Meningen

Rutger Hauer won de Golden Globe voor zijn rol als Sacha Pechersky, de Russische commandant die samen met Leon Feldhendler [Alan Arkin] het brein was achter een massale opstand in vernietigingskamp Sobibor waarbij alle gevangenen betrokken waren en die er toe leidde dat 300 van hen wisten te vluchten.

Nieuwe gevangenen in Kamp Sobibor worden ontvangen met muziek van Johann Strauss 'zodat ze zich thuis voelen'. Mannen worden direct gescheiden van vrouwen kinderen, die ter voorkoming van een tyfus-epidemie meteen moeten douchen... en nooit meer terugkeren. Ondanks de mooie praatjes van de kampcommandant weten de mannen dat ze hier zijn om zich dood te werken en dat leidt meerdere keren tot ontsnappingspogingen, die echter stuk voor stuk mislukken. Ze worden neergemaaid door machinegeweren, weten het mijnenveld niet door te komen of worden in de bossen in de kraag gevat. Na één van die pogingen stelt de commandant een kleine groep opgepakte vluchters voor een afschuwelijke keuze: of ze kiezen elk één iemand die met hen wordt geëxecuteerd, of de commandant kiest zelf 50 mannen voor executie.

Feldhendler beseft zich hierdoor dat ontsnappen alleen succesvol kan zijn als iedereen meedoet aan de ontsnappingspoging, maar daarvoor heeft hij mensen nodig wiens geest nog niet gebroken is door de wreedheden van de Nazi's. Wanneer een groep Russische militairen onder leiding van Pechersky in het kamp aankomt, vindt Feldhendler de bondgenoot die hij zoekt. Samen bedenken ze een plan dat leidt tot een spectaculaire daad van verzet van historische proporties.

Een goed geconstrueerd verhaal, waarin de verschrikkingen van Sobibor duidelijk worden zonder daar al te expliciet aandacht aan te besteden. Een kniesoor zou kunnen mekkeren over het feit dat de gevangenen er nogal gezond uit zien, maar je zou dat ook kunnen zien als een cruciale metafoor voor het feit dat de geest van deze gevangenen niet gebroken was en dat ze dus nog genoeg kracht hadden om zich te verzetten tegen hun dodelijke lot. De individuele karakters komen tot leven door kleine momenten, zonder dat daar flashbacks aan te pas komen. De finale is een passend eerbetoon waarbij honderden gevangenen waren hun eigen leven op het spel te zetten in de hoop dat velen van hun lotgenoten zouden overleven om te kunnen vertellen wat zich afspeelde in Sobibor.

Ray Breslyn [Sylvester Stallone] heeft om persoonlijke redenen zijn bestaan als advocaat verruilt voor dat van een ontsnappingsexpert in dienst van het beveiligingsbedrijf van Lester Clark [Vincent D’Onofrio]. Met hulp van ICT-expert Hush [Curtis ’50 Cent’ Jackson] en Abigail [Amy Ryan] heeft hij zich al 14 keer laten opsluiten in een gevangenis en is hij er 14 keer in geslaagd om te ontsnappen. Wanneer een advocaat van de CIA [Amy Ryan] hem zijn dubbele gage biedt om een geheim, experimenteel detentiecentrum te ‘testen’, aarzelt hij geen moment. Maar al gauw blijkt er een addertje onder het gras en krijgt hij het aan de stok met de gevangenisdirecteur [Jim Caviezel] en diens rechterhand [Vinnie Jones]. De enige die hem kan helpen met het voorbereiden en uitvoeren van een ontsnappingsplan, is medegevangene Emil Rottmayer [Arnold Schwarzenegger]. Het is allemaal nonsens natuurlijk en gelukkig neemt niemand zichzelf al te serieus. Dat en de prima verstandhouding tussen Stallone en Schwarzenegger maken dit tot een goed uit te zitten popcornfilm.

Ray Breslin [Sylvester Stallone] ontslaat Jaspar Kimbral [Wes Chatham] nadat een mislukte operatie waarbij Alice [Baylee Curran] om het leven komt, maar Shu Ren [Xiaoming Huang] komt eraf met een berisping. Wanneer Shu Ren een paar maanden later wordt ontvoerd en terechtkomt in Hades, moet hij alle lessen van zijn mentor gebruiken om te kunnen ontsnappen. Stallone zou later beweren dat “de slechtst geproduceerde film” is waar hij ooit in heeft gespeeld. Gefilmd in drie weken aan de hand van een routinematig scenario en het resultaat is een afgeraffeld, routinematig gevalletje met een paar aardige knokscènes.

