloos neermaaien. De verhaallijn met Jacqueline Bisset die een paar Zuid-Koreaanse kinderen uit bezet gebied smokkelt is, zeker aan het einde, tenenkrommend sentimenteel. David Janssen en Ben Gazzara lijken zich stierlijk te vervelen, al doet Richard Roundtree het nog niet zo slechts als een sergeant. Het is duidelijk dat het budget vooral is opgegaan aan een hele serie uiterst spectaculair ogende, maar slecht uitgevoerde actiescènes die echter lukraak in de film zijn verwerkt. Uiteraard krijgen we aan het eind regelmatig shots te zien van tientallen dode Zuid-Koreanen en ja, er is ook nog de huilende baby die aan de voeten van zijn dode moeder ligt. Laurence Olivier gaat in ieder geval lekker over-the-top als MacArthur, dus er valt wel wat te genieten. Maar niet zo gek veel...

Regisseur Michael Apted maakte in hetzelfde jaar de film Thunderheart over ditzelfde incident. Het betreft een schietpartij waarbij twee blanke agenten om het leven kwamen. Veel van de mensen die direct betrokken waren bij het incident komen aan het woord, ook al zijn de enige (nog levende) ooggetuigen leden van de Oglala-stam waarvan Leonard Peltier verantwoordelijk wordt gehouden (en is veroordeeld) voor de dodelijke slachtoffers.

Hoewel deze documentaire duidelijk grote vraagtekens zet bij de manier waarop het onderzoek en de rechtszaak zijn verlopen, kan het niet tippen aan The Thin Blue Line. Het gebrek aan archiefbeelden speelt daarbij een rol, ook al probeert Apted de schietpartij halfhartig te reconstrueren. Uiteindelijk is het aan een keur aan pratende hoofden om te vertellen hoe zijn tegen de zaak aankijken en de analyse is niet éénduidig. De bijdrage van Mr X - de zelfverklaarde échte schuldige - die in een soort blauw gimp-suit verschijnt, is niet erg overtuigend. Het verhaal is best interessant, maar Apteds rechtlijnige benadering maakt dit toch tot een lange zit.

Tony Musant en Martin Sheen maakten hun filmdebuut in dit sociaal-kritische drama als twee lastpakken die een groep passagiers het leven zuur maakt wanneer ze in dezelfde metrocoupé zitten. In het eerste deel maken we kennis met de verschillende personages die geschreven zijn als een dwarsdoorsnede van de maatschappij en daarna zien we hoe de twee belhamels de passagiers stuk voor stuk confronteren met hun zwakheden. De opzet is intrigerend en mede door het sfeervolle, claustrofobische camerawerk van Gerald Hirschfeld, weet regisseur Larry Peerce de spanning goed vast te houden. Als maatschappijkritisch stuk is dit echter niet al te opzienbarend en Musant en Sheen zijn behoorlijk over-the-top.

De lotgevallen van de 9-jarige Aria [Giulia Salerno] en haar disfunctionele familie, met een constant ruziënde vader [Gabriel Garko] en moeder [Charlotte Gainsbourg] en een zus [Anna Lou Castoldi] die veel meer (positieve) aandacht krijgt dan Aria. Op school wordt haar vriendschao met Angelica [Alice Pea] op verschillende manier op de proef gesteld in dit navelstaarderige, richtingloos voortkabbelende familiedrama dat volgens Asia Argento niet autobiografisch is, ook al is haar tweede naam Aria en vertoont Salerno veel fysieke overeenkomsten (de ogen, het gebit) met haar. Hoe dan ook: een verhaal is ver te zoeken en daardoor slaat de verveling snel toe. De dialogen worden bovendien veelvuldig overstemd door de soundtrack.

Tot de verbazing van velen wint de onbekende Deense architect Johan Otto von Spreckelsen [Claes Bang] een ontwerpwedstrijd voor wat ‘The Grande Arche De La Défense’ in Parijs moet worden. President Mitterrand [Michel Fau] wil dat de ‘kubus’ opgeleverd wordt voor de 200e viering van de Franse revolutie op 14 juli 1989. Von Spreckelsens weigering om af te wijken van zijn oorspronkelijke visie drijft budgetbewaker Jean-Louis Subilon [Xavier Dolan] en architect Paul Andreu [Swann Arlaud], die formeel de leiding heeft over de bouwwerkzaamheden, tot wanhoop. Begint als een farce (met een hilarische, droogkomische Fau), maar ontwikkelt zich geleidelijk tot een tragedie over een door hoogmoed bevangen man voor wie je weinig begrip of sympathie op kunt brengen. Onevenwichtig en onbevredigend.

Guiraudie won een Gouden Palm voor de regie van deze thriller die zich volledig afspeelt in en rond een afgelegen meer waar homoseksuele mannen komen voor zon en seks. Franck [Pierre Deladonchamps] is een nieuwkomer die zijn oog laat vallen op de sexy Michel [Christophe Paou]. Wanneer Franck ontdekt dat Michel een zeer duistere kant heeft, weerhoudt dat hem er niet van een poging te doen om Michel te verleiden, ook al weet hij dat hij zichzelf daarmee in gevaar brengt. Hoewel de seksscènes veelal een dramatische functie hebben, zijn het wat teveel en houden ze het spannende verhaal op. Maar Guirraudies beeldregie is uitstekend en hij weet de spanning flink op te bouwen in de aanloop naar de schokkende, indringende finale.