Daya [Melise], een zakenvrouw uit Hong Kong, wordt ontvoerd in Ohio en overgebracht naar een beruchte, zwaarbewaakte gevangenis in Letland! Is een wraakactie van Lester Clark Jr. [Devon Sawa], de zoon van Lester Clark [een cameo van Vincent D'Onofrio] uit Escape Plan. Hij eist $ 700 miljoen van Daya’s vader [Russel Wong]. Die eist dat Daya’s lijfwacht [Harry Shum Jr.] zijn eer redt door het team van Ray Breslin [Sylvester Stallone] te helpen bij een bevrijdingsactie. Voor Ray komt er nog meer op het spel te staan wanneer zijn vriendin Abigail [Jaime King] ook in Lesters handen komt. Bautista is opnieuw van de partij in een actiethriller die in ieder geval iets beter is dan zijn voorganger, vooral dankzij de gestileerde vechtscènes met Jin Zhang.

Er gaat iemand dood in de proloog, tijdens de openingstitels hangt iemand aan de telefoon die kinderraadseltjes moet oplossen die mij deden denken aan de PC-adventure game 'Conquest Of Camelot' uit 1989 en daarna ontmoeten we een aantal jonge mannen en vrouwen die het castingbureau uit de la 'leuke koppies, lekkere lijven, geen acteertalent' moet hebben getrokken. Het geleuter voordat het spel eindelijk begint leidt tot twee conclusies:

01 We weten al hoe de vork in de steel zit;

02 Dit gaat een hele vervelende zit worden.

Het einde van deze zogenaamde horrorfilm kun je een paar varianten op deze conclusies trekken:

01 Het einde slaat helemaal nergens op... dat was verrassend... slecht!;

02 De zit was nóg vervelender dan ik een uurtje geleden had verwacht.

En dat ondanks een naakte Elisabeth Hower?! Een bijzondere prestatie, dat moet ik ze nageven.

Dat hij niet zo waardeloos zou zijn als zijn naamgenoot, dat was alles wat ik hoopte. Tot mijn grote verbazing blijkt dit echter een prima horrorfilm te zijn, met een prima scenario, sterke spanningsopbouw en flink wat geslaagde schokmomenten en verrassende wendingen. Peter Dukes schreef en regisseerde deze horrorfilm en bouwt de suspense op slimme wijze op, zeker zolang de vier deelnemers aan de Escape Room dat 'het' allemaal bij het spel hoort. Sterk is ook hoe Dukes de handelingen van Brice [Skeet Ulrich], de eigenaar van de Escape Room rechtvaardigt. De finale is niet helemaal waterdicht - de politie zou toch minimaal moeten onderzoeken of Brice bij de moorden betrokken is - maar dat is gelukkig één van de weinige kritiekpuntjes op deze uiterst vermakelijke horrorfilm.

Na een waardeloze en een goede film met deze titel, is er nu ook ééntje die 'gewoon' heel matig is. Een willekeurige verzameling even stereotiepe als bordkartonnen karakters komt bij elkaar in de wachtkamer van een Escape Room waarvoor ze allemaal persoonlijk zijn uitgenodigd. Het feit dat 'de eerste die uit de kamer ontsnapt' een geldprijs van $10.000 wint had toch al een hint moeten zijn dat het niet de bedoeling is dat iedereen het einde haalt, maar ja, zo is de logica van menig horrorfilm, helaas. Uiteraard valt er zo regelmatig een dode in de zichzelf steeds herhalende - en bijzonder saaie - zoektocht naar een sleutel of een code. Vage flashbacks gaan door voor karakterisering en het verhaal is grotendeels volstrekt voorspelbaar. Er is één verrassende wending in het laatste half uur die genoeg reden geeft om deze film in ieder geval niet de laagst mogelijke score te geven. Het open einde had voor mij niet gehoeven...

Zes jongeren zitten in dezelfde metrowagon en dat blijkt de eerste van een serie Escape Rooms te zijn. Geen verhaal, ook al geloof ik dat het einde een verrassende twist moet voorstellen. Verwacht veel gekrijs en een scenario waarin de woorden “Wait!”, “Hurry!” en “Noooo!” veelvuldig terugkomen, situaties die op vergezochte wijze in de allerlaatste seconden worden opgelost en het ultieme kenmerk van een slechte horrorfilm: de gekmakende, irritante elektronische percussie-soundtrack. Absolute bagger.

Uitstekende samenstelling van inhoud en vorm maken dit tot een meesterlijke documentaire over één van de wereldberoemde M.C. Escher. Robin Lutz (die tevens regisseerde) en Marijnke de Jong baseerden hun scenario op interviews met en honderden brieven van Escher zelf en schetsen daarmee een duidelijk beeld van het leven, maar vooral van de ontwikkeling van de stijl die Escher tot een wereldwijd fenomeen (deels tegen wil en dank) maakte. In een serie visueel overweldigende en prachtig gemonteerde sequenties, komen Eschers gedachten tot leven en zien we hoe die stijl in zijn hoofd tot leven kwam. Het bezoek aan de kerk in Naarden, onder de tonen van Bachs beroemde kerkorgelstuk Toccata et Fuge in D-mineur, is niets minder dan een visueel huzarenstukje dat zijn gelijke niet kent. De aanvullingen van Eschers zoons en schoondochter zijn zeer waardevol en de introductie en coda met Graham Nash (van Crosby, Stills, Nash & Young) slaan de spijker op zijn kop. Een absolute must-see die voor iedereen verrassend toegankelijk is. Kijk ook zeker de aftiteling, waarin je een verder indicatie krijgt van Eschers invloed op de popcultuur.

Schoonheidsspecialiste Chantal [Rifka Lodeizen] droomt van haar eigen schoonheidssalon en verdient daarom in de weekenden wat bij als escort, zonder dat daar seks bij komt kijken. Wanneer één van haar vaste klanten [Tom Jansen] Chantal 2.000.000 Euro belooft als ze met hem trouwt en bij hem blijft tot zijn dood, besluit Chantal akkoord te gaan in de wetenschap dat haar aanstaande echtgenoot hooguit zes maanden te leven heeft. Chantals vriend Robin [Bastiaan Ragas] rekent zich al rijk, maar uiteraard loopt het niet volgens plan is deze volstrekt belachelijke zogenaamde thriller, inclusief een verrassend bedoelde ontknoping. Een blamage voor de getalenteerde cast, vooral Ragas, die de meest belachelijke aaneenschakeling van scheldwoorden uit zijn strot moest zien te krijgen.

De opstand tegen de Egyptische president Morsi in 2013 vormt de achtergrond voor deze intelligente, boeiende thriller. In de chaos besluit de Mobiele Brigade willekeurig mensen op te pakken en op te sluiten in een gevangenistruck. Terwijl de chauffeur [Walid Abdulghani] zich een weg door de woedende menigte en de gewapende strijdkrachten te banen, groeit de onderlinge spanning tussen de arrestanten die elkaar vanwege hun verschillende achtergronden niet willen vertrouwen. Dat verandert wanneer de groep zich realiseert dat ze elkaar nodig hebben om deze nacht te overleven. Sterke variant op Alfred Hitchcocks Lifeboat heeft als voordeel dat Diab via de ramen kan laten zien en horen wat zich op straat afspeelt (waaronder vele laserstralen die bedoeld zijn op de strijdkrachten te desoriënteren) waardoor hij de spanning van begin tot einde vasthoudt.

Het is 1940 en Ana [Ana Torrent] is onder de indruk van een vertoning van de griezelfilm Frankenstein (1931) waarin vooral de scène met het meisje met de bloemen blijft rondspoken in haar hoofd. Ana's zusje Isabel [Isabel Telleria] weet de vragen die Ana haar stelt over de film te beantwoorden en suggereert zelfs dat ze het monster recentelijk nog heeft gezien! De nieuwsgierige Ana besluit op zoek te gaan naar het monster.

Victor Erice neemt alle tijd om het verhaal te vertellen in een nostalgische film over een tijd en een plaats waar het leven minder snel aan de mens voorbij leek te gaan, maar het is ook een liefdesverklaring aan de onschuld en de kracht van de verbeelding die onze kindertijd kenmerkt.. De beide meisjes zijn ontwapenend en het is opvallend dat één van hen (Torrent) een zeer succesvolle acteercarrière zou hebben en dat de andere (Telleria) nooit meer in een film zou verschijnen. Dit is hoe dan ook een prachtige meditatie die je doet terug verlangen naar de tijd dat je zelf nog helemaal op kon gaan in je dromen en fantasieën zonder je druk te hoeven maken over de dagelijkse beslommeringen.