Deze film biedt meer dan alleen een lezing van Al Gore, al staat zijn (uiteraard bijgewerkte) lezing uiteraard wel centraal in dit vervolg op An Inconvenient Truth. Gores boodschap is duidelijk, zijn geduld bewonderenswaardig en zijn rol in de ratificatie van het Klimaatverdrag van Parijs boeiend. Maar het voelt toch als een herhaling van zetten, waardoor het vanuit een filmkundig perspectief niets nieuws te bieden heeft. De verkiezing van Trump werpt een onverwachte schaduw over wat ongetwijfeld een triomfantelijk einde had kunnen zijn, maar Gore ziet ook hoop voor de toekomst en doet een overtuigende oproep die je zal doen geloven dat ook jij daadwerkelijk een steentje kunt bijdragen aan die betere toekomst die Al Gore al zo'n 25 jaar actief probeert te bewerkstelligen.

Het verbod op superhelden heeft het leven van The Incredibles er niet gemakkelijker op gemaakt. Ze leven in een motel op kosten van de overheid. Wanneer die financiering stop wordt gezet, moet er geld in het laatje komen. Maar in een moderne familie kan de moeder ook de kostwinner zijn, zeker wanneer Elastigirl [Holly Hunter] een aanbieding krijgt voor een campagne die moet helpen om superhelden en hun superkrachten weer legaal te maken. Mr Incredible [Craig T Nelson] moet het ondertussen zien te redden met nukkige tiener Violet [Sarah Vowell], diens eigenwijze broertje Dash [Huck Milner] en niet te vergeten baby Jack-Jack [Eli Fucile]. Die laatste levert nogal wat onverwachte problemen op, maar die blijken van pas te komen wanneer de schurkachtige, geheimzinnig Screenslaver al het goede werk van Elastigirl teniet wil doen.

Craig T Nelson en Holly Hunter geven opnieuw uitstekende stemvertolkingen in deze redelijk geslaagde sequel. Het stemacteren van Milner en vooral Vowell is regelmatig erg over-the-top en soms wat irritant. De actiescènes in het eerste deel zijn net zo bombastisch als de lawaaiige score van Michael Gacchino. De film is veel leuker wanneer het zich richt op de beslommeringen thuis, vooral wanneer de 'problemen' met Jack-Jack (met uitstekend stemwerk van Fucile) zich manifesteren. Hoewel de identiteit van Screenslaver zich vrij gemakkelijk laat raden is er een sterke finale, met dank aan een aantal inventieve, nog niet eerder vertoonde superkrachten. Sowieso is het verfrissend om een familiefilm te zien waarin de traditionele rollen van kostwinner en gezinsverzorger 'gewoon' zijn omgedraaid.

Alain [Alain Chabat] en Marie [Léa Drucker] betrekken een huis met een magische doorgang en Alains college Gérard [Benoît Magimel] heeft een ‘ongelofelijke’ transplantatie ondergaan waar hij zijn vriendin [Anaïs Demoustier] een groot plezier mee heeft gedaan. Meer duidelijkheid geven over het plot zou het laatste beetje hoop op enig plezier bij het zien van deze film definitief doen vervliegen, dus laat ik volstaan met te zegen dat Dupieux twee flauwe ‘grappen’ op erbarmelijke wijze heeft uitgewerkt en dat het enige wat ‘ongelofelijk maar waar’ is aan deze film, het feit is dat hij hier bij meerdere instanties geld voor heeft weten bijeen te sprokkelen. Duurt amper 70 minuten, maar het voelt als een eeuwigheid. Alleen op papier een komedie.

De eerste - en de enige film - waarin alle acteurs Esperanto spreken. Maar het is ook een film die terecht is omschreven als 'een Zweedse arthousefilm gemaakt in Californië'. De invloed van Ingmar Bergman wordt meteen duidelijk en de fantastische cinematografie van Conrad Hall kan zich meten met het beste werk van Sven Nyqvist, Bergmans vaste cameraman. Een intense gesprek tussen Kia [Allyson Ames] en haar zus Amael [Eloise Hardt] roept direct herinneringen op aan Persona, al verscheen die in dezelfde maand! Dit is hoe dan ook een sfeervol horrordrama en William Shatner komt ondanks de taalbarrière uitstekend uit de verf. Allyson Ames spreekt wat mechanisch en ondanks haar sterke mimiek is zij niet helemaal overtuigend. Toch een intrigerende curiositeit.

20 jaar nadat het Amerikaanse leger een verwoestende buitenaardse invasie wist te voorkomen door het moederschip van de vijand te vernietigen, ontdekken wetenschappers David Levinson [Jeff Goldblum] en Catherine Marceaux [Charlotte Gainsbourg] tijdens een expeditie in Zuid-Afrika dat er al die tijd een SOS-signaal is verstuurd. En natuurlijk komen die vervloekte buitenaardse beestjes kort daarna aan om alles nog eens dunnetjes over te doen. Een groot deel van de cast van Independence Day keert terug voor meer van hetzelfde, met dezelfde bordkartonnen personages die soortgelijke clichés spuwen en de inmiddels plichtmatige internationale cast. De special effects zijn uitstekend, maar dat is wel het minste dat je mag verwachten. Verder is het doffe ellende.