Mohammed [Vincent Gallo] wordt opgepakt door het Amerikaanse leger en verhoort. Hij overleeft een ongeluk tijdens een transport en probeert te ontsnappen in de ijskoude, besneeuwde bossen. Achtergrondinformatie over deze Mohammed krijgen we niet, het verhoor is een lachertje en dat geldt ook voor het grootste deel van de vluchtpoging. Emmanuelle Seigner duik in de tweede helft op voor een gastrolletje in deze goedkoop ogende, amateuristische geschreven oorlogsthriller.

Wanneer haar moeder sterft is Frida beide ouders kwijt en verhuist ze van Barcelona naar het platteland waar haar oom en tante zich om haar ontfermen. Ze speelt met haar nieuwe zusje Anna, speelt nog wat meer en nog meer. De eerste 55 minuten bestaan uit 'Dullest Home Videos' en bevatten geen verhaal, geen drama en geen karakterontwikkeling. Het is wachten tot de meisjes verstoppertje spelen voor er werkelijk iets interessants gebeurt en dat is dan de aanzet naar een acceptabel einde waarin we eindelijk een glimp te zien krijgen van wat zich afspeelt in het hoofd van de hoofdpersoon.

In deze autobiografische film slaagt regisseur Carla Simon er simpelweg niet in om sympathie op te wekken voor Frida, die zich veelal gedraagt als een verwend nest. Dat kun je de jonge hoofdrolspeelster natuurlijk niet kwalijk nemen, maar Simon had door middel van stilering en uitgekiende montage een veel interessantere film kunnen maken. Nu beperkt ze zich grotendeels tot het registreren van wat de kinderen doen en daar is eerlijk gezegd niet zo gek veel aan...

Heden, verleden, realiteit en fantasie lopen door elkaar in deze gewaagde tragikomedie over Jane [Sally Hawkins], een schizofrene vrouw die nog altijd wacht op een telefoontje van de man die haar vele jaren geleden op de dag van haar huwelijk in de steek liet. Maar Jane is geen betrouwbare verteller en Roberts onderstreept dat met gestileerd kleurgebruik, onrustige camerabewegingen en vreemde camerahoeken. Het blijft dan ook lange tijd onduidelijk wat er precies is gebeurd. Alleen de objectief gefilmde scènes geven je zekerheid over het verschil tussen realiteit en fantasie. Roberts’ scenario bevat een flinke dosis humor, maar vooral dankzij Hawkins’ uitstekend spel blijkt dat goed te mixen met serieuze onderwerpen als geestelijke gezondheid en suïcide. De bijdrage van Thewliss is overigens vrij bescheiden.

Filmmaker Julie Hart [Tilda Swinton] arriveert met haar moeder Rosalind [Tilda Swinton] en haar hond Louis bij een oud en ietwat sinister hotel waar Rosalind vroeger regelmatig met haar zus kwam. Julies gespannen discussies met de receptionist [Carly-Sophia Davies] over de hotelkamer en nachtelijke geluidsoverlast worden afgewisseld met ontmoetingen met de vriendelijke hotelgast Bill [Joseph Mydell] in een film die misschien interesse opwekt met Swintons (zinloze) dubbelrol en de onheilspellende muzikale score, maar het gaat nergens heen.

Door de ontwikkeling van ChatGPT heeft oprichter Sam Altman de bijnaam “The Oppenheimer of AI”. Die onheilspellende bijnaam dankt hij aan het feit dat start-ups zich sinds de verschijning van ChatGPT massaal bezighouden met twijfelachtige toepassingen. Deze documentaire richt zich op start-ups die AI gebruiken om overleden tot leven te brengen. De ontwikkelaars presenteren het als een middel om nabestaanden te helpen bij hun rouwverwerking, critici benoemen de inbreuk op de privacy van zowel de nabestaanden als de overledene en maken zich zorgen over negatieve neveneffecten. Ook gebruikers komen aan het woord in deze relevante documentaire. Block en Riesewieck nemen verschillende projecten onder de loep en komen steeds tot dezelfde conclusies waardoor het een cyclus van cirkelredeneringen is geworden.

Celestials Good, Deviants Bad en de Eternals lopen al duizenden jaren op onze Aardkloot rond om de mensheid te beschermen. Maar de toekomst van de planeet komt in gevaar om redenen die te stompzinnig zijn om uit te leggen. Hoe dan ook: het verhaal springt door de tijd en verplaatst zich over de hele planeet. Zo nu en dan neemt een CGI-avatar van de acteurs het op tegen een Deviant in scènes die doen denken aan de demo van een PC-game als Mortal Kombat. De acteurs vervelen zich ogenschijnlijk bijna net zoveel als de kijker. Desondanks vond niemand het blijkbaar nodig om iets te doen aan het feit dat dit 2,5 uur duurt! Alhoewel: een dutje van ruim 2 uur kan geen kwaad. Voor wie daar behoefte aan heeft is dit absoluut een aanrader.

Larry [Barry Primus] en Joan [Betty Buckley] zijn 65 jaar getrouwd wanneer ze kort na elkaar overlijden en in een sterk verjongde versies (gespeeld door Teller en Olsen) arriveren in een soort tussenstation waar ze maximaal een week krijgen om een “eeuwigheid” te kiezen. Larry gelooft vanzelfsprekend dat ze voor altijd samen zullen blijven, tot hij ontdekt dat Joans gesneuvelde ex-man [Callum Turner] al 67 jaar op haar wacht. Geïnspireerd door Powell & Pressburgers A Matter Of Life And Death, maar de magie ontbreekt. Freyne maakt geen keuze tussen drama en komedie, waardoor het onevenwichtig is en op geen van beide fronten hoge ogen scoort. De doorlopende grap met reclame voor mogelijke eeuwigheden is even leuk, maar gaat op den duur vermoeien. Olsen heeft bovendien weinig kaas gegeten van komedie, zo blijkt uit haar gemanierde spel.

Documentaire over de mogelijkheden en gevaren van Transhumanisme, de filosofie dat de mensheid zich verder kan en moet ontwikkelen tot een nieuwe soort die misschien niet meer als mens herkenbaar is. Begint met een anekdote van een vader die een prangende vraag van zijn dochter moet beantwoorden: “Gaan we allemaal dood?” Daarna komen verschillende wetenschappers aan het woord die zich bezig houden met de ontwikkeling van technologieën waarmee we honderden jaren oud kunnen worden, of zelfs onsterfelijk kunnen worden. Bergmann geeft die mensen wijselijk de ruimte om hun filosofie toe te lichten, waardoor je ze niet zo gemakkelijk kunt afserveren als waanzinnigen: dit is serieuze wetenschap. Tegengeluid komt eveneens van prominente denkers, die proberen te doorgronden wat de gevolgen op de lange termijn zijn voor de mensheid, maar ook voor onze planeet. Het probleem van de eindigheid van de benodigde grondstoffen komt niet aan bod en de scènes waarin we de wetenschappers ‘in hun dagelijks leven’ zien, ogen te nadrukkelijk geregisseerd. Dit had beter gekund, maar als introductie van een controversieel, maar relevant thema, is dit prima.

Raymond Briggs co-produceerde deze verfilming van het stripboek dat hij schreef over het leven van zijn ouders, vanaf hun kennismaking tot aan hun dood - kort na elkaar - in 1971. Briggs gaf toe dat hij bij een speciale vertoning bij het British Film Institute flink wat tranen had gelaten. Niet zo gek, want dit is niet alleen een prachtig - en gedetailleerd - geanimeerde dwarsdoorsnee van de geschiedenis van Engeland vanaf de late jaren '20 tot aan de jaren '70, het is ook een prachtig verhaal over hoe twee doodgewone, hardwerkende Britten uit de arbeidersklasse het leven nemen zoals het komt. De crisis van de jaren '30, de Tweede Wereldoorlog en de jaren '60 waarin zoon Raymond, tot afschuw van zijn moeder, zijn haren laat groeien, komen allemaal tot leven. Brenda Blethyn en Jim Broadbent geven perfecte stemvertolkingen de slotscènes zijn respectvol, maar bijzonder ontroerend en een genot voor jong en oud. Niet te missen!

Brian Cox overtuigt als de weerbarstige Schot op leeftijd Rory MacNeil die wegens gezondheidsproblemen intrekt bij zijn zoon ]JJ Feild] in San Francisco. Ians echtgenote Emily [Thora Birch] doet er alles aan om het haar veeleisende schoonvader naar de zin te maken, maar Rory ontdooit pas echt door de aanwezigheid van zijn piepjonge kleinzoon Jamie. Wanneer hij ook nog eens kennismaakt met de alleenstaande Claudia [Rosanna Arquette] is het volstrekt duidelijk hoe het allemaal gaat aflopen, maar Cox' enthousiasme is aanstekelijk en Birch was nog nooit zo charmant.

Na elkaar geruime tijd uit het oog te hebben verloren gaan zusses Emilie [Eva Green] en Ines [Alicia Vikander] er samen even tussenuit. Ines is geschokt wanneer blijkt dat de ernstig zieke Emilie heeft gekozen voor een verblijf in een retraite waar een persoonlijke metgezel [Charlotte Rampling] Emilie zal helpen om onder haar eigen voorwaarden op een vredige wijze een einde te maken aan haar leven. Een veelbelovend basisgegeven dat echter niet lijdt tot het dramatische vuurwerk dat je gezien de sterke cast zou verwachten. Fraai gefilmd en niet onaardig, maar toch wat teleurstellend.

Na een sterke proloog - waarin we zien hoe goudzoeker Jack McCann [Gene Hackman] in 1925 letterlijk een goudmijn ontdekt - zakt de film behoorlijk in en duurt het even voor de film weer op gang komt. Hackman en Rutger Hauer - als de verloofde van Jacks dochter Tracy [Russell] - zijn uitstekend en het is een zeldzame kan om Joe Pesci en Mickey Rourke aan het werk te zien voordat ze werden getypecast. Er is een overdaad aan seks en één werkelijk extreem gewelddadige moord, maar de finale in een rechtszaal is een wat tam en teleurstellend einde van een intrigerende, maar onevenwichtige thriller. De cinematografie in deze film van Nicholas Roeg is - zoals je mag verwachten - uitstekend en vaak oogstrelend.

Alles wat er mis is aan moderne arthousecinema komt samen in deze pretentieuze verschrikking. De 20 minuten durende proloog is een verschrikkelijk trage western waarin Murphy [Viggo Mortensen] op zoek is naar zijn dochter en een kamer huurt in een onrustig stadje. Een volstrekt nutteloze sequentie die ons via een dikke middelvinger naar de kijker brengt naar het verhaal van agent Alaina [Alaina Clifford] en sociaal werker Sadie [Sadie LaPointe], die ons laten ervaren hoe deprimerend, monotoon en saai het leven in het Pine Ridge Reservaat is. Tenslotte komen we uit bij inheemse goudzoekers, die rondhangen bij een waterval en vertellen wat ze de afgelopen nacht gedroomd hebben. Bevat een scène van 5 minuten waarin Sadie (na een moeilijk gesprek met haar opa) 5 minuten lang alleen maar koffie drinkt, terwijl ze weemoedig voor zich uit kijkt. Er zijn twee korte uitbarstingen van geweld, maar die komen uit het niets en voegen in feite helemaal niets toe. Film als slaapmiddel.

SF-thriller heeft teveel nadrukkelijke overeenkomsten met Alien (de samenstelling van de bemanning, een vrouwelijke overlevende en niet te vergeten een scène waarin de bemanningsleden gezamenlijk eten) om als origineel bestempeld te worden. De film bestaat uit opnames die gemaakt zijn tijdens een ruimte-expeditie naar Europa, één van de manen van Jupiter, en maakt meteen in grote lijnen duidelijk hoe het afloopt. Een wetenschapper op Aarde plaatst de videobeelden in een wetenschappelijke context in een poging te verklaren wat er is gebeurd. Scenarist Philip Gelatt consulteerde NASA om te garanderen dat het verhaal wetenschappelijk correct zou zijn. De makers hadden die tijd en het bijbehorende budget beter kunnen besteden aan een betere cast want de vertolkingen zijn over de gehele linie erg vlak. De special effects zijn eveneens benedenmaats.

Muzikale komedie die het Eurovisiesongfestival in gelijke mate omarmt en op de hak neemt profiteert van het uitstekende spel van Ferrell en McAdams als Lars en Sigrit, een IJslands muzikaal duo dat droomt van deelname aan het Eurovisie Songfestival. Maar door maar liefst twee spelingen van het lot mogen ze onverwachts IJsland vertegenwoordigen in Edinburgh.

Brosnan is vermakelijk als Lars' norse vader en verschillende bekende Eurovisie-gezichten hebben een cameo in een goed gearrangeerde, feestelijke medley op een feestje. Maar het hoogtepunt is het festival zelf met de kleurrijke choreografie, de over-the-top visuals, de bizarre kostuums en vooral de liedjes die precies de juiste mix van kitsch en kwaliteit bevatten. De overtuigende optredens en de indrukwekkende stem van My Marianne, die de zang voor McAdams voor haar rekening nam en in 2006 zelf op 14-jarige leeftijd deelnam aan Junior Eurovision Song Contest, maken dit een aanrader voor de Eurovisie-fans. Jaja, Ding Dong!

Recensie betreft de Engelstalige versie.

Shinji Ikari [Spike Spencer] wist de mensheid van de ‘third impact’ weten te redden in Evangelion: 1.0 You Are (Not) Alone, maar het gevaar is nog lang niet geweken. Om klaar te zijn voor een volgende tegenaanval van de Angels ontwikkelt Nerv verbeterde versies van de Evangelion. Dat betekent ook nieuwe rekruten met wie Shinji en Rey [Brina Palencia] moet leren samen te werken. Onderlinge fricties, angsten en onzekerheden staan een goede samenwerking echter in de weg. Tweede film in de Evangelion-quadriologie gaat dieper in op de hoofdpersonages en hun onderlinge relaties en heeft een nadrukkelijk ecologische boodschap. Introduceert een aantal nieuwe personages, waarvan Asuka Langley Shikinami [Tiffany Grant] en Mari Illustrious Makinami [Trina Nishimura] het beste uit de verf komen. Het middendeel is wat traag en de zonderlinge score (inclusief een vals gezongen bijdrage van een kinderkoor) is storend, maar de stemvertolkingen in deze Engels gesproken versie zijn opnieuw uitmuntend en de finale is absoluut de moeite waard. Uiteraard is er een open einde dat ons voorbereid op het vervolg: Evangelion: 3.0 You Can (Not) Redo.

Recensie betreft de Engelstalige versie.

De jonge Shinji Ikari [Spike Spencer] ontdekt dat zijn vader [John Swasey] al jaren in het diepste geheim heeft gewerkt aan een kunstmatige mens en vechtmachine. Deze Evangelions moeten de mensheid beschermen tegen de Angels, die met ‘the third impact’ de wereld zouden kunnen vernietigen. Tot zijn verbijstering blijkt ‘het lot’ bepaald te hebben dat Shinji het prototype moet gaan besturen. Dat valt niet in goede aarde bij Rei [Brina Palencia], de oorspronkelijke bestuurder van Evangelion. De eerste van vier animatiefilms waarin het verhaal van Hideaki Anno’s televisieserie ‘Neon Genesis Evangelion’ uit de jaren 90 opnieuw wordt verteld. Oorspronkelijk uitgebracht in vijf talen. De stemmencast voor de Engelse versie levert uitstekend werk af en ook de geluidsmontage is van zeer hoog niveau in deze spannende opening van deze populaire Manga-quadrilogie die je meteen doet verlangen naar het vervolg: Evangelion: 2.0 You Can (Not) Advance uit 2009.

The Third Impact’, die zich aankondigde aan het einde van Evangelion: 2.0 You Can (Not) Advance verwoest een groot deel van de aarde en decimeert de menselijke bevolking. Shinji [Spike Spencer] en Kaworu [Jerry Jewell], wiens leven veel parallellen vertoont met dat van Shinji, overleven de meedogenloze veldslag, Rei [Brina Palencia] en Asuka [Tiffany Grant] behoren tot de vermisten. Mede door overleg in achterkamertjes tussen wat er resteert van de machthebbers, ontstaat er een tweedeling over hoe het nu verder moet. Dat onderlinge gekonkel biedt The Angels een uitgelezen kans om het karwei alsnog af te maken. Indrukwekkende actiescènes en goed werk van de stemmencast verhult voor een groot deel het gevoel van déjà vu. Nog altijd beter dan veel soortgelijke films, maar het is te hopen dat Evangelion: 3.0 + 1.01 Thrice Upon A Time meer weet te verrassen.